Melancholia (2011)

Je kan best gelijk hebben dat Von Trier er minder in gestopt heeft dan 'wij' er in zien. Het leuke aan persoonlijke films zoals Von Trier ze maakt is juist dat het veel reflecties, ( eh..bij mij zeker...) oproept. En dat is in de geest van Tarkovsky. Melancholie (terleurstelling etc) verwijst net als liefde naar fundamentele gevoelens.

Het intersessante aan ThomasVV bijdragen is dat hij zich door argumenten niet laat wegjagen maar de dingen overdenkt en steken onderwater geeft.

Ferdydurke was zijn Hindoe 'loop' vergeten: samsara

Da's mooi, Dreiecke. Lichaamssappen, natuurlijk.

En wat vind je er zelf van?

Lekker weertje vandaag, zeg. Terrasje, biertje... en je hoort de gezelligste gesprekken:

Ho, Ferdy, zó depressief is Justine nu ook weer niet...

Ik had het niet over een zonnesteek met bier maar over een ont-nuchterende steek onder water....

Von Trier, De Sade...Justine.....voor insiders een logische vraag.

Och, soms kun je je het beste gewoon aan de 'schijn' overgeven.. als de zogenaamde verstandigheid weer eens tot niets leidt.

Je bakt ze trouwens weer aardig bruin, Narcissus. Wel een beetje klef, naar mijn smaak. Of zijn we hier getuige van het ontluiken van een prille romance? Een verlate zomerzotheid? Wat schattig !

Laat ik mijzelf hierbij discreet terugtrekken .

Ik denk dat je de links niet allebei gelezen hebt, want lichaamssappen is maar een klein onderdeel van het geheel (alleen in de eerste link genoemd). Ik denk aan een uiterlijke manifestatie van een innerlijk gegeven.

De beide theorieën bij elkaar geven een completer plaatje van wat ik bedoel en wat ik denk..

Tijdens de uber langdradige proloog waarin alleen de jankende wagner muziek mij nog overeind hield was ik nog wel wakker, maar ik werd vervolgens al snel in slaap gewiegd door het niet functionele handheld camerawerk en het gebrek aan verhaal. Ik zie soms 30 films per week in een bioscoop en dit is één van de weinige waar ik zowat compleet doorheen ben geslapen. Het ergste is dat ik er nog een stuk over moet gaan schrijven. O well.

als ik aan deze film had mogen meewerken, dan had ik tegen Lars gezegd, gebruik de muziek van Mahler.

waarom, omdat hij, voor mij dan, de enige componist is die gevoelens van somberheid en verlatenheid heeft vertaald naar muziek.

Mahler had veel beter gepast bij de mooie beelden.

Neen. De muziek van Mahler had absoluut niet in deze film gepast en wel om die reden die ik in een van mijn vorige berichten zoals hieronder vermeld heb;

Ref: Mijn bericht d.d. 20 september j.l.

Om deze tekst werd Von Trier in Cannes tot "Persona Non Grata" verklaard;

“I really wanted to be a Jew and then I found out that I was really a Nazi. Because my family was German... which also gave me some pleasure. So I’m kind of a ... What can I say? I understand Hitler. But I think he did some wrong things, yes absolutely, but I can see him sitting in his bunker. But there will come a point, at the end of this...I’m just saying, I think I understand the man. He’s not what you would call a good guy, but yeah, I understand much about him and I sympathize with him a little bit. But come on, I’m not for the Second World War, and I’m not against Jews ...I am of course, very much for Jews. No, not too much, because Israel is a pain in the ass. But still, how can I get out of this sentence? No, I just want to say about the art, I’m very much for Speer. Albert Speer, I liked. He was also maybe one of God’s best children. He had some talent that was kind of possible for him to use ...okay, I’m a Nazi.”

De muziek van Wagner is daarom door Von Trier ook zeer bewust gekozen en als wij de scène van Justine naakt in het maanlicht nog eens in ogenschouw nemen dan lijkt Melancholia wel een beetje op nazikunst.

Zie evenwel ook de verschillende reacties op Wibro's bewuste bericht, Pampelonne, vanaf 16 september. (Wie sprak daar weer over een loop? Het lijkt hier wel de processie van Echternach...)

Met Mahler had Visconti wel al een sublieme film over melancholie gemaakt, hé Pampelonne. En Visconti had daar toen blijkbaar geen onmogelijke blauwe planeet voor nodig...

@thomasVV

juist, jij begrijpt het.

maar ik heb dan ook niets met Wagner, heeft voor mij altijd een negatieve connotatie.

Hoe zou je de film hebben ervaren als de bewuste openingsscène niet bestond? Want dan had je totaal geen voorkennis over Melancholia en het einde. Best wel interessant om over na te denken, toch?

Interessante vraag. Die 'ouverture' bepaalt de sfeer. Zonder dat zou de film voor mij minder poëtisch zijn. Nu wist ik direct dat alles in een speciaal licht stond. Maar de lijkervaring is moeilijk terug te draaien en te wissen. Tja... fascinerende vraag eigenlijk.

Mijn twee sterren heeft de film grotendeels aan de ouverture te danken, Anne: het was ontegensprekelijk mooi in elkaar gezet. Maar inhoudelijk heeft het de film voor mij niet vooruitgeholpen, eerder verzwakt. De hele intro staat namelijk totaal los van Justine en haar melancholie. Het geeft mij zelfs haast het gevoel dat Von Trier voor deze film, eerder dan vanuit een inhoudelijke idee, vertrokken is vanuit een combinatie van Wagners muziek en een filmisch-visuele krachttoer, "en dan zien we wel, daar kunnen we dan wel een filmpje aan hangen..."

eh.. kijkervaring

Motion poster

je word de eerste helft van de film eigenlijk soort van gek omdat je totaal niet weet waar je aan toe bent, ik was van plan de film af te sluiten en maar ff op wikipedia te kijken, irriteerde me. Ik vind deze film een hele rare. beetje psychologische thriller/ drama/science fiction.

trouwens kan iemand mij vertellen waarom ze op het grasveld die jongen neukte? slaat echt wrkelijk helemaal nergens op of ik moet wat gemist hebben

Ik heb het een bijzonder interessante film gevonden, omdat je de film op verschillende niveaus kan interpreteren. Allerlei elementen die bekend zijn in het werk van van Trier en al eerder te zien waren in Festen en Dogville komen terug. Echter deze film vind ik ook nog een streling voor oog en oor, ik verliet de zaal met een wankelend, maar ook dankbaar gemoed.

Mooie opening. Alle drama daarna kon ik geen "plekje" geven... Ik werd er zelf zwartgallig van.

Fraaie, meeslepende film opgebouwd uit twee sterk verschillende delen, die samen toch een onlosmakelijk geheel vormen. Het akteerwerk is unaniem geweldig, met vooral Dunst erg sterk in de moeilijke hoofdrol. Visueel een lust voor het oog en inhoudelijk tot nadenken stemmend. Von Trier weet met een beperkt budget een meer beklemmende eind-van-de-wereld sfeer neer te zetten dan alle Bay's en Emmerich's met hun megabudgetten samen.

Grappig dat je dit zegt aangezien Lars juist in zijn proloog het einde van zijn film al in beeld brengt. Je weet eigenlijk na de eerste 5 a 10 minuten hoe de film verloopt, de reis er naar toe maakt het interessant.

Volgens mij weet je na de de proloog nog helemaal niks over het verloop of einde van de film, laat staan over de interpretatie ervan! De proloog was voor mij slechts een losstaande esthetische "spielerei", mooi op zichzelf, maar niet verhelderend... (Zie ook mijn vroegere berichten, oa. van 5 oktober.)

5 oktober, Thomas? Deze dus:

Ik begin steeds meer te vermoeden dat jij het grootste deel van de film met je ogen dicht hebt gezeten, teneinde meer te kunnen genieten van jouw geliefde Wagner. Ik meen me te herinneren dat het gezicht van Justine bij aanvang van de film zo'n beetje full screen in beeld komt, en ze kijkt niet al te vrolijk. Je kan natuurlijk volhouden dat dat niets te betekenen heeft, of dat je het verband met de rest van de film niet ziet, maar op die manier kun je alles als 'onbegrijpelijk' weg zetten.

YouTube - Melancholia - Interview Lars Von Trier

Ik vind zijn opmerking terecht en passen bij de film, hoewel het niet zo zeer origineel is, kaart hij wel iets aan, wat ik vooral zie in het proloog.

Over welke opmerking heb je het precies?

Fijn je terug te horen, Ferdy.

Ik vind de idee om een film te maken over een gebeuren dat iedereen vooraf al kent, zoals bijvoorbeeld de Titanic-ramp, waarnaar Lars zelf verwijst, of zoals dat bijvoorbeeld het geval was bij de Griekse tragedie, op zich zeker een nobele poging om de focus te verleggen van het gebeuren zelf naar de manier waarop enz.... Maar in het geval van het einde van de wereld lijkt me deze benadering eigenlijk een beetje absurd. Bovendien is de betekenis van deze proloog absoluut niet zo duidelijk of éénduidig, en staat hij, zoals ik reeds opmerkte, totaal los van het hele erop volgende filmdeel, dat er zelfs totaal niet mee in verhouding is (cfr. mijn bericht van 24/9), zodat hij voor mij zijn bedoelde functie verliest.

Bovendien vind ik dat voorkennis van het einde van de wereld, behalve de filmische esthetiek die het oplevert, geen enkele meerwaarde biedt ten voordele van de uitwerking ervan, integendeel! (cfr. mijn bericht van 5/10)

Dat als je het einde weet, de film even spannend blijft.