Melancholia (2011)

Wat een tegenvallende, dodelijk saaie film. Vond het einde ook niet echt "shocking", terwijl het dat wel had moeten zijn. Nu lijkt het net een goedkoop b-filmpje met dat blauwe filtertje eroverheen.

Veel uiteenlopende reakties krijgt deze film. Ik kan niet anders zeggen dat ik de film indrukwekkend vond, mooi in elkaar vond zitten spelend met depressie en contrasten in vele lagen van de film.

Erg mooi.

Helemaal eens met Frodok. Ik heb de film door omstandigheden in verschillende malen bekeken. En steeds was het met tegenzin dat ik moest stoppen met kijken. Nieuwsgierig naar het vervolg. Vondt ook het einde bijzonder sterk. Score ook prima. Acteerprestaties hoogstaand.

Typisch een film die je of haat of geweldig vindt. Zelf ben ik een aanhanger van de laatste groep. Heerlijk om weer eens wat anders te zien dan de standaard Hollywood crap die ze laatste maanden maken. Wel moet je openstaan voor dit soort films. Het geheel is nou niet bepaald toegankelijk voor een groot publiek. Als echte filmliefhebber sta ik wel open voor de wat apartere films en doordat Von Trier altijd zijn eigen stijl heeft (en dus niet de standaard Hollywood schijtfilms aanhaalt), vind ik dit getuigen van uitermate veel lef.

Je wordt helemaal meegezogen in het uitermate kille en depressieve gevoel dat de film overbrengt. De details waaraan wordt gedacht bij het overbrengen van dit gevoel zijn gewoon briljant (kleurgebruik, muziek, shots, acteerwerk) Verder visueel natuurlijk geweldig! De film brengt dus het gevoel over wat het voor ogen heeft en is hiermee dus wat mij betreft zeer geslaagd.

Kijk de film (vooral het einde) met 5.1 geluid. Absolute aanrader!

Het leek wel of de film opzettelijk op 20% geluidsniveau was ge-edit en het einde op 100%. Ik werd weggeblazen! Vond het geweldig shocking. Letterlijk en figuurlijk

Ik vind de suspense (en toch zeker ook de melancholie) zo heerlijk in de film. Het suist/zweeft op en neer met de karakters en de beelden, Aggressieve en onderdrukte gevoelens. Het komt imo tot een fantastisch einde.

Ik vond de film enorm tegenvallen.

Visueel een plaatje maar verder vond ik het veel te saai.

Het werd nergens echt interessant of spannend.

Ook raakte ik totaal niet betrokken bij de karakters in deze film,het voelde nogal afstandelijk.

Ik sta zeker open om eens heel wat anders te zien en zo nu en dan kies ik voor een

film van een voor mij wat minder bekende regisseur of eens een heel ander genre,maar ik

hou het nu voorlopig voor gezien en ga weer gauw terug naar mijn vertrouwde en geliefde

hollywood films met een hogere dosis entertainment.

Voor de prachtige beelden en het acteerwerk 2*

Niks aan en ontzettend saai.

Alles is veels te langdradig... teveel gepraat en er gebeurt niets.

2*

Niet de moeite waard om te kijken

Von trier wordt beter en beter. Was altijd een beetje een interessant doener (en dat is ie eigenlijk nog steeds wel een beetje), wat betekende dat zijn films bleven steken tussen interessant doen en zijn. Maar deze film en Anti Christ zijn waanzinnig goed. Visueel, thematisch, scripttechnisch, het acteren en een aantal scenes in het bijzonder. Hij kan zich op die momenten meten met een aantal grootmeesters. Ik moest voor deze film zelfs denken aan Tarkovsky. 4 dikke sterren.

Het is voor mij niet omdat je een grootmeester probeert te imiteren, dat je je ermee kan meten... (Cfr. onze vroegere discussies.)

Ik wil meer Von Trier zien en minder Tarkovsky!

Bedoel je in deze film?

Deze en zijn vorige film.

Zie nu pas dat de vergelijking met Tarkovsky al veelvuldig gemaakt is, wat ook eigenlijk wel logisch is. Vind de film genoeg eigen smoelwerk hebben om fier overeind te blijven. Imiteren vind ik onzin. Er zit wat mij betreft genoeg eigenheid in het werk van von Trier. Beetje makkelijk schreeuwen dit allemaal. De een roept dat het geinspireerd is door, terwijl een ander dan snel roept dat ie jat.

Cocteau Twins

Hij is apart en zal zeker bijblijven. Maar ook langdradig en pretentieus.

Zogezegd een 3.

De oikofobische film bij uitstek.

Klinkt wat paradoxaal, NarcissusBladsp.. Melancholie associeer ik in de eerste plaats met een vorm van nostalgie, in de brede zin van het woord, en dat is juist het tegenovergestelde van "oikofobie"...

Prachtige mix van beeld en geluid. Krachtig spel van alle acteurs. Dunst is op haar best. Prachtige muziek ook. Bijzondere film dit.

Eenzijdige associatie en... je haalt oorzaak en gevolg door elkaar: ernstige nostalgie kan tot somberheid leiden bv gevangen in een situatie... een gedwongen vlucht naar een vreemd land... verlang je naar het moederland terug, zie gelijknamige film van Tarkovsky. Maar een ware melancholicus die in depressie verzandt voelt zich nergens meer thuis.

Vandaar juist zijn nostalgie!

Uitgewoond: melancholie richting depressie gaat ver voorbij de nostalgie. Andersom dus: Nostalgie is verlangen naar een 'thuis' (gevoel) dat altijd mooier is dan hier en nu. Als die thuis niet meer te bereiken is ontstaat de melancholie en uiteindelijk de depressie met dood als laatste vluchtplaats. De geest verlangt niet meer te verlangen...

Er is een groot verschil tussen niet meer verlangen te verlangen, en verlangen niet meer te verlangen, Narcissus. Het tweede is - toppunt van paradox - misschien wel het sterkste verlangen dat er is...

Voor een praktische mens is dat lood om oud ijzer voor filosoof een schijnprobleem waar hij zijn doorgeslagen hobby op kan botvieren. Hoe dan ook, doodsverlangen is het motief van de film eenvoudig gesymboliseerd door opkomst planeet in verhouding tot zich ontwikkelende depressie van bruid.

Bedoel je dat de depressie van Justine zich evenredig ontwikkelt met de opkomst van de planeet???

Nee, Narcissus, volgens mij is de betekenis van de symboliek eerder dat melancholie zichzelf omarmt, en uiteindelijk in zichzelf verdrinkt. Dat vind ik op zich een sterk beeld, maar het is voor mij dan wel nogal meerduidig en onstabiel uitgewerkt. Het lijkt mij alsof Lars een mooi idee gehad heeft, maar uiteindelijk zelf niet goe wist welke kant hij ermee uit moest...

Zó meesterlijk dat het ene het andere gewoon opheft... En dan blijft de grootse muziek verweesd en wezenloos over...

Justine is nu juist verweesd en wezenloosheid is wat er rest na zo'n ramp....

Perfecte keuze muziek

Dat ik hier nog niet op deze film had gestemd heb ik maar snel goedgemaakt.
De eerste keer dat ik deze film zag (eind 2011) vond ik dit al meteen een erg mooie en intrigerende film en een jaar geleden bij mijn tweede kijkbeurt heb ik mijn waardering al omhoog moeten schroeven. Maar nu (wederom een jaar later) ik de film voor de derde keer op dvd heb zitten kijken, gaat mijn waardering (9,5 op WhatIWatch) richting de volle 5*.

Misschien dat nu twee jaar na dato en bij de derde kijkbeurt, de film volledig tot wasdom is gekomen. Eerder genoot ik al van de intieme en schokkerige beelden en de prachtige muziek, maar nu zie ik ook dat de geanimeerde intro van de film (een soort van langzaam bewegende schilderijen) de gebeurtenissen in de hele film kort samenvat.
En ook de eindscene wordt in kracht versterkt door het steeds luider wordende geluid ('leuk' voor de buren ).

Nu moet ik dus eigenlijk Antichrist nog eens zien (von Trier's vorige film) en kijk ik heel erg uit naar zijn aankomende film Nymphomaniac.

Mijn god wat een saaie pretentieuze film. Je moet er haast een boek met uitleg bij bepaalde scenes bijhouden wil het ergens op slaan. Aan iedereen die niet van zweverige prul houdt zou ik aanraden deze film over te slaan.

Ik vond er weinig aan eerlijk gezegd. Wat moet je eigenlijk over een film als dit zeggen? Het aardse met al zijn narigheid en simpliciteit en de constante dreiging van een botsing met een andere planeet dat alles nog meer in perspectief plaatst en onze rol op aarde weinig tot geen waarde meer heeft.

Kirsten Dunst in een rol die ik niet van dr gewend ben. Ze deed dit overigens niet onaardig. De depressiviteit spatte van dr af. Haar karakter ging zich beter/rustiger voelen op het moment dat ze wist dat ze niet lang meer zo op aarde rond hoefde te zwalken. Een zelfmoord van dr had ik niet uitgesloten mocht Melancholia de aarde hebben gemist. Voor haar was dit dus eerder een geruststelling dan iets waar je panisch voor moet zijn zoals dr zus.

Ik vond het kleurgebruik erg mooi en soms dromerig. Toch is het wel constant doorbijten aangezien er wel erg weinig gebeurd. De positieve punten heb ik dan ook vooral gehaald uit de gedachte achter de film. De uitwerking daarentegen is erg saai. Wel blijft het leuk om te zien waar mensen zich druk om maken als alles

in 1 seconde weggevaagd kan zijn. Melancholia is voor mij dus erg relativerend, maar als filmmateriaal niet voldoende op deze manier.