Melancholia (2011)

Ik zou ze niet kunnen bedenken, ook niet in een Dogville of in Idioterne trouwens, dus dat Von Trier in al zijn films probeert krampachtig iets te imiteren slaat werkelijk nergens op!

Voor mij ook niet, maar in dit geval (een radicaal geval; de mensheid wordt uitgeroeid) wel. Zeker in relatie tot betekenis (en het is ook nog een Tarkovsky referentie).

Ik kom er nog op terug.

Wie heeft 't over krampachtig en in al zijn films?

Jijzelf over krampachtig:

Verder zouden volgens jou Tarkovsky-kenners het al vanaf de eerste film van Von Trier hebben gezien, ik geef dus aan dat ik dat bij allerlei films niet zie.. zou niet meteen weten welke overeenkomsten zijn beginfilms allemaal hebben. Voor de laatste twee geef je inderdaad wat overeenkomsten, maar misschien zijn het juist de verschillen die Von Trier interessant maken?

Ik zie die Spielerei dus niet op die manier, maar als je je (intuïtief) focust op de kern hangt alles wat getoond wordt daar perfect mee samen, voor mij tenminste wel.
Daarom onderscheid ik deze film van zijn overige werk (wat ik tot nu toe van hem zag) en vind ik dit juist erg consistent en op geen enkel punt 'loos'.


Aangezien Von Trier niet DE betekenis gaf, staat het vrij om zelf een betekenis te zoeken en te geven
Wat ik er zelf in zie is dat voor mij alle personages aspecten van één persoonlijkheid vertegenwoordigen.
Hoe ik dat zie heb ik in eerdere posts nader uitgelegd.
Dus het kind is een aspect, de moeder is een aspect en de bruid is een aspect(van één persoonlijkheid). Nu kun je daar veel kanten mee op. Het kind is voor mij de kern van de zaak, het middelpunt. Hij is van begin tot eind aanwezig, net als Justine en Claire. Hij speelt niet echt een rol, alleen in aanwezigheid. Het gaat m.i. om deze drieënheid, de kern of basis van de film + de uiterlijke persoonlijkheid van de kern in de film. Het kind is m.i. het hart van Von Trier of ook gewoon van iedereen (in dit geval een jongetje), de diepste onbedorven onschuld. Ik zie Justine en Claire als 2 zijden van 1 persoon, het vrouwzijn in dit geval, licht en donker, frivool en pragmatisch, vrij van angst en gevangen door angst, zonder control en bezeten van control, bruid en moeder. Dit laatste zie ik als volgt, de bruid is de start van de fase van voortplanting en voortbestaan (via vereniging met het mannelijk principe), de moeder heeft de voortplanting voltooid en het voortbestaan veilig gesteld. Twee aspecten en (in tijd gezien) fases binnen seksualiteit en in het bestaan van de mens en van alle levende wezens in de natuur. Voor mij heeft dit dus de referenties naar verschijningen in de natuur, in deze film een voorbeeld van een mannelijk principe en een vrouwelijke (tweeledige) verschijningsvorm.
Dat zou dan een omgekeerde tegenhanger moeten hebben (die niet in deze film getoond werd) om het voortbestaan in de realiteit en in de natuur te kunnen garanderen. Of die drievoudigheid zit net even anders in elkaar (wat ikzelf denk) of kan naar een religieus niveau worden getrokken. Het hele verhaal kan de beleving van Von Trier himself voorstellen, maar voor mij is het getoonde in de film universeel.


De mensheid wordt helemaal niet uitgeroeid. Alle mensen zijn al van het toneel verdwenen, er is niemand meer dan het kind, Justine en Claire (levensprincipe, gerechtigheid en klaarheid, zie ik daar zelf in). Dat is hetgeen Von Trier geeft, de rest wordt erbij gefantaseerd door de kijker. Al die mensen die er niet zijn bijvoorbeeld

Sorry Orbit, ik moest wel heeel snel reageren nog (post was om 10.57 uur en ik moest om 11.00 uur op mijn werk zijn! ) dus ik riep maar wat. Ik vind 'krampachtig' misschien net een te grote krachtterm, maar ik bedoelde daar inderdaad wel iets in de trant van 'te geforceerd'.

Verder had ik 't echt over Trier's laatste twee films. Ik heb de term 'Tarkovsky-kenners' verder niet in de mond genomen, maar ik heb enkel gezegd dat men al sporen van Tarkovsky zag in Trier's The Element of Crime (kun je checken op internet).

En Dreiecke: je quote mij in je laatste bericht, maar dat zijn toch echt de woorden van ThomasVV!

Dreiecke; vond 't best interessant om te lezen, jouw visie op de film. Maar het probleem voor mij is toch echt dat het jouw visie is. Dat er dingen uit de film gehaald worden die er op een bewust niveau niet zijn. Dat is niet slecht natuurlijk; film is toch een relatie tussen maker en publiek en als dat wat je eruit haalt en dat wat de maker bedoelde niet helemaal in overeenstemming is, en je hebt er een fantastische ervaring aan over gehouden, dan is dat natuurlijk cool. Maar ik kan er bijna niets mee.

Lees dit interview met Von Trier maar eens. Hij laat niets doorsijpelen mbt een drie-eenheid (3 kanten van 1 persoonlijkheid) of een einde van de wereld dat niet voor alles en iedereen is. Zijn depressie stond aan de basis en hij wilde een romantische film maken. Hij vindt zijn film uiteindelijk te romantisch, te gepolijst etc.

Dit vind ik dus ook. Maar vind 't moeilijk om precies te duiden waar het aan ligt: de duidelijke toespelingen op Tarkovsky in de beelden terwijl de film qua toon enkel wanhoop uitstraalt, de gekunsteldheid van bepaalde beelden, de digitale effecten, het (naar mijn mening) gebrek aan echte diepgang en poezie, de wat flauwe symboliek...

En 2,5*-en voor Trier's laatste films valt eigenlijk nog wel mee hoor.

verbeterd...

Jij leest weer andere dingen dan ik (of legt de nadruk op andere dingen) Het is wel zo dat ik die drieëenheid uit mijzelf haal, het is mijn interpretatie uit wat ik gelezen heb in allerlei boeken van over de wereld en of Von Trier het zo bedoeld heeft of zelf beseft doet er voor mij niet eens toe. Het betreft herkenning van universele dingen voor mij.

Als je goed leest, zie je ook dat de journalist zijn eigen visie geeft en wel quotes van Von Trier aanhaalt, maar deze met zijn eigen woorden en visie aan elkaar breit tot iets waar hij zelf in gelooft. Niet geheel objectief, zie bv de eerste alinea al.

Von Trier vindt Claire een ... normaal iemand, terwijl ik haar een persoon vol angsten vind. Von Trier heeft Claire gecreëerd in zijn film en identificeert zich met Justine, terwijl hij volgens mij ook erg veel weg heeft van Claire als ik zijn uitspraken m.b.t. tot zijn angsten lees. Daarom denk ik dat hij zich bepaalde dingen en zelfs zijn eigen film niet gemakkelijk echt bewust kan worden. Het blijft bij hem m.i. in de inspiratie en droomfase (zonder dus echt bewust te worden en te 'weten'). Zoals de journalist ook beschrijft, verbetert zijn stemming tijdens het vorderen van de film. Als een soort therapie of verwerking? Zo te lezen is hij niet uitsluitend depressief, maar heeft hij ook perioden welke je manisch kunt noemen: actief en geïnspireerd.
Wat hij intuïtief schreef en aan elementen bij elkaar voegde (inspiratie) is voor mij niet een toevallige score, het houdt wel degelijk verband en heeft zeggingskracht.
Zoals ik al zei voelt Antichrist voor mij anders aan. Als je het woord 'geforceerd' wilt noemen, noem ik daarbij Antichrist. Het klopt niet. Melancholia klopt wel.

Misschien kun je nog een keer het stukje lezen over wat Von Trier over Justine zegt: "Zij lijkt ergens anders te zijn dan de anderen. Zij verlangt naar scheepsrampen en een plotselinge dood, zoals Tom Kristensen schreef. En zij krijgt het ook. Op een of andere manier haalt zij een planeet van achter de zon vandaan en geeft zich er aan over." (de stukken over 'longing' zijn erg interessant)
(De planeet) Melancholia zit dus in de 'mind' of psyche en is geen realiteit. Verder noemt Von Trier zichzelf veel vaker 'melancholist' dan 'depressed'.
Lees ook onder het kopje: "Longing for reality" over 'melancholia' als 'value'. En ook voor mij lijkt dat in de verste verte niet op depressie.
"So, it's a happy end after all" = meerdere keren gezegd in dit artikel.

En: "Wolfs howl at the moon"? Lol, dat werpt weer een ander licht op het 'Melancholiabad' van Justine.
Verderop wijst hij schoonheid af op een bijna pathetische wijze. Zaken mogen niet te mooi zijn, daar kan hij niet tegen... soit. Dat vind ik dus een recalctirante houding en aandachttrekkerij en ik geloof hem niet Vooral niet als ik zijn allerlaatste woorden in het artikel lees... "Look inward"

Allein allein van Polarkreis 18 (Nephew remix) was zo te lezen o.a. ook een inspiratie voor deze film (origineel}

Dat snap ik wel, maar je kunt mij daar niet mee overtuigen natuurlijk. Voor mij doet ’t er wel toe uiteindelijk, in die zin dat ik bepaalde symboliek of thematiek niet uit de film kan halen en dat Von Trier in een interview niet laat doorschijnen dat die thematiek er überhaupt in zit. Ik haal het niet voor niets aan.

Ja hallo!? Wat voor schrijfsels kun je dan nog wel vertrouwen? Natuurlijk zit er ook een mening van de auteur in verweven, maar er is geen enkele reden om aan te nemen dat Nils Thorsen, een gast die al een boek over Von Trier heeft geschreven , in dit interview de motieven van Von Trier achter een rookgordijn probeert te verbergen.

Justine is in deze film gewoon zijn alter ego hoor. Maar hij heeft in een ander interview wel aangegeven dat bepaalde trekken van Claire ook in ‘m aanwezig zijn. Maar dat lijkt me logisch; ergens zal ie nog wel aan het leven klampen anders had ie er al een eind aan gemaakt. Von Trier ziet Claire duidelijk als ‘gewone gezonde mens’ en wilde met zijn film duidelijk aantonen hoe twee soorten mensen, de mens die vol in het leven staat en de depressieve(=melancholische volgens Von Trier) mens verschillend reageren op rampspoed.

Het is de enige simpele metafoor die in de film zit hoor. En die planeet is zowel metafoor als realiteit; ze bestaan naast mekaar. Dan nog enkel is de metafoor een ‘longing for death’. Wat is daar verder diepzinnig aan vraag ik me af? Want als 'Melancholia' een 'longing for meaning' was dan maakt ie dat toch helemaal niet duidelijk met deze film? En als je de twee karakters dan versmelt (stel dat dat zijn intentie wel is) tot welke diepe conclusies komen we dan? Dat een depressieveling soms naar de dood verlangt, maar zich ergens toch aan het leven vastklampt en zich niet van het leven berooft…. Maar wat moeten we dan met het einde van de film? (The easy way out!?)

En over dat happy end: dat bestaat in de metafoor dan ook enkel uit de vervulling van de doodswens; nogal slap. In de realiteit ziet Trier ook een happy end in de twee zussen die elkaar 'vinden'. Ja hallo! De liefde tussen de twee was de gehele speelduur aanwezig! En niet gek dat enkele overgebleven frictie tussende twee oplost bij total annihilation!. Ik vind 't inhoudelijk niet zo sterk. Ik vond het wel leuk om te zien hoe verschillende karakters op verschillende manieren reageren op een situatie in het laatste half uur. En er was ook nog enige spanning.

Een situatie? Of een metafoor? Of een hersenspinsel? Of alle drie tegelijk???

Op een of andere manier haalt zij een planeet van achter de zon vandaan en geeft zich er aan over." (de stukken over 'longing' zijn erg interessant) (De planeet) Melancholia zit dus in de 'mind' of psyche en is geen realiteit. (Dreiecke)

Ik kan er echt kop noch staart aan krijgen. Dat is o.m. wat ik bedoel met "inconsistent" en "onevenwichtig", Dreiecke!

Dreiecke, reageren aub!!

De film is m.i. zo evenwichtig (in balans) als maar zijn kan, met bv personages en hun tegenpool en de film barst verder van de dingen waar er 2 van zijn. Was iemand dat ook al opgevallen?

Wat ik wilde zeggen met die planeet, die m.i. imaginair is, is dat ik denk dat de planeet niet letterlijk insloeg maar van de laatste 3 persoonlijkheden één maakte, in een oogwenk.
Voor mij betekent het dus genezing...
Maar dat is waarschijnlijk maar één van de meer mogelijke opvattingen.
Het kan eigenwijsheid zijn, dat ik geen vernietiging wil zien in dat eind

Waanzinnige film. Hoewel ik in zeer vermoeide toestand deze vrij lange film ben gaan kijken (en vrijwel zeker was dat ik in slaap zou gaan vallen), heb ik ruim 2 uur lang met opengesperde ogen naar deze prachtige film gekeken.

Misschien wel een van de beste die ik dit jaar gezien heb. Ongetwijfeld zijn alle diepere betekenissen en/of symbolieken mij ontgaan, maar de menselijke emoties en prachtige decors niet. Ben wel fan geworden van Von Trier. Alles gelukkig niet zo gewoontjes en volgens de gebaande paden. Ik hou wel van zulke films.

Dat einde ook....geweldig. Ja bijzonder vermaakt. Hoewel ik toch twijfel of 'vermaakt' het juiste woord is voor zo'n film. In ieder geval een film om niet snel te vergeten. Volgens mij heb ik er ook nog over gedroomd vannacht.....zie Melancholia nog zo voor me

Preoccupaties: Wagner en Tarkovksy etc. Ogen zijn de spiegels van de ziel. D.m.v. onze ogen kunnen kunstenaars met hun werk ons een ziel (terug) geven. Zerkalo, Tarkovksy's moeilijkste film, is daarvan misschien wel het perfectste voorbeeld. Ten tijde van het zielloos communisme probeerde hij juist de Russische Ziel in ere te herstellen. Dat schrijvers (taal!) daarin een centrale rol speelden is niet zonder betekenis. Tarkovksy is in veel opzichten een ongenaakbaar voorbeeld en maakt van Von Trier tot een dillettant. Iets wat Lars direct zal toegeven. Maar Tarkosky leefde in andere tijden dan Von Trier.

eRCee heeft dan ook gelijk dat met zijn conclusie:

Von Trier is geen Tarkovksy en zo is Grunberg geen Kafka!

Ramon K's opmerking dat "Melancholia" geen ziel heeft is onbedoeld een compliment. Immers: depressie gaat het juist ook om het verlies of ontbreken van ziel. (inspiratie...) Een ziel was oorspronkelijk (vooral in 't Christendom) het onsterfelijk element in de mens: dat wat in contact stond met een overkoepelende god. De 'prozaïsche' eerste helft van de film toont juist, met typische Von Trier overdrijvingen, het gebrek aan een gemeenschappelijke ziel. De individuen leven langs elkaar heen. Het Huwelijk en de mislukking daarvan is daarvoor nu juist het symbool. Op het eind lijkt juist Justine met haar 'voorspellende gave' en haar gemeenschappelijke takken tent juist iets van een gemeenschappelijke ziel te tonen. En dat Ramon juist het einde van de film ("het laatste half uurtje") het meest kan waarderen past dan ook in de lijn van de film, want Justine toont haar (vermeende?) ziel, curieus genoeg, letterlijk op het eind. (In mijn preoccupatie met Justine vergeet ik dat Claire juist diegene is met wat je noemt een liefdevolle ziel...).

Sfeer? Ondanks dat het eind alles plat slaat is de film minder oppervlakkig dan je denkt Ramon!

Om jou te plezieren.. eh irriteren .. zal ik er een filosoof "bij slepen" die 'mijn' dubieuze aspect van Justine bevestigt:

"De negatie van de sferische eenheid veroorzaakt de antisferische rondom-isolering, die de depressieve houding karakteriseert. Onder louter niet-genietingen geniet deze de zekerheid dat ze een finaal gesloten systeem bezit en een laatste vocabularium, dat van de vertwijfeling, gebruikt. Alleen de duivel slaagt erin zijn kennissysteem perfect [afgerond!] te sluiten, omdat hij alleen weet hoe men de helledeur logisch achter zich dichtmaakt. Voor hem de onvoorwaardelijke depressieve, is de wereld alles wat afgeschaft wordt. Niet het gegevene, maar uitsluitend in het verlorene is evidentie mogelijk."

Citaat uit: Sferen van Peter Sloterdijk pag. 774.

Ik ben het dan ook volledig eens met:

Von Trier is dus een Deense duivelskunstenaar geen Russische mysticus...

En jij een duivels mist-icus, als je het mij vraagt...

In het selectief citeren schuilt het ware kwaad.

Want mijn globale redenering ging verder, immers Justine wordt pas bezield als het einde daadwerkelijk daar is...

Maar dat laat je lekker weg... zo kan je dus:

ThomasVV schreef:
er echt kop noch staart aan krijgen.

Nice, Narcissus. Goed uitgelegd. Al zou ik bij de vergelijking van Grunberg/kafka eerder Grunberg/Dostojevski gebruiken. Tenzij je bedoeld te zeggen dat de vergelijking Trier en Tarkovsky geen overeenkomsten hebben, dan klopt het.

Grunberg noemde vaak Kafka als zijn voorbeeld...maar Kafka is net als Tarkovksy ongenaakbaar.

Ik kan echt niets met je post NarcissusBladsp. Weer allemaal termen die voorbij komen (preoccupaties, ziel, sfeer, Sferen) die ik helemaal niet kan inpassen in de discussie. Ik heb ook nooit gezegd dat Trier en Tarkovsky van hetzelfde laken een pak zijn: integendeel! Ik heb beweerd dat Trier met bepaalde scene's/beeldcollages (en zie de referenties naar Tarkovsky binnen die beeldcollages) de zeggingskracht van het 'image' in Tarkovsky's oeuvre wil evenaren/nabootsen, maar dat dat niet lukt omdat zijn film qua gevoel en thematiek iets heel anders uitstraalt dan het werk van Tarkovsky. De beelden worden hol, gekunsteld, zielloos.

Het laatste half (??) uur van de film vond ik aardig omdat ik het (als depressieveling) leuk vond om twee verschillende reacties op rampspoed te aanschouwen, maar diepgravend was dat verder niet.

Kun je me beter niet gewoon quoten als je ergens op in wil gaan? En haal je mijn zielloos niet gewoon uit zijn verband?

Slaat natuurlijk nergens op.... depressie gaat helemaal niet om het ontbreken van ziel. Het gaat juist OM de ziel! En ik spreek uit ervaring. Longing for meaning, niet longing for death.....Ik heb me ook wel eens voorgesteld dat de wereld zou vergaan, dat moment.... Maar dat is maar een lompe voorstelling, een lompe metafoor... dat is niet wat je in je hart wilt. Geen wonder dat Trier zelf niet tevreden was over zijn film. Heeft zijn depressie te letterlijk genomen; heeft niet genuanceerd daarna. Dat is ook precies wat er mis is.

Mooi om te lezen in die link dat ziel adem betekent, dat ziel dezelfde etymologische achtergrond heeft als psyche en dat pneuma geest of waaien betekent.

Zo zouden de longen de 'waaiers' van de adem of ziel zijn, zoals de geest waait, in beweging brengt wat de ziel, als onbeweeglijke adem, is.

Toch weer een iets andere uitleg dan de Westerse/Bijbelse opvatting die wij gewend zijn

Die vergelijking uit de klassieke oudheid (Plato) van een menner met 2 paarden zou ik liever veranderen in de menner, de teugels (wil/controle) en het paard (driften/emotie).

In de film vind ik die vergelijking zoals ik 'm zie ook beter toepasbaar, waarbij de teugels dan het stuur zijn. Een woord voor autostuur (steering wheel) was overigens eerder 'whip', net als eerder bij cowboy's om het paard onder controle te houden. De mechanische versie (golfkarretje) tegenover de natuur (paard) is ook weer een voorbeeld van iets waar er twee van zijn in de film.

'takken tent'... lees ik dat goed ?

En eh, interessant, dat over sferen en spheres

Uit het prachtige interview met Nils Thorsen zegt opmerkelijk openhartige Von Trier: "Even a Tarkovsky film has nowhere near the same depth as a novel". Ik ben het met hem eens maar goede films kunnen ook veel te bieden hebben. Met Zerkalo komt Tarkovsky in de buurt maar daar speelt poëzie en taal dan ook een centrale rol. Woorden zijn immers voertuigen van de ziel...

Als je Tarkovsky als absolute toetsteen gebruikt dan blijft er, overdreven gesproken, weinig goeds over. Ik probeer elke film op zijn eigen merites te beoordelen. Films kan je tegen elkaar wegcijferen maar het mooie van deze site is dat je kan proberen de eigen kwaliteit van iedere film navoren te halen. En het valt toch niet te ontkennen dat Melancholia dat heeft? Het idee al om science fiction ramp en depressieve waan te combineren in één film is byzonder. Of bepaalde beeldcollages zeggingskracht hebben hangt bij mij ook af wat de intenties van de regisseur zijn, daarbij kan de regisseur boven zichzelf uitstijgen: de film spiegelt meer voor dan de regisseur oorspronkelijk bedoeld had of kon overzien.

Bijvoorbeeld: wat echt is of kunstmatig speelt David Lynch geweldig in velerlei vormen uit in Mulholland Drive, mind you: de mentale crisis, die Watts subliem acteert, onstaat doordat ze in fake wereld terechtkomt waar liefde schijn is. Trouwens dat gelaatsbeeld van depressieve Dunst met vallende vogels lijkt curieus genoeg op Watts op het eind van Mulholland Drive.

The Fountain heeft ook een beeldtaal die anders en op het eerste gezicht gekunsteld overkomt, maar het totale concept overtuigde mij: Aranofsky maakt daarin een bijzondere statement: die veel te denken geeft.

Tarkovksy had ook beelden en manieren dat, binnen zijn eigen oeuvre, tot clichématigheid neigden: het brandende huis, het intellectualisme. Maar dat is voor de kniesoor...

Opzet Melancholia is eenvoudig maar door het script, de dialogen en eigenzinnige beeldtaal krijgt de film voor mij een ongekende lading. Het woord ziel dat jij gebruikt gaf mij weer ongekende vergezicht om de film een context te geven. Immers voor vele volken was de sterrenhemel de plaats waar de goden woonden en waar gestorven zielen een thuis vond. Blinkende ster als onsterfelijke ziel...Dat Melancholia nu juist een koel licht weerkaatsende planeet is en geen zelfbrandende hete ster is ook weer een grapppig bijverschijnsel dat Von Trier misschien niet eens overdacht heeft. Planeet Saturnus als planeet van de melancholie staat immers ook in het teken van het geniale... En profetische Justine met al haar nukken komt ook over als een miskend genie: "I know some things"...Mensen aanbidden haar maar zij minacht de mens. De ziel absorberende melancholische sfeer is voor depressieve Justine, die teveel van het leven (mensheid) verwacht, groter dan de aarde. Een verdomd rake ego metafoor zou ik zeggen!

Het is maar net waar je naar graaft: wie naar een hiernamaals zoekt zal deze film zeker niet kunnen waarderen.

Ik had het, meer gradueel, ook over "verlies of ontbreken van ziel". Eigenlijk is 'ziel' een veroudert religieus begrip en door de psychologie spreekt men nu meer over Ego of 'Zelf'. Voor een poëet wordt die zelf of ziel door woorden bepaald. Ziel of zelfbeeld? Het begrip "beeld" had niet bestaan als er niet iemand was die er het naam 'beeld" aan had gegeven. Waarschijnlijk op lompe wijze: zoals veel dingen in gemeenschappelijke communicatie ontstaan. Een duitse geleerde kwam later met het chique woord bildung:...

Als ik het interview herlees heb ik eerder de indruk dat hij zijn creatieve manie en deprressie is gaan overzien en dat de film daar een uitdrukking van is. Dat sluit natuurlijk niet uit dat hij er nog steeds last van heeft. Zijn "directors statement" is daar voor mij een mooi voorbeeld van: het lijkt me ook een manisch-depressieve reactie van op de spanning die het openbaar maken van zijn persoonlijk werk hem oplevert. Super onzeker op het hysterische af: typisch voor een perfectionist.

Als romanlezer zal Von Trier nooit een tevreden filmer zijn maar gelukkig heeft Von Trier ons, zoals Sloterdijk dat passend noemde, een "onvoorwaardelijke depressieve" getoond als voorbeeld van een dubieuze ziel. Niet alle depressies zijn natuurlijk gelijk maar iets van een gemeenschappelijke kern wordt in deze fillm weldegelijk getoond.

In Zerkalo wordt gezegd; Words can’t really express a person’s emotions. They’re too inert.”..... dus...

Ik kan niets met die uitspraak van Trier. De 'image', zeker getoond op 24 frames per seconde (momenten in tijd) is krachtiger dan duizend woorden. Ik plaats cinema boven de literatuur. de eindscene in Zerkalo is dieper dan elk boek dat ik ooit gelezen heb en ooit zal lezen (ook al ben ik geen boekenbuff).

En ik doe dat niet dan? Want dat lijk je te impliceren.

Daar ben ik 't mee eens, maar je kunt daar ook over de helling mee gaan. Ik vind dat jij dat doet. Ik ben het zowel bij Melancholia als bij The Fountain niet met je 5,0* score eens. Ik denk dat jij een grote literaire bagage met je meedraagt, en dat je op een gegeven moment dacht "ik ga me nu eens op film toeleggen'. Alleen maakte je de fout om cinema literair te benaderen. In ieder geval; daar lijken de discussies met jou hier en bij The Fountain en bij Inherit the Wind op te duiden.

Jij kijkt namelijk naar de letterlijke inhoud van een film (dat wat in dialogen gezegd wordt) en vult dat aan met de literaire kennis die je al hebt, oa om zaken als symbolen en metaforen te duiden (of uit te breiden). De filmische uitwerking van de inhoud lijkt voor jou totaal niet interessant te zijn: of het visueel wel kan (kung fu Caine in een zeepbel door de cosmos ), of dat de metaforen te simplistisch of eenduidig zijn, of een personage een karikatuur is... lijkt jou niets uit te maken mits de betekenis erachter maar interessant voor je is. Zo werkt film niet. In ieder geval; zo zie ik het.

Vergelijk de eindscene van Zerkalo eens met de baadscene uit Melancholia. Qua kracht een verschil van dag en nacht: vrije interpretatie vs vastliggende betekenis, onopgesmukte voorstelling vs geromantiseerde kitsch, oprecht vs gekunsteld.

Daar ben jij 't natuurlijk niet mee eens; een kloof tussen ons die nooit overbrugd gaat worden.

Dat zoek ik ook niet. Maar jij maakt er meer van dan er is. Melancholia is een heel simpel verhaal hoor. De metafoor is te omlijnd. En de dialogen zijn niet zo best hoor. Of vind jij de dialoog tussen Justine en Claire ('The earth is evil') een knap staaltje schrijfkunst?

Inert? Selectief citeren! Korte reactie:

Ook in Zerkalo:

Hij: "Bomen, deze notenstruik

Zij: dit is een Els

Hij: Maakt niet uit, haasten zich nergens naartoe. En wij lopen, hebben altijd druk, voeren nietszeggende gesprekken. Het komt omdat we de natuur die in ons zit niet geloven. Er is altijd wantrouwen, haast, geen tijd om te denken.

Scéne in de drukkerij: stress (haast!) om één woord!

Schrijver in gesprek met de moeder van zijn kind:

"..dat een boek geen verdienste is maar een daad. Een dichter moet een zielschok veroorzaken en niet afgodendiensten aanmoedigen".

Moet voor Von Trier als scriptschrijver erg inspirerend zijn. Deze citaten doet me ook direct denken aan mijn lievelingsschrijver Elias Canetti (zie mijn eerdere commentaren)...