The Place beyond the Pines (2012)

Typisch toch dat gezeur over het feit dat Gosling maar de helft van de film mee doet, had hij de rol van Cross moeten nemen. Het verhaal wil nu eenmaal dat hij halverwege het loodje legt.
Ik heb er van genoten, van het begin tot het eind en natuurlijk had ik liever gezien dat het af en toe net iets anders liep, maar ja, het was nou eenmaal niet mijn script. Echt een aanrader.

Ja, deze regisseur voelt het aan. Een groots, meeslepend epos met de boodschap dat gebeurtenissen uit het verleden grote impact voor (letterlijk) latere generaties kunnen hebben. Dat gaat bijna nooit goed. Cianfrance zet hoog in, maar in tegenstelling tot de mening van velen hier betaalt het zich m.i. dus wel uit. Zelfs het flauwe einde is hem vergeven.

Dat is vooral op het conto van de regisseur te schrijven, die weet waar hij de accenten moet leggen. Als Cross zijn zoon uit de cel moet halen en hem vermanend toespreekt, zien we niet het gezicht van Cooper. Goed gekozen, want dat lijkt me nou precies een emotie die niet op het lijf van Cooper geschreven is. Ook opvallend dat wanneer Gosling voor het eerst in zijn acteercarriere uit zijn vel lijkt te springen, tijdens de bankovervallen, hij een masker opheeft. Voorts is de casting uitstekend te noemen, met name de rol van corrupte macho die Liotta op zich neemt en het zoontje van de prominente pa. Wat betreft die laatste; je ziet zelden naardere ventjes van die leeftijd.

Hoge verwachtingen, helaas.
Na de dood van Gosling kakt 't direct in.

Ben het met alle boven en onderstaanden eens dus een gemiddelde van 2,5 afgerond naar boven =3 was toch n leuke film.

Half sterretje meer. Mein liebe Gott, wat speelt die zoon van Bradley Cooper een zeldzame klootzak. Dat kan bijna alleen maar als je een beetje zelf zo in elkaar zit. Eva Mendes gewéldig. Beetje wankel einde... hoewel 'mooi' is dat Jason eindigt met het kopen van een motor (pa reed er zelf ook eentje), en Bradley Cooper net als zijn vader attorney general wordt. Geen spoiler toch?

goeie film. spannend van de eerste tot de laatste minuut. het is al veel vermeld maar ik sluit me hier bij aan: spijtig dat ryan gosling zo vroeg in de film sterft.

Mooie film, boeiend van begin tot einde.

One moment can change your life

Spijtig genoeg had ik hier een stuk meer van verwacht. Ik vond hier te weinig diepgang inzitten, vond het allemaal net wat te makkelijk gevonden, en eveneens vond ik ook dat er teveel toevalligheden in het verhaal zaten. Wat bijvoorbeeld erg gemakkelijk ging waren de bankovervallen en hoe slecht de politie georganiseerd was. De dood van het personage van Gosling vond ik wel compleet onverwacht en een bepaalde impact hebben, maar het was vervolgens met name alles wat zich na zijn dood afspeelde, wat me veel minder boeide.

De twee zonen die samen komen voelt als een geforceerde vindingrijkheid aan die veel te aangezet aanvoelt. ook het feest in het huis waar de twee in gevecht komen, en de aanleiding hiervan voelt stompzinnig en te makkelijk gevonden aan.

Ik mistte hier een soort vuurwerk, omdat er te weinig energie in het script gestoken leek te zijn. Dan kan er nog zo sterk geacteerd worden (dit moet ik wel toegeven), en mooie shots en cameravoeringen gehanteerd worden, het geheel verdiend hier in mijn ogen nog geen voldoende mee. Jammer, want ik had hier veel meer van verwacht.

2,0*

Ik vond het een mooi drama. Ja, hier en daar zijn er wat makkelijke keuzes gemaakt en kon het vast wat scherper worden neergezet. Dit alles stoorde me alleen niet zo omdat het gewoon een goed verhaal was met goede acteurs en dito prestaties.

De film raakte me doordat het ingetogen bleef en de impact van een enkele gebeurtenis rustig uit de doeken word gedaan. De heftigheid van zo'n gebeurtenis word je niet door de strot geduwd, een en ander blijft dan ook onuitgesproken...je fantasie mag het invullen.

Onverwacht goed. Aanrader!

Zeer spannende film waarin ik het gevoel kreeg dat het op een gegeven moment leek of twee verhalen vloeiden in elkaar...maar waar het toch om èèn verhaal ging.

Mooie film om te bekijken, maar best wel lang. Had geen idee waar het over ging, dus ik schrok wel toen de hoofdfiguur plots hartstikke doodging en de hoofdrol door zijn moordenaar werd overgenomen. Even leek het dan over corruptie te gaan, maar waar het uiteindelijk dan over ging, blijft vaag. Zeker met het zoetsappige einde en een jongen die op een motor wegraast naar de einder. Slap en een tikje pretentieus.

Vannacht gekeken en ik vond het een uitstekende film. Mooi hoe het perspectief verschuift na een uurtje en daarna weer verschuift. Lange film, maar ik heb geen enkele keer gekeken "hoe lang nog".

Nadeel vond ik wel dat het de helft van de tijd zo donker was. Was er geen geld voor een goede belichting of zo?

Vraag me alleen af hoe ik er ook alweer toe kwam om deze te gaan kijken. Ik dacht door een tip in het d' Ardennen topic, maar dat is niet zo. Nu ben ik benieuwd waar op Moviemeter mijn nieuwsgierigheid dan wel gewekt werd...

Drie films voor de prijs van een.

De verhaaltjes zijn nogal cliché, maar gelukkig niet zwart-wit. Ieder personage heeft wel iets op zijn kerfstok, en daarin schuilt de voornaamste kracht van deze film. Wie zin heeft om ouderwets te supporteren voor de held en popcorn te gooien naar de slechterik: veel succes, maar je komt wellicht van een koude kermis thuis. Fijn dat je als kijker niet als kleuter behandeld wordt.

De film heeft nog een aantal troeven in huis. De mooie fotografie bijvoorbeeld, in combinatie met een lekker strakke soundtrack - en ja, tussendoor ook een streepje Springsteen, why the fuck not. Audiovisueel heel erg verfrissend allemaal.

Gossling en Cooper weten de film perfect te dragen. Überdegelijke acteurs die twee, dat mag geen verassing heten.

Jammer dat je het einde van mijlenver ziet aankomen. Vooral de hele aanloop was eigenlijk nogal overbodig, echt spannend wordt het uiteindelijk nooit.

Geen film die je van je sokken blaast, wel eentje die 142 minuten lang weet te boeien.

3,5*

Moeilijk om iets over deze film te schrijven zonder te spoileren, dus het grootste gedeelte gaat tussen spoiler tags. Ik raad een ieder die de film wil gaan zien ook aan de reviews niet te lezen, omdat het naar mijn mening de ervaring al gauw gedeeltelijk kan verpesten.

Zoals gezegd eigenlijk 3 films in 1. Het eerste deel is veruit het beste. Een heerlijk stuk van rond de 50 minuten met een geweldige Ryan Gosling, hele goede sfeer en muziek, en een aantal geweldige motorscenes. Ik schrok dan ook behoorlijk toen ik de enorme plas bloed onder Luke’s lichaam vandaan zag komen en baalde daar logischerwijs ook wel even van. Ge-wel-dige achtervolging daarvoor trouwens.
Dan begint het tweede deel van 40-45 minuten, als ik me goed herinner. Goed, even wennen natuurlijk, maar na zo’n 20 minuten zit je daar helemaal in, en ook dit stuk is sterk, hoewel niet zo goed als het eerste stuk. Ben niet de grootste fan van Bradley Cooper in een serieuze rol, maar hij speelt heel behoorlijk.
Helaas is het laatste deel wel wat minder. Ineens is het 15 jaar later, waar ik al geen fan van ben, maar het helpt ook niet als je personages er nog bijna exact even oud uitzien. Jammer. Groot minpunt daarnaast vond ik Coopers zoon, met een vreselijk irritante manier van praten die op mij totaal niet geloofwaardig overkwam. In dit deel voelde alles helaas nogal geforceerd aan en het einde is daarnaast ook een beetje jammer.

Overall absoluut een mooie, bij vlagen spannende film met een geweldige soundtrack en sterk acteerwerk. Het 3-part concept is daarnaast verfrissend en uniek en in mijn ogen redelijk geslaagd.

Wow. Dit is best wel een film waar je niet veel over leest vooraleer je de film gaat kijken. En verder is dit toch wel een film die zeker en vast bijblijft. Sterk gedaan. Toch wel een film die bijblijft. Sterk. Het was al een opvallende keuze om het hoofdpersonage te laten sterven, en op het einde van het tweede stukje begon het wat te vervelen, maar het derde verhaaltje was dan weer zeer interessant. Alles viel samen, en het onderliggende dat deze film probeert over te brengen is ook wel vrij duidelijk na afloop. Verschillende perspectieven kunnen voor een verschillend verhaal zorgen, en soms is het moeilijk om dat als mens te zien en daar ook mee rekening te kunnen houden. Ryan Gosling was verder zeker en vast top aan het acteren. De andere acteerprestaties waren ook best oké, al is het wel duidelijk dat de hoogdagen van Eva Mendes allang geteld is. Ook audiovisueel best een mooie momenten. Goede cinematografie en passende muziek bij momenten. Zeker en vast geslaagd. Dit was duidelijk het werk van een regisseur die een duidelijk plan had wat hij wou doen met deze film.

Opmerkelijk hoe de verhaalstructuur van The Plance Beyond the Pines is. Het is eigenlijk een soort van drieluik, waarvan ik het tweede gedeelte met Bradley Cooper het meest interessant vond. Zijn geweten speelt op na een politie-optreden en de corruptie die daarna opsteekt binnen het corps. Hij werkt zich ongewild in de nesten en je bent benieuwd hoe dat verder gaat lopen. Beetje jammer dat dat opeens afgekapt wordt en vervolgens een ietwat vergezocht stuk eraan geplakt wordt. Tsja verder kan ik er niet zo veel over zeggen, anders ga ik spoileren. Vond het verder toch een prima en solide film.

“He's my son and I should be around him. I wasn't around my Dad and look at the fuckin' way I turned out.”

Ik heb een haat- en liefdesverhouding met de films van Cianfrance. Aan de ene kant zijn het prachtige en sfeervolle films over de donkere kant van het menselijke bestaan. Generatieconflicten, relatieproblemen of foute beslissingen met desastreuze gevolgen, voor vrolijkheid is geen plaats. Maar aan de andere kant neemt Cianfrance soms ook te veel hooi op zijn vork, zijn z'n films te lang en komen ze soms te gekunsteld over. En de pacing van zijn films is soms een ramp.

The Place Beyond the Pines heeft al deze sterke en zwakke punten, maar is wel de eerste echte voltreffer. Je krijgt drie verhalen ineen met zeker het eerste gedeelte dat ontzettend sterk is. Gosling en Mendes zijn geweldig en ook Cooper, Ali en Mendelsohn zijn sterk. De spanning en prachtige beelden (de cinematografie is sowieso schitterend) doen de rest. Het tweede gedeelte met Cooper is ook goed, maar in het derde gedeelte overspeeld Cianfrance zijn hand. Ik snap de intentie en het is ook zeker niet slecht gedaan, maar het heeft niet de sfeer en onderhuidse spanning van de eerste twee delen. Maar over het geheel genomen is The Place Beyond the Pines een ijzersterke film over vaders en zonen, fatale beslissingen en generatieconflicten. Een vrolijke Cianfrance film dus...

Een niet zo gekende film voor mij, maar omwille van de goede kritieken hem toch maar een kans gegeven. De film heeft me alvast geboeid en bestaat uit zoals hier al aangehaald uit drie delen. Vooral het eerste gedeelte over Luke, de chemie met Romina en zijn jonge zoon zijn het meest interessant. Luke loopt er al biologische vaser voor spek en bonen bij wanneer Romina haar eigen weg inslaat en een stabiele relatie opbouwt met haar nieuwe vriend. Luke, opvliegend, maar vol goede bedoelingen tav zijn zoon, kan dit moeilijk verdragen. Haar liefde kan hij niet meer terugwinnen, maar haar financieel ondersteunen kan hij wel. Hij vindt er niets beters op dan banken te overvallen. Uiteraard loopt dit eens fout af, definitief zo blijkt.

Vooral ook de achterliggende boodschap maakt voor mij dit een (net) bovengemiddelde film. Welke invloed ontstaat er wanneer een kind zonder zijn biologische vader opgroeit? Nu niet dat je automatisch het slechte pad moet opgaan, maar wanneer je vader zelfs (goedbedoeld en beschermend) wordt doodgezwegen, dan heeft dit heus een effect op je ontwikkeling als kind. Ook knap was de reflectie van Avery nadat hij Luke dood schoot. Hij werd opgevoerd als held - wel wat overdreven voorgesteld, alsof dit wereldschokkends of zo uitzonderlijk was - maar voelde zich erg comfortabel in de situatie. Hij als jonge vader die bovendien een ander jong kind vaderloos maakte. ook deel twee vond ik nog vrij behoorlijk behoudens de zijsprong over corruptie.

Deel 3 vond ik wat overbodig en die sprong in de tijd haalt je echt uit de film. Het niveau van "deel 1 of 2" wordt niet meer gehaald. Voor de rest fijne soundtrack, goede acteerprestaties van Gosling, Cooper en Mendes. Zeker de moeite waard dus, nipt 4,0* al had een sterke 3,5* ook gekund.

Aparte maar bijzondere film die meerdere generaties beslaat. Verhaal is leuk opgezet en de aanwezigheid van Gosling en Mendez doet de film goed. Opvallend de relatief korte bijrol van Ray Liotta, die toch ook wat goede films heeft gedragen.

Vind het geen top film uit het drama genre, het begin en einde zijn wat te open, en scenes zijn vaak net wat te terloops. Maar verder prima film die nergens verveelt.

Geen topper, maar het aankijken meer dan waard, .....einde een beetje afgerafeld.........3,5

Goede film met een opmerkelijke vertelstijl. Het eerste deel is zeker het beste en de 2 volgende delen zijn aan elkaar gewaagd. Daarbij is het ook toevallig hoe het verleden toch weer opgerakeld wordt in de derde akte. Een beetje te toevallig allemaal, maar vooral het einde voelt niet af.

Verder had ik ook nergens het gevoel dat ik dit "verhaaltje" nooit eerder gezien heb. Ok, het is op een speciale manier verteld maar je weet vanaf de dood van Gosling dat de baby als hij groot is, wilt weten wat er met zijn vader gebeurd is en eventueel zelfs wraak wilt nemen. Op zich is het goed dat we hier eigenlijk de 2 kanten van het verhaal kennen. Het laat je meeleven met beide partijen, maar toch wordt de film nooit sentimenteel. Ik vind dat eigenlijk wat jammer, want ik zie wel eens graag een film die écht weet te ontroeren. Deze film had dat misschien gekund, maar nergens krijg je zo een emotioneel moment. De film zet je wel wat aan het nadenken over de moraal maar ik denk eigenlijk niet dat de film erg lang gaat blijven hangen.

De acting in deze film is natuurlijk heel goed met op kop Ryan Gosling en Ben Mendelsohn. Bradley Cooper doet het ook prima al kan ik niet zeggen dat ik een megafan ben. Zijn zoon is echt een opgeblazen kwal. Wat een vreselijke etter.

Sterke film bestaande uit 3 gescheiden aktes, maar die tegelijkertijd toch weer verband houden. De eerste is echter wel de interessantste en de beste. Mede door Gosling. Ik weet dat sommigen de kritiek geven dat hij weer hetzelfde kunstje uithaalt als bij bv. zijn personage in Drive. Maar het is een kunstje dat hij wel erg goed doet vind ik en waar ik graag naar kijk. Zeker in combinatie met de prachtige shots, mooie soundtrack en een aantal goede tegenspelers. Vooral Ben Mendelsohn vind ik ook erg goed op dreef.

De tweede akte die rond het personage van Bradley Cooper draait vind ik ook nog zeer genietbaar. Cooper heeft niet de aantrekkingskracht van Gosling, maar zet toch wel een verdienstelijke rol neer. De rol van Ray Liotta is klein, maar wel goed neergezet.

Het slot vind ik het minste stuk, al wil ik toch hier ook een pluim geven aan de 2 jonge hoofdrolspelers.

De film lijdt misschien een beetje onder de grote ambitie. Veel thema's die aangesneden worden, veel onderlinge relaties die belicht willen worden, waardoor er op een aantal zaken niet diep genoeg in gegaan kan worden. Maar al bij al zeer de moeite waard.

Eigenlijk wel..

Ik vond het echt jammer dat het eerste deel ten einde was. Dat was een goede start. Dat niveau werd daarna niet meer gehaald en naar het einde toe werd het echt te voorspelbaar. Nee, geef mij maar Ryan Gosling met zijn peroonlijkheidsstoornisje. De rest was niet slecht, maar net te gewoon.

Gosling droeg deze film. Hij was ook 1 van de redenen dat ik deze film ging kijken. Staat zelfs op de cover haha en dan speelt hij er zo kort in? Hoe dan? zijn dood was echt een domper voor mij en had daarna meteen al geen zin meer om verder te kijken. Toch gedaan en tja wel een oke film. Niets meer niets minder.

Een film in de lijn van Blue Valentine, maar net iets minder. Het acteerwerk is ook hier wel goed, maar uitwerking van de personages is toch iets minder. De film is vooral knap van sfeer en de overgang van personages als een estafetteloop om de leiding over te nemen is wel goed gedaan. Het geheel is goed geregisseerd en draagt duidelijk de stempel van Derek Cianfrance. Maar het geheel is wat wisselend en niet overal even boeiend.

1e verhaal leuk. 2e verhaal iets minder interessant. 3e verhaal leuk.

Persoonlijk geen fan van films die verschillende verhalen in 1 film vertellen. Desalniettemin vond ik deze film toch aardig.

3,5*

Aardig drama. De lange speelduur is wel te behappen omdat er zich eigenlijk 3 verhalen afspelen. Goed geacteerd en wel mooi om te zien hoe dat alles aan het eind weer samenkomt. Toch pakte het verhaal me niet volledig en oogde het soms wat te traag naar mijn mening. Toch zeker wel een voldoende. 3*

De mens is tot het slechte in staat als hij er het goede mee beoogt. Dat heeft Rutger Bregman ons collectief ingepeperd, het voorbije jaar. Het is wat Luke tot zijn daden brengt, toch?

Wat het personage Avery betreft, liggen de kaarten wat moeilijker. Hij worstelt met wat hij heeft aangericht, en kiest net daardoor (bij wijze van vlucht?) voor de vlucht vooruit onder de vorm van een carrière waarin hij kan uitbuiten wat hij ooit heeft aangeklaagd: machtsmisbruik, privileges, wie weet ook racisme en geweld? Hij wordt een duivel omdat hij de duivel in zichzelf niet onder ogen wil zien? Of is het het systeem dat het corrumpeert, een geperverteerde politiecultuur waarin opklimmen alleen mogelijk is met ellebogenwerk en dreigementen? Als ik me niet vergis, neemt Derek Cianfrance wat dat betreft niet echt stelling?

En wat ziet AJ eigenlijk aan het slot, bij vaderlief op het podium? Een man die zijn vader niet is: ambitieus, eerlijk, hardwerkend…voldoende om zijn afwezigheid als papa te rechtvaardigen, en de jongen op het rechte pad te sleuren? Huilerig Amerika laat een traan, eind goed al goed!

Maar welke toekomst ligt er voor Jason in het verschiet, de vaderloze knaap die in de voetsporen van zijn pa als een paria zal gaan leven, een nomade die nergens thuis is, nergens thuis hoort, enkel thuis komt als ‘ie op z’n motorfiets klimt? Hij is nochtans de held en de hoop van het verhaal, diegene die de spiraal van het negatieve doorbreekt door voor een ander leven te kiezen, een bestaan voorbij zijn nature van misdaad en (kans)armoede via een nurture van vergeving en rechtschapenheid?

‘The Place Beyond the Pines’ is vooral geen entertainment, maar een film over de sociale ladder, hoe die onze keuzes en toekomst bepaalt, doch ook (hoera!) over hoe we aan dat determinisme kunnen ontsnappen door het goede, het milde, het juiste toe te laten - hoe zwaar dat ons ook valt. Een moedige prent, jammer genoeg met meer dan een sentimenteel franje. Maar ah, dat nemen we er gerust bij. (Weemoed op het gelaat van Eva Mendes, het maakt een mens immer deemoedig...)

3,25*