Melancholia (2011)

Tja, als je dat "fixatie" noemt... Als The Life of Brian zou eindigen met Wir setzen uns mit Tränen nieder uit de Matthäus Passion - wat zeg ik? eindigen? eigenlijk permanent overspoeld worden! - zou ik ongeveer even "gefixeerd" reageren... En in ieder geval niet echt "geraakt" door het gebeuren of de personnages... Maar dan was dat wellicht ook niet de bedoeling...

"I never tried (experienced.. ) before".

Precies: wat is de bedoeling van de maker?...wat probeert hij te zeggen? Wat maakt deze film anders dan andere films? Een film kan je op vele onverwachte manieren raken.

Dan andere films? Dan The Life of Brian bijvoorbeeld? Wel, Wagner hé!

Als in een Ring des Nibelungen blijf je, kort door de bocht, op één punt doordraaien...

Als bijvoorbeeld Fellini een "andere" film maakte, bv. "zijn" Casanova, in het 18de eeuwse Venetië, dan deed hij dat niet met muziek van Vivaldi of Monteverdi, maar met zijn eigen muziek, 't is te zeggen, de speciaal voor "zijn" film door zijn vaste filmcomponist Nino Rota gecreëerde muziek. Dát was pas "anders". Dát was pas een "andere" film, en een "andere" Casanova... Als je een "andere" film over melancholie wil maken, een soort ironisch-pathetische spotprent of "opgeblazen bel", probeer het dan eens met iets "anders" dan met de ouverture van de Tristan en Isolde van Wagner, om niet te vrágen naar onbegrip of misinterpretatie...

hihihi! exactly

Those bitches have locked themselves in their bathrooms and now they're taking a bath.

Melancholia, van Lars von Trier.

Heel speciale film voor mij, het is mijn allereerste film van von Trier!!

En die is goed bevallen, wat zeg ik, heel goed bevallen, nee nog niet juist,....

Hij is perfect in mijn ogen!! De combinatie van de overweldigende en machtige soundtrack, met de absoluut magische beelden zijn uniek. Zo mooi, dat ik na mijn eerste kijkbeurt gisteren, hem vandaag weer heb beken (niet de volledige film, maar wel het "nog nooit zo goed geziene begin" , waarbij de heerlijk vertraagde beelden en weeral de overheerlijke soundtrack grote parten speelden, en ook heb ik opnieuw gekeken naar het "nog nooit zo goed geziene einde van de film", echt spetterend (het einde heeft alle goede punten wat je voordien in de film gezien hebt samen gebracht : de soundtrack, de beelden, de acteerprestaties en natuurlijk de invloed van Lars von Trier (nu al een voor die man) die de film ook adembenemend spannend maakt door zijn meesterlijke timing). Ook heeft de film een erg goed verhaal.

Dit verhaal gaat net zoals '2012' over het einde van de wereld, maar dan met veel meer klasse en realiteit. Zodat de film doorgaans spannend en emotioneel word. Nog een vergelijking met 2012, oke : De speelduur, bij 2012 158 minuten. En daar verveelde ik me te pletter aan het veel te uitgerekte verhaaltje. Hier, bij Melancholia, 136 minuten. En hier verveelde ik me geen seconde. Dat laat nogmaals blijken dat deze film zoveel klasse en talent heeft.

Ps : De lage score op moviemeter en IMDB heeft denk ik te maken met het feit dat de meeste mensen geen surround hebben, anders zou hij wel hoger staan.

5*

21 september 2011:

Je begrijpt dat

Goede film al was deze in het begin redelijk langdraderig.

De Limousine scène hoop ik dan, want de intro was briljant.

Ik vrees dat de surround enkel mijn "Wagner-fixatie" heeft vergroot, en dus eigenlijk mijn filmkwotatie verlaagd...

En al die indrukwekkende beelden op het begin en einde dan?

Op zich misschien wel indrukwekkend, maar naar mijn gevoel niet echt relevant...

Jammer, maar heb je een grote en goede TV?

De eerste film van 'von Trier' die ik zag. Wat nou precies te verwachten was onduidelijk voor me. Maar een film als zovele andere leek me onwaarschijnlijk. Dat ik daarin gelijk kreeg bleek snel.

De film opent grandioos. Zelden zo'n apart, maar wel prachtig, begin gezien. Mysterieuzer wordt het echter wel.
De film vervolgt met een bruiloftsfeest. Onlogische overgang schijnt, maar alles wordt weldra duidelijker. Een normaal bruiloftsfeest is het niet. De bruid, in een enorm goede rol van Kirsten Dunst, blijkt last te hebben van depressiviteit. Maar ook haar moeder schijnt ze niet allemaal op een rijtje te hebben want ze krijgt het voor mekaar om tijdens een speech van haar ex, de vader van de bruid, een zeer ongemakkelijke interruptie te plaatsen waardoor spanningen nogal oplopen.
Justine, de bruid, krijgt het intussen steeds moeilijker. Je ziet dat ze enorm haar best doet om te genieten, maar dat ze, naarmate de avond vordert, het gewoon niet kan winnen van haar depressieve gevoelens.
Ondanks het enorm goede acteerwerk werd het op een gegeven moment lastig om door te kijken. Het werd nogal langdradig en ik kon me niet plaatsen in het gedrag dat Justine vertoonde. Ze leek ver weg in haar eigen wereld, ver weg van de realiteit.

Gelukkig neemt de film dan een andere wending. Na de desastreus verlopen bruiloft spitst de film zich naar een ander gegeven, namelijk planeet 'Melancholia', die de aarde moet passeren met gevaar voor een frontale botsing waarmee de hele wereld verloren zou gaan. Dit tweede gedeelte zien we vooral door de ogen van de zus van Justine, Claire.

Lars von Trier laat mooi de tegenstelling zien in de beleving van beide gebeurtenissen. Justine die zich tijdens de mooiste dag van haar leven erg slecht voelt. Claire die haar probeert op te beuren en er helemaal voor haar is, al is het op de verkeerde manier.
In het tweede gedeelte zien we het precies andersom. Wanneer de planeet steeds dichterbij komt en een botsing onvermijdelijk blijkt, wordt Claire, inclusief man, steeds wanhopiger terwijl Justine zich berust in haar lot en opgelucht schijnt te zijn dat dit alles ophoudt. Het einde is zeer indrukwekkend en sluit naadloos aan op het begin van de film.

Mijn eerste kennismaking met 'von Trier' is me niet tegengevallen. Ondanks de traagheid die de film kenmerkt valt veel op z'n plek nadat de film het einde bereikt heeft. Voor nu drieënhalve ster. Ruim voldoende!

En nu snel Antichrist kijken. Opening is misschien nog wel indrukwekkender.

Gisteren dvd gekocht. Ik kon niet wachten. Alleen augustus in de bioscoop volledig gezien en nu rustig thuis. De wiebelende camera stoorde me niet meer en ik was gefascineerd hoeveel ik gemist had of vergeten was en hoe de muziek geweldig past. (wat een gezeur over Von Triers keuze!)

Ik heb gisteren ook naar de langdradige Enter the void gekeken die cinematografisch fascinerend is maar vergeleken Melancholia inhoudelijk nogal (objectiverend) plat is, terwijl Von Triers persoonlijke aanpak juist diepte en spanning geeft...zodat ik ondanks de lengte tot eind geboeid blijf. De rust in de film, die z.g.n. saaiheid, geeft juist de melancholische ramp extra kracht. Elk uitgesproken woord krijgt extra lading. Von Trier verbeeldt de mens 'op het scherp van de snede'. Als Justine op het eind boosaardig het over een "peace of shit" heeft dan schemert ook Von Triers eigen haat betreffende cliché's (van o.a. rampen) een rol mee.

Nee Melancholia is voor mij (op dvd) een absoluut meesterwerk, die ik tot het bittere eind zal verdedigen.

Ik vind dit ook een van de beste die ik ken.

(overigens heeft Enter the Void m.i. een tweede laag, waar kijkers (bewust?) van afgeleid worden door de lengte van de film en de 'herhalingen', zie mijn gedachten hierover op het spoilertopic)

Had je je al afgevraagd waarom hier drie mensen het eind meemaken vanuit het grote feest met al die familieleden en vrienden? Ben benieuwd naar (jouw) gedachten hierover.

Een erg mooie film.

Echtgenoot Clair: "Are you afraid?"
Claire: "No it looks friendly"

Wat een ijzingwekkende film heeft Lars von Trier hier voortgebracht.

Muziek die echt onder de nagels kruipt, prachtige visuele shots ( paarden in de mist, de bol Melancholia, beginsequentie ...), uitmuntende acteerprestaties van de onzekere en suicidale Dunst, de gekwelde en doodvermoeide Gainsbourg en ik was ook aangenaam verrast door Surtherland. Perfecte casting imo.

Klein minpuntje vond ik de speelduur, maar ik neem aan dat von Trier ruime tijd wou vrijmaken, en de opbouw grondig wou verzorgen voor de fantastische climax.

Ik heb de sfeer nog niet vermeld, de trouw deed me sterk denken aan het gênante en misselijkmakende "Festen", hetzij op een minder expliciete manier, en het tweede deel van de film deed me op een of andere manier denken aan Donnie Darko, hetzij op een meer "volwassen" manier. Je voelt dat de wereld gaat vergaan, en de manier waarop de personages zich gedragen lijkt beangstigend realistisch. Vooral het personage die Gainsbourg neerzet.

Aparte en volgens mij de sterkste film met voorsprong van Trier tot nu toe. Waardering kan nog omhoog gaan naar 4.5* na herziening. 4* voorlopig dik verdiend.

Wat een rare film zeg.

Vond er bar weinig aan.

Wil je een beetje meer info geven?

Ik zie onder de familieleden inderdaad wel wat raakvlakken met Festen. De depressie wordt goed weergegeven, de eenzaamheid en later opluchting/gelatenheid wanneer de dood nadert. Dunst acteert echt ijzersterk!. Het verhaal en de rollen, behoudens die van Justine, slaan echt helemaal nergens op. De film had in potentie een topper kunnen zijn, maar het (onlogische) verhaal om het thema heen is echt matig uitgewerkt.

Zou je dat nader kunnen uitleggen, want welke (on)logica bedoel je? De logica (intentie) van de maker of een vermeend objectieve?

Voor mij wordt op het eind volstrekt duidelijk dat Justine anders met een ramp omgaat dan een 'gewoon' mens en daarbij had Justine een eigen sombere wetenschap die volstrekt haaks stond op de rest... Als je, in contrast met een heersend maatschappelijk opgeklopt optimisme, een radicaal demotiverende levensvisie hebt... dan ben je geneigd in jezelf terug te trekken. (of je vormt een 'sekte')

Bij Von Triers films (o.a.Antichrist) speelt volgens mij ook de generalisering van 'vrouwelijke intuïtie' een rol... hij laat hier zien, zonder al teveel nadruk juist door de rampzalige context, dat ook vrouwen daarin niet gelijk zijn.

ps: Von Trier is een intellectuele multitasker...

Vleugje Festen.

Wat begint als een drama waarbij de spanning op uiterst subtiele wijze effect behaalt, voelt al snel onbehaaglijk aan door de prima performances. Toch is het wachten op een bom die vooral psychologisch, maar pas in de tweede helft letterlijk, inslaat. Die andere Deens-Zweedse productie, Festen, weet hier met slechts één vleugje op positieve wijze herinnering op te wekken. Al overheerst bij Melancholia met name de dreiging, in plaats van de klap van een uitgesproken woord.

Dat woord wordt alsnog uitgesproken tijdens de tweede akte, wanneer exact wordt omschreven waarom de bruiloft nogal in schril contrast stond met de bruid haar geestestoestand. Het doet tevens mooi tegenwicht bieden aan de dan ontstane thematiek rond een wereld die misschien wel op het punt staat te vergaan. Regisseur Von Trier vertelt dit originele verhaal op indrukwekkende wijze door visuele flair ten toon te spreiden en zich te bedienen van een schitterende soundtrack.

Met dank aan Wild Bunch voor het recensie-exemplaar.

Geweldig.

Misschien kunnen we naast Jung ook Dabrowski hier op los laten (klik op 'Niveaus' in het menu).

Spoilertags?