The Place beyond the Pines (2012)

Ja en nee. Ik probeer te beschrijven hoe de film is opgebouwd en vervolgens probeer ik van daaruit te reconstrueren waarom dat zou kunnen zijn, oftewel welk doel de regisseur voor ogen gehad kon hebben. Hoewel de regisseur ook weer niet de volledige autoriteit heeft, ik neem de film(tekst) zelf vooral als uitgangspunt.

Of een film erin slaagt te bereiken wat het pretendeert, dat is veel moeilijker te analyseren. Dat is veel subjectiever en persoonlijker. De kijker heeft zelf een horizon - dat wil zeggen: algemene kennis (ook specifiek van de filmgeschiedenis en kijkervaring), opvoeding, scholing etc - die de ervaring grotendeels bepaalt. Mijn hermeneutische analyse valt in dit geval niet volledig samen met mijn persoonlijke, emotionele beleving. Dat laatste laat ik ook zoveel mogelijk buiten beschouwing als het niet echt relevant is.

Heb je onderbouwing verder nergens gelezen, maar dank.


Door een lonesome joe als protagonist te nemen zie ik niet hoe het collectieve geloof per definitie ter discussie wordt gesteld, alsof dit ook zo is een een willekeurige spaghetti western of in films als Drive. Wil je dit toelichten?
Het doel van Gosling's personage is i.m.o. ook niet om de American Dream, individualisme e.d. na te leven. Waar maak je dat uit op?


Dus door enkel deel te nemen in de politiek gaat hij voor zelfgewin, of heb ik iets gemist?



Dan kan je voor elk drama film waarin de maatschappelijke structuren uiteindelijk de beslissingen van de personages bepalen zeggen dat het een aanklacht is tegen de American Dream.



Waar zie je het kritische over corruptheid en machiavellistische terug in de film, het feit dat hij z'n zoontje uit gevangenis haalt of enkel de personages van Liotta e.d.? En Cooper wordt wel degelijk sympathiek neergezet, kan je uitleggen waaruit blijkt van niet?
Wie bedoel je met de underdog Gosling of z'n zoon? Had voor beide niet het gevoel dat de film empathie wou opbrengen, maar ze eerder in een uitzichtloze situatie toonde (zonder dat het überhaupt iets met empathie te maken heeft).

1)

Mijn bewering is ook niet dat enkel en alleen door de eenzame held op te voeren, dat de film een kritiek is op de Amerikaanse droom en al helemaal niet dat dus elke film die dat doet ‘per definitie’ zo’n kritiek is. Ik zeg slechts dat het gebruik van archetypes functioneel is om collectief geheugen aan te spreken. Doordat het specifiek de Western is die gebruikt wordt, en doordat het verhaal zich in de Amerikaanse context afspeelt, neem ik aan dat hij naar een Amerikaans collectief geheugen refereert. Maar op zich zou het breder georiënteerd kunnen zijn: het Westerse verlichte denken. Drive gebruikt eenzelfde archetype(de eenzame held) op een andere manier. In die film is het archetype eerder ingebed in een nostalgisch verlangen, dan in een kritische blik zoals in The Place Beyond the Pines.

2)

Er wordt wel degelijk een kansarme neergezet die probeert zijn lot te verbeteren. Dit kansarme maak ik op uit de tatoeages, en algehele klederdracht. Ook zijn simpele spreekstijl helpt hierin mee. Tel daarbij op het gegeven dat hij maar een ding kan (motorrijden) en bijgevolg een kermisbaantje heeft. Het individuele zit erin dat hij alleen maar onenightstand heeft, hij is gericht op onmiddellijke behoeftebevrediging, een solipsist dus. De cameravoering in de openingscene helpt ook mee. We volgen Luke op een manier waardoor we geheel met hem in zijn eigen wereld leven. Hoe hij probeert zijn lot te verbeteren heb ik al gezegd.

3)

Hij conformeert zich aan het systeem. Hij vecht de corrupte politietop aan door ze met hun eigen middelen te bestrijden. Omdat hij ze niet kan verslaan, sluit hij zich bij hen aan. Hij chanteert zijn chef immers met het doorgeven van de belastende gegevens aan de pers. Hij komt zogezegd niet op een eerlijke manier naar boven in de hiërarchie. Hij handelt op deze manier, omdat hij geen zin heeft aan een kantoorbaantje. Hij vind zichzelf ongelooflijk goed opgeleid, slim en belangrijk en vindt dus dat hij een hoge positie verdient. Hij is dus vooral met zichzelf en zijn eigen carrière bezig.

4)

Nee, dat is geen logische gevolgtrekking uit mijn redenering. Dat zou alleen zo zijn als dit mijn enige syllogisme was. De manier waarop het gegeven van de overwinnende sociale structuur in deze specifieke film wordt gebruikt, noopt mij wel tot mijn conclusie. Met name door de samenhang met het eerste punt.

5)

De politietop inderdaad, die meer geïnteresseerd lijkt in behoud van de eigen positie dat in naleving van het recht. Ook het gegeven dat hij alleen zijn eigen zoon uit de gevangenis haalt inderdaad. Eerst wel inderdaad. Hij probeert bijvoorbeeld het geld terug te geven aan Romina. Daarom schreef ik ook dat het effectief en: ‘schrijnend [is] omdat je als kijker ziet hoe hij eerst wel twijfelt, en probeert het goede te doen. Eerst bouwt de film zo identificatie met de hoofdpersoon op.’ Maar zijn manipulatieve, egocentrische schaduwzijde komt wel degelijk naar boven. Zie punt 3.

6)

Ja, allebei denk ik, maar met name Luke (Gosling). Met hem wordt denk ik wel degelijk sympathie opgebouwd. Het is namelijk een van de hoogste morele waarden in de Westerse samenleving dat je goed zorgt voor je kinderen. Dus doordat Luke dit nastreeft kan hij bij velen al rekenen op sympathie. Ik schreef verder al: ‘het krachtige charisma van acteur Ryan Gosling helpt natuurlijk ook.’ Ook zijn rechtlijnigheid kan op sympathie rekenen denk ik. Hij straft degene die hem onrecht doet (die zijn motor doormidden brandt) slechts gematigd. Hij maakt geen onnodige slachtoffers bij zijn overvallen. Zijn solipsisme is goed bezien zelfs bewonderenswaardig: sinds het existentialisme is het hoogste morele doel, je heilige plicht, om jezelf te ontplooien. Met Jason had ik inderdaad net als jij het gevoel dat hij vooral gevangen was in een uitzichtloze situatie, dan dat ik sympathie met hem had. Op zich kan dat kloppen, omdat hij vooral de functie heeft om te laten zien hoe er zelfs over generaties heen weinig lijkt te kunnen veranderen.

Bedankt voor je verheldering. Maar alsnog snap ik niet hoe dit verstand houd tot een kritische blik op de American Dream. Ik definieer de American Dream namelijk meer als de vrijheid ontwikkelen om hoger op te komen op de sociaal maatschappelijke ladder. American Dream - Wikipedia - nl.wikipedia.org . I.m.o. heeft Gosling nooit de intentie gehad om hogerop de ladder te komen, zijn enige doel is het zorgen voor zijn kind.

Wat Cooper betreft heeft hij wel de intentie om hogerop te komen, maar zie ik dit eerder doordat hij vooral slim handelt en ik ben niet van mening dat de film hem in een kwaad daglicht wil zetten, ook al misbruikt hij zijn machtspositie een aantal keer. Hij stijgt dus wel, maar de film is niet kritisch (genoeg) door te laten zien dat hij slecht handelt. Dit spreekt kritiek op de American dream dus tegen.

Voor mij houdt jouw idee rondom kritiek de American Dream dus geen stand. Gosling omdat hij simpelweg niet hogerop wil komen en Cooper omdat hij juist uit het goede handelt (waardoor het juist een omarming en geen kritiek op de American Dream is).

Maar ik vind het een interessante gedachte en zal het meenemen bij herziening.

Eens met de stelling dat de film erg sterk begint en langzaam maar zeker wegzakt. De laatste episode was zelfs bij vlagen vervelend. Met name de zoon van de toch integere, bovengemiddeld geciviliseerde Avery die zich ongeloofwaardig enerzijds en redelijk gênant anderzijds als een wannabe gangsta gedraagt, waardoor de film ontaardde in een zware beproeving.

Het eerste deel maakt veel goed en niet in de laatste plaats door bijrollen van Ben Mendelsohn en Harris Yulin (speelde in Training Day beangstigend sterk juist de koning van de corrupte politie).

3*

Ons verschil van mening lijkt inderdaad te zitten in de opvatting van de Amerikaanse Droom.

Ik zie het als een ideaal, als een opvatting over hoe je een samenleving het best kunt inrichten. Het is voor mij niet per se voor het individu in concreto een bepaalde wil om hogerop te komen. Het gaat erom dat het voor iedereen tot de mogelijkheden behoort, en dat iedereen in principe gelijke kansen ertoe heeft (verankerd in grondwettelijke rechten). Deze opvatting heeft haar oorsprong in het verlichtingsdenken (vrijheid en gelijkheid), beinvloed door de specifieke Amerikaanse geschiedenis (burgeroorlog, slavernij etc.)

Overigens, een ander aspect van de Amerikaanse Droom is het recht op zelfbeschikking oftewel het recht gevrijwaard te blijven van inmenging van de overheid. Dat is een wezenlijk verschil met veel Europese politieke theorie en ook beleidvorming. De Nederlandse verzorgingsstaat (vooral in de jaren '90) is in dit opzicht zo ongeveer het schrikbeeld. Dit aspect zie ik echter niet terug in de film. Ook het recht jezelf te kunnen verdedigen, met vuurwapens, is daarvan een uitwas. Dat aspect komt ook niet terug. Het is wel heel actueel, omdat er een tweedeling lijkt te bestaan op dit punt.

De film is dus voor mij een kritiek op de vooronderstelling die aan dit denken ten grondslag ligt, namelijk dat de mens rationeel is, een vrije wil heeft en autonoom is. Het kan dus door ons Europeanen evengoed opgenomen worden als kritiek op onze eigen idealen, die hiermee grotendeels overeenkomen volgens mij.

De film is wat lang van stof, maar weet toch prima over te komen. Aardig(e) verhaalt(jes) die wel wat dieper hadden mogen graven maar toch wel een goeie snaar wisten raken. Vooral de eerste twee parten waarin een soort vicieuze cirkel-gedachte overheerst zijn aardig sterk, eind begint wat te slepen en komt wat te cliche over. Ik vond die POV achtervolgingen en sowieso dat gescheur op die motor fraai in beeld gebracht trouwens.

Verder allemaal niet enorm origineel natuurlijk, maar ik vond het wel prima geschreven en verteld en ondanks de speelduur niet vervelend lang worden. Soundtrack was niet verkeerd en degelijke vertolkingen. Ruime 3*

Ja dat had ik ook wel. Was er een beetje te veel aan. Desondanks 'kan' zoiets best met zo'n pa die verder nooit thuis is. Dat ventje had trouwens flink aan de gewichten gehangen sinds zijn rolletje in Afterschool.

Knappe analyse van deze film, Ik Doe Moeilijk. Zo had ik er zelf niet naar gekeken. Het geeft in ieder geval mooi het gebruik van de driedelige structuur weer. Ik geloof wel dat je een punt hebt hier. Met name dat je in iedere scene een hoofdpersoon hebt waar je in eerste instantie sympathie voor voelt (Gosling, Cooper, DeHaan) maar wat gaandeweg steeds minder wordt. De hele film ademt ook het gevoel van de neergang van de Amerikaanse maatschappij. Zou ook mooi verklaren waarom de traditionele filmstructuren door jou beschreven zo'n donkere twist worden gegeven.

Zojuist gezien in de bioscoop. Een bijzondere film met puik acteerwerk. Toch werd ik door de variatie aan verhaallijnen (degenen die de film gezien hebben weten wel wat ik daarmee bedoel) uit de film gehaald. Ik had het gevoel weer naar een andere film te kijken en dat vond ik in het begin niet altijd even prettig. Uiteindelijk slaagde de film er trouwens wel weer in om het een boeiend geheel te maken.

En de instrumentale soundtrack (niet extreem veel aanwezig) was prachtig.

Ik geef de film 3,5 ster

The place where it all collides... Schenectady, NY.

Laat ik dan even de eerste zijn om te zeggen dat ik hier toch een meesterwerk in heb gezien. De film zijn simpel en klein menselijk verhaal krijgt zoveel dimensie door zijn ongewone, vooral gedurfde vertelstructuur. Zo had ik altijd al eens een film willen zien verteld worden. De beste manier om deze film te ervaren is dan ook zonder enige voorkennis, omdat dit toch zijn grootste troef was. Truth be told dat ik misschien de regisseur zijn ambities daardoor hier nog meer waardeer dan de film zelf. Dat neemt niet weg dat ik zijn drie aktes vertelling hier enorm verfrissend en heerlijk vond om naar te kijken. Het liet ruimtes toe om ongewone sterke paralellen te creëren, wat gemakkelijk bij een eerste kijkbeurt voorbij je zou gaan, maar als gezien wordt, een emotionele mokerslag als resultaat gaf.

Het volledige sneeuwbal effect door de film dat perfect samenkomt op het einde vond ik geweldig, tot op het punt dat ik me helemaal niet stoorde aan de (voorspelbare?) toevalligheden die de derde akte vorm geeft. Ik begon de derde akte eerder te zien als het noodlottige toeval dat onze wereld kent en hoe alles samenkomt door karma en de naturale orde. Wat helaas onvermijdelijk lijkt te zijn om een nieuwe kapstok of verlossing te vinden in de menselijke ziel. Hier dan van vader op zoon, en hoe onrechtstreeks maar ook weer rechtstreeks de keuzes die ze maken de kinderen beïnvloeden, van de ene generatie op de andere. De kinderen dragen de zonden van de vaders en stelt de vraag wat het nu precies betekent om moreel zuiver te zijn geboren en wat het nodig stelt om dat te bereiken en een vrije geest te krijgen. De film portretteert nalatenschap op een zeer poëtische rauwe manier en hoe onze morele en emotionele waarden nooit verloren gaan. Ze krijgen slechts een nieuw perspectief, en de oorsprong dat het perspectief vorm geeft, ligt altijd dichter bij en voor de hand dan gedacht, maar onbewust daardoor steeds toch altijd net buiten onze macht. Wat een hartverscheurende en confronterende gedachte is. The Place Beyond The Pines is voor mij een perfect voorbeeld van simpliciteit verwerken tot een grootschalig episch verhaal.

De onrustende spanning blijft er de 140 minuten inzitten, en blijft vanaf zijn fantastisch opening shot, enorm meeslepend tot het einde. Het zit hem hier ook in de kleine subtiliteiten van Cianfrance die me zo wisten te raken dat ik er ook emotioneel hard bleef bij zitten. De laatste scène en vooral het laatste shot was dan ook voor mij perfect. Het helpt ook als je, naar mijn mening, een van de mooiste muziek nummers van de voorbije jaren, die zoveel emoties bij mij weet op te wekken, laat afspelen met je aftiteling.

Het is een 'flawed masterpiece' zoals ik ze graag noem, omdat de film helaas wel wat onvolmaaktheden en gemiste kansen kent in zijn uitwerking. Zoals hoe akte 1 toch wel de beste is, zowel in zijn personages als op filmisch vlak. Maar de film weet zich toch enorm staande te houden door zijn zelfbeheersing van onderliggende lagen en thema's, die van begin tot einde steeds aanwezig lijken te zijn en een sterke rode draad vormt, en daardoor helemaal niet verdrinkt in zijn ambitie. Zoals het mooi beschreven american dream analyse hier, maar verder ook die emotionele raakvlakken kent waarvan de ironie niet ver zoek is, wat alles toch weer in zo'n mooi contrast zet en je zelfs doet denken aan je eigen menselijkheid en nalatenschap. Onverwacht, maar ongetwijfeld een van de mooiste films die ik de voorbije jaren in de cinema heb mogen bewonderen.

Zonder meer een boeiend stukje cinema waarin een man erachter komt dat hij een zoon op de wereld heeft gebracht en vervolgens diverse overvallen gaat plegen om in de behoefte van de peuter te voorzien. Dit verloopt letterlijk en figuurlijk op rolletjes (slim ook om die motor in de witte bus te rijden en zo ongezien te vertrekken) maar natuurlijk nadert er een punt waar het mis gaat. Ik kan het erg waarderen dat er tijdens de achtervolging vanuit de politieauto's gefilmd werd; altijd mooi als we verschillende perspectieven tegelijkertijd kunnen waarnemen. Dat Ryan Gosling op een gegeven moment stijf op de grond ligt met stromend bloed uit zijn hoofd is een strakke keuze; hoofdpersonages overleven het doorgaans gewoon ongeacht al hun heftige problemen. We gaan verder met het verhaallijn van de politieagent die moeite heeft om van zijn schuldgevoel af te komen en nog wat interne zaakjes moet afhandelen. Dan blijkt zijn zoon, AJ, toevallig bij Jason aan de tafel te schuiven als ze schoolpauze hebben. Dit vond ik ietwat onwaarschijnlijk maar het levert wel een interessant plot op. Formidabele casting en lekker straight-to-the point verteld. Jason komt er langzamerhand achter wie zijn vader was, zoekt dan naar gerechtigheid maar besluit na de 'I'm sorry' in het bos toch een ander pad te kiezen en koopt een motorbike net zoals zijn vader Luke; een treffende afsluiter.

Net iets boven de middelmaat.

Soms leuk, soms tsja.. zwak, soms vlot, meestal traag, goede acteurs, redelijk plot, duurt lang, niet bijzonder, ook niet bijzonder slecht, mooie beelden, lelijke beelden, duurt lang, toffe scènes, minder toffe scènes, overbodige scènes en een hiphoppende puber yo. Het voordeel is dat je over 4 jaar niet meer weet dat je de film hebt gezien en er dus vaker naar kunt kijken. Gewoon een 3,5.

Ik ga er vanuit dat Only God Forgives de beste Ryan Gosling film van dit jaar gaat worden, maar tot die tijd is The Place beyond the Pines een prima alternatief. Want regisseur Derek Cianfrance komt na Blue Valentine wederom met een intiem drama dat indruk maakt. Vanwege het acteerwerk van Gosling, Bradley Cooper en ook Eva Mendes, maar zeker ook vanwege de atypische uitwerking.

Cianfrance maakt een paar gewaagde keuzes en deelt zijn film als het ware op in drie afzonderlijke delen. Vooral in de eerste twee delen pakt dat goed uit, maar het derde en laatste deel gooit uiteindelijk roet in het eten. De focus verschuift, de plot is minder sterk en ook het acteerwerk spreekt minder tot de verbeelding. Het houdt de The Place beyond the Pines van een echte topscore af, maar dat neemt niet weg dat Cianfrance wederom een film aflevert die het verdient om gezien te worden.

Goh, de film duurde veel te lang en als je als kijker dit gevoel krijgt, dan is er iets mis.

Het verhaal had veel korter en krachtiger gekund. Ik heb hier gelezen dat het verhaal niet eindigt met een happy end, maar daar ben ik het niet mee eens. Ik denk dat Jason wel bewees dat hij sterk is aangezien hij zijn woede en wraakgevoel niet tot uiting heeft gegegeven. Hij is dan toch niet zo een outlaw.

Vijftien jaar later, en de enige die realistisch ouder lijkt is mendes.

Gosling,is en blijft wel een van de beste van het moment.

Mooie sfeervolle film die spannend en meeslepend is.

Deze film pakte mij vanaf het eerste moment bij de strot om die vervolgens niet meer los te laten, boeiende karakters, meeslepend verhaal wat af en toe wel een beetje van toevalligheden samenhang maar vond dat verder geen ergelijke kwestie. Hele mooie cinematografie.

Prachtig geïntegreerde soundtrack, die de sfeer en beelden echt versterkt zonder je soms doorhebt dat die er überhaupt is.

Voor degene die hem nog gaan zien kan ik aanraden verder niets te lezen of te kijken van deze film, dat komt de kijkervaring alleen maar ten goede!

Sowieso nog een keer, of meer, herzien en dan moet ik een plekje gaan inruimen in mijn top 10. Zozeer ben ik onder de indruk.

"If you ride like lightning, you're going to crash like thunder." ... " !!!

Fantastisch Misdaad-Drama !!! Fantastisch stukje cinema waarin

een man erachter komt dat hij een zoon op de wereld heeft gebracht en vervolgens diverse overvallen

gaat plegen om in de behoefte van de peuter te voorzien.

De film zoog me mee van de eerste tot de laatste seconde ! Het verhaal was werkelijk meeslepend en

liet me af en toe eens van mijn stoel vallen !

De soundtrack was geweldig en duidelijk een meerwaarde !

Heerlijke acterende cast met Ryan Gosling, Bradley Cooper en Eva Mendes die allemaal geweldig

overtuigden in hun rollen !

Leuk om te zien dat mijn recensie wordt gewaardeerd maar om het rechtstreeks te kopiëren is niet erg origineel, vind je wel?

Dan moet je geen teksten op openbare fora en dergelijke schrijven.

Wel een aardig stukje cinema is dit, waarbij ik vooral het eerste gedeelte erg geslaagd vond waarna het richting het eind toe minder sterk wordt. Tevens hadden ze voor mij het laatste gedeelte weg mogen laten of in ieder geval het einde een stuk opener mogen laten, het voelde al haastwerk aan .

Mooi stukje film over generaties, wel iets aan de trage kant.

Muzikale ondersteuning is geniaal

lang geleden met zoveel aandacht een film uitgekeken

Waar slaat dit nou op? Het is toch gewoon goedkoop om iemand te kopiëren doordat je zelf geen inspiratie hebt?

Inderdaad goedkoop om iemand letterlijk te kopiëren. Dat is niet de bedoeling. Er zijn vanwege deze reden ook wel eens reacties verwijderd. Meningen die rechtstreeks van websites gekopieerd zijn

Hij had het inderdaad kunnen quoteren, dat zou wel zo netjes zijn geweest. Ik snap echter niet geheel dat je het zo'n groot probleem vind, maar het is jouw intellectueel eigendom dus dat is aan jou.

Deze zal ik vanavond een s kijken want dit lijkt me geen verkeerde.

Leuk voor een keer. Hoef ik niet nog eens te zien. Niet pakkend genoeg.

Een somber, doch kleurrijk, mannelijk, pakkend en dramatisch misdaadepos, in drie delen, met zowel documentairachtige als diep psychologische elementen. De toon wordt gezet met een grandioos begin en consequenties van daden worden realistisch in beeld gebracht. De regisseur kan op een haast onwrikbare wijze de story (over vaders en zonen, keuzes, de consequenties die daden uit het verleden (kunnen) hebben en mogelijke vergeving) verhalend vertellen. Het camerawerk is sterk en brengt onder meer de gevoelens van de personages trefzeker in beeld. De cast is zo mogelijk nog sterker; Ryan Gosling bijvoorbeeld is koel, hard, indringend treurig en charismatisch (en hij heeft duidelijk de nodige fitnessarbeid verricht).

Ja, je kunt wel over drie delen spreken. De vaart zat er lekker in in deel 1, deel 2 werd nog beter, de film was tot dan toe uiterst meeslepend en zakte volledig in elkaar in deel 3.

Ryan Gosling vind ik een acteur met één uitdrukking, vond m in de eerste film die ik van m zag Drive goed, maar hij blijft dezelfde persoon spelen in de twee films die ik daarna van m zag, zo ook hier. Maar goed, zal als ik al zei, deel 1 zat vol vaart en Ben Mendelsohn maakte een hoop goed met erg goed acteren.

Lastig te beoordelen, een film die zo volledig in elkaar zakt na een lekker begin. Dan blijf je toch met een wat katterig gevoel zitten.

Zeer aangename film, met een goed, maar iets wat voorspelbaar verhaal. Maar dat gaf niet omdat het voor de rest prima in elkaar zal. Goede gast, meeslepend verhaal en prima wendingen. Geen film met een kop en een staart zoals zovelen, maar een bijna twee en een half uur durende film met een originele opbouw.

4****