Melancholia (2011)

Je hebt absoluut gelijk!

Maar... .... het realisme, ondanks alle artistieke rimram, van die intieme setting naar het einde toe met subtiele psychologische suggestie wordt bij meerdere kijkbeurten, voor mij tenminste, steeds intenser! Het schijnbare saaie, om niet te zeggen het wezenloze van het gebeuren, staat in schrille tegenstelling tot al die amerikaans opgeklopte cliché rampenfilms (ook daar kan ik trouwens van 'genieten') met massa's mensen in paniek en een elite van helden die altijd weer overleven.

Ik ben het eens met NarcissusBladsp.

De subtiele psychologische suggestie doet het 'em. Melancholia is ook een totaal andere film dan sci-fi rampenfilms zoals die van Roland Emmerich.

Dat is precies wat deze film bij mij niet vermocht: me bij de strot pakken. Daar was hij mij te afstandelijk, artificieel en onsamenhangend voor. Het liet me eigenlijk allemaal vrij koud, ook al waren de beelden op zich dikwijls wel knap. Bij die muziek van Wagner doe ik trouwens het liefst m'n ogen toe....

Een verwende kijker wil alles direct begrijpelijk hebben als hapklare pathetische snacks tussendoor. Zijn menselijke verhoudingen en gevoelens waar je in je werkelijke leven mee wordt geconfronteerd ook zo direct begrijpelijk? Dat is niet mijn ervaring. Meeste mensen mijden juist die mensen die moeilijk doen... zoals de depressieve. Niet voor niets houden veel mensen hun sombere gevoelens liever binnenskamers. Zie daar: de ironie van het naderen van planeet Melancholia...vluchten kan niet meer..
Je kan hoogstens je ogen dicht doen...

Niet alle moeilijke films laten me koud, Narcissus, en niet alle films die me koud laten zijn moeilijk! Integendeel! Dat geldt trouwens ook voor mensen...

Maar de filmmaker mag niet aan je gerespecteerde componist komen!

Afstand zit hem in, denk ik, naast dat het een elitair exentriek gezelschap betreft, dat het een mixture is van psychologische film en rampenfilm: alleen maar voelen is niet gnoeg bij deze film... De maker probeert een bepaald verschijnsel (symptoom) naar voren te halen die mensen met 'ondergangsgevoelens' kenmerken. Het zegt iets over de depressieve mens. Het is duidelijk dat de maker hiermee diep verbonden voelt. Door de ramp en Justines (erotische!) reactie daarop toont Von Trier juist iets aan wat anders binnenskamers abstract blijft in bijvoorbeeld dialoogvorm tussen psychiater en patient. De film is toch een waarachtig metafoor voor een depressieve obsessie? Dat juist versterkt wordt door de aantrekkelijke schoonheid van de beelden...en de magische muziek!

Helemaal mee eens. Maar vergeet niet Antichrist! Die film weet depressie ook op een heel sterke manier te bekrachtigen. Maar die film doet het op een erg naargeestige manier. Overigens deze film ook maar hier toch wel op een andere manier.

Dat is minder dubbelzinnig dan je denkt. De19e hole is vaak de naam van het clubhuis na de 18e hole ( Nineteenth hole) - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org

Over de film. Visueel prachtig. Acteren super. Maar het verhaal viel me iets tegen, je kan de grote lijnen in een paar zinnen vertellen. Dat verhaal is daarbij wel zeer diep uitgewerkt. Ik begin me zo langzamerhand af te vragen of ze in Scandinavië een probleem met gestoorde families hebben. Je ziet in films uit die landen vaak hele families die (leuk) gestoord zijn. Von trier komt uit Denemarken. Vandaar mijn opmerking.

Ik ga deze nog een keer kijken. Ben benieuwd of die daar beter van wordt

Ik blijf een fan van Von Trier! Weer een intrigerende film en iets waar je over blijft nadenken. De hele film draait om de verschrikkelijke ziekte depressie, iets waar de regisseur in kwestie genoeg ervaring mee heeft. En alhoewel je anders zou vermoeden vertolkt Dunst deze gemoedstoestand prima. De metafoor van de planeet die de onze gaat raken is uiteindelijk mooi gekozen en je wordt door de vertelling van beide zussen in het verhaal gezogen. Mooi element buiten de beelden is de prachtige Hitchcock muziek die hij gebruikt. Grappig ook dat Von Trier deze keer Gainsbourg heeft gekozen als verstandige partij, als je Antichrist hebt gezien weet je wel beter Maar prima film, als kijker zonder enige weet van depressie zou dit je iets moeten kunnen vertellen..

Waarom heet de film dan Melancholia???

Ik begrijp hoegenaamd niet wat je, samen met nog vele anderen hier, bedoelt met metafoor, Orbit. "Een depressie is als een planeet die..."? Een depressie is dus objectief, universeel, treft dus iedereen? En wie depressief is, verlangt ernaar? Dus toch niet iedereen? Want wie niet direct depressief is, wordt er wanhopig door? Of pleegt zelfmoord? En de depressieve wil het kind redden?

Nee, Orbit, ik vind het allemaal heel warrig, onsamenhangend en dubbelzinnig. En het toppunt is dat sommigen, om geen namen te noemen, hierop zullen zeggen dat dat juist de kenmerken zijn van depressie... Dan heb je natuurlijk altijd gelijk. Dan moét een film over depressie wel barslecht zijn... Maar daar was Melancholia dan soms weer te "mooi" voor (beelden en muziek!)...

Welk verhaal bedoel je?

Die was er niet. Eindeloze schichtige hand-held camera shots van nerveuze mensen waren er wel. Na een paar minuten dacht ik, al goed dat ik de film niet heb aangeschaft op Blu-ray. Schoonheid is nu net de belangrijke factor die de film mist. Von Trier is al geruime tijd depressief en dat zie je. Muziek was te repetitief.

Die hand-held camera vond ik in de bioscoop teveel van het goede maar thuis op dvd had ik er geen last van...

De ouverture is juist een bewust esthetische statement: meer afstandelijk. De hand-held daarna benadrukt voor mij juist het intieme. Het eind is 'majestieus'. Repeitieve muziek ligt precies in de lijn van veel creatieve mensen: de wisseling van manische (opgewekte) en depressieve (sombere) episodes...maar vooral ook het obsessieve. Maar de muziek benadrukt voor mij naast de sfeer perfect de cruciale momenten in de film...

Ja, dat moet je mij niet vragen, maar Von Trier Vroeger werden mensen met een depressie vaak melancholisch genoemd, misschien daarom.

Een depressie is een allesverzwelgende en soms vernietigende aandoening ja. Mensen zijn tot niets meer in staat en hun leven verwordt tot een puinhoop, zie het verhaal van zus één. En uiteraard treft het ook de mensen om hen heen, lijkt me logisch he? Tuurlijk wordt de wereld niet letterlijk vernietigd, maar zo ziet het er wel uit door de ogen van een manisch depressief persoon. Je neemt alles iets te letterlijk zoals je het hier opschrijft. Bovendien, waarom zou iemand anders geen zelfmoord kunnen plegen door iets dat er indirect mee te maken heeft? Suggereert niet meteen dat Kiefer ook depressief was ofzo..

Tsja, ik vind het niet zo onsamenhangend of warrig, meer omdat de film in muziek, sfeer en beeld behoorlijk raak omschrijft hoe de geestesziekte aanvoelt, een ziekte overigens waar 50% van de wereldbevolking in min of meerdere mate wel eens aan lijdt, dus zo verwonderlijk is het beeld van een verschroeide aarde ook weer niet.

Hun verhaal natuurlijk. Bruiloft, gezinsleven.. ontwricht. Allebei uit een disfunctioneel gezin met 2 ouders in stille oorlog met elkaar.. hoezo welk verhaal?

Ik zie het wel anders. Dat planeet melancholia als verlossing dient voor degene die 'lijden.'

De beelden in het begin en op het einde wanneer de planeet de hoofdrol speelt zijn ontzettend prachtig terwijl het natuurlijk het einde van de wereld betekent wat eigenlijk niet mooi moet zijn maar voor de depressieven is het verlossing, ze wachten erop, het is het mooiste wat ze kan gebeuren. Zo mooi dat je naakt in de tuin gaat liggen en het einde gaat bewonderen. Ik denk wel dat de aarde letterlijk wordt vernietigd maar dat de planeet symbool staat voor verlossing. Overigens binnenkort even herzien.

Dat is een interessante interpretatie, misschien meer to the point ook. Overigens mag je lijden best opschrijven zonder aanhalingstekens, dat het geen simpele ziekte is maakt het niet meteen tot een denkbeeldige

Ik volg jouw interpretatie, Fortune. De ultieme "melancholie" vindt haar ultieme op-lossing in de planeet Melancholia. Maar dan blijft wel mijn vraag aan Orbit (en anderen): wat bedoel je eigenlijk met "metafoor"? En voor jou heb ik dan de vraag: waarom wordt alles dan zo poetisch, figuurlijk, overdrachtelijk, en in zo beperkte omgeving voorgesteld? Het is toch het één of het ander? Naar mijn gevoel heeft Von Trier de twee wat geforceerd willen combineren. Vandaar de sterk uiteenlopende interpretaties...

Metafoor is een stijlvorm waarmee je iets anders probeert weer te geven, in dit geval een naderende ondergang (de dood dmv een ramp? auto-ongeluk? whatever) die eigenlijk als een verlossing komt voor degenen die het leven als ondraaglijk ervaren.

Ik zag aanvankelijk de planeet nog als een constante dreiging van het onomkeerbare, de metafoor voor de depressie als zodanig. Maar kan me goed vinden in Fortune's interpretatie.

Juist die beperkte omgeving en die beelden maken dat metaforische spectrum van Von Trier zo intens en benauwd en benadrukt vooral het feit dat het hier om een metafoor draait en niet om letterlijke feiten.

Wat "anders" bedoel je dan?

<>

Dat "anders" zie ik dus als de depressie, aangezien dat in iemands hoofd afspeelt en je dat moeilijk letterlijk kunt weergeven, vandaar het gebruik van de metafoor dus. Denk ook aan de beelden van Justine die vastzit aan allerlei draden enzovoort. In de verklaring van Fortune zou het ook inderdaad letterlijk de ondergang van de aarde kunnen zijn en dan ervaart Justine dat dus als verlossing. Daar ben ik nog niet helemaal over uit eerlijk gezegd.

Als je het begrip metafoor zo lastig vindt Thomas misschien maakt het begrip 'hologram' (overdrachtelijk bedoelt dus ) meer duidelijk: je kan planeet Melancholia vanuit een dimensie "realiteit" beschouwen en vanuit een ander dimensie als een "waan". Maar uiteindelijk vallen beide perspectieven in een vol-ledig geheel (=holo) van een derde "surrealistische" dimensie samen. Die derde 'holografische' dimensie draagt Justine's gevoel van verlossing over. Wat in feite de kern van een zware depressie is: het obsessieve verlangen naar de dood.

Ambivalente spel van Von Trier: de werkelijkheid kan onverwachte surrealistische vormen aannemen. Alleen Justine zag het juist aankomen...

Melancholia is mijn schemerig verlichte bedding. Op welke manier ook, zolang jij door oeverloze mis-interpretaties bevestigd wordt, ben ik die duivelse advokaat die zich als een gestroomlijnde gifslang blijft uitrollen

Een goede drama/SF film...

Redelijk verhaal, vond langdradige verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteurs...

Een beetje te snel camerawerk...

Prachtig mooi HD kwaliteit...

Prima achtergrond geluid/muziek (Dolby Digital)...

Geen topper film...

Dit drama van de provocerende Deense regisseur Lars von Trier werd overladen met prijzen, waaronder de European Film Award voor Beste Film. Hoofdrolspeelster Kirsten Dunst ('Spider-Man') won in Cannes de prijs voor Beste Actrice.

Tot nu toe voegt hij ook argumenten toe, evenals ikzelf, waar jij weinig tegenin kan brengen. Lees anders dit eens: de pil.

Of deze: Kikker gaat fietsen!

Ik betwist niet dat er zware depressies bestaan, en wat de dramatische gevolgen daarvan kunnen zijn, ik zeg enkel dat ik niet gegrepen werd door deze afstandelijke en m.i. onevenwichtige film: voor mij was het een losse flodder die een heleboel uiteenlopende dingen "artistiekerig" maar weinig overtuigend tracht te combineren...

Bijna de hele film bestaat uit gezeur, geklaag, gezucht en gehuil van die twee zussen, wat voor mij een vrij grootte irritatie was. Verder zat er niet 1 personage in de film die ook maar een beetje sympathie deed oproepen. Het verhaal is niets omvattend en probeert op een hele artistieke en quasi-diepe manier het verhaal van deze groep mensen te vertellen, maar von Trier mist het doel compleet. Het trillerige camerawerk stoorde mij ook erg. Echt een waardeloze film.