Melancholia (2011)

Ik vind het maar een magere verklaring. Gainsbourg speelt nota bene de zus van Dunst, dus de spaakgelopen relatie tussen haar ouders alleen is als verklaring niet afdoende. Daarbij is het hele tweede deel Gainsbourg's verhaal en is Dunst nota bene diegene die Gainsbourg en haar zoontje tot rust weet te brengen. De planeet als symbool voor haar depressie zie ik dus niet meteen zitten.

Idee achter Dunst die de rest tot rust krijgt is dat mensen die een depressie achter de rug hebben rationeler handelen bij naderend onheil dan mensen die geen depressies hebben gehad. Ik heb overigens altijd begrepen dat ze depressief werd omdat ze op het feest al het naderende onheil voelde aankomen, terwijl de rest nog zalig onwetend is.

Ik heb toevallig eergisteren de film ook weer eens herzien, en ik moet toegeven dat het camerawerk me dit keer veel minder tegenstond. Wel word ik nog steeds nerveus van het vele geknip, had ik geloof ik ook bij Anitchrist.

Wat vond je trouwens van de muziek?

Was ze op het eind genezen van haar depressie dan? Ze hing er nog steeds bij als een half lijk vond ik. Heb die switch in ieder geval niet gezien.

Ik had wel het idee dat het steeds beter ging. Eerst zo dramatisch dat ze alleen in bed kon liggen en niet meer kon eten, en later loopt ze toch gewoon op eigen kracht rond. Nog steeds niet al te blij, maar wat mij betreft niet meer zo ver heen als eerst.

Dat zag (dat ze genezen is, sowieso is dat wat vreemd om te zeggen bij een depressie.) ik ook niet helemaal. Maar ik had het gevoel dat ze niet zoveel zin meer had in het leven. Tijdje terug gezien alweer, maar ze is de hele tijd wat lusteloos en doet niet veel geloof ik. In het eerste deel heeft ze nog wel een man, en doet ze nog wel dingen waaruit blijkt dat ze het nog niet helemaal op heeft gegeven. Tweede deel veel meer. Waardoor ik denk dat ze veel meer vrede heeft met het einde van de wereld omdat ze de wereld niet meer lief heeft. In tegenstelling van de zus en zoon die nog wel graag wat langer willen leven.

Zo heb ik het ook eerder ervaren. Des te vreemder eigenlijk dat Dunst bijna maar een bijrol heeft in het tweede deel. 't Is af en toe jammer dat Von Trier niet veel serieuze antwoorden rond z'n films wil vrijgeven, beetje context was toch wel leuk geweest.

Wazige film die ik alleen heb afgekeken omdat ik de beschrijving las, en benieuwd was naar de botsing van planeten. Het begin geeft, ondanks dat het een vreemde vertonig is, nog enige hoop op spanning en lijkt een interessant uigangspunt te bieden, anders had ik hem na 10 minuten al uitgezet. Ik heb me kapot zitten ergeren aan dat blonde wijf met haar gemekker en haar onstabiele gedrag. Je kan zoveel kanten uit met dit uigangspunt en de uitwerking is zo'n beetje de slechtst mogelijke.

Alstjeblieft zeg waar gaat dit over ................. , volgens mij ontgaat met iets maar deze film wist me totaal niet te boeien.

Als ik mijn berichten zo nalees heb ik nergens gezegd dat die planeet haar depressie symboliseert. Maar waarom zou het eigenlijk niet allebei kunnen? Is het erg als een film niet eenduidig valt te interpreteren?

Ik kan me er wel wat bij voorstellen.

Dieptepunt van de depressie kan toch best halverwege de film liggen?

Ik vond de film qua sfeer erg sterk, en dat is voor mij het belangrijkste. Plot mag wellicht niet al te coherent zijn, ik vond het evengoed interessant en het werkte voor mij ook sfeerversterkend. Vaak genoeg films gezien waar goor mijn gevoel juist sprake van het tegendeel was, dat het plot de sfeer in de weg zit. Geen probleem overigens met mensen die andere criteria hanteren.

Ik beweer ook niet dat je dat hebt gezegd, Black Math. Ik heb trouwens op zich geen probleem met jouw interpretatie. Ik stel alleen in het algemeen vast dat de interpretaties werkelijk alle mogelijke kanten op gaan, en niet de minste eenheid vertonen. Verschillende belichtingen moeten natuurlijk kunnen, maken een film zelfs rijker, maar hier gaar het om de essentiële vraag: waar gaat de film eigenlijk over? Of liever: gaat de film wel over iets, of is het eigenlijk niet veel meer dan een onevenwichtige opeenstapeling van Spielereien? Op de kosten van Wagner en Tarkovski?

Absoluut niet Lars z'n sterkste, maar desalniettemin de moeite waard. De balans is behoorlijk zoek en qua timing blijft er ook voldoende te wensen over, maar af en toe komen opmerkingen uiterst venijnig uit de hoek. En dat is wat een groots aangezet epos als dit nodig heeft om niet te verzanden in lege pretenties. Nu blijven we halverwege hangen: aan de ene kant is de ongenuanceerde, wat zeg ik, buitenproportionele inzet niet helemaal geslaagd, aan de andere kant tovert deze meester toch weer fantastische beelden op het scherm. Met weergaloze muziek van Wagner, sfeervolle composities om u tegen te zeggen en een Dunst én Gainsbourg (fijne actrice blijft dat) in topvorm.

Drie keer niks, waardeloos, bedroevend.

Op kosten van Eno was natuurlijk veel beter geweest...

Je kunt natuurlijk ook de durf zien van een regisseur die in elk geval niet weer een cliché verhaaltje over spijt of schaamte wil vertellen. De film gaat over een basisgevoel, dat gevoel is depressie en dus volledig kwijtraken van controle of enig vertrouwen. Uiteraard gebruikt Von Trier enkele uitbundige stijlmetaforen, maar deden al zijn voorbeelden voor hem dat ook niet? Misschien werkt het voor jou niet, maar voor anderen wel. Tarkovski heeft enkele van die metaforen natuurlijk geïntroduceerd, maar maakte toch geheel andere films. Gevoelsmatig minder voor mij.

Kun je wat meer uitleg geven, Narcissus?

Dat het voor jou en vele anderen wel werkte, kan en wil ik natuurlijk niet betwisten. Ik kan alleen zeggen dat de film mij persoonlijk niet echt heeft geraakt, en proberen uit te leggen waarom:

Enerzijds erg meerduidig en onevenwichtig, en anderzijds dan weer té expliciet, te "spitsvondig", te gezocht, verstandelijk en afstandelijk misschien, méér nog dan Tarkovski, om mij gevoelsmatig aan te spreken.

PS. Is het niet veelzeggend dat filmmaker Von Trier de muziek van Wagner gebruikte om zijn film te dragen, terwijl omgekeerd Tarkovski's films juist zelf de inspratiebron vormen voor grote muziekkunstenaars (François Couturier en het Tarkovsky Quartet)!

Het is veelzeggend Thomas dat je al bladzijden lang vragen stelt en gegeven antwoorden naast je neer legt en geslepen verder gaat met je 'onbegrip'...

ps: Het lijkt me onlogisch en nogal bot dat je, met een argument die niets met de inhoud van onderhavige film te maken heeft, een grootmeester van de film, die 27 jaar geleden overleden is en door zijn naam in leven te houden geëerd wordt, te vergelijken met een controversiële filmer die, God dank, midden in het leven staat.

Als ik antwoorden "naast me neerleg" is dat omdat ze me niet echt overtuigen, Narcissus, of voor mij niet echt ter zake doen. Dat is natuurlijk heel subjectief, akkoord, maar "geslepen" zou ik dat niet noemen. Ik heb er alleszins geen geheim belang bij...

PS. De vergelijking van Von Trier met Tarkovski komt in eerste instantie van Ramon, maar vond ik wel erg interessant (zie trouwens ook de reactie van Orbit e.a.). Maar het is inderdaad misschien een vergelijking tussen grootmeester en epigoon...

Over verschil in generatie rep je natuurlijk niet en de bewuste geniepigheid zit hem nu aan het eind... iemand die geinspireerd wordt en citeert is nog geen epigoon: de films van Von Trier en Tarkovsky zijn overduidelijk, zeker inhoudelijk (daar zit 'm de kneep) verschillend. Ook Tarkovsky liet zich trouwens inspireren en ook de gekozen muziek zet bij Tarkovsky een belangrijke toon... Hier zal menig Bach purist aan gestoord hebben: een Russisch Orthodox 'angehauchte' kunstenaar gaat met het hoogtepunt uit protestants godsdienstige muziek aan de haal.

Hoewel je als Bach-purist eigenlijk sowieso al geen recht van spreken hebt, Bach zelf kopieerde er lustig op los (niet in het laatst zijn eigen werk, heh, dan ben je echt de meester natuurlijk).

als commentaar ben ik dat helemaal eens. doe je best eens joh!

Er zijn mij al velen voorgegaan om een zegje te doen over deze film. Ik kan alleen maar melden dat ik deze film zeer kan waarderen qua referenties en om zijn visueel geheel. O ja en Kirsten Dunst ziet er trouwens ook prachtig uit in deze film...dat mag ook best gezegd worden...zij heeft naar mijn mening een schoonheid over zich die wat afwijkt van de standaard, maar op een bepaalde manier erg aantrekkelijk....

Uitstekende film over de psychologische impact op twee zussen als er een planeet richting aarde nadert. Een rampenfilm over het einde van de wereld, maar dan uiterst subtiel en op micro-niveau. Traag maar mooi. Visueel een prachtige opening en de hele film heeft een vreemde, onheilspellende sfeer.

Wat een vreselijke saaie film... moest moeite doen om hem af te kijken. Totaal niet boeiend.

Om nog wat extra kolen op het discussievuur te gooien is hier een link naar een interessante en zeer plausibele analyse van dit (imho) meesterwerk: YouTube - Melancholia - Movie Review & Analysis of Lars von Triers Masterpiece

En dit alles met een leuk duits accent...

Hamvraag? Wat zou ThomasVV van deze stijlvolle analyse vinden?

Ik vind de identificatie van Wagners figuren Tristan en Isolde met respectievelijk Justine en de planeet Melancholia van de film van Von Trier, hoe stijlvol ook verwoord, heel erg vergezocht. Deze interpretatie komt mij over als een ultieme poging om de allesoverheersende sound track te rechtvaardigen, maar houdt voor mij op de keeper beschouwd niet veel steek. Wat dit met "totalitarisme" te maken heeft, heb ik trouwens niet goed begrepen. Het levert natuurlijk wel een vraag op die alle argumenten in één keer doodslaat: "Isn't it exactly this totalitarianism that makes the film so disturbing?" Pfffff....

Voor een keer het eens met ThomasVV. Ik moet zeggen dat ik alleen al zijn interpretatie van Tristan und Isolde nogal dubieus vind. En daar hangt zijn interpretatie van Melancholia toch aan vast.

Ik weet niet helemaal of dat wel zo'n goed idee is. Bij een film als dit, draait het niet om spektakel of een duidelijke verhaallijn, maar om sfeer. En dan is context niet slecht. Maar bij een film als 2001: a space odyssey ervaar ik dan weer een overkill van contextbeschrijving.

In het eerste deel draait alles duidelijk rond Dunst met Gainsbourg als tegenhanger voor het evenwicht in de film. Later draait het vooral rond de dreiging zelf met Dunst en Gainsbourg minder op de voorgrond. Ik interpreteer daar ook dat de positie van beiden gedraaid is door dat onheil en Dunst na haar depressie rationeel handelt en Gainsbourg die zogezegd met beide voeten op de grond leeft nu net begint te panikeren.