Melancholia (2011)

Ik dacht bij jouw antichrist als voorganger ook aan de parabel van de blinden

maar ook deze associatie met een recensie die (onbewust?) inhoudelijk een link legt met de film:

Het huwelijk als wegwerpartikel

Misschien is de enige juiste conclusie dat Von Trier de voorganger van de antichrist is die blind wordt gevolgd door aanhang(ers). ehh?

mmm.... Von Trier als schriftgeleerde..en als filmer een farizeeër..zo kan je het natuurlijk ook zien...

maar.... sommige films worden eerst als een blindganger ervaren en later pas, als de tijd rijp is, bij de kijker explodeert. Bij mij is de film dus al snel in allerlei associaties ontploft.

von Trier is geen geleerde natuurlijk maar een fantast.

Dat je fantasieloos ingaat op "schriftgeleerde" maar blijkbaar blind bent voor wat "farizeeër" voor Von Trier zou kunnen betekenen heeft misschien wel met te snel willen scoren te maken...

God dank heeft Von Trier veel fantasie en schrijft hij zijn eigen scripts. Zijn geserreerde scripts, waar dus voor mij niets teveel in staat, getuigen, voor mij althans, van scherpere mensenkennis dan menig ander geleerde....Daarbij zijn de vrouwenrollen die hij 'fantaseert' realistischer dan wat de filmindustrie veelal te bieden heeft...

Dat je farizeeër laat liggen is jammer voor iemand die graag snel wil scoren...zeker als het voor open doel is!

In mijn oude Van Dale staat bij farizeeër:

"Iemand die zich schuldig maakt aan zelfverheffing op zedelijk gebied".

Als verdediger van Von Trier laat ik het doel hierbij verder open....schiet er maar op los! Zo zijn 'wij' als aanhangers van onze fantastische...spits eh... voorganger. 'Wij' vangen graag een blindganger op.

Ik moet toegeven dat ik geen doel heb om op te schieten...

Wat ik wel weet is dat zijn scripts niet lekker kort en bondig zijn, eerder is zijn gehele oeuvre juist stroperig en langdradig. Meestal ontgaat me ook de helft.

Het zou kunnen zijn dat hij inderdaad zichzelf op de hak neemt (of zelfhaat) en zelf de grootste huichelaar is ipv de gehele mannelijke bevolking (in zijn films dan). Maar farizeeer.. I doont know.

Mij opmerking "geserreerde scripts" is tekort door de bocht: ze zijn inderdaad vaak lang, maar inhoudelijk, zeker in Melancholia, zegt of beter suggereert hij veel in weinig woorden (en effectieve shots), waardoor personages snel worden gekarakteriseerd en situaties beschreven. Voor de (intellectuele) liefhebber valt er veel te halen. Ik heb dan ook het omgekeerde: ik raak gefascineerd door wat hij wil zeggen en dan laat ik me juist wat film betreft niets ontgaan...

Is het niet opvallend dat veel grote namen, door schade en schande wijzer geworden, met hem wil filmen...die weten onderhand wel wat een goed script is.

In zijn beruchte persconferentie in Cann gaf hij aan zichzelf een jood te vinden en een nazi...(Kirsten Dunst heeft duitse wortels!).etc. Tja dat is om moeilijkheden vragen. Von Trier is als zelfgekozen geisoleerde filmer een 'kamergeleerde' die inhoudelijk en wat vorm betreft hoge eisen stelt aan zijn werk en zeer kritisch is op anderen. Farizeeër? Denk ook aan zijn Dogma statements: de film mocht niet te esthetisch zijn! Dat hij met zijn ironie of sarcasme is bij persoconferenties of interviews vaak door de bocht schiet is (ook) een gevolg van zijn isolement, maar voor de liefhebber een zegen want blijkbaar alleen op deze manier laat hij zich niet domesticeren voor het maken van een geijkte doorsnee film. Zijn tegenstrijdig karakter zal hem menigmaal een melancholisch 'moment' opleveren. Juist na een crisis hervonden zelfkennis levert inspiratie op voor een nieuw project. Zelfverheffing in optima forma betekent voor mij ook (jezelf) opheffen: probleem oplossen, begrijpen....boven de materie staan. Daar geeft Melancholia op een bijzondere manier blijk van...

Maar eigenlijk wil ik niet teveel aandacht aan Von Trier schenken want wat mij betreft kan het ook allemaal aanstellerij zijn. Iemand met issues.

Of ik ben intellectueel gezien gewoon niet in staat om iets van zijn films te maken... kan ook... maar ik zie dat dan toch eerder als een beperking qua talent van de verteller.. =von trier dus.

Alles valt of staat m.i. met communicatie. De verteller Von trier en de filmkijker communiceren, de een vertelt en de ander luistert. Het is complexer dan dat, want menselijke mogelijkheden als denken en fantaseren spelen ook mee.

Ikzelf denk dat er meer is dan uitsluitend de gesproken taal of beeldtaal en dat er vaak meer tussen de regels gaande is dan in de woorden of beelden zelf. Wellicht zijn er meer zintuigen dan alleen de 5 (6) die wij tot nu toe kennen. Het ligt er verder aan of de 2 antennes op dezelfde frequentie afgesteld staan of niet, van de verteller en van de luisteraar/kijker, of de bedoelde communicatie dan ook lukt.

Als dat het geval is, kan er sprake zijn van synergie, meer dan de som der delen. Euforie?

Want was is precies de euforie van begrepen te hebben wat de ander vertelt? Of van zelf een invulling te hebben gegeven aan wat de ander zegt? Want enige ultieme zekerheid is daarover niet gemakkelijk te krijgen, of men werkelijk heeft verstaan wat de ander heeft bedoelt te zeggen. Vooral in een film (een eenzijdig geponeerd product), daar is geen interactiviteit meer mogelijk, in bv een-op-een gesprekken met de verteller/filmmaker wellicht wat meer.

Ik denk zelfs dat het hele bestaan om communicatie draait, communicatie IS. Maar goed, dat is een andere verhandeling (die ik al elders gedaan had volgens mij)

Door ervaring verhef je jezelf. Gebukt klim je omhoog. Op weg naar de top van een berg ervaring zeg je: "Ik ben zus, ik ben zo...ik heb dit gedaan ik heb dat gedaan... ik zal...ik etc...". Beneden zie je vele punten van lagere piekervaringen. Het depressieve dal dat je ooit hebt beleefd lijkt ver weg. Maar de top is een keerpunt, een dooie punt voordat de daling of val inzet: hier hef je jezelf (even) op. Niet meer gebukt sta je recht op in het (lucht)ledige, gespitst op nieuwe ervaringen ga je de mistige diepte in.

Door film te kijken of te lezen kan je die lastig bereikte 'ledigheid' plaatsvervangend wat langer ervaren...

Vind je de probleemstelling niet interessant dan? Hoe handelt een depressieve als een ramp zich voltrekt. Dat is toch een origineel uitgangspunt voor iemand die zich 'aanstelt'?

Dus alle films waarvan je niet instaat bent iets van te maken daarvan heeft de maker (verteller) een beperkt talent omdat hij zich niet aanpast aan jouw (onbewuste?) eisen van communiceren? Vind je dat niet een egocentrische opvatting betreffende het beoordelen van andermans talent (en/of ervaring)?

Kortom: staand op je eigen piek vind je dat een ander uit de diepte tekort schiet, of je hebt de ervaring van de blinde gang in de melancholische mist....gemist .

Woord als blindganger, ps:

"wie zaten er eigenlijk voor mij? vraagt hij Ïn dit huis. Wie waren mijn voorgangers?"

Gelezen in Arnon Grunbergs laatste roman "De Man zonder Ziekte" (pag. 59)....de voorganger is hier dus de vorige bewoner en dus geen religieuze etc .

Het stimuleert de verbeelding....en wat is film zonder beeld.

Kortom: staand op je eigen piek vind je dat een ander uit de diepte tekort schiet, of je hebt de ervaring van de blinde gang in de melancholische mist....gemist .

Sterker nog ik stuit tegen een blinde muur.

Het stimuleert de verbeelding....en wat is film zonder beeld.

Eh dit llijkt meer tegenstrijdigheid. Als je iets overlaat aan je verbeelding dan verbeeld je het juist niet.

Dat hangt ervan af hoe actief je voorstellingsvermogen is.

Nee. Je beperktheid in voorstellingsvermogen heeft hier niets mee te maken.

Wat dan wel?

Hoe bedoel je?

Lijkt me een duidelijke vraag...

Oh nou geen idee dan

Weer een meesterwerk van von Trier. Visueel erg indrukwekkend, inhoudelijk best zwaar. Ik heb dan ook even nodig gehad om de film te laten bezinken. Prachtige shots, goed acteerwerk, erg mooie muziek en een weergaloos begin en einde. Een film die ik snel eens wil herzien.

Wát een intense film. Het kan eraan liggen dat ik een existentialist in hart en nieren ben, maar ik heb nog nooit eerder een film gezien die zoveel met me deed. Prachtig, deze hoort zeker bij mijn favorieten. Melancholia is overigens wel een titel die perfect bij deze film past, maar dat is helemaal niet iets slechts.

Hier ga ik nog wel wat nachtjes over liggen nadenken denk ik.

Wat een prachtig begin en adembenemend einde! Hoe de geholpen uiteindelijk, als het er echt op aankomt, de helpende wordt!

In deze film laat Lars von Trier nog maar eens zien tot wat hij allemaal in staat is, en laat de wereld zien tot wat die allemaal nog in zijn macht heeft?

Ook heerlijk aan dit soort films zijn, zoals PsykoPumpkin ook al aangeeft, de slapeloze nachten. Het dieper graven in de film .... net zoals de aannemer van het golfterrein! Waarom het 19de hole?

Deze film gaat wel ergens over, alleen jij snapt er de ballen niet van

Op pagina 28

Paar maand geleden gezien, maar denk er nog geregeld aan. Dus die 3,5 gaat vast omhoog bij herziening.

"Melancholia" Charles Bukowski en "Het nieuwe Zwart"

Poeh, dit was niet direct de film die 'k had verwacht. 'k geraakte maar niet in het verhaal. Het kon me maar niet boeien en de lange speelduur hielp ook al niet echt. Visueel was het wel knap gemaakt en ook de cast was wel goed, maar al bij al was het toch niet echt m'n ding.

Dit is dan ook een totaal andere sci-fi film dan je van de normale norm gewend bent.

Bijzondere film van onze 'melancholische' vriend Lars. Twee zussen; de depressieve Justine die alsmaar sterker wordt naarmate 'het einde' nadert, terwijl - de van het leven houdende - Claire het maar niks vindt dat onze o-zo mooie wereld toch naar de Filistijnen wordt geholopen door planeet 'Melancholia' en dus vies verzwakt naar het einde toe. Intrigerend samenspel van de twee.

Vond de 1e helft het sterkst. Vooral omdat de onderhuidse spanning en onvoorspelbaarheid van het verhaal (wat gaat er allemaal gebeuren?) én de karakters je op het puntje van je stoel houden. Op een gegeven moment wist ik als kijker wel dat Von Trier op een ietsje té afstandelijke manier naar het einde toe kabbelde en er (misschien daarom) nét iets te weinig gebeurde. Je weet dat de Aarde verwoest wordt, dus op een gegeven moment lijkt het alleen maar wachten op dat moment.

Gelukkig blijkt het einde op audio- en visueel vlak imponerend te zijn, net als het sterke begin. Sowieso is het einde, oh ja ''het einde''.. indrukwekkend. Best een enge film, waar inhoudelijk misschien nog het één en ander op de juiste plaats moet vallen, zodat het dat één lange, meeslepende rit wordt. Voor nu was het dat - gelukkig - grotendeels ook wel, ondanks eerdergenoemde punten. Sterke film.

..."alleen maar"...maar het gedrag van Justine en vooral de verhouding met zus Clair is tot het eind toch fascinerend (eng...) uitgewerkt?

Jawel, het samenspel tussen die twee is ook een reden dat ik de film 'eng' noem en is klasse, maar in de 2e helft werd ik er als kijker een beetje minder bij betrokken (qua gevoel), zodat het vooral wachten op het ''einde'' was.. vandaar dat ik ook voor het woord lijkt gekozen heb i.p.v. is in die zin.