Schindler's List (1993)

Waarom?

pekkige bassie... o,5?

Laatst weer een keertje herzien en hoewel ik het nog steeds een heel erg mooie en indrukwekkende film vind ben ik tot de conclusie gekomen dat ie toch niet bij mijn 5* rijtje hoort. Sommige scenes raakte me namelijk wat minder dan de vorige keer dat ik hem zag. Maar nog steeds een welverdiende 4,5*

Echt goede films worden toch beter ?

Precies, 5* films zijn voor mij films die ik kan blijven kijken zonder ze aan impact inboeten. Dat is eigenlijk ook de reden waarom ik tegenwoordig niet direct 5* aan een film wil geven. Nu geef ik eigenlijk maximaal 4,5* aan een nieuw gekeken film, of ik wacht met stemmen tot ik hem een tweede keer gezien heb.

Goeie film, alleen het einde is zo overdreven. Desondanks toch zeer realistisch. 4,5

Droevige film. De treurnis straalt er vanaf.

Desondanks is deze film toch zeer goed dus geef ik de film 4 sterren

Walgelijk paternalistisch filmpje. Spielberg gebruikt dezelfde filmische truken om de joden in beeld te brengen als met de dinosaurussen in Jurassic Park. Pure slijm en stroop, volksverlakkerij en plaatsvervangende schaamte. Niet erg politiek correct om dit te zeggen natuurlijk, maar deze mening heeft niets te maken met het onderwerp, doch wel met Spielbergs alles bijhalve integere aanpak. Geef mij maar The Pianist!

ik zie niet in waarom de joden net als de dinosaurussen in Jurassic Park in beeld worden gebracht. ten eerste zijn de beelden zwart- wit. omdat vader spielberg dat zo wilde (ondanks protesten van Universal).

er zijn veel minder special effects gebruikt en... ach de koppeling naar JP is eigenlijk te gek voor woorden.

vertel mij maar eens wat het grote verschil is tussen de joden uit de pianist of de joden uit schindler's list.

volgens mij heb je gewoon een hekel aan spielberg. dat mag, maar kom niet met onzin argumenten als

Mr pink: Als je met zo'n harde afwijkende mening komt, vergeet 'm dan niet te onderbouwen. Anders is het erg moeilijk je serieus te nemen.

=> welke truken? (trucs dus)

=> wie slijmt wie?

=> verlakkerij van welk volk?

=> welke schaamte vervang je plaatselijk

Zelf heb ik plaatsvervangende schaamte vanwege het loze gehalte van de beweringen. Wat wil je nou eigenlijk zeggen, kom eens over de brug.

Inderdaad: welkom in de zwart-wit wereld van meneer Spielberg. Sorry hoor, maar een film in zwart-wit draaien kan nauwelijks gelden als argument dat de regisseur een verpersoonlijking is van integriteit. Integendeel: Spielberg is een meester in het manipuleren. De film is simplistisch én emotioneel manipulatief. In die manipulatie geeft Spielberg (in ware Hollywood-stijl) plankgas, daar waar hij beter af en toe op de rem had gaan staan en het materiaal voor zich had laten spreken. Het klinkt misschien arrogant, maar ik heb genoeg films gezien om me terdege bewust te zijn van de mechaniekje die Spielberg gebruikt. Enkele voorbeelden.

-Een scène zoals het verbranden van de lijken wordt als een 'onthullend'kraanshot in beeld gebracht en gaat gepaard met een bombastische, beladen score (mét koorstemmen!!). Wanneer je shokkerende beelden gebruikt die zwelgen van emotie is het gebruik van hypersentimentele muziek op z'n zachts gezegd twijfelachtig.

-Er is de scène waar een groep naakte gevangenen naar de 'douchecellen' gebracht worden. Ze verwachten zich aan de dood, maar reageren plots euforisch wanneer er geen gas, maar water op hun neerdaalt. Dit lijkt me heel duidelijk de keuze van een filmmaker die met onze emoties speelt. Leuk detail: van découpage is deze scène identiek aan een scène uit Jurrasic Park; tergend traag rijdt de camera in op de deur van het douche-vertrek (spanning opbouwen!) met een cirkelvormig raam, dàn de clue. In JP rijdt de camera in op het cirkelvormig raam van een keuken waar zich een paar kinderen schuil houden. Dàn: het schrikeffect.

-Om bij z'n publiek een empatische impact te verkrijgen voor de 'slachtoffers' maakt Spielberg ook hier met regelmaat gebruik van een truc die zo oud is als de straat: hij filmt die actie vanuit het standpunt van de 'boosdoeners'(subjectieve cameravoering).

Slechts enkele voorbeelden, en dan heb ik het nog niet gehad over het meisje met de rode jas...

Terug naar de 'zwart-wit' wereld van de regisseur, dan maar.

Spielberg gebruikt vereenvoudigde personages omdat die beter in zijn kraam passen. Oscar Schindler is een larger-than-life-figuur die inderdaad de levens van 1100 joden redde. Hoe? Door manipulatie. Door te consorteren met de nazi's. Spielberg hangt wel een heel heroïsch beeld op van een man wiens drijfveren in werkelijkheid nogal dubieus waren. Een industrieel die Poolse joden (gemotiveerde en gratis werkkrachten) tewerkstelde in zijn munitiefabriek in Krakow... Need I say more?

Ook het personage van Ralph Fiennes is -aan de andere kant van het spectrum- nogal simplistisch. De verpersoonlijking van het kwade, zeg maar. De scène waar Fiennes (met ontbloot bovenlijf en vette pens) vanop zijn balkon op een horde voorbijlopende gevangenen in de verte schiet, is zo grotesk dat ze enkel op mijn lachspieren werkt. Zwart en wit. In deze dramatische context doen de joden bijna uitsluitend dienst als decorelement. Slachtoffers die geen stem hebben, geen persoonlijkheid. Je kan je de vraag stellen of een Holocaust-film niet moet gaan over zij die eronder geleden hebben...

Met Schindler's List heeft Spielberg veel mensen ervan bewust gemaakt dat deze monsterlijke feiten zich in een recent verleden hebben voorgedaan. Vooral dan in 'onwetend' Amerika. Dàt is de enige verdienste van deze film. Wie geïnteresseerd is in een minder pathetische filmische benadering van dit onderwerp: check out SHOAH of NUIT ET BROUILLARD.

I rest my case, members of the jury. Wiens ogen nog steeds niet open zijn, hoeft enkel de laatste tien minuten van SL opnieuw te bekijken.

Eerst krijgen we de een stroperige, emotionele monoloog (Oscar-time, moet men gedacht hebben) van Liam Neeson, vervolgens de moraliserende epiloog aan het graf van de held (in kleur) waar Spielberg in een zelfvoldane overdaad pas echt de pedalen verliest...

Uw nederige dienaar,

Mr Pink

Film is per definitie manipulatief en in élke film worden al dan niet reeds wijd verspreide en vaker vertoonde trucjes vertoond. Ze vallen alleen méér op als een film je niet bevalt. Het zijn de uit de hoogte sprekende recensenten die hier een probléém van maken.. De wetenschappelijke invalshoek dat je je vooral niet te véél mag laten meevoeren door emoties (die, daar twijfel ik bij Spielberg geen moment aan, met volledig oprechte intenties aangezwengeld worden) is van een nuchterheid waar ik zo langzamerhand van moet kotsen.

Ik vind Schindler's List ook lang niet het superieure meesterwerk zoals het door velen wordt gezien en ik kan me vinden in veel van je opmerkingen (behalve dan dat deze 'manipulatie' laakbaar is dus) , maar deze opmerking slaat de plank echt volledig mis. Ten eerste hoéft een film helemaal niet vooral over slachtoffers te gaan - over manipulatief gesproken - en ten tweede ruimt Schindler's List m.i. behoorlijk wat tijd in voor déze kant van het verhaal. Dat 'ie verder een beetje aan de oppervlakte blijft en hier en daar neigt naar een zwart/witte beeldvorming, daar kan ik me niettemin dus wel in vinden.

Het 'pleidooi' van Mr. Pink kan mijn sympathie grotendeels hebben.

Mr. Pink geeft imho een helder voorbeeld hoe Spielberg filmische technieken gebruikt om het verhaal te romantiseren. Je hebt er duidelijk verstand van.

Het is geen documentaire maar suggereert wel authentiek het verhaal van Schindler te vertellen. Die mengeling van fictie en feiten manipuleren de film in een eendimensionale zwart/wit verhouding.

Maar aan de andere kant is Schindler de personificatie van het 'menselijk hart' en op die manier weliswaar theatraal aangedikt maar erg ontroerend en oprecht neergezet.

Ik vond de aanwezigheid van Spielberg zelf op het eind vd film een oprecht eerbetoon.

Ik begrijp niet wat er mis is met enige romantisering betreffende de Holocaust. Elke gebeurtenis, hoe vreselijk ook, kan geromantiseerd worden om de kijker mee te laten voelen met de ellende.

Natuurlijk kan je alles sober houden en dan maar afwachten of het effect heeft (wat onmogelijk is, want film is nu eenmaal geen realiteit). Er is geen enkele film over de oorlog die niet gemaakt is zoals Mr Pink beschrijft, ook The Pianist bvb dikt vaak het één en ander aan.

Ipv effectbejag vind ik het eerder duidelijk maken hoe mensen zich zouden hebben kunnen voelen.

Die 'spraakmakende' douche-scene bijvoorbeeld. Natuurlijk komt daar allerlei emotie bij kijken, maar dat zijn dingen die werkelijk konden plaatsvinden. Om dit dan filmisch in beeld te brengen is voor mij vooral verduidelijking ipv effectbejag.

.. en ook al was het effectbejag, so what? Die term is me trouwens nog nooit duidelijk uitgelegd. Als er een stevige aktiescene in een film zit om de adrenaline door je lijf te laten pompen (duidelijk effectbejag), wordt deze term vrijwel nooit gebruikt (en al helemaal niet als de scene in kwestie als prettig wordt ervaren). Om een of andere reden wordt deze manipulatie bij verdriet en soortgelijke emotie een stuk minder geaccepteerd.

Waarschijnlijk dat de enige manier voor mensen die kritiek hebben op dit soort films zou zijn om een soort van Dogma-filmstijl te hanteren.

Maar ja..of dat nou zo'n veel betere film zou opleveren?

Mee eens! Top! Kippenvel!

mooi betoog mr. pink (onze namen zijn in deze wel ironisch).

ik kan alleen maar blij zijn dat je je mening zo uitgebreid toelicht. ik ben het alleen op geen enkel punt met je eens.

wat ik probeerde te zeggen met het feit dat de film in zwart-wit is, is het volgende;

je maakt de vergelijking met JP (een ECHT commerciele film). schindler's list is m.i. veel minder commercieel.(een film is overigens per definitie aan commercie onderworpen, een belangrijk onderdeel van het bestaansrecht van een film).

het project was een veel groter risico geworden dan nodig was. zouden de mensen wel zo massaal af komen op een zwart-wit als op een kleurenfilm?

ik bedoelde dus niet:

dat is het manipulatief verdraaien van mijn woorden.

dat je spielberg een meester in manipuleren noemt, kan alleen maar een groot compliment zijn voor een regisseur. (zelfs bij deze film).

verder wordt het een welles/nietes spelletje, waarin woorden als moralistisch, oprechtheid en commercie een belangrijke rol zullen spelen.

ik heb mijn mening (ook een aantal pagina's terug) al uitgebreid aan het woord gelaten.

verder denk ik dat je bevooroordeeld aan deze film begonnen was (spielberg).

ik wil best per voorbeeld aangeven waarom ik het er niet met eens ben. ik denk alleen dat niemand daarop zit te wachten. maar op verzoek wil ik dus best enige uitleg extra verschaffen mr. pink.

Menni heeft in deze discussie alles gezegd wat ik wilde zeggen.

Ik plant alleen maar zaadjes, mister blonde.

PS: I'm against tipping. Don't believe in it.

Terechte opmerking. Ik twijfel dan ook niet aan de oprechte bedoelingen van Spielberg, maar bij de uitwerking ervan stel ik mij toch wel vragen.

Overigens is het niet zo dat ik Spielbergs oeuvre niet kan appreciëren. Jaws, Indiana Jones, ET: geweldige films.

Het gaat echter niet op om Spielberg heilig te verklaren omdat hij Schindler's List gemaakt heeft.

Spielberg kreeg destijds bakken kritiek over zich heen met 'The Color Purple'. Omdat die film bombastisch, sentimenteel, manipulatief is. Maar vooral omdat hij het beladen verhaal vertelt van arme, onderdrukte zwarten en gemaakt werd door de grootste Hollywoodregisseur. "Wie denkt die Spielberg wel dat hij is: ons een belerend wijsvingertje ophouden?" was de teneur.

In Schindler's List tapt Spielberg m.i. uit hetzelfde vaatje, maar hier is er echter geen enkele criticus die daar problemen mee heeft.

Spielberg is van Joodse afkomst, dus dat zou in deze niet erg politiek correct zijn. Dàt vind ik hypocriet.

Vandaar: deze knuppel in het hoenderhok.

Schindler's List een enorm overschatte film noemen is al bijna genoeg om verketterd te worden

Elke film maakt gebruik van dezelfde taal, maar sluit dit uit dat we de manier waarop de regisseur deze taal hanteert aan een kritische blik mogen onderwerpen?

Ik wil zeker geen pleidooi houden voor dogme-films. Dààr vind ik dat de toeschouwer er zich altijd van bewust is dat hij naar een film aan het kijken is, en dat belemmert mij om op te gaan in de filmbeleving.

Uiteraard is film een manipulatieve vorm van expressie, maar wil dit dan ook zeggen dat het doel ten allen tijden de middellen heiligt? Als het om emotioneel beladen onderwerpen gaat, verwacht ik van een regisseur enige omzichtigheid.

Mijn mening: daar waar Polanski met verve balanceert op een slap touw, gaat Spielberg stevig uit de bocht.

Bestaat er eigenlijk van Schindler's List een versie in kleur ?

Als je de film hebt gezien, weet je dat dit nooit zal gebeuren.

Vreemd, want iemand had me ooit verteld dat hij het eerst in kleur(ingekleurd)had gezien en daarna in zwart-wit.

Zeker dat die niet alleen doelde op het ingekleurde rode jasje?

Begin en einde is in het kleur, geeft de heden aan. Het zwart/witte deel (grootste deel) geeft de verleden aan

Weet iemand wat de grootste verschillen zijn tussen de film en de realiteit van Schindler's leven en zijn redding van de 1100 Joden?

En heeft hier iemand een link van?