Melancholia (2011)

Weer een mooi, intrigerend werk van von Trier.
De openingsscène is functioneel en zet de dreigende toon voor de hele film. Noodzakelijk begin.
Waar we vervolgens op een Space Odyssey-aanse manier de wereld van von Trier worden ingezogen. Een abstract, symbolisch en paradoxaal 'feest'. Iedere koppeling aan de dreiging van 'het einde der tijden' maakt alles overbodig, is het niet? De film krijgt een soort van onmetelijkheid om zich heen.
Part I is voor mijn gevoel een lange aaneenrijging om de neergeslagen Dunst weer te geven, met wellicht te veel gebruik van melodramatische (en lange) shots van Dunst en (later in de film) vooral Gainsbourg. Eugh, dat was niet zo prettig. Desondanks doet het einde van Part I pijn. Justine is onmenselijk alleen, maar ze 'weet' dat Melancholia binnen een korte tijd alles vernietigen zal. Ze gelooft.
En daar schittert Part II naar mijn mening in door. Het contrast tussen de (uiteindelijk) drie overgebleven personages. Waar de een gelooft in de wetenschap (of toch maar niet?), de ander 'weet' het gewoon en de laatste heeft nog de kinderlijkheid van het rust en vertrouwen vinden in een magische grot en de liefde van de tante. Wat is de noodzaak van iets weten, als je weet dat het pijn doet? Dat geldt vooral voor Claire.
Het is te zien dat een team van 19 personen 3 maanden lang aan de visuele effects heeft gewerkt. De openings- en eindscène zijn prachtig om te zien. Visueel spektakel, waar het einde begeleidt wordt door het magnum opus van Wagner. Een perfecte eindknal.
Het blijft verder aangenaam om alle verschillende meningen en interpretaties te lezen, iets wat soms ook verfrissender werkt als een film waar je een eenrichtingsweg qua gevoelens wordt ingeperst.
4 sterren.

Zomaar, iets te lezen over bv Wagner die de tonica/grondtoon ontweek en over de grondtoon zelf,

ook verder uit te pluizen in harmonieleer, indien gewenst

Film over twee zussen die de film in twee delen opdeelt.

Deel één gaat over een bruilofstfeest .... von Trier laat het wat overgewaarde filmpje van Dogme-collega Vinterberg mijlenver achter zich: dit is een feest uit de hel...een verschrikking voor alle betrokkenen.

In het tweede deel duikt de labiele Dunst weer op bij stabiele zus Gainsbourg net na de ontdekking van het feit dat de planeet Melancholia de Aarde rakelings zal passeren.

Gainsbourg raakt verwart door doem-verhalen op het internet dat het wel eens een fatale botsing zou kunnen worden voor beide planeten, terwijl Dunst zich steeds verder uit haar depressie komt.

Een duidelijke verwijzing naar het potentiële eind van de wereld aan het eind van de Maya-kalender.

En wat bedoelt von Trier hier nu allemaal mee: ik vermoed dat von Trier iets wil zeggen over het feit dat de zogenaamd stabiele gezonde mensen uiteindelijk minder opgewassen zijn tegen hetgeen het dagelijks werk en leven overstijgt .... en de minder sterk in het dagelijks leven staanden op kosmisch en spiritueel niveau eigenlijk beter zijn toegerust.

Von Trier zelf kwam net uit een zware depressie terug voordat hij met deze film begon.

Terechte erkenning in Cannes werd nogal overschaduwd door een uit zijn verband gerukte opmerking over Hitler...hetgeen von Trier deed besluiten nooit meer interviews of persconferenties te doen (en geef hem eens ongelijk.)

Ondertussen is von Trier wel mooi de maker van enkele van de sterkste films van de afgelopen jaren (Europa, Breaking the Waves, Dogville) en waar deze drie nog wel eens streden om de titel beste von Trier-film: voorlopig roep ik Melancholia uit tot de mooiste en beste film van deze regisseur.

Meesterwerk!

Snap wat de liefhebbers tegen mij zeggen en het klopt ook wel. Deze film boeit me niet, vermaakt me niet. Word er niet koud of warm van en ik kan me, met mijn beperkte intelligentie, niet voorstellen dat iemand zich hiermee vermaakt. Zal wel mijn tekortkoming zijn, zo vind ik zoiets als 12 uur naar een dobber in het water staren ook totaal niet interressant. Draai ik liever nutteloos 80 rondjes in een achtbaan. Dat zal het wel zijn, dit soort films is voor een ander slag mensen. Dat ik hem ging kijken, kwam vanweg de geweldige recenties hier. Dat is natuurlijk ook overdreven, net als mijn top tien lijst. Heb ik express gedaan, om wat tegengas te geven aan deze "over the top" recenties van deze film. Het is geen geweldige film voor iedereen, slechts voor een select gezelschap. Want laten we wel wezen; dit soort films worden geen kas kraker, verre van.

3x naar dit gedrocht kijken, omg. Kan het gewoon niet geloven dat je niks beters te doen hebt..hahaha.

Dat ze "ermee om moeten gaan, het sterven der aarde" vind ik iig een misleidende inleiding; Daar zie je amper wat van terug, het gaat vooral over een familie trouwdag, met een bruid geestelijk in de war. Dat gedoe met die aarde, is 100% bijzaak en hoe ze ermee om gaan is amper verwerkt; het gaat vooral om wat ervoor gebeurd. Ze horen het tenslotte pas tegen het einde van de film.

Het is dat die laatste zin erin staat, anders had ik je willen vragen of je de tweede heft überhaupt gezien hebt.

Antichrist, Melancholia....... er was iets met Von Trier en Tarkovsky, maar ik kon er niet de vinger opleggen. En zie hier het bewijs

Ook dat schilderij van Brueghel kwam in beide voor.

Von Trier is blijkbaar niet de enige..........

kijk

Een prachtige film met een goede cast die goed presteert. Met name het eerste deel van de film beviel me zeer goed. De spanning wordt gebouwd door uitstekend acteerwerk. Het bizarre spel tussen de verschillende personages tijdens een nogal stijve en geregisseerde bruiloft maakte me steeds nieuwsgieriger naar de achtergrond van de onderhuidse spanningen. Het tweede deel was nog steeds mooi: het ziet er allemaal fantastish, mysterieus en benauwend uit, maar het verhaal boeide me steeds minder. Mijn verwachting dat er een verklaring kwam voor de spanningen die tijdens de bruiloft heersten werd niet waargemaakt. De verklaring - de dreiging van de ondergang- was me wat te "simpel". Het wachten op de "ondergang/ de clash" ging me wat vervelen en was voorspelbaar. Al met al toch een unieke sensatie voor het oog!

Want?

Is het geloofwaardig dat de mensheid slechts een paar uur voor het eind der aarde, te horen krijgen dat de aarde in gevaar is ? Is het geloofwaardig, dat vervolgens iedereen vrij kalm en gelaten rustig het einde afwacht ? Muah, ik kan wel wat beters verzinnen, als je toch nog maar een paar uur te leven hebt.

Plotseling een planeet opdoemt? Natuurlijk. We hebben geen sattelieten en sterrenwachten. Nee, die planeet valt zomaar uit het niets uit de hemel...whahahaha. Jahoor.....

Maw: de slechtste Sci-Fi ooit en vandaar een 0.5, omdat die vrouw er wel lekker uitziet ;-P

Het gaat meer om deze zin die je schreef:

Dat is gewoon niet waar: de héle tweede helft van de film gaat over hoe beide zussen omgaan met het naderende einde van de wereld.

En Melancholia als science fictionfilm afkraken op zijn geloofwaardigheid en dan twee Star Warsfilms in je top 10 hebben staan?

Geloofwaardigheid zit in meer zaken dan alleen wat 'kan'. Zolang je aanvaardt dat er elven en tovenaars rondlopen, dan is LOTR (om maar wat te noemen) niet ongeloofwaardig, net zomin als Star Wars dat hoeft te zijn. Mits je die bepaalde premisse maar accepteert. Handelingen van mensen kunnen wel ongeloofwaardig zijn. Bijvoorbeeld als je weet dat je over 3 uur doodgaat maar dan nog wel de tandarts bezoekt voor een wortelkanaalbehandeling. Oké, dit is wat gechargeerd (en zou je nog kunnen verdedigen), maar mijn punt lijkt me duidelijk.

Hoe verder het hele verhaal samenhangt met de Apocalyps was mij op het oog ook niet duidelijk. Dan moet je dieper zoeken. Maar ook ik zag dat tweede gedeelte eerder als een stuk over twee zussen en hun relatie en angst dan over twee vrouwen die proberen om te gaan met het einde van de wereld.

Ok klopt, maar Jediron blijft de ongeloofwaardigheden aanhalen terwijl het einde van de wereld maar bijzaak is: waar het om draait is hoe de twee zussen ermee omgaan (en vooral hoe een depressie hier een rol in kan spelen).

Net zoals de ongeloofwaardigheden in Star Wars het spektakel verder sturen, is het (ongeloofwaardige) verhaal rondom de apocalyps niet meer dan een metaforisch geraamte om het werkelijke verhaal aan op te hangen.

Ik dacht dat er een soort dreiging was van die planeet maar dat het niet zeker was dat die de aarde zou raken?

Iedereen wacht vrij kalm op het einde omdat de film over depressie gaat. Het einde van de wereld is prachtig in de ogen van de depressievellingen (Trier), iets waar je op wacht min of meer. Dat je daar totaal niet bij kan inleven is je eigen tekort Jediron

Of als je weet dat over 3 uur de wereld vergaat maar dan nog wel eerst even zelfmoord pleegt?

Maar nu even serieus: wie is er eigenlijk depressief, Fortune?

Ik kon even niet slapen en Melancholia ging door mijn hoofd spoken

ThomasVV schreef:
Of als je weet dat over 3 uur de wereld vergaat maar dan nog wel eerst even zelfmoord pleegt?

Naar aanleiding van 21 december, ga ik deze film vanavond nog eens opzetten! Kwestie van een beetje in de sfeer te komen, lijkt deze film DE ideale keuze. Hierna kom ik ook de sterretjes geven. Ik heb deze al eens gezien maar toen vergeten te stemmen.

....Als je tenminste nog de kans krijgt om erop te stemmen.

Probeer ook 4:44: Last day on Earth.

Als het maar bijzaak is is het opmerkelijk dat juist dat vermeld staat in de inleiding..haha.

De twee zussen zijn idd meer met zichzelf en elkaar bezig dan het einde der mensheid.

De andere karakter, iedereen is zit zwaar aan de anti-depressiva ofzo, want bij een naderend einde zou ik veel meer chaos verwachten, van het ene naar het andere uiterste. Nee, in deze film is het depressieve kantje veels te gelikt en gladjes en dat maakt het ongeloofwaardig.

De personages en het verhaal konden me maar amper boeien, voelde o.a. weinig empathie met de hoofdrolspelers. Ja, eigenlijk geen van de personages. Maar goed, zal ook wel weer aan mij liggen, zullen de diehards zeggen...

De inleiding klopt als een bus met de inhoud, daar krijgen ze 5 sterren voor

ps: Perfecte studie, hoor ik iemand zeggen. Hmm, hadden ze dat nou gelijk gezegt was ik nooit aan deze film begonnen. Film is voor mij juist entertainment.

En dan zet je een film van Von Trier op? Gewaagd.

En wat bedoel je met 'de inleiding klopt als een bus met de inhoud'?

En ze gaat trouwen? En ze blijkt een groot commercieel talent? En ze zoekt speciaal seksueel contact? Enz.? Ik stel me bij "zwaar depressief" toch iets anders voor. Bovendien begrijp ik dan hoegenaamd de naam van de planeet (en van de film) niet. Melancholie, een gevoelen dat ik wel kan verbinden met bepaald gedrag van Dunst, bv. het maanbad, en ook met de muziek van Wagner, is iets anders dan "zware depressie"! Wordt het niet allemaal wat licht op één hoop gegooid?

Op het moment van trouwen was ze nog niet echt depressief, maar verschenen slechts de eerste symptomen.

De daadwerkelijke ziekte slaat pas toe in de tweede helft, wanneer ze volledig opgebrand en lusteloos in een taxi arriveert. Dit is een zware melancholische depressie, een DSM-IV stoornis en niet het esthetische gevoel dat men, en jij dus ook, er vaak aan verbindt. Al past Von Trier het wel toe met inderdaad de beelden van het maanbad en Wagner.

Melancholia bestaat uit twee verhalen. Die van Justine en Claire. Hetr verschil tussen het niveau van beide verhalen is zeer groot.

Het 1e verhaal gaat over de bruiloft van Justine. Dit is echt een verschrikkelijk slecht begin en ik keek er tegenop om de film uit te kijken na een kwartier. Dit verhaal hebben we toch al soortgelijk gezien in Festen. Een zo'n film is al verschrikkelijk maar om het dan nog eens dunnetjes over te doen is helemaal een dooddoener. 1.5*

Het tweede verhaal gaat over Melancholia. Dit verhaal is van een hoger niveau. De cliche rampen spaningsmomentjes pakken goed uit en ik kreeg nu wel feeling met de personages. daarom geef ik dit verhaal 3*

Gemiste kans.

Ergens in Melancholia zit een geniale film, type Antichrist. Maar Von Trier maakt het zichzelf wel erg moeilijk hier, tot op het punt waarop ik nog steeds niet begrijp waarom de film eigenlijk in twee (of drie) verdeeld is.

De intro deed me wat denken aan Persona. Die film begint ook met een visueel gedicht, om daarna over te gaan in visuele mineur. De schilderijtjes van Von Trier zijn geniaal, ik had het zelf best aangedurft de hele film zo te ontdekken, maar Von Trier ging al snel een andere richting uit. De link met Festen begrijp ik wel, alleen zit die vooral in de setting. Het camerawerk mag dan wel "uit de losse pols" lijken, het is verre van de grouwe lelijkheid die het Dogme principe met zich meebracht. Von Trier speelt wel degelijk veel met licht en compositie, wat het meteen al veel draaglijker maakt.

De rol van Dunst is een mysterie, krijgt verder ook niet zoveel aandacht tijdens de film. Ze is depressief, waarom wordt geloof ik niet echt duidelijk. Aan onsympathieke personages verder ook geen gebrek. Gainsbourg is een tang en ook Skarsgård (beetje Skarsgård-moe) mag lekker de eikel uithangen. Op een bepaald moment dacht ik dat Von Trier de bedoeling had het hele leven van Dunst zich te laten afspelen op één enkele avond, gezien de waterval aan tragiek die het tweede half uur tentoongespreid wordt.

Na een uur kapt dit deel af, springen we iets verder in de tijd en wordt het een soort van end of the world film met hangende dramatische insteek. Vond dit deel duidelijk veel beter, een intrigerend principe dat op erg mooie manier uitgewerkt wordt. Het einde vond ik dan wat tegenvallen (slechte CG en een blauw lichtje dat moet instaan voor de chaos van een naderende planeet - beetje mager maar de rest van het tweede uur is absoluut de moeite.

Rest mij de vraag wat het eerste uur eigenlijk in deze film doet. Echt geen flauw idee wat het nut is, waarom het er voorzit en waarom Von Trier niet gewoon eens een film van 70 minuten zou kunnen gemaakt hebben. Vooral dat is jammer, want op basis van het tweede uur had deze film zeker 4* verdient. Het eerste uur is op zichzelf niet slecht, maar zit gewoon in de weg (3*).

De uitkomst is dus logisch. Kijk wel uit naar Von Trier's volgende film want kwaliteit genoeg, hopelijk alleen weer iets gestroomlijnder deze keer.

3.5*

Von Triers psychologie is subtiel, suggestief maar ook schematisch opgebouwd: Justine vlucht naar buiten, uit haar huwelijksfeest, na het gedoe van haar gescheiden ouders, ze lijkt met beide een goede relatie te willen hebben.... Loyaliteitsconflict (veel voorkomend bij kinderen van gescheiden ouders) lijkt de motor van haar melancholie uitmondend later in een depressie gesymboliseerd door de dreigende nadering en botsing van de planeet.