Melancholia (2011)

Voor mij persoonlijk op veel punten iets te vaag. De openingsscene deed mij bijvoorbeeld totaal niets. En de setting kon ik op geen enkel moment een goede plaats geven. Doe mij maar iets rauwer en 'realistischer', want het achterliggende idee (einde van de wereld) vind ik te gek. Ik heb wel de volledige speelduur geboeid zitten kijken.

Zijn er eigenlijk films met een soortgelijk plot? Waar het vooral aankomt op de menselijke emoties bij een dusdanig voorval? Dus niet te veel over de top actie.

Films als 'The Road', hoewel die post-apocalyptisch is. Zou graag tips ontvangen.

On the beach (1959) is een beroemde film naar een nog veel beroemder boek van Nevil Shute. Echter –en ik hoop dat je dit niet verkeerd opvat– voor iemand van 23 jaar is hij misschien wel wat oud en misschien ook niet "modern" genoeg in de manier waarop de emoties behandeld worden. De remake uit 2000 heb ik vanwege regisseur Russell Mulcahy en hoofdrolspeler Armand Assante altijd gemeden.

Waarom heeft de kijkwijzer hier geen symbool voor naakt aan toegekend? Bij elke Nederlandse film wordt die er standaard aan toegevoegd (ook al is er nog geen tepel te zien), maar hier laten ze het - zoals bij wel meer buitenlandse (vnl. Hollywood-)producties 'gewoon' achterwege.

Er is bij mijn weten geen kijkwijzersymbool voor 'naakt'. Wel voor seks, maar dat zit er m.u.v. één wel héél impliciete scène, niet in.

Kan iemand me uitleggen wat de betekenis achter Hole 19 is?

Zie dit interview : "There’s a golf course in Melancholia with a Hole 19. Can you explain?" Von Trier : "Yes, Hole 19! That’s where I am right now – in limbo! Yes." Op het web wordt er ook veel over gespeculeerd, en veel mensen denken dat het beeld van een golfbaan die "niet klopt" (omdat er één hole teveel is) een verwijzing is naar een wereld waar ook iets "niet klopt" (omdat hij op het punt staat vernietigd te worden). Of is het grap van Von Trier omdat bij veel golfverenigingen "hole 19" verwijst naar de kantine?

Blijft een geweldige film van von Trier.

Je kunt het aan von Trier overlaten om je aan het begin van de film zo te imponeren en vast te grijpen om je aan het eind min of meer weer los te laten. Min of meer in de zin van dat de film nog dagen/weken door je hoofd blijft spoken. Het zet een aantal vragen in gang waar je lang over kunt discussiëren. Dan werkt een film pas echt. Als het zo blijft hangen en je hem keer op keer wilt bekijken om te zien of je iets gemist hebt, of nieuwe elementen kunt ontdekken om Melancholia beter te begrijpen.

Het begint allemaal met de geweldige opening. Mooi en tevens onheilspellend in beeld gebracht. Dit versterkt door de beeldvoering en de prachtige muziek. En de film zit vol met dat soort scenes. Allen even mooi. Daarnaast hebben we natuurlijk de drama. Melancholia is best dialog heavy, maar er wordt zoveel gezegd. Dit zonder afgezaagd te zijn en alleen dingen te vertellen die er echt toe doen. Je leeft met de mensen mee. Komt ook door het naturelle spel van alle acteurs die hun beste kunsten laten zien. Dit maakt Melancholia echt. Een vertelling van uitzonderlijke mensen die moeten zien om te gaan met een situatie waarin alles uitzichtloos is.

Melancholia is en blijft een film waarin alles werkt, niets overbodig is, waarin veel wordt verteld en de mensen echt een verhaal hebben. Een zwaarmoedige film maar o-zo mooi verteld door de filmmakers.

Dit is een moeilijke film om te beoordelen. Lars von Trier is zo'n eigenaardige regisseur die samen met Paul Thomas Anderson het meeste te bieden heeft met prachtige films die niet bedoeld zijn voor commercieel succes.

'Melancholia' heeft: Mooie cinematografie, ik ben geen fan van de schokkende beelden maar hier pakte het positief bij mij uit (Ps. één van de mooiste unieke filmintro ooit in de geschiedenis der films), een goed verhaal en één van de beste soundtrack namelijk 'Tristan und Isolde' van de grootse componist Richard Wagner!
Ook sterk geacteerd door alle acteurs/actrices. Degene die voor mij toch boven de rest uitstak qua fantastisch overtuigend acteerwerk is de hoofdactrice Kirsten Dunst. Zij speelt zo subtiel en overtuigend de depressieve Justine die de planeetbotsing als een heuse oplossing ziet voor het wegvegen van haar psychische problemen. Zij is trouwens ook een lekker ding! Die memmen van haar

Dit is een film waarover je kan blijven filosoferen. Wat is de betekenis van de intro? Waarom is Justine depressief? Men herhaald vaak dat er 18 holes zijn maar waarom duikt er in de film een 19de hole op?
4,5* (met kans op verhoging)

Duidelijk een film waarvoor je afgezonderd moet kijken en in the mood moet zijn. Traag als de neten, surrealistisch en soms oersaai. Maar met momenten ook geweldig en mooi. Op een ander tijdstip wellicht een hoger punt waard.

Wauw.

Het kan bij mij met de films van Von Trier alle kanten op gaan. Dogville is een van mijn favoriete films van de afgelopen tien jaar, terwijl ik The Boss of it All en AntiChrist afschuwelijk vond. En dan krijg ik weer zo'n film als Melancholia en weet ik weer waarom ik film zo mooi vind.

Ik wist vaag dat het over het einde van de wereld zou gaan, maar hoe wanneer en waarom had ik wijselijk niet gelezen of in een trailer gezien. Er zal me vast heel veel symboliek zijn ontgaan en een aantal vragen bleven flink onbeantwoord, maar ik was dermate gefascineerd door kleurgebruik, cast en het feit dat ik totaal niet wist waar het verhaal heen ging, dat ik daar totaal geen moeite mee had. Misschien dat de laatste tien minuten wat minder interessant waren, maar het blijft een aangename film om nog even over na te broeden.

4,5*

Spoilalot Ik zou je Another Earth (2011) aanraden mits je die nog niet gezien hebt.

Ga ik proberen! Bedankt.

je kan zoals bij elke lars van trier naar de diepere lagen zoeken.

die zullen er vast zitten.'

maar in mijn ogen is dit niets meer als een uiterst depressieve jonge vrouw die de apocalyps mee maakt,of gaat maken.

de sfeer in de film is wel goed neer gezet.maar het blijft in zijn kern wel een heel dun verhaal.

Wat mij betreft geen doorkomen aan. Niet mijn type film dus

Mooi maar bewerkelijk.

Melancholia is als een prachtige stralende bruid die zo moeilijk is dat ze zelfs op de mooiste dag van haar bestaan niet te verduren is. Maarja, wat had je verwacht? Ja, je hebt gelijk.. dan toch maar 4.5*

En dichter... En dichter... En dichter...

Pakweg 10 dagen verder en de film heeft me nog niet losgelaten.

Von Triers' total work of art, waarin hij een weergave geeft van hoe patiënten zich misplaatst voelen in het feest van deze wereld. De film fungeert als een lens waarmee de melancholisch blik op de wereldse futiliteit en de goedgelovige, hopeloze, door wegloopgedrag gekenmerkte niet-patiënten wordt getoond. Ik ga overigens naar de 5*, het script, de presentatie en de spanningsboog zijn werkelijk ultiem.

Wow. Dat heeft indruk gemaakt.
Trage, vreemde film die 'desondanks' blijft boeien en je meesleept in zijn greep. Von Trier lijkt met een uiterst bijzonder openingssequence van maar liefst 8 minuten -met abstracte, onvolgbare en extreme slowmotion beelden- meteen het mainstream publiek uit de kijkers te willen filteren.

Dat vreemdsoortige gevoel zet zich voort in 'Part 2', daar waar de planeet de hoofdrol speelt. In 'Part 1' lijkt niks erop dat dit een sf-achtergrond krijgt. Daar is het meer een Festen-gevoel, met de samenkomst van (oa) familie met ieder hun trekjes. Ik werd direct meegetrokken in het karakter Justine, waarvan de achtergrond steeds verder uitgewerkt wordt. Het acteerwerk van Dunst is ontzettend sterk en draagt wat mij betreft de film (zeker tijdens de bruiloft). Cinematografisch zit het geweldig in elkaar, de sfeer is -in wat voor setting dan ook- erg sterk en op de juiste moment goed beklemmend. Thematiek is best zwaar, maar prima te dragen door de alternatieve aanpak van Von Trier.
Minpunt is wellicht dat het klassiek muziekstuk steeds weer opnieuw gebruikt wordt, dat gaat afleiden/irriteren. Ook zou het kunnen zijn dat als de film verder ingedaald is (ik ben net klaar met kijken) dat het verhaal te rechtlijnig of geforceerd is.

Pareltje. Beetje vreemd, maar wel lekker. Nu een 8, wellicht later stijgend naar 9. Bijzonder!

Meeslepende film die sterk begint, maar na verloop van tijd begint Justine wel erg irritant te worden en vraag je je af hoe ze zich plots zo kan gedragen. Richting de climax begint het een beetje deprimerend te worden, wat natuurlijk ook de bedoeling is, maar erg lekker weg kijken doet het niet. Indrukwekkend is het wel en de film blijft je nog wel even bij.

Bijwijlen een mooi shot, maar het meesmuilende smoelwerk van Charlotte Gainsbourg is echt niet te harden.

Goede herziening. Ik zie er wel een meesterwerkje in. Was ook veel meer onder de indruk van het einde dan tijdens de eerste kijkbeurt. Heerlijk deprimerend werkje.

4,0

Met Festen in mijn achterhoofd, was ik wel benieuwd naar wat dit zou worden. Weer een feestje dat om bizarre redenen uit de hand loopt. Op de vertragingen na verloopt de bruiloft goed, totdat Justine de rode komeet spot. Een heel tof thema, omdat het in de geschiedenis vaak als onheilsprofeet werd beschouwd. Vanaf dat moment gaat het ook behoorlijk mis en kan ik alle onfortuinlijke wendingen die weliswaar flink onlogisch zijn, een stuk beter plaatsen.

Lars von Trier levert in mijn ogen niet zijn beste film af, maar wel een die je lange tijd aan het denken zet. Waarom gebeuren er bepaalde dingen en waarom reageren mensen zo vreemd op de naderende planeet. Ik wist lang niet wat ik van de film moest vinden, maar heb wel al die tijd geboeid toegekeken. Wat mijn vrouw overigens in die Alexander Skarsgård ziet, is me een raadsel. Wat een sul van een vent. Hij lijkt nauwelijks op zijn vader. Van Stellans rol heb ik nog best kunnen genieten, evenals John Hurt. Het is een prettige film om te zien, ondanks de ongemakkelijke momenten van de bruiloft.

Kan best kitsch zijn, en kan best wouldbe-Tarkovsky zijn, en ja, Gainsbourg heeft inderdaad een meesmuilend smoelwerk, maar ik vond het prachtig.

Overduidelijk dat je nog even wat meer True Blood moet kijken om de gaafheid van Alexander te zien, ik weet redelijk zeker dat Jisca het met me eens is

Ga toch fietsen met die wijvenseries van je!

Voor Alexander moet je natuurlijk Generation Kill kijken.

Aardige film, maar meer van verwacht.

De film begint in ieder geval erg sterk. Vertraagde beelden in combinatie met gestileerde visuals, beetje als in Antichrist, zet goed de toon voor de film.

Het eerste gedeelte van de film is wat langdradig maar desalniettemin wel best interessant, mede dankzij de thematiek. Wat begint als een opgetogen en vrolijke gebeurtenis, wat een bruiloft meestal is, krijgt al gauw een steeds depressiever en zwartgalliger toontje, wat wel knap neergezet is, en ook hier word gebruikt gemaakt van stijlvolle belichtingen, mooi om te zien. Camerawerk is wat warrig, zoals vaker bij Von Trier's film, gelukkig is het slechts een kwestie van wennen en wordt het nergens storend.

Tweede gedeelte blijft ook wel redelijk boeiend, alhoewel het gewoon nergens echt indrukwekkend wordt. De soundtrack is een beetje kut, had gezin de thematiek wat duisterders verwacht (zoals in Antichrist), maar in plaats daarvan kiest Von Trier voornamelijk voor wat jolige klassieke riedeltjes, vond het niet zo gepast. Dunst doet het verder goed, Gainsbourg een stuk minder overtuigend dan in Antichrist helaas, maar wat me vooral tegen viel was het uiteindelijke einde. Als je het einde van de wereld op film wilt zetten, doe het dan op een wat indrukwekkendere manier dan enkel zo'n blauw gloedje en wat doorsnee CGI. Beetje een anti-climax of zo, al helemaal aangezien je er toch een tijdje op hebt moeten wachten.

Uiteindelijk zeker niet slecht, daarvoor heeft Von Trier te veel talent, maar wel een wat teleurstellende film als je het vergelijkt met eerdere werken als Dogville en Antichrist (sorry, al de vierde keer dat ik hem daarmee vergelijk ). 3,0*.

Lang geleden gezien, in een bijna lege bioscoopzaal en een dip in mijn stemming, kortom, de perfecte setting voor Melancholia.

Werd totaal overrompeld door de ronduit overweldigende openingsscene, zeer uniek en compleet onheilspellend. De depressie wordt fenomenaal neergezet, en na het wat afwijkende middenstuk zat ik na het einde nog enkele minuten stil voor mij uit te staren, proberen te begrijpen wat ik nu precies moest denken van deze film.

Heb er naderhand nog vaak aan moeten denken, en alhoewel ik neig naar een betrekkelijk hoge score wil ik hem eerst herzien, alvoor ik stem.

Opzich wel een aanrader, maar het is een stroeve, trage film, en je moet bereid zijn om je mee te laten voeren door het verhaal want anders kun je het zomaar niets vinden.

Bij mijn eerste kennismakingen met Von Triers films was ik diep onder de indruk, maar ik heb het steeds meer helemaal gehad met zijn films. In ieder geval kon 'Melancholia' mij niet bekoren: de film begon redelijk interessant en veelbelovend maar naarmate het eind naderde begon ik me meer en meer te vervelen en me af te vragen wat in godsnaam de boodschap van de film is. Waar gaat dit in hemelsnaam over? Zoals een criticus schreef gaan in feite alle films van Von Trier over hetzelfde: een vrouw overkomt de meeste gruwelijke zaken maar houdt vol door haar geloof in het transcendente c.q. vindt verlossing in het transcendente. In elke film wordt dat dan wel geheel anders uitgewerkt. In 'Melancholia' gaat het om Justine, een psychiatrisch geval dat tijdens haar bruiloft, dat haar gelukkig zou moeten maken, vervalt in defragmentatie en depressie. Haar zus is juist heel rationeel, pragmatisch en dus ogenschijnlijk stabiel. Maar in haar gevoeligheid 'weet' Justine dat de wereld over een paar dagen vergaat omdat een andere planeet tegen de Aarde knalt: in het tweede deel van de film zien we juist de sterke, rationele zus instorten onder de wetenschap dat de Aarde vergaat terwijl over Justine juist een serene rust neerdaalt: anders dan de zus accepteert Justine moeiteloos het einde c.q. de dood (waarschijnlijk staan de twee botsende planeten zelf voor de twee zussen c.q. voor het rationele vs irrationele dat in elk mens zit). De boodschap is dus waarschijnlijk zoiets als dat het rationele ons slechts zo ver brengt, maar dat we uiteindelijk de waanzin nodig hebben om het leven te accepteren of volwaardig mens te zijn. De verlossing wordt gebracht met surrealistische beelden en Wagners romantische muziek: een teken dat we het rationele moeten loslaten om verder te komen.

Goed verhaal, De filosoof. Ik kom zelf juist van een heel andere kant: bevooroordeeld door wat ik lees over het provocerende gehalte van Von Triers films, en met een weerzin tegen het weinige dat ik daarvan gezien heb (half Breaking the waves en helaas heel Antichrist), maar desondanks aan Melancholia begonnen en daar toch geheel voor gewonnen, en na een tweede maal kijken (nu in de prachtige Blu-ray-transfer) zo mogelijk nog ontroerder door Dunsts rol en nog meer onder de indruk van de simpele maar effectieve verbeelding van de catastrofe. De sfeer doet hier alles, en de muziek vulde het mooi aan.