Melancholia (2011)

Het lijkt wel alsof Lars von Trier even rustig aan heeft willen doen tussen Antichrist en Nymphomaniac. Nu eens geen confrontatie met seksueel geweld, maar hij doet waar hij vooral goed in is: het neerzetten van sterke vrouwen die op hun manier tegen repressieve machten strijden. Het heeft die kenmerkende inktzwarte humor die je misschien niet eens als zodanig hoeft op te vatten. Ik moest zelf een aantal keer hard lachen om de absurde wereld die hij hier schetst van slappe mannen en hoe Justine zich daar op haar manier tegen verzet. Dit moet zonder twijfel een van de betere rollen van Kirsten Dunst zijn, waarbij zij in beeld wordt gebracht als een begerenswaardige nymfe die met haar melancholische inborst nog onbereikbaarder wordt. Daarom vraag ik me wel eens af of von Trier nou een vrouwenhater of een vrouwenliefhebber is? Of allebei? Hij neemt bewust vrouwelijke perspectieven, maar tegelijkertijd seksualiseert hij ze ook een beetje.

Eergisteren nog een keer bekeken. En Amai, ik realiseer me nu dat de filmstijl van von Trier niet iets voor mij is. Dat schokkerige is eigenlijk verschrikkelijk irritant. Het verhaal is geschreven in een depressieve opwelling, zo langdradig mogelijk. Geen spanningsboog of karakter ontwikkeling te bekennen.

Op tv kwam deze film nog slechter over dan in het filmhuis helaas...

Van 2.5 naar 2.0

Om eerlijk te zijn snap ik die commotie niet dat de film teweeg breng(de). Ik vind het een pretentieus saaie film die een beetje teveel moeite deed om kunstzinnig over te komen. En alhoewel ik een liefhebber ben van trage en donkere films, kon ik moeilijk een geeuw onderdrukken. Ook deed de structuur van de film de film geen goed en was het tevens enorm verwarrend. Maar niet enkel dat, maar ook Von Trier's bedoeling (of dat denk ik toch) om de personages te haten deed de films niks goed. Ik heb me nog nooit zo moeten ergeren aan de personages als in deze film. En ik begrijp heel goed dat dit onderdeel is van een bipolaire stoornis, maar het is ook niet dat hij veel moeite deed om het publiek mee te leven met de personages. Maar toch waren er dingen die ook goed waren, zoals de soundtrack (ik denk dat hij weinig verkeerd doet met het gebruiken van Warners Tristan und Isolde) en de acteerprestaties. Vooral de vrouwen (no offence) brachten een prachtige prestatie op het scherm. Ook het einde was min of meer memorabel.

De film is me redelijk goed meegevallen. Ben niet echt een fan van de regisseur dankzij ''Antichrist'', maar deze moest ik gewoon zien vanwege Kirsten Dunst die ik ergens toch wel heel leuk en goed vind en om te kijken of dit wel iets voor mij zou zijn. En dat was het!

Het hele sfeertje beviel me heel goed, zo zat ik er middenin waardoor het op het einde toch vrij emotioneel wordt.
Hier en daar oogt het wat saai vooral vanwege de depressie die in de film hangt voelt het zwaar aan, maar desondanks kijkt het vrij aardig weg. Zo bracht deze film mij een heleboel tegenstrijdige meningen, wat eigenlijk ook weer heel leuk is.

Zal de film niet snel nog een keer opzetten, maar mooi genoeg voor een keertje gezien te hebben.

3*

"She ruined my wedding! I will not look at her!" ... " !!!

Aparte genre-film !!! Meeslepend en visueel mysterieus ..., dat zijn maar enkele woorden

die je bij deze aparte film kan beschrijven. Er werd ook prima gebruik gemaakt van scènes met zonder geluid, waarin dus de acteerprestaties zeer (positief) belangrijk zijn.

Een film die voornamelijk 2 zussen belicht als er een planeet richting de aarde afkomt, dit met allepsychologie en vreemde sferen van dienst ! Het gevaar van het einde van de wereld tijdperk is voelbaar en op een sublieme manier weergeven.

De acteer prestaties van o.a Kirsten Dunst, Charlotte Gainsbourg en Kiefer Sutherland zijn

prima te noemen. Lars Von Trier ("Dancer In The Dark") heeft weer een aparte parel afgeleverd die weliswaar grotendeels uit dialoog bestaat, maar in mijn ogen geen seconde verveelden.

Het is een goede film, maar het verhaal van de 2 zussen en die bruiloft vond ik niet erg interessant. Tegen het saaie aan zelfs. Normaal kan ik juist dit soort films waarderen, maar echt boeiend werd het niet. Een paar mooie momenten, dat is alles.

Zeer saaie film zonder doel. Dit zijn films die ze expres op deze manier maken om het als een meesterwerk te laten zien maar dat is het zeker niet.

Wat bedoel je precies met 'deze manier'?

Dus het expres interessant laten zien, expres trage stille scene's met mooie beelden etc. Bij echte meesterwerken zoals bijv. The Tree Of Life, Uzak/Distant etc. werkt het maar hier is het nep (in mijn ogen).

Waarom werkt het daar wel en hier niet?

Omdat ik het nep vind overkomen, het is te geforceerd.

Kan ik inkomen: veel beelden in Melancholia (eveneens in Antichrist) zijn extreem gestileerd; dan zijn de films die jij noemt (Uzak en The Tree of Life) een stuk "losser" in hun schoonheid.

Toch vind ik het hier werken: de beelden lijken te zijn ontsproten uit de schilderijen van de Duitse Romantici, melancholici bij uitstek. In plaats dat we kijken naar een beeldschone weergave van de realiteit (zoals Malick en Ceylan zo meesterlijk doen), zien we een beeldschone weergave van een surrealiteit; het onderbewuste. De acht minuten durende openingsscène is te lezen als een samenvatting van de hele film, maar misschien is die samenvatting wel 'echter' dan de daarop volgende twee uur: we zien hoe de personages de gebeurtenissen in de film ervaren, in plaats van enkel ondergaan. Het kleurt hoe we de twee opeenvolgende hoofdstukken lezen.

De beelden zien er ook mooi uit, alleen ik krijg dat speciale gevoel niet van binnen. Ik had ook een zeer sterke film verwacht tijdens de opneingsscene want daar ging alles nog goed.

Mooi dat jij wel hebt kunnen genieten.

Het is een film die interessant doet, maar niet interessant is. Voor mensen met moeilijke brillen en niet toe willen geven dat dat ze geen idee hebben waar ze naar kijken. Pretentieuze bagger. Zo denk ik over deze film.

Aparte film, ik bleef toch geboeid kijken. Ben geen liefhebber van de cameravoering van Von Trier, die zg. 'natuurlijk' zou zijn, zoals ons hoofd kijkt, maar dat natuurlijk niet is. De hersenen compenseren de bewegingen van ons hoofd, een camera niet. Efin, afgezien dat de manier van filmen niets toevoegde, vond ik het verhaal wel interessant. Je stelde je toch wel voor hoe dat zou zijn, als er echt een einde aan alles dreigt te komen. Het slot liet me niet onberoerd.

Tja ...net gezien op Canvas. De eerste minuten openen met Magisch Realisme .Aan dit genre is geen eer te behalen en veel regisseurs,schilders en schrijvers zijn daar al mee op hun bek gegaan. Vervolgens begint deel 1; vermakelijk,boeiend,amusant...Dan deel 2 ...Toen vond ik het genoeg en heb de rest opgenomen en de laatste tien minuten gezien...

Wat wil Lars nou? Zich scharen in een kleine rij grote regisseurs? Charlotte Rampling in je film halen omdat zij nogal eens mee speelt in onvergetelijke intellectuele hoogstandjes? John Hurt uit het bejaardenhuis halen? . Jammer Lars , het blijft toch bij een pretentieuze misser.

'Net gemist', probeert Canvas ons gerust te stellen, na afloop van de film, nog vóór de aftiteling. Maar ik vond het toch weer behoorlijk raak, hoor.

Eenvoudig, maar sterk concept, mooi opgebouwd, en de twee hoofdrolspeelsters in bloedvorm. Alleen die muziek bij de proloog, de 'samenvatting van het nu volgende', was me iets te veel; te vol op het orgel, zogezegd.

Ik moet dit maar weer eens op een groot scherm zien, als de gelegenheid zich voordoet.

Audiovisueel weer vrij sterke film van von Trier met een paar best mooie gestileerde schilderijtjes. De psychologisch absurde personages worden uitstekend neergezet door de cast en in combinatie met de setting en de bombastische klassieke muziek van Wagner zorgt het af en toe voor een best akelig indringend sfeertje. Af en toe zeg ik wel, want om dat gevoel ook vast te houden speelt von Trier te veel op veilig en is de film ook net iets te braaf naar mijn zin, waardoor deze Melancholia bijvoorbeeld lang niet kan tippen aan zijn eerder werk Antichrist. Het eerste deel bestaat trouwens uit een Festen-achtig trouwfeest (in Festen was het nu wel geen trouwfeest) maar is naast een paar subtiele humoristische momenten weer een stuk te braaf om te blijven boeien. Ook het tweede deel is weer net iets te sober, traag en afstandelijk om mij voldoende te betrekken bij de personages en mij als kijker wat meer te integreren in de film. Niet boeiend genoeg.

Wow, even wennen, die nieuwe opmaak van de site. Ziet er wel goed uit.

Deze film ziet er ook goed uit. En hij wordt ook goed gespeeld. Toch zakte mijn aandacht af en toe weg. Vandaar mijn punt.

brengde?? Of bracht?

Zeker mooi Maar goed, dat gevoel moet er wel zijn natuurlijk. Kan je bar weinig aan doen als je het niet krijgt...

Ha,ha, dat vond ik ook zo grappig: 'Net Gemist', als de planeet op de aarde afkomt. Zouden ze willen!

Ik merk nu maar pas op dat ik daar vreselijk in de fout ging.

Part 1 is interessant, Part 2 ook, maar ze voegen volstrekt niets aan elkaar toe. Het al dan niet naderende einde van de wereld is themathiek genoeg toch? Snap niet waarom er in Part 1 zo uitgepakt wordt als dat verder totaal geen doel dient. Verder is eigenlijk is alles goed aan de film; het acteren, de beelden, de muziek, maar ja: waar slaat het op? Ik heb met plezier gekeken, maar wel in de verwachting dat deel 1 en 2 uiteindelijk op elkaar zullen aansluiten (zoals bv in The Fountain de dingen wel geweldig bij elkaar komen). Maar goed, dit was mijn eerste Von Trier en hij maakte wel dat ik in ieder geval Doggville of Dancer in the Dark wil zien..

Zoals?

Friedrich en Spitzweg spring to mind. Maar over het algemeen haalt Von Trier meer uit de stroming als geheel dan uit enkele individuele schilders. Al doet dit natuurlijk wel heel erg denken aan Millais (een Brit, maar dat terzijde) werk Ophelia.

Ophelia natuurlijk wel, maar Friedrich vind ik een al stuk onscherper, en met Spitzweg zie ik eigenlijk hoegenaamd geen verband, NYSe. Maar ik ben absoluut geen kenner, van geen van beiden, dus waarschijnlijk heb ik iets gemist?

Nah, betwijfel het. Zoals ik al zei lijkt Von Trier meer uit de algehele stroming dan uit enkele namen te halen. Friedrich en Spitzweg kwamen bij mij voornamelijk naar boven vanwege hun kleurgebruik, maar een direct verband is volgens mij ook niet aanwezig in Von Trier's film.

Jeetje wat saaaiiiii!!! Het zal wel bij het type film horen, maar het is niet aan mij besteed.

Eén van die zeldzame films waar ik na een kwartier een weerzin tegen heb (in dit geval mede vanwege cameravoering en montage) maar waar ik na twee uur geheel en al voor gewonnen ben. Kirsten Dunst ben ik nooit een liefhebber van geweest (irritant ironisch stemmetje) en Charlotte Gainsbourg vind ik een onaangename actrice om naar te kijken, maar ze spelen allebei formidabel, en de minder belangrijke rollen worden eveneens uitstekend ingevuld (maar ja, wat wil je ook met zo'n cast). Eerst een ontroerend en aangrijpend portret van hoe je het dan ook wilt noemen wat Justine mankeert (depressie? bipolaire stoornis?), daarna een fraai portret van een onvoorstelbare dreiging en hoe mensen daarmee omgaan. Gemeenschappelijk trefwoord: uitzichtloosheid? Het einde is perfect uitgebeeld.