Melancholia (2011)

Na 3 keer geprobeert te hebben om deze film te bekijken, eindelijk het bij de 4e keer volstaan. Wat een tergend langzaam epistel.

Al met al wél een mooi epistel, maar zo ontzettend traag. ....

Mag ik hem veel plezier toewensen bij zijn vierde kijkbeurt en wellicht dat de blik dan wat verruimd wordt door oog te hebben voor de werkelijke oorzaak van Justines depressie, die te maken heeft met alles wat symbool staat voor het huwelijk.

Sjonge jonge jonge jonge. Hoe neerbuigender kun je worden .

Lars Von Trier pakt weer uit met een pareltje, ik kijk al uit naar zijn volgende film. Maar eerst Melancholia nog. Vanuit eigen ervaring wil de maker het thema 'depressie' in film brengen. En dat doet hij perfect. Een echte depressie trouwens, geen dronkaard die het niet meer ziet zitten omdat z'n vrouw ervan door is maar de psychische aandoening. Dat kon niet beter dan een bruid te kiezen op wat de mooiste dag van haar leven moet zijn. Alles zit haar mee: huwelijk, familie, vrienden, rijkdom, ... Daardoor komt de depressie echt goed tot z'n recht in de film. Prachtig hoe de druk naar emoties tijdens zo'n huwelijk groot zijn. Blijven lachen, vriendelijk zijn tegen verplicht aanwezige familieleden, je MOET genieten, MOET gelukkige zijn, ...

Stilaan komt Melancholia in beeld, de planeet die dreigt de aarde te vernielen. Of symbolische waarschijnlijk de melancholie die haar hele wereld doet instorten. Ook nu weer een hoop emoties van angst, bewondering, bezorgdheid, ... Terwijl Justine met alles vrede neemt, zelfs als de aarde er aan zou gaan, zijn het zeer emotionele dagen voor haar naaste familieleden.

Een hoop symboliek met de planeet Melancholia, al was het Trier ook te doen om de dreiging zelf van een planeet die de aarde nadert. Naar Triers normen neemt hij de tijd om zijn emoties op te bouwen. Zeer meeslepend en prachtige cinematografie. Eén van de betere films uit 2011.

Deze film vond ik echt een spektakel. Zelden ben ik zo compleet een film ingezogen. Al vond ik het onderwerp angstaanjagend en gaf het me een gedesillusioneerd gevoel vond ik hem geweldig. Wegens de diepgang die opgesteld is door de sfeer(waar de muziek een grote rol speelt), de personages die goed gespeeld zijn(al werd ik soms een beetje gek van het soms wat irritante gedrag van Kirsten Dunst) en de film wijze(de shots gaven een indruk alsof je het meemaakt als derde). Prachtig! 4 sterren

Waarom heet de film dan Melancholia, en niet Depression? Een aantal elementen van het beeld dat we krijgen van Justine, vond ik trouwens nauwelijks te rijmen met "depressie" (zie ook de vroegere berichten hieromtrent).

Dat al de dingen die je noemt haar meezaten, vond ik niet bepaald blijken in de film. Eerder integendeel!

Melancholia klinkt veel leuker als titel dan Depression. Ik ben geen expert op het vlak, moet ik alvast bekennen. Maar mij lijkt het dat depressieve mensen niet per se zich moeten opsluiten in donkere kamertjes en flessen sterke drank achterover slagen. Wel zijn die vrij apatisch en vermoeid en zoals de titel zegt melancholisch. Alles zat haar toch mee, dat is duidelijk. Ze lijdt het ideale leventje. Prachtig huwelijk, rijke achtergrond, hobby's, vrienden, familie, aangename job. Het is niet door tegenslag dat ze down werd, maar door de psychische aandoening. En daar gaat de film over.

Wat een worsteling......werkelijk een worsteling. Alles is er om een mooie film te maken, interessant uitgangspunt, goede acteurs (die doen het overigens gewoon goed)...het mag lang zijn en traag, da's allemaal geen probleem. Maar het is melodramatisch, saai, langdradig en doorwrochten van overdreven symboliek en aanzwellende violen waar je tandsteen mee kan verwijderen. En dan die uitbeelding van een depressie, ik kan er geen connectie mee krijgen en dat zeg ik als ervaringsdeskundige (gelukkig wel al weer heel lang geleden). Nee, dit is een film om interessant mee te doen...meer niet. Een artistieke miskraam.

Daar waar ik eergisteren nog Emmerich's verschrikkelijke The day after tomorrow zag, had ik gisteren meer succes met deze 'rampenfilm'. Nee, ik laat deze clichématige en bombastische popcorn-rampenfilms maar voor wat het is voortaan; een film als Melancholia spreekt mij vele malen meer aan. Wat een subtiliteit, wat een verademing.

Nou goed, de vergelijking van deze twee films slaat verder nergens op dus..Melancholia dan maar. De veelgeprezen opening van de film viel ook bij mij uitermate goed in de smaak. Naast dat het visueel wonderschoon is, deed de muziek het erg goed bij mij. Het toevoegen van klassieke muziek werkt makkelijk, maar vaak wel doeltreffend valt me op.

Dan het verhaal. Beide (part 1, part 2) staan natuurlijk in dienst van het overkoepelende thema: het einde der tijden. Toch vond ik het eerste gedeelte, Justine, net wat beter uitgewerkt. Ondanks dat de vergelijking vrij oppervlakkig is moest ik toch aan Festen denken. Het tweede deel wordt ingezoomd op Claire, daar waar ik liever nog wat meer over Justine haar toestand en dergelijke had gezien.

Het einde is ook weer schitterend en zorgt uiteindelijk voor een klap in het gezicht. Deze film heeft een sterk filosofische lading en heeft me dan ook aan het denken gezet. De film moet het ook wel hebben van de symboliek natuurlijk, wat je ook niet anders verwacht bij Von Trier. De onrealistische kantjes van de naderende planeet en de gevolgen daarvan boeien dan ook totaal niet.

4,5*

Helemaal mee eens.

"Is that all there is?"

Zo had ik het ook beleefd. Haar glimlach tijdens het feest, geheel i.t.t de beginscène in de witte 'cadillac', was vaak gemaakt...

Mijn indruk is dat Von Trier door bewust een Festen link te leggen meer suggereert dan alleen een psychische aandoening...er speelt iets onderhuids in de familie... Justine's stellige uitspraak "Life on earth is evil" lijkt diepe wortels te hebben...en die uitspraak heeft voor mij dan ook een terugwerkende kracht.

Voor mensen die de film oh zo saai vinden: een mooie melancholische klassieker met een ironische pointe: "I'm not ready for that final disappointment"...

Wat een tergende film, ik vond het helemaal niks!

dat slome, langzame, dromerige, en dan dat sentiment..

Na Festen weer zo'n familie film waar ik juist zo'n hekel aan heb

1 ster

Wat een trage, langzame en inhoudloze film. Het verhaal laat je erg veel verwachten en je krijgt er niets voor terug. Alleen een slap verhaal van een paar mensen en hoe ze met elkaar gelinkt zijn.

Ik heb blijkbaar die fascinderende filosofische vragen gemist (lijkt me sterk, want alles ging heel traag). Maar ik kan me wel voorstellen dat bepaalde mensen dit heel diep vinden gaan en het allemaal erg filosofisch vinden.

Door de tempo in de film had ik erg veel moeite mijn aandacht vast te houden. Ze hebben ook nog eens trage muziek gebruikt op momenten dat de film nog slapper werd. Van begin tot einde erg saai. Laatste minuut is waar je de hele film op wacht.

Het verhaal van de hoofdrolspelers is zo NIET interessant. Ze hadden veel meer moeten doen met het science-fiction gedeelte... Ik heb hem dus wel helemaal afgekeken en na afloop spijt hiervan... Ik had het kunnen weten.

Een film die meer als 50 minuten hetzelfde blijft, kan niet heel veel anders worden in de resterende tijd..

juist!

Vanwege dat ik niet bekend ben met dit "soort" van films geef ik ook geen cijfer.

persoonlijk vind ik de film zeer langzaam en te sentimenteel...

Maar dat ligt bij ieder individu anders.

Voor de mensen die dus van langzame, dramatische en sentimentele film willen zien, is dus deze film het beste film voor jou.

Al moet ik ook zeggen dat ik zelf een astronomie freak ben, ze hebben zich "niet zo goed" in de sterrenkunde verdiept... =(

Dit is juist een site waar elke mening telt, hoog of laag. Elke (eerlijke) stem telt en is geloofwaardig aan het gemiddelde. Gewoon stemmen dus

En Melancholia is op één komen te staan in m'n 'Film Top 10 2011'-videospecial:

Film Top 10 2011

Had een zeer goede film kunnen zijn maar voor mij is het eerste uur niet goed genoeg. De toon is niet juist/kloppend, en te flauw of te geforceerd (onlogisch). Kirsten Dunst is in dit deel van de film vooral irritant(als persoon én in acteren). John Hurt en z’n lepels, nou ja, de moeder te simplistisch boos. Het huwelijk slaat nergens op dus waarom doen. De benepenheid is zwak (en stereotiep) neergezet. Tweede deel is beter. En fantastische beelden natuurlijk.

En dat mooie paard niet te vergeten.

Ben t helemaal eens met Tristan Scelso

Voor mij verreweg de beste film die ik vorig jaar gezien heb. Maakt na herziening - zo gauw de DVD uit is - grote kans voor mij als beste film ooit te voorschijn te komen.

Koop dan gelijk de Blu-ray want dit visueel spektakel komt alleen goed tot zijn recht op Blu-ray. Deze film is DVD onwaardig.

Een oudewetse dvd lijkt me meer in de Dogma geest van Von Trier...

Weer een studiekop die wetenschap als maatstaf gebruikt voor een overduidelijk poëtisch bedoelde film.

Bij Von Trier is alles gestileerd: zelfs het z.g.n. realisme, met als doel Justine een speciale suggestieve betekenis te geven... Je zou Melancholia ook een donker boos sprookje kunnen noemen....

met Justine als heks "mächtig matt" natuurlijk.

Kan hier alleen een 5 voor geven. Ben er stil van, wat een fantastische film.

Had niet verwacht na het eerste deel, wat zo absurd was dat je moest blijven kijken, het tweede deel zoveel drama zou brengen. Het einde gaf me rillingen.

WOW!

Behelst een sprookje niet meestal een verhaal?

Het is alsof het sprookje van Roodkapje zou beginnen met de omstandige aankondiging dat de als grootmoe verklede boze wolf iedereen zal oppeuzelen. Het sprookje zelf zou dan bestaan uit twee losstaande delen, eerst een rommelige beschrijving van Roodkapjes' mislukkende trouwfeest, daarna een ellenlange jeremiade van de familie van Roodkapje, die de reeds genoemde wolf immers onherroepelijk ziet naderen. Het slot van het sprookje zou het reeds bekende bericht zijn dat de boze wolf inderdaad iedereen oppeuzelt, tot kennelijke opluchting van Roodkapje - je zou voor minder! Want Roodkapje - voor wie het nog niet doorhad - was eigenlijk een melancholische heks!

Maar wolven verkleden zich toch niet in grootmoeders, zou dan iemand opmerken, die niet begrijpt dat het hier niet om wetenschap gaat, maar om poëzie...

PS. In haar trouwjurk lijkt Roodkapje misschien op Sneeuwwitje, maar dat is een valse bodem, want Sneeuwwitje was zeker géén heks, integendeel!

Veel mensen zullen me niet begrijpen enzo. Maar ik vind dit echt een ongelooflijk saaie film. Heb 'm ook niet helemaal uitgekeken (dus ga ook niet stemmen) en m'n ouders zijn nog steeds aan 't kijken. Ben gestopt met kijken bij het punt dat Michael juist van het trouwfeest vertrekt ofzoiets. En dat Justine ontslag neemt bij die ene Jack. Een interessante film, dat valt niet te ontkennen. Het verhaal is ook niet slecht. Maar hij is gewoon veel te saai. De muziek, daar stoor ik mij mateloos aan. Waarschijnlijk is het de bedoeling van Lars von Trier om dit zo dramatisch en melancholisch mogelijk te laten klinken. Maar ik vind het gewoon vrij irritant. Misschien ligt het inderdaad aan mijn leeftijd. Maar vind de film gewoon niet boeiend en hij was gewoon te saai om verder te kijken. Waar ik me ook aan stoor is dat sommige (niet iedereen) alleen een hoge stem geeft gewoon omdat de film wat alternatiever en independent is. Weet ik niet zeker, maar vermoed ik wel. Hetzelfde als mensen bij een commerciële film een 2,0 geven omdat hij iets te commercieel is. Vond het eigenlijk gewoon geen goede film. En als ik punten zou moeten geven, zou het een 2,0 zijn.

Ik heb deze film nota bene in de eerste week van zijn release in de bioscoop gezien en ben compleet vergeten om er een stukje over te schrijven.

Vooraf was voor mij de belangrijkste reden om deze film te gaan kijken de onwaarschijnlijke combinatie tussen Von Trier en Kirsten Dunst. Voor Dunst heb ik sinds The Virgin Suicides altijd een zwak gehad en ik zat te wachten op de dag dat ze eindelijk een rol zou krijgen die ze verdiende.

Melancholia stelt wat dat betreft niet teleur. Dunst zet hier met afstand haar beste rol neer en alleen daarvoor al moet deze film worden bekeken. Vanwege Dunst vind ik het eerste deel van de film ook het sterkste. De spanningen tussen de personages en het wezenloze wat Dunst daarbij uitstraalt is werkelijk prachtig.

Het tweede deel van de film is ook indrukwekkend maar niet zo pakkend. Het voornaamste probleem is dat het personage van Gainsbourg niet zo goed is uitgewerkt en daardoor minder overtuigend is. Het punt dat Von Trier komt echter goed uit de verf maar dat wil nog niet zeggen dat hij er ook in slaagt om de hele filmlengte te overtuigen. Het einde is dan gelukkig weer wel erg sterk.

Kort samengevat. Uitstekend acteerwerk, een behoorlijk goed scenario en tot op hede de meest interessante film van Von Trier.

Geldwolven. Zeker financieel gezien leven we in melancholische tijden: wanneer zal de 'finale' depressie toeslaan? De voor- en nadelen van de marktwerking hebben sprookjesachtige kanten. Gebroeders Grimm verzamelde volksverhalen behandelen vaak basale menselijke motieven: bv ook hebzucht. Life on earth is evil. Roodkapje doet me aan een naieve socialist denken...

Voor mij Is Justine een sexuele wolvin in blonde schaapskleren met een zware melancholische steen in haar maag. Von Trier werkt haar rampzalige kant daarbij heel onderhuids uit: de alles verterende doodsverlangen. Alleen haar 'zonne'bad toont haar motieven naakt opperhuids. De naderende zware planeet is daarvoor een doeltreffend reflecterende metafoor. En Justine leeft 'verlicht' op als de tijden echt somber worden. Haar stemming wisselt immers voortdurend, tegen de keer, 'hekserig' van gedaante...

Wat mythen, sprookjes, sagen, legendes, toneel, romans, scripts en poëzie globaal gemeen hebben is het vangen van basale menselijke gevoelens. Een verhaal, groot of klein, kan je op vele manieren vertellen. Dus ook cinematografisch.

Narcissus

De term stilering mag niet een excuus zijn om alles maar onder dat tapijt te vegen. Het kan zijn dat ik wat 'allergisch' reageer op het acteren van Dunst in het 1e deel, het zij zo. Dan het huwelijk. De motivatie voor dit huwelijk wordt ook in de film zelf betwijfeld. Die motivatie is mi niet aannemelijk gemaakt.

Hoe dan ook, ik snap uw enthousiasme voor deze film toch wel. Ik mag wel hopen dat u voor het waarderen van een film niet alleen voor de grote namen gaat wat regisseurs betreft.

En dan nog dit. De vorige film van Lars v Trier durf ik eigenlijk niet te kijken. Als u Melancholia een donker boos sprookje noemt wat is de vorige film dan!? Of moet ik tegelijk Monsters Inc. huren om na die film van v Trier wat te kunnen recupereren.

Groet Simone

Als je Antichrist ooit gaat zien zou ik je aanraden de hele Disney collectie klaar te leggen. Met enkel Monsters inc kom je er niet.

Het grappige is dat ik juist het omgekeerde heb. Na het zien van een of ander sentimeneel blijspel moet ik altijd een gruwelijke horrorfilm kijken om mijn balans te herstellen.

@Simone1: waarom moet er een motivatie zijn voor een huwelijk? Volgens mij worden er heel wat huwelijken gesloten zonder motivatie....om er na een tijdje achter te komen dat het toch niet zo'n goed plan was