Melancholia (2011)

Waarom zou het experimenteel moeten zijn? Verder vond ik het allerminst saai en druipt de articiteit er vanaf. Ik noem de fotografie, de struktuur, het acteerwerk, de filosofische ondertoon en de geweldige openings- en eindscene. Je moet welhaast blind zijn wil je dat niet zien.

Maar met je laatste opmerking heb je gelijk. Het zal de meeste mensen niet aanspreken. Dst hoeft ook niet, er wordt al genoeg middelmatige eenheidsworst gemaakt die zich daar wel op richt. Maar erg boeiend is die meestal niet....

Ik heb nog wel een tip voor je: Pathe.

Eerlijk is eerlijk: na deel 1 heb ik de film uitgezet. Pas na het nieuws dat de film een of andere Europese prijs had gewonnen, heb ik deel twee gekeken. En inderdaad, je hebt deel 2 nodig om de film te begrijpen en deel 1 te waarderen. Niet een van mijn favorieten, maar wel 3* van mij, want ik waardeer de manier van filmen, de mooie shots en het goede acteerwerk.

Zo gemakkelijk laat ik mij niet vangen, Narcissus. Een mening is namelijk niet hetzelfde als een argument voor die mening! Het eerste is bij voorkeur gratuit, zeker in deze context, het tweede mag dat nooit zijn, ook niet in deze context! En een "argumentum ex absurdo", hoe cynisch misschien ook geformuleerd, is daarom nog niet gratuit. In elk geval niet méér dan het argument waar het op reageert...

Reinbo schreef:

(quote)

Een va de mooiste openingsscenes ooit!

(quote)

Eén blik op je top 10 en het is me wel duidelijk dat arthouse niet je ding is.

(quote)

Lastig he, als het niet op eendimensionale niveau kloppend is te krijgen.

smaken verschillen, maar om dan meteen vooroordelen te hebben vanwege mijn top 10 is nogal pretentieus. Kijk naar de rest van mijn stemgedrag bij films die ik gezien heb en je zal zien dat ik juist een erg brede smaak heb, ook arthouse. En dan heb ik nog geeneens gestemd op alle films die ik in de afgelopen tig jaar gezien heb, omdat ik nog niet zo lang lid ben.

Wat mij opvalt is dat hier nogal wat mensen zitten die het liefst filmrecensent geworden waren en denken alle wijsheid in pacht te hebben.

Zo ook hier weer, als een film gewoon duidelijk niet klopt en ronduit vaag is, worden de wildste theoriën naar boven gehaald om het vooral voor zichzelf (de wannabe recensenten) kloppend te krijgen.

Ik ga er verder niet op in om gez**k zoals bij srpski film te voorkomen. Ik houd het voortaan alleen bij stemmen, aangezien het hier verboden is om af te wijken van de massa.

Maar waarom zou in een film alles moeten kloppen? Het is toch geen wiskundige puzzel o.i.d. Vaag vond ik het ook allerminst, dus aan de film zal dat niet kunnen liggen.

En wat jij zegt dat hier niet klopt namelijk dat ze onlogische beslissingen nemen. Vind ik juist realistisch, de mens maakt zo vaak onlogische beslissingen, zeker als ze manisch zijn zoals Justine.

(Of sat mensen gewoon een bruiloft vieren terwijl de wereld gaat vergaan. Dat vind ik juist normaal gedrag. Kijk naar die dame van der Zon die aan het feesten was met de Kadhaffi's terwijl hun regime werd afgezet.)

Heeft verder weinig met wannabee recensenten te maken. Ik hou wel van discussiëren, zeker als men onzin verkondigt als ware het de waarheid.

Verder verzoek ik je van harte om er wel op in te gaan. Een afwijkende mening juich ik enkel toe. Maar heb dan wel de wil en de gave om die mening te staven in een discussie. Dat is nu juist precies waar dit forum voor is. Holle meningen (of kale stemmen) hebben we niks aan.

PS. Ik denk dat de massa het met je eens is dat de film vaag is, dus afwijken daarvan doe je allerminst. Iets wat de top 10 noteringen van Green MIle en Shawshank en de andere 6 titels die ook in de top250 staan enkel bevestigen.

Niet doen joey1973, blijf gewoon je mening geven. Ik word ook misselijk van dat gel*l uit de hoogte en op werkelijk iedereen die het niet met zijn verheven mening eens is een reactie geeft. Wees sterker en laat je niet kennen, dalijk is er hier nog maar één die wat te zeggen heeft. De waarheid heeft ie volgens zich zelf al in pacht.

He, ik ben er ook voor dat hij zijn eigen mening blijft geven. Hoe afwijkender, hoe interessanter wat mij betreft. Als niemand dat eer doet, ben ik straks de enige die hier nog wat te zeggen heeft.

Bewering (mening):

Een argument (een aanvullende: zie mijn voorgaande commentaren) dat jouw bewering relativeert:

Jouw enige film inhoudelijke reactie als flauw absurd tegenargument:

Gezien Von Triers vroegere Dogma statements is het esthetische begin (net als bij Antichrist) juist extra opvallend...zijn nadrukkelijk gebruik van de wiebelende camera als anti-esthetisch tegengewicht past in zijn recalcitrante aanpak. Dat zou je spielerei kunnen noemen. Maar de meeste metaforen in de ouverture krijgen, voor mij, een context in de rest van de film...en dat heb ik en anderen meerdere keren beargumenteerd....maar daar ga je inhoudelijk niet op in.

PS: Gratuit?... die zingende vogels in het ochtendgloren (als een hoopvolle start van de dag) krijgen in de ondergangscontext een extra wramge lading....

Thanx Leo!

Over de schoonheid en de beleving van een metafoor kun je natuurlijk eindeloos discussiëren, N. Er zijn zovele aspecten aan verbonden, die ieder op een andere manier beleeft. Er zijn de drie basisbestanddelen: het teken zelf, de betekenis, en de manier waarop die twee verbonden worden. Maar daarbuiten is er nog de context, de plaats, het aandeel in het geheel, enz.... De één ziet in haast alles een metafoor, de ander in bijna niets. En van diegenen die iets wel degelijk als een metafoor herkennen, vindt de één die metafoor sterk, de ander niet, en nog een ander vindt het slechts esthetische spielerei. En een op zich "geslaagde" metafoor maakt het kunstwerk in zijn geheel nog niet "geslaagd". De vraag is trouwens of een metafoor als "geslaagd" beleven niet eerder de verdienste is van de kunstgenieter dan van de kunstenaar. Van de kunstenaar lijkt mij de verdienste er eerder in te bestaan metaforen te creëren die door zoveel mogelijk kunstgenieters als "geslaagd" beleefd worden, of liever nog, die ertoe bijdragen dat zijn hele kunstwerk door zoveel mogelijk kunstgenieters als "geslaagd" beleefd wordt...

Maar wat zijn kunstgenieters, hé... En in welke mate kunnen die elkaar helpen om een kunstwerk als meer of minder "geslaagd" te beleven... Ach, dient daarvoor niet juist deze site? Daarom lees ik de meeste bijdragen trouwens graag, ook al ben ik het er niet altijd mee eens...

Mooi betoog, al neigt de kwantitatieve insteek toch weer een beetje naar populariteit vs artisticiteit. Ik heb zelf denk ik een hogere pet op van kunstenaars die in een niche excelereren dan zij die de massa weten te beroeren. Voor mij geldt uiteindelijk enkel wat het met mij doet.

Begrijp ik volkomen, maar op een site als deze ga je dat toch proberen te delen met een ander, en zien wat dat geeft: ofwel blijf je alleen op je eigen hoogte (of laagte ), ofwel klim je samen mogelijk nog hoger, ofwel... kom je misschien wat naar beneden...

Ook waar. Al schrikt men soms wat van de stelligheid waarmee ik mijn bevindingen poneer. En hoe zeer ik graag mijn mening onderbouw, Niets zo mooi als een discussie die beide partijen van inzicht doet verschuiven.

Ben je het met jezelf eens?

Oh, en ik heb trouwens confessions en winters bone besteld, om maar even een top 10 erbij te halen!

Dat "exact" was waarschijnlijk een antwoord op een bericht dat is weggehaald.

Uitstekende films, maar wat heeft dat met "Melancholia" te maken

Fantastische film. Het onderwerp spreekt mij erg aan, depressie zowel als het apocalyptische. Lars von Trier heeft daar een film overgemaakt die mij aan het denken heeft gezet. Het acteerwerk, de aankleding en de dialogen zijn uitstekend, maar vooral de manier waarop de depressie wordt verbeeldt vind ik erg knap gedaan. Ook het contrast tussen de triviale rituelen en de snijdende melancholie van Justine is fraai. Kirsten Dunst in haar beste rol tot nu toe.

Melancholia is een meedogenloos mooie film van Lars von Trier die met dit werk, mijns inziens refereert/een ode brengt naar/aan Andrej Tarkovski’s ‘Solaris’, Ingmar Bergman’s ‘Persona’ en Stanley Kubrick’s ‘2001: A Space Odyssey’.
De dichotomie tussen wetenschap en liefde, tussen technologie en natuur staat centraal. Het is een onderzoek naar de metafysische dimensie.
Zowel Tarkovski, Kubrick, als von Trier gebruiken het kosmische perspectief om een filosofisch statement te maken. Tussen hemel en aarde valt perfect een verhaal te situeren over de wisselende grenzen tussen echt en onecht, leven en dood en rationalisme en empirisme. Slechts de uitkomst als antwoord naar de zoektocht is verschillend.

De scene waarin Justine gelijk Ophelia, het schilderij van John Everett Millais, met haar bruidsjurk tussen de waterlelies ligt is tekenend voor de verwijzingen die Von Trier in zijn film verwerkt; de Pre-Rafaëlieten, waartoe Millais behoorde, pleitten voor een terugkeer naar de natuur. Justine is de visuele personificatie van dat gegeven. Mijns inziens nog een belangrijke verwijzing is het schilderij ‘Jagers in de sneeuw’ van de Brabander Pieter Bruegels waarin de catastrofale clash tussen natuur en technologie of vooruitgang wordt benadrukt.


De eindscène raakte me zo hard en was zo intens mooi dat ik mijn tranen om de een of andere reden niet kon bedwingen terwijl de aftiteling begon. De overgang van de overweldigende herrie die de klap tussen de twee hemellichamen muzikaal veroorzaakte en de intense, oorverdovende stilte daarna versterkte dat gevoel.
Ik heb slechts een handvol films gezien die diep onder mijn huid zijn gekropen; Melancholia is er een van.

We hebben geen andere werelden nodig, we hebben een spiegel nodig.

Kortom een visueel, filosofisch gedicht.

Kun je dat wat nader uitleggen of illustreren, David?

Dichotomie en metafysische dimensie

Die moet je onthouden voor Wordfeud en dan met 3x de woordwaarde, .... woei!

Wat betekenen ze overigens?

Ja, ik zie het. Toevallig heb ik Confessions die ik een paar dagen geleden voor het eerst gezien heb ook besteld en Winter's Bone staat ook op mijn lijstje om aan te schaffen en uiteraard ook "Melancholia".

Wibro, nu verwijder ik per ongeluk mijn commentaar, stond er dubbel in en verwijder ze alletwee, beetje dom. Even off topic dus, Winter's bone en Confessions vond ik een prachtige films, ze staan niet voor niets in mijn top tien Melancholia is overigens ook prachtig, die ga ik zeker nog een keer bekijken. Ook na het bezinken blijft het goede gevoel hangen, dat wil nog wel eens veranderen, maar in dit geval alleen maar ten goede.

Off-topic bericht verwijderd.

Deel 1 vond ik ronduit vervelend, en ik heb op het punt gestaan om 'm af te zetten. Mijn vriendin wou 'm nog even een kans geven, en daar ben ik achteraf blij om. Deel 2 was een stuk beter te pruimen waardoor ik 'm toch een 3,5 geef. Origineel verhaal.

Vandaag in de bioscoop gezien. Ik wist niet precies wat ik kon verwachten, heb zelf heel goede verhalen gehoord, aan de andere kant zat in Von Triers vorige film Antichrist een belangrijke tekortkoming en dan is het de vraag ook zal gelden voor deze film. Dat blijkt inderdaad het geval te zijn.

Allereerst moet gezegd worden dat net als in Antichrist de opening zeer sterk is. Prachtig gestileerd en waar de openingsscene in Antichrist werd beleid door het prachtige Lascia ch'io pianga uit Händels opera Rinaldo heeft Von Trier hier een prima keuze gemaakt voor Wagner. Ik moet zeggen, ik ken de opera Tristan und Isolde niet, heb de prelude die in deze film klonk ook nooit gehoord als losstaand stuk in de concertzaal, dus ik kende het niet. Toch voel je meteen dat het niet door een filmcomponist geschreven kan zijn, daar is het gewoon veel te goed voor. Het bizarre is dat ik over het algemeen een hekel heb aan bombastische filmmuziek zoals van John Williams, terwijl ik juist een groot fan ben van klassieke stukken voor groot symfonieorkest. Tijdens het kijken van deze film merk je toch dat daar een groot verschil in zit, wat er vooral mee te maken heeft dat de echt klassieke stukken zoveel dieper lijken te gaan, en die veel vaker onverwachte wendingen lijkt te maken. In ieder geval ging dit er goed in bij mij.

Het vervolg is een stuk matiger. De bruiloft tijdens de eerste helft deed me aan Festen denken, en niet alleen vanwege de gebeurtenissen. Hoe mooi gestileerd de opening ook is, de handheld-camera wordt niet geschuwd in het vervolg wat ervoor zorgt dat de kadrering soms bijzonder slecht is. Bovendien kan ik niet zeggen dat ik de snelle camerabewegingen als het object dat gefilmd wordt veranderd erg aangenaam en esthetisch vind. Jammer, maar niet geheel onverwacht na Antichrist waar mijn grootste klacht ook lag in het camerawerk. Maar ook de gebeurtenissen tijdens de bruiloft doen sterk aan Festen denken. Ik vond het nog wel redelijk vermakelijk, en je vraagt je echt af wat het personage van Dunst bezield. Voer voor psychologen is in ieder geval de gedachte die opkomt.

Het tweede deel is filmisch wat interessanter. De planeet komt meer in beeld, wat mooie plaatjes geeft, met name als Kirsten Dunst 's nachts naakt in het licht van de planeet ligt.Verder begrijp je het gedrag van haar personage in het eerste deel wat meer omdat zij toen blijkbaar al begreep dat de aarde eraan gaat. Een fase die haar zus pas in het tweede deel moet doormaken, terwijl bij haarzelf al de berusting is aangebroken. Typisch dat de wetenschappelijke echtgenoot van de zus van het personage van Dunst (jaja, wat een hoop vans) zelfmoord pleegt bij de ontdekking dat er een botsing zal plaatsvinden. Wat moet dit nu zeggen over mensen met een wetenschappelijke houding? In een interview dat ik na afloop heb gelezen zegt Von Trier in ieder geval dat de gedachte achter deze film is dat melancholici veel rationeler reageren op naderend onheil, omdat ze het al eens hebben meegemaakt. Dat zou denk ik best kunnen en wat dat betreft heeft Von Trier deze thematiek prima uitgewerkt. Ik weet in ieder geval dat ik als ik wist dat ik zo aan mijn einde zou komen het daadwerkelijke einde van de aarde niet zou willen missen.

Ik heb wel mijn vraagtekens bij de wetenschappelijke waarheid van de film. Het is zeer zeer zeer onwaarschijnlijk, maar het zou inderdaad kunnen dat er een planeet uit een ander zonnestelsel gelanceerd wordt en toevallig ons zonnestelsel doorkruist. Een botsing is nog minder waarschijnlijk, maar volgens mij had het in eerste instantie passeren van de planeet al het leven op aarde compleet moeten vernietigen. Is het niet omdat het passeren van een hemellichaam dat duidelijk groter is dan de aarde op zo'n korte afstand door middel van extreme getijdenkrachten voor zeer krachtige tsunami's en aardbevingen zou zorgen, dan is het wel omdat het passeren van zo'n planeet niet zonder invloed op de baan van de aarde kan gaan en zoals velen wellicht weten, de aarde staat precies op de juiste afstand van de zon zodat het niet te koud en ook niet te warm is voor leven.

Nou ja, deze film gaat niet over de waarschijnlijkheid van een wetenschappelijk verschijnsel, maar eerder over de consequenties van het menselijk doen en laten ervan. Ik heb me er in ieder geval niet teveel aan kunnen storen, maar ik wilde het wel even noemen. Brengt me tot mijn tweede punt van kritiek, de impact wordt wel erg uitgesteld, waardoor het toch op een gegeven moment erg langdradig ging aanvoelen. Ik was verbaasd toen de eerste keer de planeet kleiner bleek te worden, maar had al wel het idee dat dat nog wel zou veranderen. En ja hoor, de tweede keer dat gecontroleerd wordt of de planeet echt wegvliegt, blijkt ie op ons af te komen. Wat mij betreft had het meteen de eerste keer gemogen, want ik vond inmiddels de film ook wel erg lang duren.

Als dan uiteindelijk het einde komt, is het wel overweldigend. Ik durf zelfs te zeggen dat het bepaalde scènes uit Enter the Void, te weten de carcrash-scènes, die behoorlijk veel indruk op me hebben gemaakt, weet te evenaren. Geweldige cinema, die het beste tot z'n recht komt in de bioscoop. Ontzettend jammer dat de film niet elk moment zo kan zijn, Dan mag Von Trier alles doen in deze film wat verboden is volgens Dogma, ik proef toch nog invloeden in die scènes tussen opening en einde in. Ik hoop dan ook van harte dat Von Trier in de toekomst echt volledig loskomt van Dogma, dan staat ons echt een meesterwerk te wachten, want interessant zijn z'n laatste films ondanks de tekortkomingen zeker. 3,5*.

Het kan best een planeet zijn, maar dan moet het een exoplaneet zijn die uit een ander zonnestelsel is gelanceerd (wat mogelijk is als banen elkaar genoeg storen). De kans is echter nihil dat een dergelijke planeet ooit ons zonnestelsel doorkruist.

Ik begrijp niet waarom ik deze film heb afgekeken, 2 uur van mijn leven verspild. Moest af en toe lucht happen, zo adembenemend was deze film, mijn ogen hielden het niet meer en sloten zich.

1* echt verschrikkelijke saaie film!! Dit kan niet wie steekt hier energie in?

revolutie in opkomst

Een exoplaneet is niets anders dan een planeet uit een ander zonnestelsel, draait om een andere ster dan onze zon (gewoon een ster). Ze zijn pas onlangs ontdekt, het is om praktische redenen natuurlijk moeilijk ze waar te nemen. Zelf heb ik nooit van gelanceerde planeten gehoord, maar mocht dat het geval zijn, dan is het geen planeet meer.

Een planeet is een hemellichaam dat volgens de definitie voldoet aan drie voorwaarden. Een planeet:

Definitie van een planeet

Als een gelanceerde planeet weer wordt ingevangen in het zonnestelsel van een andere ster, dan is het alsnog een planeet volgens deze definitie.