The Place beyond the Pines (2012)

Eva Mendes heeft mij het meest verrast in deze prachtige rauwe film. Wat een kwetsbare rol zet zij hier neer.

Best een bijzondere film die mij de volledige 140 minuten in z'n greep heeft gehouden.

The Place Beyond the Pines is geen conventionele film. De muziek werkt hypnotiserend en af en toe kreeg ik de eerste drie kwartier het idee naar een nieuwe versie van Drive te kijken. Gosling speelt weer een ingetogen rol als zwijgende man met uiteindelijk toch een kort lontje, de muziek werkt hypnotiserend en de motors zorgen dit keer voor een flinke portie adrelanine. Zijn verhaallijn, omschreven hier in het plot, vormt maar een klein deel van het plot.
Wanneer een overval uit de hand loopt en ontaardt in een politieachtervolging met Cooper met verstrekkende gevolgen voor Gosling zijn personage. Waar je zou denken dat de film ophoudt gaat de film gewoon verder.

Wat zijn de gevolgen voor de kwetsbare Eva Mendes als moeder van het kind die Gosling achterlaat en hoe gaat Bradley Cooper om met de gevolgen van deze "heldenactie", of is hij uberhaupt wel een held? Hij krijgt te maken met corrupte agenten onder leiding van Ray Liotta, die zoals altijd dit soort personages op een ijzingwekkende manier kan neerzetten. De onderhuidse spanning is het grootst in dit verhaallijn, waar adrelanine de bovenhand voert met de spectaculaire motorscenes uit het eerste gedeelte.

Hierna zijn we 15 jaar verder. Cooper heeft het geschopt tot politicus en voert nu campagne voor een nog hogere functie. Het gaat hier echter vooral om zijn zoon, die het verkeerde pad bewandelt en hierbij de zoon van Eva Mendes en Gosling mee sleurt. De zoon is op zoek naar zijn identiteit en gaandeweg zie je dat hij steeds meer op zijn pa lijkt en zich ook met hem identificeert. . Ondanks dat het geen sympathieke personen zijn leef je toch mee en daar ligt de kracht van de film. Het laat zo ontzettend goed zien hoe de acties van 1 persoon doordringen de levens van vele anderen en dat zie je niet vaak zonder dat je met een mozaïk film te maken krijgt. Uiteindelijk zorgt dit ook voor een slimme mix van actie, misdaag, spanning en drama.

Ook op artistiek gebied weet de film te imponeren. Het geluid van de motoren, de slimmere camerahoeken(bv. vanuit de auto's vd achtervolgende agenten bijvoorbeeld), de muziek die je laat dagdromen. Eigenlijk klopt alles!

4,0*

The Place Beyond The Pines

The Place Beyond the Pines is een andere film dan de trailer zou doen vermoeden, het is een verhaal over nalatenschap en gevolgen die bepaalde keuzes hebben verspreid over verschillende generaties, meer wil ik niet zeggen hiervoor raad ik iedereen aan de film zelf te gaan zien.

Cianfrance vorige film Blue Valentine was voor mij zeer geslaagd, deze film is grootser in omvang en in kwaliteit overtreft de film ook Cianfrance zijn vorige film. De film is een rauw drama geworden wat 2 uur en 20 minuten duurt maar mij geen seconde heeft verloren. De film is continue spannend, al wordt er niet mee te koop gelopen, alles bouwt langzaam op met sommige adrenaline momenten die overigens zeer goed geschoten zijn. Door dat er goed de tijd word genomen, kan ik me goed met de karakters identificeren en is het moeilijk een keuze te maken tussen verschillende karakters. De muziek ondersteunt het verhaal erg goed, het is namelijk nergens een vrolijke film en de muziek laat dat ook duidelijk merken.

Ryan Gosling speelt hier een geweldige rol, ja de rol lijkt een beetje z'n rol uit Drive maar de film heeft verder niets te maken met Drive. Ook Bradley Cooper en Eva Mendes vond ik zeer overtuigend. de rest van de cast vond ik ook tot aan de kleinste rollen sterk spelen,
De chemie tussen Gosling en Mendes is duidelijk voelbaar, niet gek aangezien de twee in het echt een relatie hebben, dat terzijde speelde alle hoofdpersonages erg goed. ook Dane Dehaan en de jongen die Cooper's zoon speelde

The Place Beyond the Pines heeft mij 140 minuten geraakt en in zijn greep gehouden en de hoge verwachtingen die ik vooraf had meer dan ingelost het is een zeer sterk geacteerd en gemaakt rauw drama over de gevolgen van keuzes die gemaakt worden en nalatenschap.

Ik moet zeggen dat ik stiekem wel uitkeek naar deze film, vooral vanwege de cast. Gosling en Cooper samen, dat beloofde wat. Maar het verhaal sleept zich zo moeizaam voort dat ik op een gegeven moment helemaal klaar was met al het drama. Beetje jammer dat tie toen nog een uur bleek te duren -_-

Mendes valt trouwens erg tegen en ik vind der eigenlijk niet meer zo mooi als eerst.

Vond het een erg mooie en sfeervolle vertelling. De film kent een goed rustig tempo en laat het drama op een fijne manier op de kijker inwerken. Dat komt ook omdat het erg mooi was geschoten en dat werd aangevuld door een sterke soundtrack. Het verhaal over vaders, zoons en nalatenschap tegen de achtergrond van een grimmige Amerika was interessant. Ook waren de rollen en personages erg sterk neergezet, met als hoogtepunt het wonderkind Gosling die weer fenomenaal is. De acteursregie was sowieso erg sterk en naturel, wat er prettig was om naar te kijken.

Helaas draaide de film na een kleine drie kwartier niet meer om Gosling maar om Cooper, wat ik ook een sterk personage vond, maar toch minder dan dat van Gosling. Daarbij had de epiloog alle potentie om het geheel af te ronden tot een sterke dramatische climax, maar dat bleef helaas uit. De scènes die aan het einde vooraf gingen waren sterk geregisseerd, maar het verhaal wordt daarna op een simpele en brave manier uitgeblazen. Jammer, want een dergelijke drama had niet met een simpel happy end hoeven eindigen. Ook werd het einde constant uitgesteld, op een gegeven moment had het afgerond moeten worden. Dit was echt een gemiste kans want de film mist hierdoor iets wat de kijker bijblijft.

Ondanks het treuzelende einde geef ik de film toch een dikke 3,5*. En dat is jammer want ik had de film graag 4* gegeven.

Neen, dit was het dus niet en dat ligt zeker niet aan Ryan Gosling, voor mij verreweg het meest interessante personage in deze verder zeer teleurstellende film. Toen hij weg viel was het met het boeiende gedaan, geen bloedstollende ontsnappingen met de motor meer, geen spectaculaire bankovervallen meer maar slaapverwekkende cinema. Het is dat ik 's middags een uurtje op de bank geslapen had anders was ik bij het tweede verhaaltje al prompt in slaap gevallen. Het derde verhaaltje vond ik zelfs helemaal niks. Het boeide mij allemaal gewoon voor geen meter. De regisseur had beter van het eerste verhaal met Ryan Gosling een hele film kunnen maken. Dan hadden wij tenminste nog iets gehad wat de moeite waard was. Maar helaas, de regisseur verkoos er voor er nog twee totaal oninteressante en bovendien nog voorspelbare en enigszins ongeloofwaardige verhaaltjes aan vast te knopen. Tja, en wat blijft er dan over. Voor mij een mager eindresultaat.

2,0* dankzij Ryan Gosling

Het knapste wat Cianfrance presteert met The Place Beyond The Pines is door heel de wereld op het verkeerde been te zetten. A beloven en B doen, bij mij kan je dan in ieder geval niet op bijval rekenen.

Ook in het 'beloofde' segment is Cianfrance niet al te overtuigend. Ligt er vooral aan omdat ie voornamelijk grossiert in toevalligheden, ongeloofwaardigheden, clichematige plotelementen simplistische appearance keuze met de tijdsprong, allemaal om de cirkel rond te krijgen. Hier realiseer je dat de film volledig stuurloos is en Cianfrance verdrinkt in zijn pretenties.

Gosling is zoals altijd prima, daar ligt het niet aan maar de casting van Mendes is een heel pijnlijke. Vooral voor de tijdsprong kan zij erg moeilijk doorgaan als jong grietje. Vrij simplistisch ook in haar kritiek op de American Dream. Tracking shots waren wel zeer fraai en fijne ondersteuning wat betreft de score van Patton. Enige wat echt beter was in tegenstelling tot mijn verwachtingen.

De film is wat lang van stof, maar weet toch prima over te komen. Aardig(e) verhaalt(jes) die wel wat dieper hadden mogen graven maar toch wel een goeie snaar wisten raken. Vooral de eerste twee parten waarin een soort vicieuze cirkel-gedachte overheerst zijn aardig sterk, eind begint wat te slepen en komt wat te cliche over. Ik vond die POV achtervolgingen en sowieso dat gescheur op die motor fraai in beeld gebracht trouwens.

Verder allemaal niet enorm origineel natuurlijk, maar ik vond het wel prima geschreven en verteld en ondanks de speelduur niet vervelend lang worden. Soundtrack was niet verkeerd en degelijke vertolkingen. Ruime 3*

Ja dat had ik ook wel. Was er een beetje te veel aan. Desondanks 'kan' zoiets best met zo'n pa die verder nooit thuis is. Dat ventje had trouwens flink aan de gewichten gehangen sinds zijn rolletje in Afterschool.

Zojuist gezien in de bioscoop. Een bijzondere film met puik acteerwerk. Toch werd ik door de variatie aan verhaallijnen (degenen die de film gezien hebben weten wel wat ik daarmee bedoel) uit de film gehaald. Ik had het gevoel weer naar een andere film te kijken en dat vond ik in het begin niet altijd even prettig. Uiteindelijk slaagde de film er trouwens wel weer in om het een boeiend geheel te maken.

En de instrumentale soundtrack (niet extreem veel aanwezig) was prachtig.

Ik geef de film 3,5 ster

The place where it all collides... Schenectady, NY.

Laat ik dan even de eerste zijn om te zeggen dat ik hier toch een meesterwerk in heb gezien. De film zijn simpel en klein menselijk verhaal krijgt zoveel dimensie door zijn ongewone, vooral gedurfde vertelstructuur. Zo had ik altijd al eens een film willen zien verteld worden. De beste manier om deze film te ervaren is dan ook zonder enige voorkennis, omdat dit toch zijn grootste troef was. Truth be told dat ik misschien de regisseur zijn ambities daardoor hier nog meer waardeer dan de film zelf. Dat neemt niet weg dat ik zijn drie aktes vertelling hier enorm verfrissend en heerlijk vond om naar te kijken. Het liet ruimtes toe om ongewone sterke paralellen te creëren, wat gemakkelijk bij een eerste kijkbeurt voorbij je zou gaan, maar als gezien wordt, een emotionele mokerslag als resultaat gaf.

Het volledige sneeuwbal effect door de film dat perfect samenkomt op het einde vond ik geweldig, tot op het punt dat ik me helemaal niet stoorde aan de (voorspelbare?) toevalligheden die de derde akte vorm geeft. Ik begon de derde akte eerder te zien als het noodlottige toeval dat onze wereld kent en hoe alles samenkomt door karma en de naturale orde. Wat helaas onvermijdelijk lijkt te zijn om een nieuwe kapstok of verlossing te vinden in de menselijke ziel. Hier dan van vader op zoon, en hoe onrechtstreeks maar ook weer rechtstreeks de keuzes die ze maken de kinderen beïnvloeden, van de ene generatie op de andere. De kinderen dragen de zonden van de vaders en stelt de vraag wat het nu precies betekent om moreel zuiver te zijn geboren en wat het nodig stelt om dat te bereiken en een vrije geest te krijgen. De film portretteert nalatenschap op een zeer poëtische rauwe manier en hoe onze morele en emotionele waarden nooit verloren gaan. Ze krijgen slechts een nieuw perspectief, en de oorsprong dat het perspectief vorm geeft, ligt altijd dichter bij en voor de hand dan gedacht, maar onbewust daardoor steeds toch altijd net buiten onze macht. Wat een hartverscheurende en confronterende gedachte is. The Place Beyond The Pines is voor mij een perfect voorbeeld van simpliciteit verwerken tot een grootschalig episch verhaal.

De onrustende spanning blijft er de 140 minuten inzitten, en blijft vanaf zijn fantastisch opening shot, enorm meeslepend tot het einde. Het zit hem hier ook in de kleine subtiliteiten van Cianfrance die me zo wisten te raken dat ik er ook emotioneel hard bleef bij zitten. De laatste scène en vooral het laatste shot was dan ook voor mij perfect. Het helpt ook als je, naar mijn mening, een van de mooiste muziek nummers van de voorbije jaren, die zoveel emoties bij mij weet op te wekken, laat afspelen met je aftiteling.

Het is een 'flawed masterpiece' zoals ik ze graag noem, omdat de film helaas wel wat onvolmaaktheden en gemiste kansen kent in zijn uitwerking. Zoals hoe akte 1 toch wel de beste is, zowel in zijn personages als op filmisch vlak. Maar de film weet zich toch enorm staande te houden door zijn zelfbeheersing van onderliggende lagen en thema's, die van begin tot einde steeds aanwezig lijken te zijn en een sterke rode draad vormt, en daardoor helemaal niet verdrinkt in zijn ambitie. Zoals het mooi beschreven american dream analyse hier, maar verder ook die emotionele raakvlakken kent waarvan de ironie niet ver zoek is, wat alles toch weer in zo'n mooi contrast zet en je zelfs doet denken aan je eigen menselijkheid en nalatenschap. Onverwacht, maar ongetwijfeld een van de mooiste films die ik de voorbije jaren in de cinema heb mogen bewonderen.

Zonder meer een boeiend stukje cinema waarin een man erachter komt dat hij een zoon op de wereld heeft gebracht en vervolgens diverse overvallen gaat plegen om in de behoefte van de peuter te voorzien. Dit verloopt letterlijk en figuurlijk op rolletjes (slim ook om die motor in de witte bus te rijden en zo ongezien te vertrekken) maar natuurlijk nadert er een punt waar het mis gaat. Ik kan het erg waarderen dat er tijdens de achtervolging vanuit de politieauto's gefilmd werd; altijd mooi als we verschillende perspectieven tegelijkertijd kunnen waarnemen. Dat Ryan Gosling op een gegeven moment stijf op de grond ligt met stromend bloed uit zijn hoofd is een strakke keuze; hoofdpersonages overleven het doorgaans gewoon ongeacht al hun heftige problemen. We gaan verder met het verhaallijn van de politieagent die moeite heeft om van zijn schuldgevoel af te komen en nog wat interne zaakjes moet afhandelen. Dan blijkt zijn zoon, AJ, toevallig bij Jason aan de tafel te schuiven als ze schoolpauze hebben. Dit vond ik ietwat onwaarschijnlijk maar het levert wel een interessant plot op. Formidabele casting en lekker straight-to-the point verteld. Jason komt er langzamerhand achter wie zijn vader was, zoekt dan naar gerechtigheid maar besluit na de 'I'm sorry' in het bos toch een ander pad te kiezen en koopt een motorbike net zoals zijn vader Luke; een treffende afsluiter.

Net iets boven de middelmaat.

Soms leuk, soms tsja.. zwak, soms vlot, meestal traag, goede acteurs, redelijk plot, duurt lang, niet bijzonder, ook niet bijzonder slecht, mooie beelden, lelijke beelden, duurt lang, toffe scènes, minder toffe scènes, overbodige scènes en een hiphoppende puber yo. Het voordeel is dat je over 4 jaar niet meer weet dat je de film hebt gezien en er dus vaker naar kunt kijken. Gewoon een 3,5.

Ik ga er vanuit dat Only God Forgives de beste Ryan Gosling film van dit jaar gaat worden, maar tot die tijd is The Place beyond the Pines een prima alternatief. Want regisseur Derek Cianfrance komt na Blue Valentine wederom met een intiem drama dat indruk maakt. Vanwege het acteerwerk van Gosling, Bradley Cooper en ook Eva Mendes, maar zeker ook vanwege de atypische uitwerking.

Cianfrance maakt een paar gewaagde keuzes en deelt zijn film als het ware op in drie afzonderlijke delen. Vooral in de eerste twee delen pakt dat goed uit, maar het derde en laatste deel gooit uiteindelijk roet in het eten. De focus verschuift, de plot is minder sterk en ook het acteerwerk spreekt minder tot de verbeelding. Het houdt de The Place beyond the Pines van een echte topscore af, maar dat neemt niet weg dat Cianfrance wederom een film aflevert die het verdient om gezien te worden.

Best boeiend.

Film met sterke en zwakke momenten. Het scenario blijft wat oppervlakkig en erg origineel vind ik het ook niet. Komt wat pretentieus op me over.

Prima acteerwerk, aardige soundtrack. Visueel vond ik het nogal wisselend, variërend van gewoontjes tot krachtig.

Anderzijds heeft The Place beyond the Pines me wél de volle speelduur weten te boeien en dat vind ik voor een lengte van 140 minuten echt wel een compliment waard! 7/10*

Na het prima Blue Valentine de tweede film van regisseur Cianfrance, en gelukkig weer een voltreffer. Bij een tweede film ben je altijd bang voor een pretentieuze misser, maar hij weet de valkuilen handig te omzeilen met een intelligent, meeslepend en verrassend script. De aanwezigheid van een batterij goede akteurs helpt natuurlijk ook flink. De film is ambitieus in de uitwerking en constructie van het verhaal en Cianfrance durft het om gewaagde beslissingen te nemen, die goed uitpakken. De film is lang, maar omdat de film bestaat uit drie delen is dit wat mij betreft ook nodig. Bradley Cooper's rol is niet echt memorabel, maar Ryan Gosling is uitstekend als altijd. Mooie, symbolische titel overigens.

Goed.

Cianfrance is een boeiend regisseur, heeft absoluut een sterke film in zich, maar het komt er nog niet helemaal uit. Ook in deze Place Beyond the Pines laat hij weer goeie dingen zien, maar uiteindelijk vergallopeert hij zich wat.

Eerste twee delen zijn zeker de moeite. Knap hoe hij overschakelt van Gosling op Cooper als hoofdpersoon. Bij zijn tweede poging werkt het veel minder goed, komt vooral door het "15 jaar later" tekstje waardoor enerzijds de verhaallijn niet meer vloeiend doorloopt, en er anderzijds teveel toevalligheid en gekunsteldheid in het plotje sluipt.

Sfeertje is goed al had het nog iets beknopter gekund. Door de lengte worden Cianfrance's trucjes iets te veel herhaald, waardoor het wat aan effect verliest. Verder aardig acteerwerk (al haalt Gosling bijlange na het niveau van vroeger niet meer) en een fijne soundtrack. Het is allemaal wel goed, maar mist dat beetje extra op het écht sterk te maken.

Laatste deel is er duidelijk teveel aan, zowel qua lengte als inhoudelijk. Het voegt niks meer toe aan de film, het sluit ook niks meer af. Qua stijl zet Cianfrance wel een paar passen vooruit, dus wil ik hem best weer een kans geven bij z'n volgende film.

3.5*

Blue Valentine was al een mooie film en dat is The Place Beyond the Pines ook zeker. Natuurlijk een hele sterke cast met vooral Gosling en Cooper die de show stelen. Het is natuurlijk wel een lange film, maar eigenlijk is het nooit saai want er gebeurd gewoon genoeg. Ik had even twijfels bij de tijdsprong maar die verdwenen direct. Gewoon een hele sterke film met ook een sterke soundtrack.

4*

Aardige film waarin ik wat mee airplay van Ryan Gosling verwachtte. Deze steracteur doet wat ik hem weleens vaker heb gezien, wat loom en langzaam reageren en praten. Sowieso weinig praten. Vrij cool, maar niet echt uniek. Zijn partner in real life Eva Mendes vind ik best sterk spelen, een door het leven getekende vrouw.

Het verhaal en de aankleding zijn prima, hoewel de wraak van Jason wel wat uit de lucht komt vallen. Dit gaat allemaal snel en had best wat meer opgebouwd mogen worden. Het zijplotje met het corrupte politiekorps vind ik niet erg sterk maar de rode draad, de relatie tussen Gosling en Cooper is onderhoudend.

Anders dan verwacht. Ik had er veel zin in, Bradley en Ryan, count me in! Ik had gehoopt op een kat-en-muis spel tussen die twee, maar helaas. De scène waarin ze samen te zien waren duurde enkele minuten. Balen!

Begon aardig, vond ook met name het eerste en het laatste deel van de film goed, het middenstuk vond ik vrij saai. Toen Gosling eenmaal dood was ging het snel bergafwaarts voor mijn gevoel. Dat hele corruptie gebeuren duurde te lang en haalde me helemaal uit de film. Pas toen de twee 17 jarigen in beeld kwamen werd het weer iets interessanter, al moest de film het toen vooral hebben van de interactie tussen die twee want Cooper zijn personage vond ik maar nietszeggend.

Ik vond Gosling ook veel overtuigender in zijn rol. Heeft er w.s. ook mee te maken dat zijn personage een stuk intrigerender was dan Cooper zijn personage.

Aardige film, maar ook een tikkeltje onbevredigend.

Een film met veel gezichten.

Het begint geniaal goed. Rauw, direct, snel. De energie barst er uit, er is geen afstand tussen oorzaak en gevolg. Eenvoudig om je in te leven in de personages, hun beweegredenen zijn direct en uit het hart, en wekken - hoe onjuist die ook zijn - sympathie op. Het zou je niet direct 'zelf kunnen overkomen', maar toch.

En dan krijgen we plotseling deel twee en drie. Sloom. Langzaam. Oninteressant. Met een bijbelse kijk op misdaad en straf, de schuld der vaderen. Een moordende speelduur waar zeker een half uur uitgesneden had moeten worden, waarbij je veel te veel tijd krijgt om je af te vragen waar het dan heen moet, waarom dit verhaal verteld wordt, wat de moraal dan gaat zijn. Even bekruipt me het gevoel dat het zoiets is als een aanklacht tegen de Amerikaanse politiek, en de manier waarop elk klein misstapje in de verkiezingen daar uitvergroot wordt. Toch is dat kennelijk niet de bedoeling, want het eindshot zet weer een ander motief in. Marginaliteit zie ik daar absoluut niet in, eerder het ontsnappen aan de loodzware verplichtingen van de American Dream. Veel positiever dan zijn tegenpool, met z'n melkmuiltje in een pak waar hij niet in past.

En dat einde is dan toch ook echt zoveelste vergissing, wat mij betreft. Had het liever bij het eerste deel gehouden. Had er desnoods over nagedacht welke boodschap je met je film wilt brengen. Was daar dan toch liever zuiver in gebleven, in plaats van er van alles bij te slepen. Nu komt het vooral over als een zwalkend gedoe met symboliek waar uiteindelijk niets van terecht komt, en een volslagen vergeetbaar resultaat. Als iemand over een maandje of wat vraagt 'waar gaat deze film over', dan weet ik al dat ik met m'n mond vol tanden sta, niet verder kom dan 'iets met Ryan Gosling op een brommertje'.

En daar blijft het dan bij, dat is wat de toon zet. De rest gaat zeker ook niet blijven hangen, de bijrollen van Eva Mendes, Mahershala Ali en Ray Liotta gaan met het verprutste verhaal de vergetelheid in.

Vertild aan teveel symboliek.

Eens met blurp194. TPBTP weel veel vertellen, te veel als je het mij vraagt. En waar het eerste deel

virtuoos genoemd mag worden, heb het tweede en derde deel mooie elementen in zich; een geheel wordt het helaas nergens.

2,5*

Vrij goed.

Alledrie de delen zijn vrij standaard qua opzet, maar deel 1 toont dat dat geen probleem hoeft te zijn. Van veel nieuws onder de zon is geen sprake, maar qua toon zit het wel goed en de manier waarop deel 1 deel 2 wordt is perfect gedaan. Deel 2 heeft het potentieel om verder te gaan op het elan van deel 1, maar ik ben niet kapot van de richting die het verhaal inslaat. Het zorgt voor de eerste barsten, iets wat er in deel 3 niet beter op wordt. Sowieso is hier de overgang gefaald, maar het is vooral de finale die niet biedt wat de voorrondes beloven.

Een pluspunt is het merendeel van de cast. Ryan Gosling heeft met emotioneel afstandelijke en gewelddadige personages zijn niche gevonden. Ik zie hem vrij graag bezig in dit soort rollen, maar als hij echt een topacteur is, moet hij meer kunnen dan dat.
Ook Bradley Cooper is nog steeds aan het evolueren van mooie jongen naar karakteracteur. Hij doet het verdienstelijk, maar mist op een paar (cruciale) momenten toch wat overtuigingskracht.
Het meeste genoten heb ik van Dane DeHaan. Hij heeft sowieso het meest interessante personage van iedereen en tilt eigenhandig het laatste deel naar een hoger niveau.
Andere bijrollen vind ik niet altijd even geslaagd. Ray Liotta is goed maar o zo voorspelbaar en Eva Mendes overtuigt niet.

Derek Cianfrance's stijl is een stuk mooier dan in Blue Valentine. Het openingsshot is hemels en een eerste hoogtepunt. Hetzelfde niveau wordt uiteraard niet continu aangehouden, maar de 140 minuten zijn voorzien van genoeg mooie beelden. Ook de soundtrack is een pluspunt, wat toch een hoop sfeer oplevert. Het eerste deel steekt hier wat bovenuit, maar dat heeft voor mij ook een deel te maken met het verhaal. Het verhaal van een bankovervaller die zich niet kan uiten of een verhaal over een corrupt politiekorps: mijn keuze is snel gemaakt.
Als verteller laat Cianfrance m.i. wel wat steken vallen. Toeval kan, maar de nadruk ligt daar te hard op, waardoor een hoop opgebouwd effect verloren gaat.

Gevleide 3,5

Vooraf geen recensies hier op MM gelezen, enkel de score en ook die van IMDB, dus hoge verwachtingen van deze film. (achteraf wel diverse recensies hier gelezen)
Ik zet voor de zekerheid even een gedeelte als spoiler:
De film begon, zoals velen hier ook zeggen, zeer sterk, dus het 1e uur.
Daarna sloeg de film om van een misdaad / drama na enkel nog drama en dit vond ik persoonlijk het negatieve kantelpunt in deze film omdat er volgens mij veel meer in gezeten had en deze abrupte omslag veranderde de hele film ineens waardoor het mij bijna niet meer boeide. (dood van Luke na ± een uur, politie corruptie, drank- en drugsgebruik en wel heel toevallig de ontmoeting tussen beide zonen...)
In tegenstelling tot sommige berichten hier vond ik het 3e deel er dan wel weer bij passen omdat dit toch op één of andere manier de vorige 2 delen min of meer samen bracht én hierdoor ook een beetje het 2e deel compenseerde.
Het verhaal, de cast en niet te vergeten de goede muziek waren prima, maar ik had er vooraf gewoon veel meer van verwacht.
Over het geheel gezien wel een voldoende: 3.5*

Aardige, best sfeervolle vertelling die lekker de tijd neemt, maar je vooral niet teveel bij na moet denken. Het tweede gedeelte met de twee zoons die elkaar heel toevallig (haha) tegenkomen en weer tot ellende komen is eigenlijk behoorlijk stupide.

In een ware woensdagavond film pikt men zoiets niet maar als Gosling en Cooper er in spelen Is het kennelijk geoorloofd.

Aardige film deze moderne parabel over afwezige vaders en hun zoons die ontsporen. Deze rode draad wordt ingebed in drie verhaallijnen. Het drama in het eerste hoofdstuk leidt onvermijdelijk naar een nieuw drama in het laatste hoofdstuk. Hoe bepaalde acties grote gevolgen kunnen hebben over generaties heen. Het middelste hoofdstuk, met de corrupte flikken, vond ik persoonlijk iets minder, maar het slaat mooi de brug tussen het eerste en derde deel met het geld dat de moeder weigert om haar zoons toekomst te waarborgen en ook de befaamde foto .

Velen zullen de film misschien wat aan de trage kant vinden, maar ik vond het oké. De regisseur geeft om zijn personages en dat zorgt voor sterk uitgewerkte rollen : Gosling zorgt voor medelijden en verdiende een beter lot dan wat hem in de film overkomt, Cooper komt over als een regular guy die het altijd goed bedoelt en te braaf is voor het politievak ondanks zijn ambities. Tot slot zetten ook de twee jongeren, die de zoons van de twee hoofdrolspelers spelen een waardige performance neer als twee ontsporende jongeren die vooral een vaderfiguur misten. Ik kon erg van deze film genieten.

Gave film.

Het tweede deel is niet minder, want dat deel heeft Ray Liotta die in zijn eentje met zijn enge pokdalige hasses dat hele gedeelte al draagt.

The Place Beyond the Pines is een film die rustig de tijd neemt om het verhaal en de personages neer te zetten. Er komen ook niet teveel personages in voor en dat geeft iedereen meer dan voldoende screentime om echt tot leven te komen. En daarbij is de rode draad vooral de dunne lijn tussen goed en kwaad. Dit alles wordt verteld met enkele sterke scènes, rustige beelden en een mooie visuele stijl.

Het einde laat je toch ietwat bekocht achter, maar desondanks een mooie film.

3,5 sterren

Net als Cianfrance’s eerdere Blue Valentine (2010) kon deze film mij niet echt bekoren. Het is een redelijk voorspelbaar drieluik over stoere mannen, c.q. stoere jongens, die in hun drang om zichzelf te bewijzen niet of nauwelijks oog hebben voor hun omgeving. Dat wordt nog het best geïllustreerd door de slordige manier waarop Luke en Avery omgaan met hun (ex-)partners. Het acteer- en camerawerk is niet slecht, maar het verhaal is maar zozo.

Oninteressant, saai, lang, amateuristisch camerawerk, moralistisch drama dat nergens op slaat, geen actie, zelfs niet tijdens de 'bankovervallen', 0-budget, 0-vermaak en 0-acteertalent. Jammer dat je minimaal een halve ster moet geven.

Goed, maar had nog veel beter gekund.

Het eerste gedeelte van de film is zo 5 sterren waard naar mijn mening. Ryan Gosling is in vorm, de soundtrack werkt betoverend, visueel is het allemaal erg indrukwekkend en al die factoren zorgen samen voor een magisch sfeertje. Jammer dat de film dit niveau niet aanhoud.

Het tweede gedeelte vond ik vooral erg saai en overbodig. Dat subplotje met die corrupte agenten ging nergens over en hoewel Cooper het niet slecht doet, haalt ie bij lange na het niveau van Gosling niet. Scenes met Ray Liotta waren daarintegen toch wel weer even genieten geblazen .

Het derde deel van de film vond ik wel weer wat beter maar komt zeker niet in de buurt van de magie die het eerste deel uitademde. Al bij al een hele aardige film maar toch jammer dat het naarmate het tweede deel allemaal wat minder wordt. Dikke 3,5*

Ik zag erg uit naar deze film, ook omdat de vorige film van Cianfrance, Blue Valentine, een aangename verrassing was.
Het eerste gedeelte van de film was adembenemend goed. Ryan Gosling, als ex-stuntmotorrijder, die besluit banken te overvallen om zo zijn zoontje financieel te kunnen bijstaan. Werkelijk alles klopt er aan deze ruime drie kwartier. Fenomenaal camerawerk, waarbij de achtervolgingsscene de beste scene is die ik dit jaar heb gezien. Het boeit van begin tot eind en het viel me rauw op m'n dak dat hij gedood werd en de film een andere weg insloeg.

Het tweede gedeelte vond ik al minder interessant. We volgen daarin Bradley Cooper die na een heldendaad moet leren leven met zijn verleden en ook in het heden de nodige problemen tegenkomt.
Ik moet wel zeggen dat hij een prima rol neerzet, al kan hij niet tippen aan de genialiteit van Gosling. Wel was het leuk om Ray Liotta in een bijrol te zien schitteren, een rol die van zijn gezicht afspat en me zeker kon bekoren.

Helaas was het laatste gedeelte de afknapper. Er komen meer en meer toevalligheden in het spel en ik was niet meer zo gefascineerd als in het eerste, en in mindere mate, tweede gedeelte.
Ook had ik het gevoel dat er menigmaal in was geknipt om de speelduur een beetje binnen de perken te houden.
Jammer genoeg kon Cianfrance het enorm hoge niveau van het eerste deel van de film niet vasthouden in de daaropvolgende delen.

Ik zie wel uit naar de volgende films van zijn hand want dat hij films kan maken staat na het zien van Blue Valentine en deze film buiten kijf!
Ruime voldoende!