The Place beyond the Pines (2012)

Ik moet zeggen dat ik stiekem wel uitkeek naar deze film, vooral vanwege de cast. Gosling en Cooper samen, dat beloofde wat. Maar het verhaal sleept zich zo moeizaam voort dat ik op een gegeven moment helemaal klaar was met al het drama. Beetje jammer dat tie toen nog een uur bleek te duren -_-

Mendes valt trouwens erg tegen en ik vind der eigenlijk niet meer zo mooi als eerst.

Het is allemaal inderdaad wat uitgezakt bij Mendes lijkt het. Vind ik ook wel het typje voor

Deze wil ik zeker zien!!!!!

huh? weet je wel wat die man allemaal gedaan heeft?

een van de meest originele en experimenterende muzikanten van onze tijd!

Ik zeg ook niks over originaliteit of experimentaliteit. Ik waardeer vooral wat hij met Rahzel heeft gedaan maar filmscoring is een vak apart en daar vind ik 'm niet sterk in.

Hij heeft nog maar gecomponeerd voor 2 langspeelfilms: Crank 2 en De Eenzaamheid van de Priemgetallen... Allebei films in een heel andere hoek dan deze, dus misschien wat vroeg om daarover te oordelen.

Ennneee... hoe kan jij dit als Lynch-fan nu niet goed vinden?!

Je hebt gelijk, misschien wel wat kort door de bocht. Laat ik het zo stellen, was ook niet echt onder de indruk van zijn werk voor Crank 2. Al is het wel zo dat mijn opmerking meer gebaseerd was op basis dat ik een Cliff Martinez fanboy ben.

Fijn linkje en ook Patton zou vanuit creatief standpunt genoeg meerwaarde kunnen zijn. Ietwat kortzichtig van mijn kant, maar gelukkig ben je zo attent mij daarop te wijzen . Zie het score-wise al wat meer zitten nu.

Naomi en Goong ik voorzie een huwelijk of samenwerking in een nieuwe speelfim? En wtf is filmscoring (ik scoor namelijk ook wel eens een filmpje)?

Gecomponeerde filmmuziek, ofte wel een 'score', dus filmscoring. Of het daadwerkelijk een woord is weet ik niet, dus de verwarring is te begrijpen .

Dat viel tegen. Ik las ooit dat de regisseur 8 jaar aan 'Blue Valentine' werkte, waardoor het relatief simpele verhaal perfect was uitgebalanceerd, qua heden en verleden, hoop en teleurstelling, verliefdheid en irritatie. Dit evenwicht ontbreekt volledig in APBTP. De eerste akte was wel sterk. Natuurlijk, Gosling die een stuntdriver speelt die ook als autocoureur werkt en zich verbonden voelt met een ander gezin ruikt wel wat naar Drive, maar Gosling weet er twee losstaande karakters van te maken. Het middendeel valt al wat tegen, maar de laatste 40 minuten zijn ongeloofwaardig, vervelend en proberen weg te komen met teveel stijlmiddelen. Was er ook niemand anders te vinden voor de rol van AJ? IMDb vertelt me dat Emory Cohen inmiddels 23 is. Ik was me al aan het irriteren aan alle ongeloofwaardigheid, dan helpt de entree van De Grootste Zestienjarige Ter Wereld ook niet mee. En had de visagiste niet iets meer moeite mogen doen? Twee wallen voor Eva Mendes en drie grijze plukken voor de rest van de cast is wat mager om iedereen 15 jaar oud te doen lijken.

Het filmwerk was prachtig, vooral op de kermis. Dat de regisseur mooie lampjes kan filmen, wisten we al uit het eindshot van Blue Valentine. Verder overtuigen Gosling en Cooper, en ook de delegatie van Killing Them Softly (Mendelsohn en Liotta).

Volkskrant verwoordt het sterk. Misschien ben ik net ook wat hard geweest voor een film die met een dappere dosis lef is gemaakt.

The Place Beyond the Pines | Drama | Films Volkskrant

Waarom, en welke stijlmiddelen?

De zonen die elkaar tegenkomen, de foto die veertien keer terugkomt, het wegrijden op de motorfiets, omdat het bloed van een outlaw nu eenmaal door z'n aderen loopt, de afrekenscene in het bos - net als vijftien jaar geleden! Zo leek de film meerdere malen te besluiten met een gekunstelde cirkel is rond-scene, waardoor het eerder een vermoeiende spiraal was. Ik geloofde het gewoon niet. Net als Django Unchained begon de film goed, maar na het wegvallen van het meest interessante personage werd het allemaal stukken minder. En het einde van een film blijft langer hangen dan het begin.

Alles klopte in deze film! Tuurlijk het blijft een drama film en zal door vele niet gewaardeerd kunnen worden... Maar toch jeetje blown away goede transities tussen verhaallijnen, goede OST, sfeer, en maakte een statement hoe nature and nurture blend.

140 minuten red ik alleen bij tlotr ,the hobbit en sprookjesfilms.

dit lijk me een lange zit.

ben benieuwd

Zeer goed geacteerd drama met allemaal uitmuntende acteerprestaties en prachtige soundtrack. Maar de film als geheel mist dat netje meer om echt onvergetelijk te zijn. De duur was iets teveel van het goede.

Daar kan ik me deels in vinden. Maar aan de andere kant is het gegeven dat de cirkel rond is, misschien minder bevredigend dan het op het eerste gezicht lijkt . Eigenlijk is het een beetje cynisch: de elite blijft de macht houden en de lage sociale klasse blijft rondzwerven. Het eindshot geeft daarom een enigszins dubbel gevoel: het lijkt hoopvol, sereen haast: in vrijheid de zonsondergang tegemoet. Maar eigenlijk gloort er voor Jason niet echt veel hoop achter de horizon, niet waar? Dat vind ik juist een leuke twist van deze film: het gebruikt de gebruikelijke structuur (de rondheid die je beschrijft), maar het happy end blijft eigenlijk achterwege. Tenminste, ik sympathiseer toch meer met Luke en Jason dan met Avery en AJ. Ik denk dat de film hier ook op aan stuurt. AJ handelt namelijk niet uit eigenbelang, maar hij neemt zijn verantwoordelijkheid: de zorg voor zijn kind. Dat hij dit op de verkeerde manier aanpakt, vergeef je hem als kijker. Avery daarentegen lijkt eerst wel idealistisch, maar uiteindelijk komen toch zijn verwerpelijke drijfveren boven: eigenbelang, aanzien, macht etc.

Vond het een erg mooie en sfeervolle vertelling. De film kent een goed rustig tempo en laat het drama op een fijne manier op de kijker inwerken. Dat komt ook omdat het erg mooi was geschoten en dat werd aangevuld door een sterke soundtrack. Het verhaal over vaders, zoons en nalatenschap tegen de achtergrond van een grimmige Amerika was interessant. Ook waren de rollen en personages erg sterk neergezet, met als hoogtepunt het wonderkind Gosling die weer fenomenaal is. De acteursregie was sowieso erg sterk en naturel, wat er prettig was om naar te kijken.

Helaas draaide de film na een kleine drie kwartier niet meer om Gosling maar om Cooper, wat ik ook een sterk personage vond, maar toch minder dan dat van Gosling. Daarbij had de epiloog alle potentie om het geheel af te ronden tot een sterke dramatische climax, maar dat bleef helaas uit. De scènes die aan het einde vooraf gingen waren sterk geregisseerd, maar het verhaal wordt daarna op een simpele en brave manier uitgeblazen. Jammer, want een dergelijke drama had niet met een simpel happy end hoeven eindigen. Ook werd het einde constant uitgesteld, op een gegeven moment had het afgerond moeten worden. Dit was echt een gemiste kans want de film mist hierdoor iets wat de kijker bijblijft.

Ondanks het treuzelende einde geef ik de film toch een dikke 3,5*. En dat is jammer want ik had de film graag 4* gegeven.

Neen, dit was het dus niet en dat ligt zeker niet aan Ryan Gosling, voor mij verreweg het meest interessante personage in deze verder zeer teleurstellende film. Toen hij weg viel was het met het boeiende gedaan, geen bloedstollende ontsnappingen met de motor meer, geen spectaculaire bankovervallen meer maar slaapverwekkende cinema. Het is dat ik 's middags een uurtje op de bank geslapen had anders was ik bij het tweede verhaaltje al prompt in slaap gevallen. Het derde verhaaltje vond ik zelfs helemaal niks. Het boeide mij allemaal gewoon voor geen meter. De regisseur had beter van het eerste verhaal met Ryan Gosling een hele film kunnen maken. Dan hadden wij tenminste nog iets gehad wat de moeite waard was. Maar helaas, de regisseur verkoos er voor er nog twee totaal oninteressante en bovendien nog voorspelbare en enigszins ongeloofwaardige verhaaltjes aan vast te knopen. Tja, en wat blijft er dan over. Voor mij een mager eindresultaat.

2,0* dankzij Ryan Gosling

Behoorlijk onder de indruk ook al wordt die in de Nederlandse pers nogal lauwtjes ontvangen.

Het is vooral de combinatie van tracking shots waarin we de karakters (achter)volgen zoals in de openingsscène en de gebruikte geluidsband en soundtrack eronder.

De invloed van de gebroeders Dardenne is nog steeds zichtbaar in de hedendaagse (Amerikaanse) Cinema: KLIK. Maar regisseur Derek Cianfrance volgt zijn karakters niet alleen per voet maar zet de camera ook geregeld een stuk verder weg en boven het karakter als ze op de moter, fiets of in de auto zitten. Doormiddel van dit soort shots voelen wij hun innerlijke worsteling met het bestaan. Hun frustraties, woede, maar ook angst komen bloot te liggen.

Maar ook zoiets 'simpels' als de aankleding van de film vond ik uiterst verzorgd en interessant. Eva Mendes die BH-loos rondloopt met flinke wallen en nauwelijks make-up, Bradley Cooper in trainingspak en Ryan Gosling in gescheurde en vieze T-shirts met daaronder flink wat tattoos. In een enkel shot zet de regisseur een tijdsbeeld neer en als kijker weet je meteen uit welk milieu ze komen.

Verder ook eens met gebruiker Ik Doe Moeilijk dat dit verre van een 'happy end' heeft.

Ik schreef op mijn Facebook-pagina:

en de volgende dag:

De recensie volgt waarschijnlijk dit weekend nog.

Het knapste wat Cianfrance presteert met The Place Beyond The Pines is door heel de wereld op het verkeerde been te zetten. A beloven en B doen, bij mij kan je dan in ieder geval niet op bijval rekenen.

Ook in het 'beloofde' segment is Cianfrance niet al te overtuigend. Ligt er vooral aan omdat ie voornamelijk grossiert in toevalligheden, ongeloofwaardigheden, clichematige plotelementen simplistische appearance keuze met de tijdsprong, allemaal om de cirkel rond te krijgen. Hier realiseer je dat de film volledig stuurloos is en Cianfrance verdrinkt in zijn pretenties.

Gosling is zoals altijd prima, daar ligt het niet aan maar de casting van Mendes is een heel pijnlijke. Vooral voor de tijdsprong kan zij erg moeilijk doorgaan als jong grietje. Vrij simplistisch ook in haar kritiek op de American Dream. Tracking shots waren wel zeer fraai en fijne ondersteuning wat betreft de score van Patton. Enige wat echt beter was in tegenstelling tot mijn verwachtingen.

Een film die uit 3 delen bestaat. Het eerste deel vind ik het zwakste en toen ik de trailer had gezien dacht ik de hele tijd dat het zoiets ging zijn. Bij het tweede deel werd het al wat beter en het derde deel vond ik al redelijk. Over het algemeen vond ik het camerawerk vrij chaotisch (bijvoorbeeld het rijden met de brommer in de bossen). De film was ook naar mijn mening veel te lang, er had gerust een halfuur van gemogen. Zowat alle bekende acteurs (Gosling, Cooper, Mendes) presteerden minder dan ik verwacht had. Wat mij ook stoorde was het niet verouderen van de acteurs hoewel er tijdssprong van 15 (!) jaar in zat (zeker bij de garagist, die toch op z'n minst wat rimpels of grijze haren had mogen krijgen, de make-upafdeling bestond blijkbaar niet bij deze film).

Je bent denk ik een van de weinige die het eerste deel het slechtste vindt

zoals gezegd

Ik snap niet waarom je de Amerikan Dream er bij haalt, daar heeft de film namelijk niks van doen.

Ik weet ook niet wat ie nou moeilijk doet.

Ik verantwoord geloof ik duidelijk genoeg waarom ik denk dat dat wel zo is. Terwijl jij zomaar een bewering doet zonder onderbouwing. Ik ben overigens wel benieuwd waar de film volgens jou dan wel over gaat. Maar aangezien ik ook een bewering doe, zal ik de bewijslast op mij nemen en mijn argumentatie nog eens opnieuw uitleggen.

Er wordt duidelijk gerefereerd aan Amerikaanse stereotypes en filmgenres (heist film, conspiracy thriller, coming of age drama). Dit doet de film om aan een collectief bewustzijn te appelleren. Denk bijvoorbeeld aan de lonesome hero uit de Western. Dat type is niet zomaar een filmfiguur, maar een symbool voor een breder aspect van de Amerikaanse cultuur, namelijk: het breedgedragen Amerikaans geloof in zelfbeschikking, maakbaarheid, vooruitgaan, individualisme, morele goedheid enz. Het eindshot is echter veel dubbelzinniger dan het normale stereotype, vanwege het verloop van de rest van de film. Het collectieve geloof wordt dus ter discussie gesteld.

In het tweede deel van de film wordt een typisch filmgenre gebruikt, maar op zijn kant gedraaid. De normale conspiracy thriller kent een patroon waarin de held moreel zuiver is. Hij stuit op onzuiverheden in het systeem, en wil het probleem oplossen. Dan volgt de fase van de moeilijkheden en strijd, waarin de held wordt tegengewerkt. Vervolgens de fase van de resolutie, waarin de held overwint en de slechten gestraft worden. De twist van dit deel van de film zit erin dat de held zelf niet moreel zuiver uit de strijd komt. Hij gebruikt zijn ontdekking voor zelfgewin, om zelf hogerop te komen. Dit is het verbindende element met het derde deel van de film. Dit is schrijnend omdat je als kijker ziet hoe hij eerst wel twijfelt, en probeert het goede te doen. Eerst bouwt de film zo identificatie met de hoofdpersoon op, om vervolgens te laten zien dat morele zuiverheid van karakter een onmogelijkheid is. Alweer een aantasting van een van de pijlers van de Amerikaanse Droom.

De film is een kritiek omdat het de typische verhaalstructuur verandert of zelfs omkeert. De held sterft en verdwijnt roemloos van het toneel al in de eerste akte.Er worden mijns inziens niet voor niks twee sociale types tegenover elkaar gezet: de low lifes en de elite. Luke wil wel het goede doen, maar komt erachter dat al die bovengenoemde idealen helemaal niet zo reëel zijn. Het zijn de structuren die het individu determineren en niet andersom. Het gegeven van zelfbeschikking wordt zo bevraagd. De zaag wordt gezet in een van de poten van de zetel waarin de Amerikaanse Droom genesteld is.

In het derde deel van de film is AJ de representatie van de consolidatie van de macht. De sociale verhoudingen worden door traditie, opvoeding, sociale connecties, macht enz. in stand gehouden.
Hij is goedgebouwd, volgens mij een toespeling op een sociaal-darwinistische theorie over de maatschappij. Hij staat binnen een dag weer buiten de gevangenis, dankzij zijn vader (zijn afkomst dus). Het kritische van de film zit erin dat de elite corrupt en machiavellistisch is, maar toch weet te overleven. De underdog waarvoor de kijker in de film empathie voelt (tenminste dat probeert de film voor elkaar te krijgen), is echter gedoemd rondte blijven zwerven, gedomineerd te worden en in de periferie van de samenleving te staan.

Dit lijkt misschien een cliché vanuit het Europese perspectief, maar ik denk dat het in de Amerikaanse context toch confronterend zou kunnen werken. Juist omdat de Amerikaanse Droom er nog altijd aantrekkingskracht uitoefent.

@Ik Doe Moeilijk: Jij hebt de film gezien die ik hoopte te zien.

Je zegt het zelf al: "De underdog waarvoor de kijker in de film empathie voelt (tenminste dat probeert de film voor elkaar te krijgen), is echter gedoemd rondte blijven zwerven, gedomineerd te worden en in de periferie van de samenleving te staan."

Ik vond Jason gewoon een kutjoch. In de laatste akte was er geen personage voor wie ik werkelijk sympathie had. Ik had alleen een beetje medelijden, omdat de zoon van Ryan Gosling en Eva Mendes niet de hunk is die hij genetisch gezien had moeten zijn.

Deze film is een lege doos.

Een aaneenschakeling van clichés en voorspelbare gebeurtenissen, waar zelfs ik met mijn oncreatief brein beschaamd zou voor zijn als dit uit mijn hoofd was voortgekomen. Uiteindelijk vakkundig verwerkt tot een vervelend làng uitgesponnen geheel waarvan de uitwerking op de neurologische functies vergelijkbaar is met het sedatief effect bij de inname van een benzodiazepine. ZzZz

Wegens gebrek aan verhalende body dan maar mijn heil gezocht in een aantal personages die ik wist te pruimen.

Gosling acteert zoals we van hem kunnen verwachten. Mendelsohn is immer grappig.

Waarom spreekt die AJ als een gangsta rapper en ziet hij eruit als een gepofte linebacker? Hij hoort een 17jarig blank broekventje te spelen. Haha, wat was me dat zeg. Rechtstreeks uit de polders van achter de ploeg geplukt en met zijn klompen nog aan voor de camera gegooid. Klasse.