Melancholia (2011)

De wereld draait door... en schiet uit de bocht?

Dat zo'n 'slechte film' je al een paar maand blijft fascineren is toch een

Thomas?

Jouw Wagner fixatie is een doodlopende weg. Von Trier gebruikt deze trage muziek omdat het voor hem de perfecte mysterieuze omlijsting is van het verlammende melancholische gevoel dat iemand plotseling kan overvallen zonder duidelijke verklaring. Dat Tristan en Isolde gedoe is een aardige parallel maar is verder niet zo van belang.

Het leuke is dat mensen hun eigen compilatie van de film maken en er hun eigen muziek bij kiezen: wat dacht je van deze: The Man in Black

Wagner heeft an sich niets te maken met die planetenbotsing, het is meer dat ik het leuk vind dat niet alleen Wagner maar kennelijk ook Von Trier geinspireerd is door Schopenhauer, wat voor mij de keuze van Tristan und Isolde als filmmuziek nog wat passender maakt dan het al was. Dat de wijze waarop beide heren beinvloed zijn door Schopenhauer verschilt maakt me dan niet zoveel uit.

Dat dus. Niks mis met een depri wereldbeeld, maar maak het op z'n minst overtuigend.

Ik denk dat Von Trier (zoals je eigenlijk best kon verwachten) met deze film juist niet aan deze verwachtingen voldoet. Dat is dan toch wel ironisch te noemen

Mijn Wagner fixatie??? Ik reageerde alleen maar op een nogal erg kort door de bocht schietend plaatje (Von Trier - Schopenhauer - Wagners Tristan und Isolde).

Ik zie vooralsnog nauwelijks enig verband tussen Melancholia en Schopenhauer, Black Math, zie mijn bericht van 20:57 uur!

Mijn Wagner fixatie??? Ik reageerde alleen maar op een nogal erg kort door de bocht schietend plaatje (Von Trier - Schopenhauer - Wagners Tristan und Isolde).

Tweede kijkbeurt ervaren zojuist. Blijft voor mij een overweldigende en beklemmende film.
Ben alleen benieuwd of iemand antwoord heeft op de volgende vragen:

Waarom hebben de bomen op het grasveld in de prelude een dubbele schaduw?
Waarom kan het ene paard en het golfkarretje niet over de brug over het beekje heen?
Waarom is er op het eind ineens een 19e hole?

Dat de wereld (ook) depri is hoeft Lars Von Trier toch niet te bewijzen? Lees je nooit kranten? Kijk je nooit journaal? Dat gevoel mag hij gerust vooronderstellen...

(Nooit verveldende bruilofen meegemaakt?)

Lars is Lars en maar die Rus heeft er een schitterende compliatie van gemaakt....leuk dat je dat ook zo kan waarderen!

Ik heb een boekje in huis bevattende een inleiding op het denken van Arthur Schopenhauer getiteld:

De wereld een Hel (uitg. Boom) prominent wordt als eerste het volgende geciteerd van Schopenhauer als kern van zijn filosofie:

"De filosofische verwondering is welbeschouwd vervuld van ontzetting en droefenis: de filosofie begint, net als de ouverture uit Don Giovanni, met een akkoord in mineur".

Vergeet niet ( pag 17) dat prompte begin van een existentialist die zijn filosofische klassiekers kende:

Schopenhauer's hele wils idee (manie...) is volgens mij een permanent (onderhuids) gevecht tegen het melancholische (lijden) van het bestaan. In De wereld als wil en voorstelling in deel 2 hoofdstuk 31 over het genie citeert hij, niet zonder eigendunk, Aristoteles (via Cicero) en Goethe omdat zij een verband leggen tussen het melancholisch gevoel en het zijn van een genie. Iets waar Von Trier, in het mooie interview met de Deense journalist, ook aan refereerde...

Het zonlicht reflecteert in de maan en in planeet Melancholia 'dus' dubbele schaduw...

Zo'n magische brug komt ook in de Antichrist voor... (zie andere commentaren)

Net als bovenstaande antwoorden benadrukt het volgens mij ook het surrealistische uitgangspunt van de film...

Ik dacht eerst dat er vrijwel geen emotie in deze film zat en kon daarom zaken niet aan elkaar breien

"De mens is een denkend riet, het zwakste in de natuur, maar hij is een denkend riet. Om hem te verpletteren hoeft niet het hele universum naar de wapens te grijpen: wat damp of een waterdruppel is voldoende om hem te doden. Maar al zou het hele universum hem verpletteren, dan nog zal hij edeler zijn dan wat hem doodt, omdat hij weet dat hij sterft en dat het heelal hem de baas is. Het heelal weet niets daarvan".

(een gedachte (200) van Blaise Pascal, uitg. Boom)

Met eerste 2 punten weet ik niet wat je bedoeld Dreiecke. Andere punten sluiten het surrealisme niet direct uit. In elk geval weer iets geleerd van golf en ik zal meer op schaduw(en) letten ...

Wat die bonen betreft het volgende:

De Rus geeft er een eigen draai aan en maakt er een meer eenduidig gevoelvolle clip van... Von Trier benadrukt meer de raadselachtigheid. Want waarom ook weet Justine, als enige, zeker dat de wereld echt vergaat? Het sluit aan bij de mysterieuze kosmische toonzetting van Wagners ouverture. Het benadrukt ook ons curieuze en nietige bestaan in het heelal. Iets wat ook Justine beschroomd koeltjes verklaart aan Claire. Justine vertoont overduidelijk depressieve trekken maar is niet sentimenteel. Haar ambivalente en vreemde karakter stemt juist tot nadenken.

De langzame komst van de planeet is voor mij ook een trefzeker metafoor voor een dreigend sluipend gevoel, geleidelijk overheersend, dat je niet in de hand hebt maar dat je noodlottig wordt.

Alsof je ongeweekte bonen hebt gegeten die langzaam uitzetten in je maag....

Stellan over Von Trier: "he is a very funny man"...

Dit zeggen de nuchtere Stellan en Alexander Skarsgard er zelf over..

En ik denk dat Michael Justine wat verderop ook niet altijd bevalt , eerlijk gezegd.
Maar Narcissus, haal je Stellan en Alexander niet door elkaar? Of Jack & Michael? (of John?)

Hoe mooi is deze film eigenlijk?
Neem de verdeling in twee hoofdstukken, neem de twee vrouwen, de twee mannen, de twee vaders (vader en little father), de werkgever en zijn hulpje, de paarden en het golfkarretje, de limo en de taxi, de twee schaduwen, het kind en een moeder, neem het familiefeest binnen en het landschap en de planeet rond het eenzame landhuis,
het begin en het eind........

De symmetrie is verbluffend. De diverse polarisaties zijn dat ook.

Nee, hoe kwam je daarbij? (bedankt!)

'The double' hoort bij darten niet bij golfen.

ps: Wat bedoelde je met die eerste 2 punten bij je vorige commentaar?

Ah, ik bedoelde dat ik bij de eerste twee punten de nadruk wilde leggen op de woorden 'ook' en 'onderhuids', in de zin van ´ook-depri´ elementen in de film (naast ´niet-depri´ elementen) én dat er iets onderhuids speelt in de film.

En inderdaad, de planeet brengt onrust met zich mee, omdat er m.i. een bepaald evenwicht was, dat uit balans gebracht wordt. Je kunt je afvragen wat dat evenwicht dan eerder inhield.

Er lopen twee zaken parallel waarop Von Trier fascinerend balanceert: planeet Melancholia als onderdeel van rampenfilm en planeet Melancholia als psychologische metafoor. De onrust begint al komisch met de witte cadillac die niet door de bocht kan en het veel te laat komen van het bruidspaar. De regelaars van de familie raken geïrriteerd. Maar als de planeet komt is alleen Justine van slag. De familie druipt af nadat de bruiloft door Justine's gedrag rampzalig is beeindigd. Ze lijkt zich schuldbewust lusteloos terug te trekken op bed. De rest is ervan overtuigd dat er geen ramp zal gebeuren. Als de planeet heel dichtbij komt raken zus en zwager uiteindelijk overtuigt dat het mis gaat en slaat logisch de paniek toe...maar Justine leeft juist op en raakt volkomen in balans.

Voor mij is het prachtig ambivalent spel met Justine's motieven. Vergeet niet dat een intense depressie een ramp is voor de omgeving: het drukt zwaar op de liefhebbende anderen. Von Trier zal dit ook beseft hebben....alleen speelt hij een psychologisch spel in een surreëele wereld waar de depressieve als sterkste uit de bus komt, immers haar persoonlijke ondergangsgevoel (o.a mislukt bruiloftsfeest, duivels wereldbeeld) en een daadwerkelijke wereldramp vallen voor haar perfect samen. Ze heeft haar evenwicht eindelijk gevonden.

Ambivalentie, surrealisme, psychologisch spel, rampenfilm......of. . . . . . . . . . . ?

Ik denk in dit geval aan Jung

Wat was dit een slechte film. Ja ik ben nieuw op moviemeter.

Dat komt helaas door deze film. Dat meneer Sutherland hier aan mee heeft gedaan.

Zo slecht zo slecht.

Wat is er precies slecht aan?

En hoezo zou Sutherland zo'n geniaal cteur moeten zijn dat het schandalig is dat hij hieraan mee heeft gedaan?

Wie was er dan wel goed in de deze film, het is dat Sutherland nog zin had om te acteren want de rest speelde net of ze geen zin hadden. Sutherland was verstandig die maakte er op tijd een ........

oei zag de film hier weer even op de beginpagina voorbij komen en kon me niet beheersen nog even te reageren, vind het namelijk echt heul jammer dat ik mijn stem niet verder kan verlagen

echt de ALLERSLECHTSTE FILM die ik in jaren heb gezien, zonde van mijn tijd en daarom besteed ik mijn tijd nu goed door mensen hier te waarschuwen deze pulp niet te gaan kijken want hij is saaaai en landraaadig én vervelend....enne, had ik saai al genoemd?

Beter dan Antichrist want dat was helemaal bagger alleen, ook deze film is enorm langdradig vooral de intro.

Dan heb je gelukkig nog een paar mooie shots die de punten nog wat omhoog halen.

Helaas er had iets meer actie in welke zin dan ook in gemogen.

2,5 ster

Ja teveel van het goede.

Een film die ik al een tijd graag wilde zien, en vanavond was het dan eindelijk zo ver.
Na het zien van de trailer had ik al wel een gevoel dat het een bijzondere film zou zijn, maar m'n verwachtingen waren volop overtroffen.

Wat was deze film mooooi. Het begint meteen al prachtig met al die slow-motions met de muziek. Prachtig gestileerde beelden die meteen heel mooi de toon zetten van de film.
Verder erg onder de indruk van hoe meer Justine's bruiloft verzandde in tradities en waardeloze 'hoogtepunten', hoe meer zij verzonk in haar depressie. Prachtig hoe er eerst iets wordt gezegd over een gebeurtenis op de bruiloft (Ik ben even kwijt waar dat over ging) en dan het volgende wat we te zien krijgen is het eindeloze heelal, om de betekenisloosheid van het hele gebeuren nog maar eens te benadrukken.
Verder ook heel mooi om te zien hoe beide zussen om gaan met wat er staat te gebeuren en het verschil daar tussen.

Denk dat ik deze film nog vaker zal kijken. In ieder geval na de eerste keer al wel één van mijn favo's.

5*

En hoeveel recht op kwoteren heb je als je halverwege effie bent ingedommeld? Of als je effie was afgeleid door de nogal voluptueuze... enfin, bedenk zelf maar wat...

Melancholia is dus een soort pathetische klucht? Arme Wagner... hij hád zich al zo veel omgedraaid in zijn graf...

Dat bedoel ik dus met fixatie...misschien begin je Jung en zijn inflatie begrip betreffende pesona te begrijpen ... (zie link Dreiecke)

Vergeet niet dat Von Trier zijn eigen 'pathetische opgeblazenheid' doorprikt d.m.v. Justine. Door haar duistere