Amityville 3-D (1983)

Pover.

Maar wel beter dan het oerslechte tweede deel. Niet dat daar veel voor nodig was.

Jammer genoeg wel in een redelijk aangerande staat gezien. Volgens mij 4:3 (waardoor de helft van de cast steeds half uit beeld viel), al lijkt het wel dat er verder niet al te veel gemist werd. Lelijke film.

De effecten zijn tragisch, vooral het vliegje. Het concept is weg (het "huis" heeft ook effect buitenshuis) en er zit één of ander lomp monster in tijdens het einde - heh. Allemaal zeer onboeiend, gelukkig is de speelduur wat korter (de 90 minuten versie gezien) en zitten er tijdens het einde nog wat grappige momneten.

Daarnaast ook lollig om een jonge Ryan en Loughlin te zien. Waar die jonge actrices zich toch steeds aan wagen.

1.0*

Op een of andere manier kon ik erg genieten van dit onzinnig filmpje. Vooral de 3D effecten (die ik zag in 2D) waren hilarisch. Het overgooien van een frisbee... wow! En stervende man die zijn hand uitsteekt... brrrr!

De special effects zagen er lekker '80s uit en de sfeer was lekker dom.

Erg genoten van deze haunted house film!

3,5*

Beter dan deel 1 en 2. Amityville 3 is vooral wat constanter en houdt de mysterie gedurende de hele film goed vast, waardoor de aandacht nooit verslapt. Ook hier vond ik de personages meer dan aangenaam, iets wat deze serie wel steeds goed lijkt te doen. Fijn ook het cheesy monster dat ineens tevoorschijn komt. Lekker vervolg, wat mij hoop geeft voor de te komen delen.
3*

Een jaar voor het cheesefest Conan the Destroyer maakte regisseur Robert Fleischman dit derde deel uit de Amityville reeks, die net als een aantal andere bekende derde delen uit horrorfilm series, in 3D verscheen.

Grappig dat van die andere films deze veel meer 3D effecten lijkt te hebben. Buizen, geluidsmicrofoons, een frisbee, een glas en vliegen en nu vergeet ik er waarschijnlijk nog een paar.

Functioneel is het natuurlijk niet als je de film in 2D kijkt, maar ik vond het zo nu en dan best vermakelijk.

Wat een beetje jammer is van deze film is dat er tussen de moorden of geestelijke manifestaties door soms zo weinig gebeurt. Zo moest ik nog niet eens met mijn ogen knipperen toen Candy Clark hysterisch gillend door het scherm liep. Clark deed haar personage helaas ook wat overdreven en ongeloofwaardig neerzetten.

Tony Roberts deed zijn rol als de cynische John Baxter nog best goed, maar zijn personage was niet interessant genoeg om als hoofdpersonage te dienen.

Ook was het geen ramp om naar Lori Laughlin en een jonge Meg Ryan te moeten kijken, maar hun personages waren wel weer wat plat en standaard.

De film moet het wat hebben van de hier en daar vermakelijke scenes, zoals de liftscene of de vliegenscene, maar bevatte daar rondom te weinig om het boeiend te houden.

Voor mij de slechtste uit de reeks tot dusver.

Dit moet voor iedere 80's liefhebber toch spek naar de bek zijn? Wat een heerlijk derde deel in een reeks die blijft verbazen. Zit tjokvol met cheesy effecten, zowel in de goede zin (creature design in de put, de verbrandingsdood ) als in de 'zo-slecht-dat-het-goed-wordt' categorie met o.a de frisbee. Blijft allemaal op z'n eigen wijze fier overeind staan in ieder geval en de 3D-effecten maken het tijdsbeeld compleet. Mooie transfer ook, gezien in de prachtige Duitse Amityville blu-ray set van NSM. Samen met de Vinegar Syndrome set is de gehele serie daarmee bijna compleet opgepoetst te vinden nu! En volgens liefhebbers van de reeks is dit niet de laatste die de moeite waard is.

Tja...in de jaren '80 beleefde de 3D-film een comeback, en Amityville ontkwam niet aan die kortstondige hype. Regisseur Richard Fleischer had in 1953 al eerder een 3D-film gemaakt dus hij kreeg de eer! Naast het bekende thema van de geest-in-het-huis wijkt het een beetje af van de vorige Amityville-formule. Ten eerste is deze film meer gebaseerd op Stephen Kaplan, iemand die juist het verhaal van de Lutzen in twijfel trok! Daarnaast krijg in de film het kwaad meer de kans om naar buiten te gaan en de familieleden te volgen. Aan acteur Tony Roberts de taak om als een ongelovige Thomas het beruchte Amityville-huis (de link met de twee eerdere films) te kopen. Een opvallende verschijning is het vriendinnetje van de dochter Susan (gespeeld door Lori Loughlin, later bekend van Full House) Dit was beginnend actrice Meg Ryan in een toch wel enigszins opvallende rol. De film ziet er nu aardig gedateerd uit en er gebeurt over het algemeen aan het begin ook niet echt veel. De 3D-effecten zijn veelal alleen bedoeld om de film op te leuken, zijn best geslaagd maar ook (zoals bijna elke) niet heel bijzonder.Een klein beetje beter dan de het vorige tweede deel.

Behoorlijk onzinnig, maar daardoor ook erg charmant. Dit derde deel van deze ondertussen zwaar uitgemolken filmserie slaat inhoudelijk als een tang op een varken, maar de visuele invulling van regisseur Richard Fleischer is regelmatig best lollig te noemen. Heel spannend kan je een film als deze niet bepaald meer noemen, maar er worden genoeg pogingen ondernomen om het huis enigszins dreigend te maken en dat werpt z'n vruchten af. De muziekkeuze overheerst nooit te veel, de opbouw is rustig genoeg en de locatie is degelijk opgebouwd. Veel meer is er niet nodig om een klassiek spookhuisgebeuren op de rails te krijgen, bovendien vond ik veel van de personages best sympathiek (met uitzondering van een vreselijk overacterende Tess Harper). Uiteindelijk oogt de film vooral wat lomp, hangt het verhaal er slapjes bij, worden er veel te veel clichés uit de kast getrokken en slaat de finale volkomen nergens op, maar de cheese houdt het totale geheel redelijk overeind.