Melancholia (2011)

Is dat niet één van de bedoelingen van MM, Ferdy, dat mensen over een film die ze gezien hebben "een beetje meekletsen", ieder naar eigen vermogen natuurlijk, benieuwd naar nieuwe inzichten, benaderingen, interpretaties, of naar bevestiging van die van zichzelf? Ik kan alleen maar eerlijk en sereen herhalen dat de enig mogelijke interpretatie die de film voor mij zinvol zou kunnen maken, neerkomt op (zelf)spot van Von Trier, een benadering die vooral Narcissus mij heeft aangewezen en verduidelijkt. Maar deze interpretatie laat mij toch nog met veel vragen en bedenkingen achter, en blijkbaar staat ook N. tamelijk alleen met zijn nadrukkelijke zelfspot-visie. Of vergis ik mij?

Okee, Thomas. Waaróm is (zelf)spot van Von Trier in verband met deze film voor jou mogelijk zinvol? Kom op, niet hulpeloos vragend naar anderen kijken, laat zélf die grijze massa eens werken! Doe eens een gooi, niet geschoten is altijd mis! En als je tot een negatieve conclusie komt: hoe had dit dan een geslaagde zelfspot-film kunnen zijn? Bijvoorbeeld: als Justine tegen Melancholia /de maan geblaft had, of als het gezicht van Von Trier, met z'n mond wijd open, vlak voor de inslag over de planeet geprojecteerd was etc.

Hmm. Heb deze film een ruime maand terug gezien alweer. Erna niet met de intentie om hem nog een tweede keer te gaan bekijken. Ik vond hem namelijk niet geweldig om eerlijk te zijn. Ik vond het vooral een film die graag een arthouse film probéért te zijn. Ik vond hem niet werkelijk mooi / imponerend / schoon / knap / etc. Het kon mij niet werkelijk raken in boodschap en schoonheid. Ondanks mooie beelden, dat zeker, maar het voelde gewoon niet juist.

Vanavond moet ik hem echter gaan herzien voor mijn opleiding aangezien het eerste belangrijke, voor studiepunten, essay gelinkt is aan deze film.

Wel een voordeel dus dat ik de film al heb gezien, daardoor wordt de opdracht hopelijk makkelijker. Neemt niet weg dat ik met tegenzin ga...

Aan de andere kant hoop ik stiekem dat de film misschien iets beter is na afloop straks, omdat ik er op een iets andere manier naar moet kijken vanavond dan toen ik er de vorige keer 'blanco' op mijn eigen manier heen ging. Ik hoop gewoon dat hij misschien iets beter is vanavond. Ik ben er alleen niet helemaal gerust op.

Wat is er toch tegen voortschrijdend inzicht in het groene (kunst)gras? In golf termen sla ik nog een balletje op: dat Von Trier een kenmerk van zijn persoonlijk gevoel als uitgangspunt neemt voor een rampenfilm is begin van zelf-spot, dan weet je dat de maker een (licht)spel speelt dat door de aard van het medium megalomane proporties aanneemt. (Golf is een sport dat voor zo'n klein balletje enorm veel oppervalkte nodig heeft....). Zo neemt hij afstand tot zijn depressie. Wat dat betreft lijkt planeet Melancholia voor Von Trier juist een enorme anti-depressie pil: het maken van de film was voor hem een geestelijke noodzaak.

Zo schreef Gerard Kornelis Van het Reve, op kleiner papieren schaal, zijn roman de De Avonden om zijn leven 'op te klaren'..

Maar ook zonder die voorkennis over Von Triers gevoelsleven is de dreigende planeet Melancholia en de depressie van de vrouw een bijzonder ironisch gegeven. In doorsnee rampenfilms probeert de held of heldin te overleven, Von Trier toont de heldin als de melancholische ramp voltrekt zinnelijk dubbelzinng: ..in 'de put' glorieert zij in volle overgave...

Als (zelf) analyse naar wat een te sombere mens beweegt noem ik dat een: ‘hole in one’.

Mooi, Narcissus... Maar niet enkel heel wat beelden en metaforen in de film, bijvoorbeeld de wegzinkende vrouw met het kind, maar ook verhaalelementen als de zelfmoord kan ik toch niet goed rijmen met die idee van zelfspot.

Bovendien vond ik de film als geheel erg onevenwichtig, en dan heb ik het over de disproportie tussen de kleinschalige goedlachse spielerei, bv. de limousine op het landwegeltje, en de universele existentieel-metafysisch-kosmische schaal... Maar ik kan me voorstellen dat dat voor jou juist een aspect van de zelfspot is?

Ik vond alleen de cameravoering onevenwichtig. Die zelfmoord contrasteert donker ironisch met hoe Justine de komst van Melancholia beleeft: haar gedrag wordt tegen het gedrag van de man afgezet.Van een depressieve verwacht je een zelfmoord...maar nu zijn de omstandigheden in haar 'voordeel'. Justine is een alter-ego van Von Trier. Dat de vrouwen met kind overblijven is geen toeval, de man is de lafaard hier. De depressief zwakkere blijkt op het eind mentaal het sterkste. Dus voor een depressieve is dit een hoopvolle film...

Ik heb al een aantal keren aagegeven dat zelfspot een onderdeel is van zelf-analyse, met deze film onderzoekt Von Trier zijn depressieve zelf...

Grappig dat je hiermee komt. Columnist Bert Keizer schreef naar aanleiding van Melancholia vandaag in Trouw het volgende :

Reve deed later trouwens nog wel wat meer 'om zijn leven op te klaren'. Voor velen droop het hele spektakel van zijn toetreding tot de Rooms-Katholieke kerk van de ironie en de (zelf-)spot. Wie weet. Maar je kan je ook de vraag stellen of dat oordeel niet werd ingegeven door verlegenheid of onbegrip, niet alleen met betrekking tot het geloof, maar misschien nog meer inzake het eh.. 'ongeloof', dat uiteindelijk het besef is van een zinloos aanwezig zijn in een oneindige kosmos, waarin het menselijk leven even heeft opgeflitst, maar weer snel zal uitdoven.

Von Trier pepert ons die consequentie met Melancholia kiezelhard in. (Zelf-)spot? Ironie? Tja, in het licht van Melancholia wordt elk menselijk gedoe futiel en bespottelijk.

Ik had Trouw niet gelezen...leuk als iemand dezelfde sfeer van associatie legt. Alleen mijn observatie spits zich meer toe op de psychologie van Von Trier. Met deze benadering doe ik de film tekort mee, want er zit zoveel interessante lagen in deze film. Het is vogens mij een heel persoonlijke film, maar zijn aanpak is afstandelijk en onpersoonlijk. Terwijl hij in contact met die Deense journalist juist heel open is.

Van het Reve was de grootste ironicus met een fundamentele melancholische basis. Zijn verhaal, op jonge leeftijd geschreven, over de ondergang van de joodse familie Boslowitz is onovertroffen.

Trouwens bij de 'ware' melancholicie staat de fles altijd in de buurt...denk ook aan Simon Carmiggelt. (bizar hoeveel toevalligheden een link kan bevatten...)

Hoe kan je Antichrist vergeten?

Von Trier is The Dark Prince of film.

En ik denk ik ook wel dat je met die 'observatie' een punt hebt, als we het erover eens zijn dat die 'ironie' en/of (zelf-)spot' niet in eerste instantie mystificatie of relativering is, maar een bittere noodzaak, de enig(?) overgebleven mogelijkheid.

Tegelijkertijd vallen mystificatie en relativering óók onder die noodzaak, omdat een 'zuivere' eh.. serieusheid niet meer mogelijk is, niet meer.. serieus te nemen. In die zin zou je kunnen zeggen dat Von Trier (en ook Reve) 'niet anders kan'. Al zouden ze misschien willen, want óók tegelijkertijd is er een element van heimwee naar die zuiverheid. Heimwee naar iets dat niet bestaat? Maar Justines 'vernietigende' tirade veronderstelt een maatstaf...

Ik neem aan dat hier geen misverstand is, maar toch even voor de goede orde: het 'vergeten' komt voor rekening van Bert Keizer (geen filmrecensent overigens), niet van mij.

Mooie evaluatie. Ambivalentie dus. Hoewel ik geloof dat er schrijvers (en filmers etc) zijn wiens woord, beeld (en daad..?) serieus te nemen zijn: zij problematiseren die zucht naar zuiverheid in hun werk. Misschien zijn dat juist de meest publiciteitschuwe...

Justine en "vernietigende tirade" is geen beeld dat ik bij haar heb...ze is weinig spraakzaam...ze bijt Claire eerder 'haar' of 'de' waarheid toe.

Bert Keizer (die 'je' dus) is of was geloof ik directeur van een verpleegtehuis...en heeft veel geschreven over het eind van het leven...

Jammer genoeg kon ik geen link vinden naar NRC columniste Marjoleine de Vos, zij schreef op 16 september een beschouwelijke overdenking. Vandaar dit uitgebreid citaat:

"Het is verbluffend hoeveel angstaanjagend het einde is als het einde van alles zou betekenen. De dood van anderen, eventueel je eigen dood - ze zijn verschrikkelijk maar er is in ieder geval geleefd. Je naam staat in registers, je geliefden denken nog eens aan je, de dode bestaat nog in de hoofden van anderen. Als de dood dichtbij toeslaat vind dat een schrale troost, maar nu Von Trier je dwingt om je voor te stellen dat er echt helemaal niets meer zal zijn, niemand, geen spoor, geen spoorzoeker, nu merk je dat de gedachte dat er herinnering en geschiedenis bestaan ongelooflijk belangrijk is. Alsof daarzonder in één keer alle betekenis weglekt uit dingen, de dagen, de handelingen - uit het bestaan. Als er geschiedschrijving zal plaatsvinden, ook al speel je zelf helemaal geen grote of belangrijke rol daarin, maar hoe dan ook, als je herinnerd zal worden, dan doet het er ook toe dat je er was en dan doet het er ook toe dat je leeft en ook op welke manier.

Dan moet je er iets van maken.

"Ik heb de grootste van de zonden die er zijn bedreven. Ik was niet gelukkig", schrijft Luis Borges in een gedicht. Zoiets kan je alleen schrijven als er een beoordelende instantie is achteraf, zelfs als je die instantie alleen maar verzint. Maar als de aarde, zoals je voor je ogen hebt gezien gebeuren, in haar geheel verdwijnt in een veel grotere planeet, dan maakt ook dat niets meer uit.

Dat is geheimzinnig, want je voelt normaal gesproken helemaal niet dat de zin van je bestaan ligt in

achteraf bestaan te hebben. Het zal iets te maken met gezien worden - "zijn is waargenomen worden", zei Berkeley al. En ook met die beroemde vraag of iets wat nooit door niemand wordt gezien of bemerkt wel heeft plaatsgevonden.

De naderkomende planeet heet niet voor niets Melancholia. De totale onverschilligheid van alles, dat is een gevoel dat samenhangt met de melancholie- niet de mooie beetje Weltschmerz- achtige melancholie waaraan we allemaal wel eens lijden, maar de diepgevoelde zinloosheid van het bestaan. Wie nergens meer de zin van inziet, wil best dat er een planeet komt die gewoon een einde maakt aan alles. Verlossing. Maar de niet-depressieve zus in de film stelt heel gewone en in dit verband tegelijk duizelingwekkende vraag: "Waar moet mijn zoon opgroeien?".

Er valt niets meer op te groeien.

Natuurlijk gaat deze film over depressie. Maar hij gaat ook over iets groots en onafwendbaars dat op ons afkomt. Misschien ishij daarmee op dit moment ook wel een uitdrukking van hoe de westerse mens zich voelde: er is een grote stille dreiging in de verte die alles zal vernietigen wat we kennen. Doemdenken is van alle tijden, maar de laatste tien jaar wordt ons toch wel heel regelmatig voorgehouden dat de aarde er aan zou kunnen gaan, we krijgen voortdurend te horen dat het inderdaad veel beter zou zijn als wij niet zouden bestaan, want wij zijn de oorzaak van alle kwaad. Of we zien toch op zijn minst ons hele economisch bestel, en dus welvaart ineenklappen. De ondergang komt eraan.

Iets van het daardoor ontstane gevoel van uitzichtloosheid speelt ook mee in Melancholia.

Oef. Toch zit ook het antwoord op dat gevoel in de toast 'op het leven'. Niet als je depressief bent natuurlijk, dan is er geen antwoord. Anders dan in de film is aan de meeste dreigingen best iets te doen. Anders dan de mensen daar die nergens vreugde uit kunnen putten*, kunnen wij dat wel. Ergens in de nieuwe film van Woody Allen, die in veelkleurig, opwindend Parijs speelt, zegt iemand dat er op Jupiter of Mars niets is, maar hier zijn de lichtjes van Parijs.

Op het leven dus. Er is niets anders.

Geen spoortje van ironie bij Marjoleine de Vos. *Ze vergeet de sublieme pointe van Von Trier dat Justine de enige is die geniet van het melancholisch licht....

Het 'serieuze' van ironie en spot is wat mij betreft vaak evident, zeker als, zoals gezegd, andere vormen geen soelaas bieden. We kunnen niet meer - zoals -fal eerder aanstipte - 'romantisch' zijn zoals in de 19e eeuw, vaderlandslievend zoals voor de wereldoorlogen, of 'gelovig' zoals in de Middeleeuwen. Maar die impulsen zijn er nog steeds.

Ook het komische kan tegelijkertijd bloedserieus zijn. Films als Breaking The Waves en Idioterne hebben die eigenschappen heel sterk, denk ik. In meerdere lagen.

Maar De Vos focust ook niet op de eventuele drijfveren van Von Trier; ze staat stil bij de implicaties van het verhaal van de film. De door jou genoemde 'pointe' is denk ik ook inherent aan de psychologie van de melancholicus, als die zijn 'gelijk' 'bevestigd' ziet worden. Als je het leven als een vloek ziet, zal het inderdaad een genoegen zijn als het daadwerkelijk vernietigd wordt.

Het zal ook een opluchting zijn als je als melancholicus de, denk ik, voortdurend knagende gedachte of je misschien gewoon niet goed bij je hoofd bent, kunt loslaten. Jij bent gezond, de rest van de wereld is ziek. En dat verklaart natuurlijk ook waarom Justine als enige zo 'goed' omgaat met de ramp. Zij heeft de mentale beweging naar de vernietiging al gemaakt, de rest van haar omgeving niet.

Maar je hebt gelijk (als ik je goed begrijp), het (zieke?) perspectief van Justine is in de film uiteindelijk het 'juiste', en dat is ironisch.

Ik geloof echter dat dit al eerder ter sprake is gekomen. Als we maar niet in een loop zitten ..

Maar In dit geval kon, ongeacht de motieven van Von Trier, Justines opmerkelijke 'zonne' bad niet onopgemerkt blijven...

Ter afronding: misschien past deze observatie wel het beste bij Von Trier:

"De zelfhater houdt meer van zich zelf. Hij bibbert voor de dood en zegt: 'Hij is het beste wat wij hebben' ".

(Elias Canetti, Wat de mens betreft, aantekeningen 1972)

Mooie beelden, visueel erg sterk.

Wordt goed in geacteerd

Verder een draak van een film of je moet van "naar groeiend gras kijken"houden

Nee.. mijn herinnering klopt niet...het is meer gelaten met tegenzin...prachtig die speciale sfeer als Justine met Claire praat...haar woorden wegen zwaar in die omstandigheden. Voor Claire krijgt haar zus iets 'unheimisch'.

Erg mooie film. Acteerprestaties zijn van hoge kwaliteit. Heerlijke dramatische film voor een regenachtige dag op de bank voor de buis.

De film haalt echt een beangstigend gevoel naar boven, super. Ik moet er niet aan denken dat we zo worden weggevaagd, maar het kan zo maar gebeuren.

'Tirade' is inderdaad niet het goede woord. Jouw schets van de psychologische impact, de 'gevoels-context', is raak.

Mij ging het echter om het punt dat Justine met haar woorden een oordeel uitspreekt, en dat oordeel veronderstelt het bestaan van een waarde. Als iemand zegt: 'Alles is waardeloos', dan heeft die persoon een idee van iets dat 'waardevol' is, in zijn hoofd. Als dat idee er niet zou zijn, is de opmerking dat alles waardeloos is, zinloos. Deze opmerking wil zeggingskracht hebben, maar ze parasiteert op een betekenis die ze wil vernietigen, net zoals de leugen parasiteert op een door de 'belogene' veronderstelde waarheid.

Maar anders dan de leugen, is dit een opmerking die aan alle 'opmerkingen' een einde wil maken; een einde van de taal dus. Menselijke taal is alleen mogelijk als er betekenissen zijn, en menselijk leven is alleen mogelijk met (gedeelde) betekenissen. In die zin is het enige dat 'spreekt' uit de opmerking.. de wil tot zelfvernietiging.

Het lijkt me moeilijk om bij de implicaties van dit soort opmerkingen het beeld over het hoofd te zien waar ik al eerder over zeurde: de vicieuze cirkel, het zichzelf verslindende, de slang die zich in zijn eigen staart bijt.

Justines woorden vatten de tendens van de hele film samen, en dat is ook een tendens in een cultuur die onder het mom van het streven naar 'waarheid' alle betekenissen wil ontmaskeren als leugens, en daarmee uiteindelijk alle 'waarheden', en daarmee het menselijk leven, vernietigt. De planeet Melancholia komt in die zin niet van buiten, maar van binnen. Die planeet is een 'creatie' van Von Trier, én van Justine. De film is een projectie van het doodsverlangen van een persoonlijkheid, en dat doodsverlangen is in het 'leven' geroepen door het streven naar het bezit van 'zuiverheid' en 'waarheid'.

Ja, het is wel zeker nu: ik zit in een loop .

Ja, dat is wel knap en krachtig geformuleerd, Ferdy. Maar welke woorden van Justine bedoel je precies?

O, heb je dat gemist, Tho?

Justine: 'The earth is evil. We don't need to grieve for it.'
Claire: 'What?'
Justine: 'Nobody will miss it.'
Claire: 'But where would Leo grow up?'
Justine: 'All I know is: life on earth is evil'

Nee, dat heb ik niet gemist, maar hoe verbind je die woorden met de idee "alle betekenissen te willen ontmaskeren als leugens, en daarmee uiteindelijk alle 'waarheden', en daarmee het menselijk leven, vernietigen", of met "streven naar het bezit van 'zuiverheid' en 'waarheid'"? Is dat niet nogal een grote sprong? Of heb ik toch iets gemist?

Dit dialoogje staat niet op zichzelf, Tho. En ik heb het over de teneur van 'de hele film', waar ik deze woorden een kernachtige samenvatting van vind. Iemand spreekt hier een finaal oordeel uit over alles. Volgens mij kom je tot zo'n oordeel als je een tamelijk strenge maatstaf (van het schone, het ware en het goede) hebt, en die maatstaf geeft volgens Justine maar één vonnis aan: de doodstraf, zonder mogelijkheden tot beroep. Of heb jij de indruk dat Justine nog openstaat voor discussie?

En ja, Justines oordeel (of onvermogen om ergens de waarde van in te zien) vind ik een echo van een bepaald levensgevoel in de huidige cultuur.

Het beeld van de totale vernietiging als resultaat van de ontmaskering van alle "waar-den", vind ik op zich wel plausibel, Ferdy, ook al wordt dit volgens mij niet helemaal gedekt door de uitspraak "Life on earth is evil". Maar ik geloof niet in een individuele melancholie (zoals die van Justine/Von Trier) die zo sterk zou zijn dat ze de waarden van alle anderen zou kunnen vernietigen. En de betekenis-ontmaskering die in zekere zin eigen is aan onze huidige cultuur zou ik eigenlijk niet onmiddellijk omschrijven als melancholie, maar als iets dat daaraan haast is tegengesteld, nl. ont-nuchtering, of vermeende "bevrijding"...

Justine krijgt extra suspense als ze zegt, om niet te zeggen fluistert, dat ze dingen weet, (de vrouwelijke intuïtie..?) en Claire haar bagatelliseert met de opmerking dat ze altijd aan het fantaseren is en dan begint Justine over die bonen....zij weet wel het aantal precies. Dit soort uitspraken van Justine geeft haar naast die stiekeme 'zonne'bad iets griezeligs. Je zou het ook zo kunnen interpreteren: de (manisch) depressieve Justine trekt alle aandacht naar zich toe door haar vreemde gedrag. Ze is het negatieve middelpunt. Planeet Melancholia staat daar symbool voor. Vraag is waarom ze zo vreemd gedraagt... Dick Swaab zou zeggen ze heeft een stofje te weinig of teveel en daarom gaat ze zo gedragen, maar Von Trier suggereert met die gekke familie etc. en de komst van de planeet iets dubbelzinnigs anders. Justine oordeel over dat "Life on earth is Evil" lijkt uit eigen ervaring te komen. Uit het generaliserende perspectief van Justine is doem dus overal, De komst van alles overheersende planeet Melancholia is dus logisch en helemaal niet vreemd: het is juist welkom. Je kan de hele film ook zien als een soort self fulfilling prophecy van een depressieve. De zucht naar negatieve zelfbevestiging is in elk geval zeer expliciet in deze film. De glas is niet alleen half leeg nee...het is helemaal leeg....

De melancholie is een gevolg van de vernietiging van waarden, niet de oorzaak. En natuurlijk is het niet zo dat Justine 'de oorzaak' is van alle ellende. Wat de film verder ook nog allemaal mag zijn: voor mij schetst hij vooral een beeld van Justine's state-of-mind, haar eigen vernietiging, metaforisch verbeeld als het einde van de wereld, en daarbovenop zie ik dat ook metaforisch voor eerder genoemde culturele tendens.

En natuurlijk zal die 'betekenis-ontmaskering' in eerste instantie als 'bevrijding' worden gezien - ik heb overigens een boek in de kast staan met als titel 'Wees blij dat het leven geen zin heeft' - maar volgens mij heeft het begrip 'vrijheid' alleen zin in een wereld van betekenissen. Als die betekenissen of waarden niet meer bestaan, 'vernietigd' zijn, dan eh.. betekent 'vrijheid' ook niets meer. En daar kan je knap chagrijnig van worden, denk ik.

Volgens mij poneert Von Trier met deze film geen 'Waarheid', maar hij schetst wel heel aardig een 'ziektebeeld'. Dat neemt natuurlijk niet weg dat men - en daar reken ik mijzelf ook toe - na het zien van deze film niet direct de hand aan zichzelf zal slaan, maar gewoon vrolijk door zal gaan met ademhalen en aan de gekste dingen betekenis zal blijven toekennen. Maar Justine kan dat niet meer, en Von Trier weet dat (toch wel) verontrustend goed duidelijk te maken. En dat lukt hem ook omdat wij, de toeschouwers, dankzij ons besef van de wereld buiten de film, Justine in zekere zin goed kunnen begrijpen.

Hoewel Goethe's romanfiguur Werther het tegendeel heeft bewezen, heeft Thomas een punt hier. Alleen dat is niet het punt van de film. ..eh...volgens mij...Melancholicus is geen agressief persoon integendeel de neiging tot passiviteit is overheersend. Die melancholie kenmerkt zich door geen of te traag beslissingen nemen...er is een tendens tot zelfvernietiging. Ironie is nu juist dat Justine niets hoeft te doen want haar diepste verlangen wordt hier als vanzelf vervuld. Dat is het grote verschil met de anderen.

Melancholische cirkelredenering: meeste mensen zijn juist overactief om het gevoel van onbehagen (pessimisme, gedachten aan de dood etc) te ontvluchten, juist die overactiviteit versnelt ook veel ellende. Ik heb een langspeelplaat in mijn kast met de titel:"Whichever way you are going, you are going wrong"....

Dat planeet Melacholia de aarde opslokt en niet zelf vernietigd wordt vind ik een mooi sardonisch eind. Een handelsmerk van Von Trier.

ps: Uitgebreide historie betreffende het melancholisch gevoel...lees, vertaalt uit het Zweeds, De Kamers van de Melancholie van Karin Johannisson Het boek opent met een citaat:

"En wie is geen dwaas? Wie is vrij van melancholie?"

Dat is inderdaad de paradox van het vrijheidsideaal: ontmaskering van waarden en betekenissen leidt uiteindelijk tot de ontmaskering en opheffing van de "vrijheid" zelf...

Maar die idee staat naar mijn gevoel los van de film. Melancholia heeft voor mij niet veel met het vrijheidsideaal te maken, en ook niet met vrijheidsvernietiging. De komst van de planeet was misschien wel een bevrijding voor de depressieve Justine, maar dat is dan weer iets anders...

Zowel bij de oude Grieken als in de Ayurveda wordt het anders omgekeerd gesteld.

Echt, die discussies hier, heb bijna zin om gewoon een punt van mijn cijfer te halen.

Dit is toch een discussie-topic. Of heb jij liever one-liners zoals "bagger", "mooie film" etc

Melancholia leidt nu eenmaal onoverkomelijk tot filosofische discussies. Ik houd er wel van maar je moet ook niet te diep gaan graven.
Dat deze film voor mij zoveel indruk maakt is dat behalve de visuele pracht en mooie score Von Trier voor mij in deze film zeer helder laat zien dat de vernietiging van de aarde het definitieve einde betekent van de mensheid, het (collectieve) bewustzijn, dus het einde van de continuïteit. Het leven gaat dus niét langer door. Dus, ook voor de mensen die in reïncarnatie geloven - en dat is iets waar ik niet in het minst aan twijfel - is de vernietiging van de aarde het definitieve einde. Dus, geen volgend bestaan meer.
Dus, wat is dan eigenlijk de zin van het leven? Die kan alleen maar liggen in het moment. Dit werd schitterend uitgebeeld in de scène waar Justine naakt lag te baden in het licht van de naderende onheil brengende planeet Melancholia.

Als je vindt dat deze discussie een verkeerde kant op gaat of totale onzin is, bedenk dan zelf een bijdrage om deze discussie voor jou interessanter te maken... Je hoeft wat dat betreft nergens aan te storen. En als zwijgen genoeg is voor deze film dan is deze bijdrage sowieso zinloos.

Ik houd daar ook wel van maar ik vind dat er wel teveel op alles ingegaan wordt en teveel symboliek achter alles wordt gezocht. En telkens als deze film bij mijn update lijst voorbij komt dan ga ik even kijken wat er gepost is en dan heb ik vaak dat mensen deze film veel intelligenter over willen laten komen dan het werkelijk is. Ik ben niet zo'n grote symboliek zoeker, misschien ligt het daaraan maar telkens als ik dus nieuwe berichten hier lees heb ik zoiets van ja, ok volgens mij bedoelt Von Trier daar niet eens zoiets mee maar wel erg creatief dat je het zo ziet of gevonden hebt maar gaat het niet allemaal een beetje te ver? Dus heb ik vaak dat ik hier discussies aan het lezen ben waar ik bij denk van lijkt wel of ze moeilijk doen om gewoon moeilijk te doen terwijl het eigenlijk misschien wel gewoon makkelijk is.