Melancholia (2011)

Mooie bijdrage, Dreiecke. Maar je brengt me ertoe een vraag te stellen die mij eigenlijk al lang op de lippen ligt: worden de begrippen "depressiviteit" en "melancholie" niet wat te gemakkelijk door elkaar gebruikt? De titel van de film is Melancholia, niet Depression, en heel wat gegevens rond Justine, waarvan je er trouwens zelf een paar vernoemt, kan ik hoegenaamd niet rijmen met depressie. Veelzeggend is bovendien hetgeen Von Trier zelf zegt ter verduidelijking van Melancholia in één van zijn interviews: voor hem is de muziek van Wagner in de eerste plaats romantisch, en is dat ook de kleur die hij wilde geven aan de film! En dat staat toch ver van depressie!

Ja, ikzelf had ook zeker geen gevoel van depressie tijdens en na deze film. Integendeel, ik voelde kracht, met name door het eind.

Melancholie is zeker te bemerken via de muziek en beelden en ikzelf verwar dat niet met depressie.
Voor mij zit de nuance in verlangen en ontbreken van verlangen.
Ik vind wel dat Von Trier via Justine ook een beeld van depressie meegeeft, maar dan gebaseerd op haar gedrag (van huis uit), zoals ik al zei: verwarring, promiscuïteit, ook stemmingswisselingen en zij wordt ook echt ziek genoemd. Dus rijst bij mij weer de vraag: Haalt Von Trier het zelf ook niet voor een gedeelte door elkaar? Misschien heeft hij menselijke depressie naast universele en archetypische melancholie geplaatst en dus twee vormen in deze film verwerkt.

Welke zaken m.b.t. Justine kun jij niet rijmen met depressie?

Wat je hier zegt (en vraagt) (in je tweede paragraaf) vind ik heel interessant.

Maar om op je laatste vraag te antwoorden: alleen al het feit dat ze gaat trouwen, draai of keer het hoe je wilt, wijst toch niet op depressie, ook haar job, waar ze dan nog heel goed in blijkt te zijn, haar verschijning, haar romantisch dwepen, haar seksuele avontuurtje... Naar mijn gevoel wijst weinig of niets op echte "depressie" in de moderne zin van het woord...

Maar wat schiet er dan over? "Depressie" in de romantische zin van het woord? Is dat een actueel thema? Mij lijkt dat niet veel meer dan een excuus voor esthetische Spielerei...

Ik denk dat Justine gaat trouwen omdat zij van huis uit onderdrukt is door haar dominante en verbeten moeder en geconditioneerd is te doen wat men van haar verwacht, desnoods tegen haar gevoel in. Ik vind haar man een toonbeeld van liefde en geduld en ik kan mij voorstellen dat als ze ergens voor zou moeten kiezen (of dat er voor haar gekozen wordt) ze zich bij deze man het meest thuis voelt. Ondanks dat ik uit haar steeds weglopen tijdens de huwelijksdag afleid dat ook deze man haar uiteindelijk weinig boeit. Het gedrag van aantrekken en afstoten is haar niet vreemd en vind ik duidelijk als voorbeeld in haar familie aanwezig.
Haar job, daar heb ik ook mijn vraagtekens bij. Maar ook daar kan haar ziekte geaccepteerd zijn, omdat haar gave voor het verzinnen van slogans prevaleert boven regelmatig een dag van geestelijke instorting. Hoe absurd, lol! Dat van haar benen die haar niet meer kunnen dragen kan echter te maken hebben met de naderende planeet en niet eerder voorgekomen zijn, dat wordt mij niet duidelijk.
Haar verschijning is niet moeilijk. Zij is een natuurlijke schoonheid en vast nog onder 30 jaar oud. Gezien het uiterlijk van moeder (en toch ook zus) zie ik hierin meer een bewust gekozen symboliek over innerlijke schoonheid. Want wie is nu eigenlijk ziek in deze film, kun je je afvragen.
Haar romantisch dwepen......... ? Weet niet precies wat je hiermee bedoelt?
Haar avontuurtje is voor mij een gevoelloze promiscuïteit, een soort onbewust en dwangmatig handelen, een zichzelf en de wereld bevestigen wat haar ingeprent is en wat de wereld van haar verwacht, dat ze van geen kant deugt.

Justine: "I know some things"...

Kennen jullie het 'absurde' einde van Adriaan Venema? Ik herinner mij hem goed omdat hij ruim voor tijd aankondigde zelfmoord te plegen. Hij gaf interviews aan Theo van Gogh en Ischa Meijer waar hij uitgebreid en nuchter over zijn zelfmoordplan vertelde. Het werd met scepsis ontvangen. Hij kwam niet depressief maar weloverwogen over. Hij deed wat hij zei.

Veel psychiatrische of psychologische etiketten schieten als hulpconstructie tekort...en bereiken juist het omgekeerde en bevestigen i.p.v oplossen...

De geest eist vaak souvereiniteit. Planeet Melancholia is daar een perfect symbool voor.

Daar ben ik het volmondig mee eens. Ik zou zelfs meer zeggen: elk etiket kan niet anders dan tekort schieten! Maar deze film is toch meer dan de beschrijving van een psychologish geval! Er wordt zelfs zelfmoord gepleegd door iemand die niets met "het psychologisch geval" te maken heeft. Waar gaat deze film dan eigenlijk over?

Dat verschilt per geval en hoe ze omschreven en bewogen worden...(Lees Bram Bakker maar)

De film is een prachtig fictie verhaal waarmee Von Trier zijn eigen somberheid te kijk zet toegepitst op Justine. Alles om haar heen geeft haar grilligheid kleur. Justine lijkt als enige de toekomst te weten, waardoor haar opvallend gedrag een extra laag krijgt. En tuurlijk speelt Von Trier 'esthetisch' met een depressief gegeven...

Melancholie is en was meer een literaire, artistieke benaming voor een verzameling onrustgevoelens. In de 20e Eeuw, sinds Freud etc, is de melancholie in vele categoriën uiteengevallen en gemedicaliseerd.

Lees Karin Johannisson boek De kamers van de Melancholie. Zij laat zien hoe schrijvers hun melancholie esthetisch vormgaven. B.v: Shakespeare's Hamlet, jawel een Deense Prins, was, ook voor toenmalige theaterpubliek, reeds een klassiek en zeer herkenbaar geval, van een melancholicus. (peinzend over de dood...)

Deze ironische rampenfilm gaat over (gemaskeerd!) doodsverlangen...

Thomas...ik word er duizelig van... ben je echt zo ongelovig? Justine heeft ook haar manische kant!

Nee, helemaal niet ongelovig... Ongeloof-LIJK !

RIP

Hehe, ik krijg plots een ingeving... Zou deze film, op de muziek van Tristan und Isolde, niet in de eerste plaats één grote metafoor kunnen zijn voor de onmogelijke liefde? Het onweerstaanbare dichterbij komen, dat uiteindelijk leidt tot de onafwendbare clash?

Ik zie Justine ook niet als een geval. Het verbaast mij zelfs dat zij als ziek wordt bestempeld, terwijl ik eerder dat etiket op enkele anderen in haar omgeving zou willen plakken. En in deze film heeft zelfmoord weinig met ziekte of een etiket te maken, integendeel, het komt letterlijk uit de lucht vallen.

saai, langzaam en langdradig. vreemde personages met vreemde daden. te weinig interessante wendingen ook.

geen film voor mij dus al spreken de genres drama en scifi mij meer dan aan.

heb de film om die redenen toch maar tenenkrommend afgekeken in de hoop op een mooie of boeiende twist oid.

maar helaas!

ben je nog niet toe aan grijze haren en wil je liever niet depressief worden kijk deze dodelijk saaie film dan niet

1,5 *

Een slang bijt in een staart:

Mooi, Narcissus, maar... wat heeft die interpretatie dan nog te maken met zelfspot? En er blijven toch een aantal beelden die ik hoegenaamd niet in verband kan brengen met deze Tristan und Idolde-metafoor. Met andere woorden: Von Trier heeft er dan eigenlijk een rommeltje van gemaakt: alles met alles willen combineren (zie ook Dreiecke, 12.58u), en uiteindelijk een troebele soep bekomen. Dat is wat ik bedoelde als ik zei (22/9) dat ik er kop noch staart aan kon krijgen...

Nou Thomas, ik vond het niet een troebele soep hoor

Ik dacht om 12.58 nl ook dat depressie en melancholie naast elkaar kunnen zijn verwerkt in de film. Voor mij niet op zeer onoverzichtelijke, maar op aanvullende wijze.

Ik heb mij echter niet verdiept in een Tristan & Isolde gelaagdheid of in een zelfspot kwestie, hoewel ik wel een tikje absurde humor waarnam.

Dit laatste moet je dus maar met NarcissusBladsp. uitvechten (lol)

Een serieuze duik in de oersoep van het leven geeft al snel een smaak van Melancholia, echter door uitgekookte humor is het verteerbaar. Voor Thomas is Von Triers vermicelli absurd lang en de bal veelste groot.

Een klassiek recept van Robert Burton.

Mooi recept, maar ik zie eigenlijk bitter weinig verband met de soep van Von Trier...

Roeren? Misschien komt dan de melancholische smaak bij je boven...

maar ja..

misschien: ontroerend...

Lars von Trier bewijst nog maar eens dat hij een van de meest interessante en fascinerende regisseurs van deze tijd is (of zeg maar gerust aller tijden, zo lang worden er immers nog geen films gemaakt), en levert met Melancholia zijn tweede absolute meesterwerk af, na Dogville. Een film over de absolute zinloosheid van het bestaan, die me zo ver kreeg dat ik na het bekijken even zelf niet meer wist wat er nu eigenlijk nog mooi of de moeite waard is in deze wereld. Tot ik het weer wist: Kirsten Dunst! Man man, ik ben al jaren stapelverliefd op haar, en zelfs als depressieve plant flikt ze het me opnieuw

Prachtige film!

Kirsten Dunst speelt hier de planeet van de hemel, prachtige film!

Hmm

Na de eerste keer kijken nu net vind ik het moeilijk om onder woorden te brengen wat ik nou eigenlijk van deze film vind. Aan de ene kant is het zeker een intrigerende en interessante film, met een bijzonder gegeven als basis en tot in detail uitgewerkt - zoveel detail, dat ik toch zeker wel een paar kijkbeurten lang nog steeds andere dingen begin te zien. Aan de andere kant is het ook echt een film waarin je met je eigen interpretatie, hoe je het maar zien wil of uitleggen wil, zowat elke kant uit kan. Sommigen zullen dat kunst vinden - ik twijfel daar wat aan, iets in me vindt dat toch een te makkelijk excuus om alles recht te praten.

Kirsten Dunst en Charlotte Gainsbourg spelen allebei voortreffelijk, en het hele rijtje voortreffelijke acteurs dat verder komt opdraven ook. Charlotte Rampling, heerlijk wat een akelig sekreet zij hier neerzetten mag. Waar ik wat minder blij mee ben is dat Lars von Trier met deze film op dezelfde beeldstijl doorgaat als in Antichrist - het past misschien wel heel goed bij het verhaal, en het is af en toe ook met heel knappe details doorwrongen, maar heel mooi kan ik het op een paar uitzonderingen na niet vinden - daar is het toch te donker, te duister, en te depressieverig voor.

Melancholia heeft toch zeker - en daar klinkt dan wel een meesterwerk in door - precies een toepasselijke titel, melancholie is de emotie die overheerst, van alles afdruipt. Dat is echt heel knap gedaan. Waar ik wat meer moeite mee heb is om de twee segmenten, Justine en Claire, uit te leggen als we niet naar die twee zelf kijken maar naar de mensen om hen heen - het lijkt alsof alleen de twee zussen de aanstormende planeet zien, alsof die alleen in hun wereld bestaat. Heb ik de clue die dat aangeeft gemist?

Maar gauw nog eens kijken en zien of ik er dan wat anders van maak.

Interessante opmerking, Blurp. Ik vermoed dat als antwoord hierop zal geopperd worden dat Justine en Claire eigenlijk twee aspecten vormen van eenzelfde persoon, en dat de film in feite over die ene persoon gaat. Met dat antwoord zou ik kunnen leven, ware het niet dat plots door een derde persoon omwille van diezelfde planetaire dreiging zelfmoord wordt gepleegd! Of heb ik ook de clue gemist?

Ik vond het echt een matige film, zat geen enkele spanning in en ik vond allemaal te overdreven.
Overigens gaat ze trouwen omdat de aarde bijna vergaat, niet omdat ze dat moet van iemand.

Alles verdiend in deze film 4 sterren. De beelden waren onvergetelijk. Nooit eerder een Lars Von Trier gezien. Maar ik ga zeker meer van hem bekijken.

Wat een saaie film, er zat totaal geen spannend in en het gaat helemaal nergens over. Echt saai.

De visueel heel mooie scènes aan het begin van de film, wekte mijn interesse in de rest van de film. Helaas viel dit tegen.

Het eerste deel vond ik vrij moeilijk doorheen te komen vanwege het gebrek aan ontwikkelingen. Je leerde slechts een beetje de relaties tussen de mensen kennen. En de sfeer, die niet te ontkennen goed was neergezet (sterk geacteerd), beviel mij niet.
Het tweede deel was deze sfeer weg, maar ook hier vond ik op het begin te weinig ontwikkelingen. Je zou denken dat er op zo'n punt een karakters- of verhaalontwikkeling zou ontstaan, maar die waren er weinig tot geen. Het laatste half uur begon het lichtelijk interessant te worden dat zich langzaam opbouwde tot de geniale eindscène, wat een eindshot, overdonderend!
Helaas bleef ik bij de sombere aftiteling met een leeg gevoel over.
Ik kan geen echte boodschap of thema ontdekken, buiten depressiviteit.

Jammer van het interessante begin en de geniale eindscène.

Lang geleden dat ik een film op de helft heb afgezet en naar de prullenbak heb verplaatst!

Ik zou er zelf depri van worden! Wat John Hurt en Kiefer Sutherland hier doen is me helemaal een raadsel! En dat gemier in die trouwjurk in een open veld een "sexueel avontuurtje" heeft!? t Deed me denken aan Ken en Barbie! Hoofdpijn kreeg ik ervan!

Aan de laatste recensies te zien vrees ik dat deze film hetzelfde lot zal ondergaan als "The Tree of Life". Hoe meer mensen deze film gaan bekijken hoe lager de waarderingen en hoe lager het gemiddelde. Heel jammer natuurlijk. Natuurlijk wil ik best begrijpen dat deze film niet iedereen zijn ding is maar ik kan mij er toch ontzettend kwaad over maken als "filmliefhebbers" halverwege na het bekijken van deze film of welke film dan ook er de brui aan geven en de film afdoen met een 0,5*. Hoe kun je nu een film beoordelen die je niet heb afgekeken? Je wilt hem niet afkijken?; prima, maar stem dan niet.