Melancholia (2011)

Wilt u zo vriendelijk zijn zich tot de film te beperken en mijn gemoedstoestand er buiten te laten.

Dank u.

PS Wie met het hoofd van een oud leraar Duits aan komt zetten vraagt om enige distantie, en in dier voege lijkt mij het vousvoyeren hoogst gepast.

Als je het over de film wil hebben waarom begin je dan over mijn avatar.

Als Justine vanaf haar visioen al zeker wist dat de wereld zou vergaan, waarom maakt ze dan zo'n uitermate depressieve periode door? Misschien kunt u daar beter uw aandacht op richten, Hannibal.

Over welk "visioen" heb je het? Dat met die takken aan haar benen aan het begin? Dit heeft totaal NIETS te maken met haar overtuiging dat de wereld zou vergaan. Het was een gevoel dat ze had... niet vooruit te komen, haar benen werden vastgehouden. De beelden zeggen niet eens dat ze dit als visioen heeft gehad.

Natuurlijk wist ze niet zeker dat de wereld zou vergaan. Het gevoel zeker te weten dat de wereld zou vergaan kwam door haar depressie, en natuurlijk door die planeet die steeds dichterbij kwam. Het deed haar niets, het was haar om het even of de planeet de aarde zou raken of niet, er was ook geen emotie bij haar toen de planeet in eerste instantie de aarde passeerde. De oorzaak van haar depressiviteit was een hele andere, depressief was ze van de eerste minuut tot de laatste.

Ik dacht ook dat het een visioen was en dat het zou wat mij betreft nog steeds juist wel kunnen zijn. Maar het mag van mij ook een vagere verbeelding van haar (voor)gevoelens zijn. Zekerheid is hier m.i. niet over te krijgen uit die beelden.

Het feit dat zij verderop dingen 'weet' en zeer nauwkeurig en waarheidsgetrouw kan weergeven, kan weer wel wijzen op helderwetendheid of het hebben van visioenen.

Zou kunnen. Als je openstaat voor helderziendheid is het mogelijk dat ze alles al gezien had in een visioen.

Het potje met de steentjes is aan uw neus voorbij gegaan?

Ik heb de film 3 keer gezien. De eerste keer op een filmbeurs waar alleen zeer belangrijke filmprogrammeurs zoals ik mogen komen (en die gevousvoyeerd moeten worden) om films voor te kijken. De andere twee keren in ons eigen filmhuis. Natuurlijk heb ik die steentjes gezien, wat overigens boontjes waren.

Of een buten-gewone vorm van HSP?

*Devil in the sensitive details: Claire verwijtend tegen Justine: "...you always meant to teach it"

Het Einde der Tijden....veel 'profetische leraren' hebben het, to nu toe, vergeefs voorspelt. Vaak namen ze, vooral actieve sekteleiders, onder het mom "Life on earth is evil" zelf het duivelse heft in handen en namen hun aanhangers mee de dood in...

In dit licht krijgt eenzame 'magisch depressieve' Justine bij de komst van 'haar' planeet Melancholia iets extra curieus.

Sommige mensen worden melancholiek als oudjaarsdag nadert.

*als ik tenminste Claire goed beluisterd heb...

Toch knap dat 'iemand' na drie keer kijken zich wèl herinnert dat de pot gevuld was met boontjes en niet met steentjes, maar helaas niet vertelt dat het toevallig Justine was die 'buiten de spelregels om' het preciese aantal raadde.
Mag ik hem veel plezier toewensen bij zijn vierde kijkbeurt en wellicht dat de blik dan wat verruimd wordt door oog te hebben voor de werkelijke oorzaak van Justines depressie, die te maken heeft met alles wat symbool staat voor het huwelijk.

xav, je kunt nu wel heel wijsneuzerig de depressie-expert gaan zitten uithangen, maar ik denk toch echt dat ik iets beter heb zitten opletten, want als je niet eens hebt gemerkt dat het bonen waren terwijl ze het notabene een paar keer hebben gezegd heb je toch echt wat gemist.

Denk je nou echt dat ik gemist heb dat Justine het aantal bonen wist? Dan onderschat je me wel heel erg, het is een zeer belangrijk onderdeel van het hele verhaal. Ik heb helderziendheid niet uitgesloten, ik sluit niets uit. Mijn blik hoeft niet verruimd te worden xav. Je mag wel wat realistischer en origineler worden in je reacties, want tot nu toe maak je weinig indruk. Het is zo makkelijk een ander ervan te beschuldigen dat ie de film niet begrijpt maar zelf sta je geen centimeter open voor elke andere gedachte, vooral hij van mij komt. Kortzichtig, kinderachtig.
Als je niet normaal kunt discussiëren doe het dan ook niet. Wat mij betreft laten we het hierbij.

Rare snijbonen. Effe een melig tussendoortje aansnijden. Wie is er in de bonen? En komt boontje hier om zijn loontje? Justine is in elk geval geen schijnheilig boontje.

Ik mag een boontje wezen maar ik heb, op de avond voor de kerst nog wel, om een uur of half zes een brandende meteoriet gezien...scheerde laag horizontaal langs de hemel.

Ik zag gisteren toevallig een Ingmar Bergmann, Gefluister en geschreeuw, eigenlijk nog méér dan Melancholia één opeenvolging van wondermooie schilderijen, 90 minuten lang, waarbij ook levensmoeheid en melancholie belangrijke thema's vormen. Maar wat een verschil in emotionele, psychologische en dramatische diepgang! En dat zonder dreiging van een planeetinslag! Maar dat is misschien het verschil tussen 1974 en 2011...

Ik zag hem ook! Haalde de familie erbij die natuurlijk weer te laat was, maar het bleek dus geen meteoriet te zijn. klik!

Hier wordt je niet echt blij van maar dat was ook niet de bedoeling van Lars. Dit is echt LvT tenvoetenuit. Zeer actueel en gedurfd. Je voelt gewoon je kunt geen kant meer op er is niks meer wat de moeite waard is wat alles gaat toch naar de ........De film zet je wel tot nadenken, tenminste voor degenen die dat willen.

Bedankt Lars je krijgt van mij 5 * en misschien vind ik dit wel je beste film.

Neen , een sterke film is het voor mij niet geworden... De film biedt veel onderlinge emoties tussen de verschillende personages die mij niet wisten te boeien. Daarbij een beeld van de ultieme wanhoop ( einde van de aarde ) dat wel goed wordt weergegeven maar eveneens niet de dramatiek bij mij wist op te roepen. Helaas kon Lars mij dit keer niet overtuigen.
5/10

Nee dat is het verschil tussen Christelijke 19e Eeuw met dood en verdrongen sexualiteit in Bergmans bloedserieuze opvatting van 1974 en een nihilistische film uit 2011 waar cynische sex niet meer in een donkere kast zit en dood een oplossing is i.p.v een angstig probleem en somberheid uiteindelijk op deze wijze pikdonker wordt geironiseerd als ramp á lá Von Trier. Kortom: appels met peren vergelijken. Door de mand gevallen? Er is meer melancholisch fruit dan je denkt...

Leuk trouwens dat je een Bergman kan waarderen.

Voor mij de minste Von Trier. Het eerste uur rond Justine gaat nog wel (een soort kruising van Festen en Rachel Getting Married), daarna wordt het almaar potsierlijker. De zussen zijn vooral vervelend en ook audiovisueel valt er buiten het begin en eind maar bar weinig te genieten, met een irritante soundtrack en bovenal lelijk hand-held camerawerk dat niet bij deze film past (zeker niet in de 2e helft). Thematiek van naderend onheil wordt afstandelijk en saai uitgewerkt. Niet veel, dit.

1,5*.

Eergisteren herzien en het blijft indrukwekkend, al heb ik ook deze keer dezelfde minpunten ervaren. Wat ik ook wel jammer vind is dat de opname van Wagner tijdens de intro niet bepaald de beste is. Er komen een aantal toonladderloopjes voor de strijkers in voor die een beetje rommelig klinken. Maar goed, deze film heeft me ertoe gebracht naar de hele opera Tristan und Isolde te gaan luisteren, en dat is ook wel wat waard. Ik had em al voor herziening opgehoogd naar 4* en daar sta ik nog steeds achter.

Akkoord, Black Math, dat is voor mij trouwens ook zo: ik heb er tenminste een vernieuwde Wagner-interesse en -bewondering aan overgehouden. Maar dat is voor mij eigenlijk nog geen reden om deze film zélf, als film, hoger te kwoteren...

Ik hoop dat ik niet de indruk heb gegeven dat ik louter vanwege de muziek de film hoog waardeer. In dit geval is het een mix van beeld, muziek en inhoud. Muziek is zeker niet onbelangrijk en ook al is de muziek niet Von Triers verdienste, hij weet het wat mij betreft wel zeer smaakvol te gebruiken en dat is zeker iets waard.

wat raar, deze film een paar maanden geleden in de bios gezien en niet gereageerd.

ws moest ik hem even op me laten inwerken.

wat een pracht van een film! enorm indrukwekkend gefilmd, hij bleef nog dagenlang nadreunen in mijn geest.

heb hem inmiddels op dvd, hij blijft echt prachtig, maar in de bios kwam hij pas goed tot zijn recht, met name door het geluid.

De trailer van Melancholia zag er indrukwekkend uit.

Antichrist was niet zo goed, zo ook deze.

Het verhaal was erg mooi, maar ik dacht dat het verhaal rond de planeet Melancholia een grotere rol ging hebben. Dit is maar op het laatste half uur van belang.

Visueel zag de film er goed uit, maar het verhaal kon mij totaal niet boeien. Ik had ook totaal geen inleving. Ik vond het nogal saai en er waren dingen waar ik mij aan stoorde. Zoals het gedrag van Justine.

Niet voor mij. Ik ga voorlopig ook geen film van Von Trier meer zien. 2.5*

Als ik al niet depressief werd van de film, zijn het de reacties hier wel. Mjn god, wat een gezever om een doodsaaie film met een uitgedroogd verhaal en karakters. Ze hadden de film wat mij betreft in mogen korten tot 10 minuten; het begin en het eind. De rest is waardeloos.

kan je wel zeggen, wat een depresief figuur Wel goed gespeeld, daar ligt het niet aan.

Gewoon niet mijn type film. Vind het traag en oersaai.

Zelden dat een film zo lang door mijn hoofd bleef spoken als dat het geval was met Melancholia. De eerste helft is soms even doorbijten, maar blijkt essentieel te zijn voor de film tijdens het bekijken van deel 2.

Erg, erg indrukwekkend.

4.5

Film in de bios gezien. Ik ben van plan om de film ook op DVD te kopen. Zoals ik in slaap ben gevallen in de bios hoop ik dat ik de DVD straks ook kan gebruiken mocht ik een keer moeite hebben om in slaap te kopen.

Nu even serieus mijn mening over deze film: kunstzinnig gefilmd, maar de traagheid in verhaal bied je gerust een half uur de pauze om niet te kijken zonder iets te missen.

Wat een maffe maar wel zeer boeiende film. De opening is visueel een kunstwerk, daarna krijg je een raar bruiloftsfeest (deed me een beetje denken aan het feest in de film "Festen") voor de kiezen en daarna gaat de film over de enorme planeet die dreigend dichtbij komt. Visueel zat de film buitengewoon goed en mooi in elkaar en muzikaal was het ook best een feest. Qua verhaal (gaat min of meer over twee zussen) was het zeker in het eerste uur best raar (wel goed en interessant) maar het tweede gedeelte van de film vergoed film want dat vond ik buitengewoon boeiend en ook wel spannend. De cast deed het trouwens ook prima in deze film. Kirsten Dunst met haar flinke boezem (soms best prachtig in beeld gebracht) had best een maffe rol in deze film maar ze deed het wel goed als Justine. Haar zus Claire gespeeld door Charlotte Gainsbourg deed het eigenlijk zelfs nog beter en ook de rol van Kiefer Sutherland was zeer goed. Er zitten sowieso veel bekenden (o.a. John Hurt en Charlotte Rampling) in deze film en ze spelen allemaal goed. Het einde vond ik overigens prachtig. Ik kan me goed voorstellen als deze film genomineerd wordt voor enkele Oscars.