Melancholia (2011)

Inderdaad erg jammer, zo te lezen was het ook nog een pindakaas-versie en heeft ze totaal niet begrepen waar de film over gaat als ze de gebeurtenissen in het open veld een "seksueel avontuurtje" noemt en überhaupt die scéne eruit haalt om de film te kraken, de film naar de prullenbak te verplaatsen en een 0.5 uit te delen. Jammer.

We leven natuurlijk wel in een zapcultuur waarin geduld, stilte en contemplatie scheldwoorden zijn.

Jammer dat IGarance de tweede helft (er waren wel twee duidelijke helften met een eigen sfeer) en het eind (prachtig!) niet heeft gezien, hoewel ik mij afvraag of dat het oordeel had beïnvloed.

Als het moment van dichtslaan of weerzin (deur dicht) heeft plaatsgevonden is er toch wel iets voor nodig om dat te keren. Dat kan echter uit jezelf komen, een soort van doorzettingsvermogen

Of de bereidheid om de regisseur te laten uitspreken en te luisteren tot ie klaar is en dan pas te oordelen. Die bereidheid zal voor iedereen verschillend zijn, denk ik.

Ik zie eigenlijk niet in waarom je, als je een film niet uitkijkt omdat hij je hoegenaamd niet aanspreekt, dat niet zou mogen uitdrukken in een negatieve score. Als je die meningen niet meerekent, krijg je toch ook geen representatieve gemiddelde score? En los daarvan lijkt het mij ook wat oneerlijk (en overigens niet heel sterk) om ieder die een uitgesproken negatief oordeel heeft over een film, te lijf te gaan met argumenten als "pindakaas", "zapcultuur" en "ik raad je aan om naar blockbusters te gaan kijken". Het is alsof je vindt dat iemand die een oeverloze Wagner-opera niet uitzit, beter maar naar Gaga moet gaan luisteren. En in elk geval z'n mond moet houden...

Ik ben hier een fel tegenstander van en dat zal ik ook altijd blijven ook. Waar het om gaat is waar je de grens trekt wanneer je een film niet uitkijkt en toch meent met een negatief cijfer te mogen waarderen. Is dat na een uur, na een half uur? Er zijn films die ik bekijk, althans poog te bekijken waarvan ik na een kwartier en soms 5 minuten al zeg; dit is mijn ding niet. Mag ik dan die film afserveren met een 0,5*? Denk daar maar eens over na.

Me dunkt dat ieder die de moeite neemt om naar een film te (gaan) kijken, dat voor zichzelf mag uitmaken...

Zeker, ze doen maar. Het zijn uiteindelijk de Mods die beslissen of zo'n stem geldig is of niet. Ik heb gewoon mijn mening hierover kenbaar gemaakt. That's all. Of de anderen het hierover eens zijn of niet zal mij verder ook een worst wezen. Ik ga hier verder niet meer op in.

Vergeet ook: "te vrijblijvend" of "ontkennen van voortschrijdend inzicht" niet...

'We' zijn immers altijd vrij om andermans (of eigen) uitspraken uit de context te halen.

Vond de film zwaar tegenvallen. Ik had er echt veel meer van verwacht. Het begin was zo saai dat ik hem bijna uitgezet had maar omdat de recensies hier zo goed waren, heb ik hem toch afgekeken. Het eind was beter maar nog steeds saai.

Helaas, misschien moet het je genre zijn maar ik kon er echt niks van maken.

Interessante film van von Trier, die altijd wel weer iets aparts weet te maken, al is het zoals zo vaak bij hem wel weer een behoorlijk negatieve film.

De opening van de film, waarin we de eerste zeven minuten prachtige traag passerende beelden zien, is fantastisch. Daarna begint eigenlijk het actuele verhaal van de film. Qua acteerwerk wordt er prima gespeeld. Kirsten Dunst, die sowieso al een erg mooie actrice is, speelt erg sterk en overtuigend als de depressieve Justine, die op het punt staat te trouwen. Charlotte Gainsbourg speelt bijna net zo goed als de zus van Justine. Beiden hebben een andere kijk op de wereld en alles daaromheen.

Het bruiloftsfeest is vermakelijk om te volgen. Von Trier heeft dit segment van de film in een soort van dogmastijl opgenomen. Er gebeurt van alles en het feest lijkt op een gegeven moment haast geen feest meer, omdat er steeds meer zaken mis gaan. Wel zitten er een aantal zaken in de film die wat minder sterk zijn. Zo is de speech van de vader en moeder van de zussen, die gescheiden zijn, en elkaar in hun speech allerlei verwijten maken, zeer overdreven en haast lachwekkend. Subtiliteit is Von Trier vreemd op dat moment. En zo zijn er nog een paar kleinere momentjes tijdens het feest.

De ontwikkeling van de zussen, die beiden een andere ontwikkeling doormaken tijdens de film is goed uitgewerkt en ook behoorlijk boeiend om te volgen. Uiteindelijk loopt het toch net wat anders af dan ik verwacht had en het enorm krachtige einde sloeg dan ook wel in als een mokerslag. Melancholia is uiteindelijk een bovengemiddelde film waarin de mens en de kijker de kans krijgt om na te denken over de zin van het bestaan. Cinematografisch is de film van erg hoog niveau, verhaaltechnisch ben ik echter net niet helemaal overtuigd.

Ruime 3,5*

Indrukwekkende doch depressief gebeuren. Kan zo aanschuiven bij Von Trier's andere meesterwerkje, Antichrist. Typische Von Trier cameravoering, indrukwekkend begin (goede keuze om zo te beginnen), veel handcam tijdens het feest en de scènes daarna afgewisseld met indrukwekkende slow-motion shots met mooie doch depressieve klassieke muziek. Einde doet de titel van de film eer aan, en kent zo z'n psychologisch en filosofische kanttekeningen.

Waar de film voor mij vooral om draait is, enerzijds het vasthouden en liefhebben van het 'leven' en anderzijds het loslaten en haten van het 'leven' en al zijn tierlantijnen. Von Trier maakt zeker in het laatste half uur duidelijk dat, wanneer het einde nadert, de tweede keuze toch het mooiste einde aan het leven geeft.

Geweldig gespeeld trouwens door Dunst en Gainsbourg, zeker door het acteerwerk, het interessante en depressieve verhaal/script, en het camerawerk is er gedurende bijna de hele film een onderhuidse spanning te voelen. Als het einde (de planeet) dan nadert, zeker het laatste half uur/drie kwartier, komt de spanning ook echt tot de oppervlakte.

Kortom mooi, intrigerend maar wel depressief en desolaat. dikke 4* en misschien na een nachtje slapen een half puntje hoger.

Had trouwens het gevoel dat het personage van Dunst af en toe letterlijk Von Trier's gedachten sprak.

Aanrader voor liefhebbers van deze film: Another Earth (2011)

Let ook op de overeenkomsten in de poster.

Wat je zegt, lijkt op het eerste gezicht mooi en plausibel, jipt, maar bij nader toezien heb ik er toch moeite mee. Want wat bedoel je eigenlijk met "het loslaten en haten van het 'leven' en al zijn tierlantijnen"? Het gedrag van Justine bij haar trouwfeest? Alleen al het feit dat ze trouwt, en hoe, en met wie... En haar job... En haar uiterlijk... Of heb je het over haar seksuele gedrag? Of haar naakt maanbad? Nee, volgens mij is zij iemand die op een eigenzinnige melancholish-romantiche manier zichzelf zoekt, maar dat is nog iets anders dan het leven en zijn tierlantijnen haten... Bovendien zie ik niet goed in wat dat zogezegde mooie levenseinde te maken heeft met dat zogezegde haten van levenstierlantijnen. Is het ultieme bouwen van een symbolische beschermingshut voor drie niet juist bij uitstek zo een levenstierlantijn?

Justine geeft letterlijk aan dat ze het leven op aarde niks waard vind. Dit blijkt ook uit haar depressieve gedrag op de bruiloft, de 'mooiste dag van je leven', als je dit niks waard vind, vind je het leven niks waard (dat bedoelt Von Trier imo hiermee te zeggen). Haar job, uiterlijk, trouwfeest, veracht ze, seks vind ze niks waard (daarom pakt ze die knul op de golfbaan). Ze geniet nergens van. Alle dingen die wij 'mooi' 'leuk' en 'lekker' moeten vinden, vindt zij niks (tastes like ashes). Op mij komt het niet over dat ze zichzelf zoekt, ze is juist het toonbeeld van depressief gedrag op het mooiste moment van je leven. Als de planeet in slaat kan je alleen maar gelukkig zijn met dat moment, omdat je het leven toch veracht. In tegenstelling tot haar zus Christine, die het leven liefheeft, Christine heeft leeft haar laatste dagen dan ook met moeite en rouw, en gaat dus met een triest gevoel uit het leven. Justine stapt het leven uit met en gelukkig gevoel.

Die hut/wigwam/grot kan ik zelf ook niet helemaal plaatsen, je kan het plaatsen voor kinderlijke onschuld, dat als wij nog niet gevormd zijn op een manier om 'gelukkig' te worden, het leven in als zijn spel en schoonheid zal vergaan. Dat is waar de drie ook samenkomen, geen haat, geen liefde, enkel die plek. Maar kan mijn vinger ook moeilijk op het einde leggen.

Je kan Justine als een realistisch personage opvatten, (haar idiote ouders geven te denken) maar ze krijgt, voor mij, als het einde nadert steeds duidelijker... iets archetypisch. Ze begint, wat persoonlijkheid betreft, op een sjamaan (sterrenwichelaars etc) of een sekteleidster ("Because Ï know things") te lijken. Ze haalt immers, met de komst vam de planeet, haar gelijk binnen. Haar intieme 'zonne'bad in het melancholische licht is psychologisch perfect. Prachtig hoe Von Trier Justine steeds meer suggetieve lading geeft... eindigend in haar ambivalente verlichte staat verdwijnend in het niets.

Dat melancholie veelkleurig is bewijst dit schitterende: "Sorrow Stay"...

Ik zie nou net dat het een film van Von Trier is, dat bespaart me weer een hoop ergernis alhoewel SF films wel m´n ding zijn maar eerlijk gezegd ben ik niet zo dol op von Trier als de rest hier, dus ik sla deze vlgs mij saaie zit maar ff over. Ja ik zeg saaie want dat vond ik tot nu toe alle films die ik van hem zag. Maar goed zo zijn er ook weer films waar andere niks aan vinden en saai vinden die ik wel goed vind. Het is maar net waar je van houd. Ik dus zeer zeker niet van von trier. Maar wie weet misschien kijk ik em nog wel eens ooit als ik een fles metaxa achter de kiezen heb, en wie weet is ie dan nog mooi ook.

Als ik jou was zal ik hem gewoon overslaan

Ik volg je raad op jipt

Ik vind dat je hier nogal kort door de bocht gaat, jipt. Zo is volgens mij het leven niks waard vinden nog iets anders dan het leven haten. Ook vind ik Justines gedrag op de bruiloft vooral eigenzinnig en melancholisch, niet depressief. En ook dat is nog iets anders dan het niks waard vinden, laat staan verachten! Ze heeft er toch zelf (mee) voor gekozen (job, uiterlijk, huwelijk,...)! Of ze van seks geniet of niet, laat ik even buiten beschouwing, maar in ieder geval geniet ze wél van... haar eigen melancholie (naakte maanbad)!
Zoals ik vroeger al aangaf, wordt in (de interpretatie van) deze film alles nogal gemakkelijk op één hoop gegooid: van romantiek over melancholie, eigenzinnigheid, tot depressiviteit, het niks waard vinden, niet kunnen genieten, en zelfs haten... Voor mij dus een - weliswaar mooi - rommeltje... Esthetische spielerei...

Mooie film van Lars von Trier, die voortbouwt op Antichrist. Weg zijn wel de afgeknipte clitorissen en bloedejaculaties, maar op audiovisueel vlak is het toch meer van hetzelfde. En daar ben ik best blij om, want qua stijl verkeert von Trier in de vorm van z'n leven.

De belichting is prachtig, het kenmerkende, lichtjes shaky camerawerk tekent weer present en het is opnieuw genieten van de ultra slow-mo's. De nachtscènes in die Marienbad-achtige tuin zien er fabuleus uit. Ook de soundtrack past wel, hoewel ik niet echt een enorme fan ben van klassieke muziek.

Het gedeelte met de bruiloft wist me wel niet helemaal omver te blazen, maar het tweede deel is geweldig. Dunst inderdaad met een sterke, geloofwaardige rol en ook Gainsbourg doet het meer dan prima.

4*

Fatalist Von Trier heeft zich in een vlaag van depressie laten verzwelgen door doemideeën over het einde van de wereld. Hij bekeek in een meer dan 2 uur durend drama hoe het onvermijdelijke einde het menselijk gedrag aantast. In het eerste deel wordt nog niet teveel ingegaan op de apocalyps, met een Kirsten Dunst die op haar huwelijksfeest alsmaar lustelozer werd en alsmaar meer irrationeel gedrag vertoont om daarna depressief te worden en tot slot vindt ze berusting . Veel personages passeren de revue op dit huwelijksfeest maar in het tweede deel verdwijnt zo goed als iedereen van het toneel, waardoor het vervolg ook impact mist. Het lijkt teveel alsof ze de vier enige mensen op aarde zijn. Ik wachtte op nog een comeback van John Hurt en Charlotte Rampling voor ouder-kinderen afscheid maar die kwam er niet. Ik heb de gevoelens die ik van een eind-van-de-wereld situatie verwachtte niet allemaal terug kunnen vinden.

Met gemak alles op één rommelige (wan)hoop gegooid: is het romantisch idee, opgelegd door control-freaks, van een bruiloft als "de mooiste dag uit je leven" niet iets om melancholisch of zo niet depressief van te worden? Sommige 'waardevolle' rituelen kunnen ongenietbaar zijn. Vooral eigenzinnige (speelse esthetische) mensen haten clichés.

En zwijgzame Justine, achtervolgt voor een tagline, vlucht voor commerciële platitudes en pakt de carrierejager waar hij hem echt hebben wil. (Ook hier schemert de zelfspot van scriptschrijver Von Trier door...oftewel: fuck you!).

Melancholia is gelukkig dan ook geen standaard rampenfilm..

Die jongen kon er toch niets aan doen? Had ze de baas moeten nemen

Die commerciële loopjongen, op zoek naar lust opwekkende middel voor markten, leek achteraf niet misbruikt te voelen...integendeel. Typerend voor een man die in de reclame wil werken: geen gevoel voor subtiele 'verhoudingen'.

Stimuleren van 'de vraag'... dat deelt kunstenaar Von Trier met gewone platte handel.

Ik heb net een uur gekeken, maar tot nu toe 0,5 ster. Het gaat echt helemaal nergens over. Als de recensies niet zo goed waren dan had ik hem allang uit gezet.

Waarom blijf ik kijken?

Wat zijn je verwachtingen?

En zowel bij de kunst als bij de handel onderscheidt de betere soort zich doordat die vraag uiteindelijk een goed gevoel oplevert... Zo niet blijven beide inderdaad "plat"...

Dat hangt er vanaf hoe oppervlakkig je bent, want zelfs het meest "platte" kan "een goed gevoel" opleveren en het meest diepzinnige (hoog sensitief) een ongemakkelijke. Met "een goed gevoel" blijf je met vragen, vooral betreffende Melancholia, plat op de vlakte... .

Tip: als depressieve sta je met de rug tegen de muur en is een ramp welkom...

Hoe diepzinniger de vraag, hoe beter doorgaans het gevoel dat de film me oplevert, Narcissus. Op voorwaarde dat de film zelf de diepzinnige vraag stelt, en niet de kijker, in zijn krampachtige poging om de film een diepere zin te geven. "Please, bedenk een diepzinnige vraag die deze film kan duiden of diepzinniger maken" is voor mij op zichzelf nog geen diepzinnige vraag! Zeker niet als ze niets oplevert...

Mijn verwachtingen... dat het bagger blijft. Maar het tweede deel viel uiteindelijk toch wel mee. Ineens wordt duidelijk waar het nou eigenlijk over gaat. Het eerste deel hadden ze van mij mogen inkorten tot 2 minuten. Dus, eerste deel 0.5 ster, laatste deel 3 sterren. Ik geef 1.5 ster.

Maar je 'ongelovige' aandacht voor Melancholia bewijst dat Von Triers "niets" niet niks is.