Melancholia (2011)

Ben bezig met kijken nu en het eerste uur is voorbij, ik moet nog een uur .

Tot nu toe saaaaaai , hoop dat ie beter wordt.

Het eerste gedeelte ( 1 uur ) vond ik persoonlijk veel te lang en saai , 20 min waren voldoende geweest ( 1,5 ster ) .

Het tweede gedeelte was mooi , mooie muziek beelden en goed gespeeld 3,5 ster .

Laatste minuten waren geweldig en was opeens volledig in de film 5 sterren .

Ik geef hem daarom toch nog 3,5 ster ?

Best een lange en zwaarmoedige zit, die soms aanvoelt als een trage stoomwals van negatieve emotie.

Wel uitstekend acteerwerk van Kirsten Dunst en mooie beelden.

Best een film met potentie maar diepere uitwerking van basisgegevens ontbreekt.

Aardige film. Er zat veel symboliek in, daar hou ik soms wel van, maar vandaag helaas niet. Kirsten Dunst heeft hier een uitstekende prestatie neergezet, vooral de scène dat haar zus haar in bad helpt is heel erg goed. Verder vind ik het allemaal iets te traag gaan en helaas heeft het tweede deel me niet meer kunnen boeien. Ik vind "slechte" eindes over het algemeen spannend bij films, maar deze vond ik toch wat minder. De spanning was er al af.

Alleen kijken als je zo vrolijk bent dat het gewoon pijn doet. Deze film zal je genezen....

Bizarre film van Von Trier, maar zo zijn er wel meer. Het is ook niet bepaald een film die je eventjes tussendoor neemt (wat ik dus wel deed). Hier moet je "tijd" voor nemen goed wetende wat je min of meer te wachten staat. De film bestaat uit 2 grote delen: een eerste deel tijdens het huwelijk en het gedeelte erna.

Ik vond persoonlijk het huwelijksgedeelte het meest interessant. Zeer bevreemde bizarre sfeer met als toppunt een weggelopen bruidegom op zijn eigen huwelijksfeest zonder écht ruzie te maken.. Hij had wellicht zijn huwelijksnacht anders voorgesteld ... Een schoonbroer (Kiefer Sutherland) die als een volleerd ceremoniemeester toekijkt of zijn "investering" wel de moeite waard is, een moeder die alles behalve opgezet is met het huwelijk, maar vooral struikelt over het huwelijk op zich met al zijn idiote rituelen en gebruiken. En dan Kirsten Dunst: een zeer mooie rol van de depressieve Justine. Zeer sterk neergezet personage die aantoont wat een chronische depressie kan doen met een mens. Je hebt in niets meer zin, niet in vervelende dingen, maar evenzeer niet in de leuke dingen. Alles is te veel, niet interesseert je nog, je emoties worden afgevlakt, er is geen toekomstperspectief meer, enz ... Kirsten Dunst (en Lars Von Trier) hebben dit erg goed naar voor gebracht in de film. De badkuipscene vond ik dan ook alleszeggend.

De combinatie met het vergaan van de wereld vond ik iets minder. Het tweede deel kon me dan ook minder boeiend al vond ik de laatste 5 minuten wel goed. Die geïmproviseerde tent die bescherming moest bieden voor de ramp die zich zou voltrekken: ontroerend en symbolisch. Samen met de fijne muziek en geluid werd de boodschap versterkt. Misschien moet ik deze ooit nog eens herzien. Mogelijkerwijs heb ik hier en daar 5 minuutjes geskipt. Het was dan ook al na middernacht. Al heb ik toch voldoende stof om hem te quoteren. Een voldoende, dat zeker!

Die ouverture is één van de meest overdonderende stukjes cinema die ik ooit heb gezien - een paar shots zijn werkelijk gemaakt om ingelijst te worden.

Kan iemand mij hem uitleggen? Welke symbolen heb ik gemist?
De films van Lars von Trier moet je volgens mij paar keer kijken. Het verhaal ansich snap ik. Maar ik ben beetje benieuwd naar de onderliggende gedachtes van deze film.

Die 18 holes die 19 holes blijken te zijn? Solved.
De stof dat uit de hemel komt dwarrelen?
De begin shot waarin Justine als een soort van duivel eruit ziet.
De boeken die Justine heeft veranderd?[
Het laatste stukje vond ik beetje flauw met die hut. Ik had eerder gedacht dat Justine helemaal niet met de andere wilden sterven. En dit proces ergens alleen zou doen. Het bij elkaars handen pakken, geeft Justine toch nog een zachte kant. /spoiler]

Ik heb op een bepaald plekje in mijn huis ook een raadseltjesboekje liggen, Noud...

Heftige film. Je moet dit niet gaan kijken als je heel vrolijk ben en zin hebt in een avond gezelligheid.. De beginscène is een van de allermooiste die ik ooit heb gezien! Ja, de film duurt lang, soms iets te lang maar het is ontzettend goed geacteerd. Als je niks met dramafilms hebt, ga deze dan zeker NIET kijken. Kirsten Dunst deed het geweldig!

Noud
Ik was ook benieuwd naar die 19de hole, dus ben een tijdje op zoek geweest. Volgens Lars von Trier zelf staat het voor Limbo, al zie ik niet helemaal in hoe die symboliek in deze film moet werken. Ergens anders las ik over dat een manier is om te laten zien hoe verkeerd John kan zijn. Aangezien hij eerder nadruk legt op dat zijn perceel 18 holes heeft, is het kenmerkend dat hij zelfs geen kennis heeft over zijn eigen golfcourse, laat staan over Melancholia.

Over het veranderen van al die boeken kan ik helaas niets vinden. Maar ik denk zelf dat het de nepheid van het feest aangeeft. Hoe die boeken staan opgesteld, laat het hele abstracte kunst zien; een paar gele lijnen met blauwe achtergrond, zonder context en emotie. Justine ziet hetzelfde voor de trouwerij zelf: nep en gekunsteld. Je ziet dat ze al die boeken neerlegd zodat ze duidelijkere beelden laten zien. Duidelijke beelden van mensen en schiulderijen met harde en scherpe kleuren. Mijn dat is maar mijn matige interpretatie.

Heel bijzondere, inhoudelijke en ook visueel sterke film over een niet zo functionele familie.

Knappe enscenering en meevallers zijn beslist het geslaagd handcamerawerk, met mooie close-ups, de costumering en de muziek. In het tweede deel van de film valt dit laatste wel weg, maar dit verhoogt alleen maar de spanning.

Karakterschets, ook, waarbij von Trier toch op zijn best is.

Ik houd wel van filmregisseurs die trachten meer diepgang in hun film te brengen maar Melancholia heeft me echt wel teleur gesteld, ik zal waarschijnlijk wel iets gemist hebben. Het begin goed en de film bulkt van mooie beelden maar het verhaal stelt te weinig voor om 130 minuten te vullen. Ik ben uiteindelijk beginnen door doorspoelen wat voor mij een indicator is dat het te saai begon te worden.

Ik had dat de eerste keer ook wel een beetje (minus dat doorspoelen, dat is dodelijk bij een film die je beetje bij beetje moet grijpen). De tweede keer, toen ik er goed voor ging zitten en de telefoon uitzette, kwam hij heel hard binnen.

Mss dat ik hem ook wel nog eens een tweede kijkbeurt geef, doe ik nog wel eens met dergelijke films en ik moet zeggen soms helpt dit wel...

De melancholie van de titel zit er op twee niveaus in. Ten eerste is er de mentale inzinking van Justine, die totaal lusteloos is op wat de gelukkigste dag van haar leven zou moeten zijn. Op het tweede niveau zit er een pessimistische filosofie in van de ondergang van het Avondland. Astronomisch is het allemaal niet erg waarschijnlijk, en sommige van die sterren zijn met het blote oog niet zichtbaar, dus gaat het vooral om de symbolische betekenis. Justine verliest haar jeugdige onschuld; de westerse beschaving verliest haar idealen; de mistroostogheid slaat in.

Visueel zijn de eerste tien minuten en het einde grootschalig. Het verhaal rond de ontbindende familie wordt in Dogmastijl gebracht met handcamera, waardoor je die tegenstelling krijgt tussen groot en klein. De tweede helft boeit iets minder. Daarin zakken de meer stabiele personages ook ineen, daar waar Justine de ondergang in de eerste helft al aan voelde komen.

Het schilderij van Bruegel stelt de kinderlijke onschuld voor; andere schilderijen staan voor dood en ondergang. Sommige beelden zijn een tableau vivant, met name Kirsten Dunst als Ophelia in het water. De muziek van Wagner versterkt dit zwartgallige gevoel, van smachtend verlangen dat onbeantwoord blijft.

Het is misschien al wat te lang geleden voor mij, maar ik herinner mij niet wat deze film te maken heeft met de "ondergang van het Avondland", Dievegge, behalve dat de film zelf, en daarmee ook de ten treure aangevoerde symbolen, natuurlijk wel uit het "Avondland" komen, maar dat is op zich toch niet zo bijzonder?

Er zit veel invloed van Duitse romantiek in: Richard Wagner, Arnold Böcklin, misschien ook het pessimisme van Schopenhauer. Het boek van Oswald Spengler heb ik niet gelezen, maar aangezien het ook over de dreigende ondergang van de beschaving gaat, kwam die titel bij me op. Het is natuurlijk maar een interpretatie.

Die symbolen (Wagner, Böcklin, evt. Schopenhauer, ...) worden ons inderdaad voorgeschoteld, Dievegge, maar naar mijn smaak nogal lukraak. Ik zie alleszins geen verband van de film met De ondergang van het Avondland: Spengler heeft het allerminst over de abrupte vernietiging van onze planeet, maar wel over de organische neergang van een bepaalde cultuur, in casu de westerse.

“The earth is evil. We don't need to grieve for it.”

Bijzondere film. Ik ben geen groot fan van Lars von Trier, maar Melancholia is één van zijn beste films. De beginscènes alleen al zijn geweldig, en het acteerwerk van Dunst, Gainsbourg en alle andere acteurs is fenomenaal. Het verhaal kun je in twee hoofdstukken opbreken (Justine en Claire), en vooral het tweede gedeelte is fantastisch. Het eerste gedeelte duurt wat lang en ik begon me te irriteren aan sommige personages. Maar zodra Gainsbourg haar eigen verhaal krijgt wordt het beter, en de botsing tussen twee de planeten begint een wat grotere rol te krijgen. Met het hartverscheurende einde als mooi slotstuk.

Prima film waar volgens mij meer in zat dan ik eruit haalde. Ik vond het wel goed werken, die twee delen die ogenschijnlijk weinig met elkaar te maken hebben, maar die elkaar toch beïnvloeden, simpelweg door ze achter elkaar te zetten. Wat natuurlijk al snel opvalt is dat de vrolijke zus totaal in paniek raakt als ze begint te vermoeden dat de wereld misschien wel vergaat, terwijl de depressieve zus daar juist van opkikkert.

Ook sterk dat Gainsbourg in het eerste deel best een vervelend persoon was en in het tweede juist een heel lieve vrouw. En man, wat had ik met die bruidegom te doen. Arme jongen.

Die ouverture moet ik nog maar eens terugzien. Nu had hij niet echt een functie voor mij.

Leuk altijd hoe fijn het is om een Von Trier zoals deze te kijken als je je kut voelt. Als depressief persoon is het einde toch wel een verademing zeg. Laat alles maar naar de tering gaan.

Ongelofelijk sfeervol. Misschien wel de beste weergave van depressie ooit. Verder ben ik niet cultureel onderlegd genoeg om de vele lagen symboliek die overal verstopt liggen te herkennen, maar ook zonder dat is het een prachtige film.

Je moet deze film niet aanzetten als je zin hebt in vermaak.

Deze vliegt morgen in de herkansing. Als het een mooi werkje is, zal ik hem nu beter kunnen apprecieren. Voorlopig staat hij op 1,0*. Ik ben benieuwd.

Een trage en zwaarmoedige film met veel symboliek, die ik niet altijd begreep. Wat ik wel heel goed kon invoelen, is de depressiviteit. Het is sterk uitgebeeld op deze manier en als iemand die zelf kampt met depressies, vind ik dat hij de spijker op zijn kop slaat en de juiste snaar raakt. Mooie beelden, sfeervol gemaakt en erg goed acteerwerk. De lange speelduur en de opdeling in twee delen vind ik erbij passen, maar hij is soms wel wat saai, naar mijn mening. Ik kwam er niet helemaal in. Een 7. 3,5*

Ik heb er gemengde gevoelens bij. Nu kan ik een film als deze wat meer appreciëren, hoewel het wetenschappelijk heel onwaarschijnlijk is, maar film is fictie en film is een vorm van kunst. Een depressieve en zwarte gevoel heerst over de film, waarin ik vooral het eerste deel ijzersterk vind, maar het richting het tweede deel toch vind verzwakken. De muziek speelt goed in op het depressieve gevoel. En er wordt ook goed geacteerd, maar toch zie ik er het meesterwerk niet in, vooral dan omdat hij toch iets te traag is, het tweede deel wat zwakker is, en omdat ik de symboliek ervan niet begrijp, en ook niet aangetrokken wordt tot symboliek in film. Desondanks een verhoging van 1,0* naar 3,0* door met name de muziek en sfeer, maar ook het sterke eerste deel.

Dit vond ik een fantastische film. Wat een cast en wat een verhaal. Die aparte intro en het indrukwekkende slot. Voor mij 'a piece of art', ook die passende muziek erbij. Eén minpunt; die zenuwachtige camerabewegingen stoorden me op een gegeven moment en strookten niet met het trage karakter van de film.

Beetje een vreemde film. Kirsten Dunst doet hier heel de film ook erg raar. Dat hele trouwfeest is zo enorm langgerekt en boeit eigenlijk echt geen moment. Op het einde van de film blijkt dan de planeet Aarde plots in gevaar door een nakende botsing met de planeet Melancholia. Ofwel zit er hier veel symboliek achter ofwel is deze hele film zeer vreemd opgebouwd. Nu is Lars Von Trier wel een vreemde eend in de bijt die niet vies is van wat experimenteel gedoe, het was gewoon een zeer lange zit voor mij. Visueel is het op zich wel interessant bij momenten. Waarschijnlijk meer iets voor de spirituele poëten onder ons.

ik verhoog na herziening van 3,5 naar 5, dit is toch wel een absoluut meesterwerk, ja, er zitten trage en soms saaie stukken in, maar deze zijn absoluut noodzakelijk om van het einde iets alles overheersend te maken.