Midnight in Paris (2011)

Woody Allen aan het nachtdromen geslagen.

En dat in de gedaante van Owen Wilson, die met zijn blonde haardos geknipt is voor deze rol. Heb een aantal maal smakelijk om hem moeten lachen, terwijl ik hem voordat ik Marley en Me en deze film zag niet zo geweldig vond.

De film begint met een heerlijk intro van het mooie Parijs, die ervoor zorgt dat ik enorme zin krijg om door de stad, langs de vele cafeetjes en bloemenkioskjes te lopen en alle zalige geuren in te snuiven. Dan komt het goed uit dat het hoofdpersonage dit voor je doet en je alsnog vanaf de bank door Parijs slentert.

Midnight in Paris is een film voor fijnproevers, voor romantisch aangelegde personen, die gevoelig zijn voor sfeer en nostalgie. Eigenlijk valt of staat de film bij dit gegeven. De film is dromerig, en dat komt in eerste instantie natuurlijk door het verhaal/concept - die geweldig is - en de vele sprookjesachtige ontmoetingen, maar ook vanwege de setting en alle details die de film rijk is. Grootste pluspunt: de romantiek van Parijs komt heel duidelijk uit de verf.

Rachel McAdams is ongelooflijk irritant, al is dat natuurlijk de bedoeling, maar het valt me op dat ze continue dit soort rollen invult. Een afschuwelijk wicht is het (in films).

Allen is wellicht wat te uitleggerig (zoals gewoonlijk) en de ontmoetingen hadden best wat diverser mogen zijn, maar ik heb echt enorm genoten en wat was het jammer toen de eindcredits in beeld verschenen, al was het einde bevredigend.

Binnen 5 minuten van de 4* een 4,5* gemaakt, want dat is-ie waard. Weer een film erbij met een hoge herzieningswaarde.

Leg eens uit dan? De film haalt in mijn ogen juist legendes als Hemingway, Scott Fitgerald, Dali van hun voetstuk. Woody Allen strijdt in zijn films tegen pretentieuze types en pseudo-intellectuelen, in Midnight in Paris misschien nog wel het meest.

wihu, je maakt hier nogal een statement. Matchpoint, VCB, Midnight in Paris en To Rome with love hebben het behoorlijk goed gedaan, tot op heden. Dat je dat niet ziet, kan ik ook niet helpen . Daarnaast durf ik te stellen dat Matchpoint en VCB bij zijn betere werk horen.

Het was een beetje kort door de bocht om alle films van Allen over één kam te scheren, in zoverre begrijp ik je reactie. Ik zie echter echt niet waarom op locatie draaien automatisch zou moeten lijden tot een realistisch beeld van een stad. Er zijn veel meer factoren die bepalen, of er in een film een realistisch dan wel een geromantiseerd beeld geschetst wordt, dan de huizen en straten die te zien zijn. Films als Bullets over Broadway, Broadway Danny Rose of the Purple Rose of Cairo staan met hun romantisering van New York toch echt niet zover af van Midnight in Paris.

Woody Allen heb ik de laatste jaren alleen maar in het nieuws zien komen voor het openhouden van zijn handjes bij Europese hoofdsteden en dat zorgt al voor een vieze smaak in de mond als ik de film bekijk. Bijna is er een link met One Night In Paris, behalve dat de titels op elkaar lijken.

Van Woody Allen was ik toch al geen fan en ook Midnight In Paris onderstreept dat maar weer eens. Ik vond het maar een zielloos filmpje over een dwijl van een vent die wat door parijs struint. Aangezien Parijs (mee)betaalt, krijgen we in deze videofolder meteen even wat highlights van de stad te zien. Dat gebeurt natuurlijk meer, maar niet zo open en bloot als bij Woody Allen het geval is.

Tuurlijk ziet de stad er wel mooi uit, maar in mijn ogen zit Allen hier vooral wat te prostitueren. Dat moet hij helemaal zelf weten. Het tijdreiselement was geinig, maar de film kent hoogte- noch dieptepunten. Behalve de detective dan die in de pruikentijd belandt. Wat een flauwekul zeg. Verder was het verhaal te makkelijk met allerlei stereotypetjes.

Ik had het dappere voornemen om eens flink in de Woody's te duiken met behulp van Netflix. Ik kende hem alleen van Blue Jasmine en Magic In The Moonlight (wat ik respectievelijk een erg goede en erg leuke film vind) en vond het nu wel eens tijd voor wat meer historie. Na twee "komedies" en een van de naar mijn mening meest overschatte films aller tijden - Annie Hall - geprobeerd te hebben, schrapte ik al snel de overige films waar hij zelf in speelt; wat een onuitstaanbare, totaal niet-grappige stuiterbal die vooral heel elitair probeert over te komen.

Het latere Vicky Cristina Barcelona vond ik dan wel weer (luchtig maar) leuk, maar het einde van Midnight In Paris heb ik niet eens gehaald. Bah, bah, bah, wat komt Woody hier toch weer geforceerd elitair uit de hoek, terwijl het gebrek aan diepgang (veel verder dan het gooien met namen komt hij niet) het des te beschamender maakt. Doet me denken aan Chazia Mourali die bij DWDD Queens Bohemian Rhapsody onderkwijlt.

Ik zet Blue Jasmine - vooral vanwege de briljante Blanchett - nog eens op, maar verder ben ik voorlopig wel even klaar met dit over het paard getilde menneke. Ik zal ongetwijfeld íéts missen, anders zou hij niet zo'n status hebben, maar wát dat dan is, is me een raadsel.

Zoals niet elke romantische komedie dat is (mierzoet stelletje dat grappige dingen meemaakt) splijt in Midnight In Paris de relatie van de protagonist, maar ook de tijd als er een surreële transitie met het Parijs van de jaren '20 ontstaat.
Allen speelt ditmaal geen rol, maar heeft daarvoor Owen Wilson in een jonge, pseudo-naïeve versie van hemzelf gekneed. Dat loopt daar de hele tijd met zijn handen in zijn zakken en met zijn huilerige hondenogen onschuldig te wezen. Gil (Wilson) is een novelist maar durft niemand zijn roman te laten lezen, hij ontmoet op een feestje Scott Fitzgerald (schrijver The Great Gatsby), waar Cole Porter de piano verzorgt en daarna via een taxi gaat de romantische reis door de jaren '20 voort met Salvador Dali (Adrien Brody), Picasso en Bunuel. Een reis naar de 19de eeuwse Romantiek en dus wordt het een ontzettend nostalgische film en nostalgie is de dood in de pot voor de mens.
Een ongecompliceerde film, een lucide droom (sowieso kent dromen meer gebruikmakend van de hersencapaciteit van de mens, door opgewekte fantasie). Voor Allen een oubade aan schilderachtig Parijs en voor ongedwongen zwijmelarij zit u garant.

Met stijgende verbazing hier naar zitten kijken.

Midnight in Paris opent al zeer merkwaardig met een minuten durend soort van VVV-filmpje, in statische shots, onder begeleiding van behoorlijk op de zenuwen werkend getoeter.

Vervolgens passeert een hele reeks clichés over Parijs – en dan met name zoals gezien door de ogen van de Amerikaanse toerist – duimendik in de verf gezet de revue, maar erg lollig wil het allemaal niet worden. Daarvoor zijn de teksten over het algemeen veel te slap, en ook de twee elkaar herhaaldelijk kruisende verhaallijntjes zijn inhoudelijk lang niet strak genoeg gespannen.

Bij die aanstaande schoonfamilie, inclusief verloofde, is wel heel duidelijk op de respectievelijke voorhoofden gekalkt dat ze nare mensen zijn; idem dito voor de Sorbonne-professor, van wie voor de zekerheid ook nog even expliciet vertéld wordt dat ie ‘pedant’ is. Ook de schetsen van de kunstenaars in de jaren twintig blijven flauw en oppervlakkig, en worden nergens leuk.

Het aanhoudende, nadrukkelijk idolate gezemel over dat fantastische Parijs gaat al snel tegenstaan, en ik vraag me toch af of Allen hier niet alles en iedereen een beetje in de maling zit te nemen. Of is hij hier gewoon zichzelf aan het parodiëren? Je zou het haast wel zeggen, met een acteur in de hoofdrol wiens voornaamste kwaliteit het verdienstelijk nabootsen van zijn typische ‘wat heb ik nou aan m’n fiets hangen’-intonatie lijkt te zijn.

Maar dan nog, het blijft mij echt een raadsel wat ik verder moet aanvangen met deze saaie dagdroom van een sullige tweederangs scenarioschrijver, een wouldbe kunstenaar, voor wie het summum van romantiek schijnt te zijn: in de regen lopen in de lichtstad, met een leuke Parisienne aan zijn zijde. En van dat hele nostalgie-idee weet Allen wat mij betreft ook al weinig te bakken.

Om er maar een slag naar te slaan, naar wat hier in hemelsnaam het idee achter is geweest: ik kan er niet meer van maken dat Allen hiermee vooral op de commerciële Amerikaanse markt probeerde te scoren.

Het was al een tijdje geleden dat ik een werk van Allen onder ogen kreeg. Het zullen er bij elkaar intussen wel meer dan tien zijn. Voor zover ik mij herinner, zaten daar best een paar geestige, en zelfs goede films bij, naast enkele wat minder geslaagde. Maar ‘minder geslaagd’ lijkt me als kwalificatie nog iets te veel eer voor Midnight in Paris. Ik vind dit met afstand de zwakste van hem die ik heb gezien.

De dialogen sprankelen niet van begin tot einde zoals dat in Annie Hall het geval was en visueel ziet het er soms nogal ongeïnspireerd uit, maar toch is Midnight in Paris een heerlijke film. Owen Wilson is goed op dreef als onze gids in het tijdreizen, samen met hem beleven we elke minuut nieuwe ontdekkingen. Bovendien wordt de sfeer van de jaren 20 ge-wel-dig neergezet. Marion Cotillard vertolkt haar rol met veel gevoel, warmte en naturel en het is bijzonder jammer dat we Adrien Brody zo weinig te zien krijgen, want hij is fenomenaal als Salvador Dali. Tot ziens iedereen, ik ga een nachtwandeling maken in Parijs.

Ooit was ik wel een behoorlijke liefhebber van Woody Allen. Van tussen 1966 en 1996 heb ik 25 van zijn 28 films gezien – en toen was het ineens over en had ik genoeg van zijn typische humor, zijn beschaafde stijl van filmen en zijn hoofdpersonen met wie ik me eigenlijk nooit helemaal kon vereenzelvigen (hoewel de gedachtenwereld en het milieu van Allen zo vaak tegen dat van mij aan lijken te schurken). Ik heb me daarna aan nog maar één film van hem gewaagd, en pas nu Midnight in Paris op televisie werd uitgezonden heb ik me er weer eens toe gezet om een film van de oude meester te bekijken. Vermakelijk, vriendelijk en charmant, met een geweldig uitgangspunt waarvan de schittering in de loop van de film steeds meer uitdooft en met helaas een druil van een acteur in de hoofdrol, en toen de film voorbij was ging ik weer over tot de orde van de dag zonder dat er ook maar íéts bleef hangen... Woody Allen bevindt zich op het éne spoor en maakt al vijftig jaar films die vaak als een hoogtepunt van de Amerikaanse cinema worden gezien, en ik bevind mij op een parallel spoor, volg zijn oeuvre met een lichte bevreemding, en voel vooral spijt dat deze man niet mijn ding is. Jammer, want vanwege het leuke uitgangspunt (en mijn bekendheid met het werk sommige van de historische personages) had ik hier best hoge verwachtingen van. Maar wat moet Michael Sheen een pret hebben gehad met deze rol, en wat schittert Adrien Brody...

“A man in love with a woman from a different era. I see a photograph!”

Midnight in Paris is een mindere film uit het uitgebreide oeuvre van Woody Allen. Ik kan zijn films meestal zeer waarderen door de scherpe dialogen, mooie observaties, leuke acteurs en luchtige toon waarop hij omgaat met het fenomeen schuld en boete. Jammer genoeg is Midnight een beetje nietszeggend en een tikkeltje pedant. Net zoals het karakter Paul (heerlijk gespeeld door Michael Sheen) wil Allen even laten zien hoeveel hij weet over Parijs, haar geschiedenis en historische figuren.

Helaas komt hij niet verder dan wat oppervlakkige observaties en maakt hij van onder meer Hemingway, Scott Fitzgerald, Picasso en Salvador Dali meer karikaturen dan mensen van vlees en bloed. Het verhaal kabbelt rustig voort maar welk punt Allen wil maken blijft onduidelijk. Wat deze film wel de moeite waard maakt zijn de fijne acteerprestaties van onder andere Wilson, Sheen, McAdams, Cotillard, Seydoux en de zichtbaar lol belevende Brody, de prachtige cinematografie en natuurlijk Parijs als decor. Want als ode aan Parijs is deze film zeker geslaagd. Helaas is het voor de rest erg middelmatig.

"Midnight in Paris" is geen meesterwerk, maar een dromerige fantasie; een poëtische mijmering over liefde en nog veel meer.

Owen Wilson is echt puik als de copie van Woody Allen en de pastelkleuren van de film zijn prachtig. Parijs is ook mijn geliefkoosde grootstad en als naast de romantische (zelfs in de regen) plaatsjes er nog een opsmuk van croonermuziek uit de jaren 20 bijkomt, dan is het direct hoogspanning. Het idee om dergelijke fantasierijke film te maken is schitterend; ge kunt er alleen maar met een zelfvoldane glimlach van genieten.

Mijn eerste echte kennismaking met Woody Allen als regisseur, een kennismaking die mij erg nieuwsgierig heeft gemaakt. Midnight in Paris zou wel eens de beste romantische komedie die ik tot nu toe gezien heb kunnen zijn, niet dat dit er gigantisch veel zijn maar alsnog.

De dialogen vind ik ijzersterk, er wordt op een simpele en natuurlijke manier gesproken maar de filosofische inslag gaat hierdoor niet verloren. Enig smetje hierop is dat niet erg thuis ben in de vroege kunst en schrijvers en zeker niet in de categorie die in de film wordt behandeld, dit maakt het af en toe wat afstandelijk.

Owen Wilson zet hier een prima rol neer, hij geeft het hoofdpersonage sterk vorm. Ook de dialogen doet hij sterk al vind ik het zo af en toe net iets te overdreven gespeeld. De rest van de cast verdiend ook een compliment, het ziet er allemaal erg strak uit.

Naast de dialogen en de cast heeft de film nog meer in huis, Parijs wordt ontzettend mooi in beeld gebracht. Zowel recente beelden als de beelden van Parijs in verschillende decennia van de vorige eeuw. Dit alles vormt samen met de subtiele en verfijnde humor een schitterend geheel. Vierenhalve ster.

Midnight in Paris is een dromerige charmante film over het nostalgische Parijs. De mooie plaatjes over de verlichte straatlantaarns langs de Seine of andere pittoreske straatjes zijn legio. Midnight in Paris is één grote toeristische reisgids doorheen de stad.

Fijn verhaal met Owen Wilson in de hoofdrol die in een soort van teletijdmachine kennismaakt met grootheden als Dali, Gaugain, Picasso , Hemingway, ... Geen Van Gogh gezien, die mankeerde nog voor "zijn" Parijs, mede doordat de filmposter gebaseerd is op één van zijn schilderijen. Qua plot niet altijd even geloofwaardig: zo vond de relatie met zijn vriendin maar bizar. Alsof je dagelijks op je dooie eentje door het nachtelijke Parijs kan gaan dwalen. Hun relatie begon op de duur te vervelen. De dialogen zaten goed en ik heb geboeid gekeken naar de grootheden die de revue passeerden. Leuk rolletje overigens voor Adrien Brody als Salvador Dali. Hier en daar ook wat grappig, zeker wanneer hij die kunstkenner Paul op zijn plaats zette.

Niet Woody's beste, die eer is nog steeds weggelegd voor Manhattan, maar best een aangenaam en verfrissend kijkstuk. Leuk!

Met iedere film die ik zie begin ik Woody Allen meer te waarderen. Midnight in Paris is een regelrechte liefdesverklaring aan de stad en zijn (soms illustere) inwoners. Bijna in alles cliché: de beelden van het toeristisch Parijs, de one-liners van Hemmingway, de Fitzgerarlds, het romantische verhaaltje enz. Maar zo liefdevol en intelligent uitgevoerd dat ik popel om Parijs weer eens te bezoeken. Kan Woody Allen niet een film maken over Rotterdam? Lijkt me een leuke opdracht in het kader van city sponsering, krijg je tenminste waar voor je geld.

In Vlaanderen zitten we opnieuw in een lockdown en ik prijs me toch gelukkig dat ik een saaie hobby uitoefen met name films kijken en erover schrijven. Leve de isolatie ! Mijn buurman gaat 3x per jaar skiën, doet aan benji springen, raften, is ondervoorzitter van de motocrossclub én organiseert de lokale Halloween tocht. Ik zal hem maar een dwangbuis bestellen.

Over naar de film en vermits de barometer die avond op klassiek en luchtig stond dan maar een film van Allen in de speler gestoken. Bij Allen zijn we bijna zeker : waarschijnlijk een hoofdpersonage dat ongelukkig is in zijn relatie, vol twijfel en wil ontsnappen uit zijn huidig leventje en eventjes later met gemak een nieuwe liefde vindt dat een happy end zal betekenen. En zo geschiedde het ook Midnight in Paris. Maar ondanks alle voorspelbare Allen elementen heb ik toch genoten van de film. Ach, de romantische ziel. Allen giet zijn formule in een origineel frame (en bouwt verder door met die privé detective én met de tijdsperioden) en de switch tussen heden en verleden blijft leuk en luchtig maar meer is het niet. We zien immers een fantasie van het personage van Owen waardoor hij en wij eendimensionaal kijken naar de gebeurtenissen. Wegdromen in een andere tijd en een babbeltje slaan met grote kunstenaars wordt immers niet serieus genomen en de clichés van de kunstenaars zijn nu eenmaal te wijten door hoe het personage de figuren ziet in zijn verbeelding. Neemt niet weg dat de film blijft steken in typetjes ipv personages. Volgens mij stond er op het einde van de aftiteling : elk verband met de werkelijkheid is volkomen toevallig.

Erg ervaren met Woody Allen en diens stijl ben ik niet. Ik heb geloof ik alleen Annie Hall en Small Time Crooks gezien en beide films, hoewel niet slecht, waren niet helemaal mijn ding. Ik ging voor Midnight in Paris dan ook eerder op het interessant klinkende uitgangspunt af en ik vond dit inderdaad zowaar een leuke film.

Owen Wilson is ook zeker niet mijn favoriete acteur, maar hij heeft me in de loop van de jaren wel meer weten te overtuigen met zijn rollen in o.a. Marley & Me en Wonder. Ook zijn rol hier speelt hij mijns inziens fijn: in eerste instantie verbouwereerd, maar steeds meer nieuwsgierig naar de situaties waar hij in belandt. Zijn samenspel met Marion Cotillard is leuk en de relatie tussen beide personages doet wat denken aan een sprookje. Allen versterkt dat laatste nog eens door van de setting een visueel feest te maken: Parijs omstreeks 1920 staat er keurig op. Lichte irritaties zijn er ook te vinden in het gedoe tussen de personages van Wilson en Rachel McAdams. Ik vond het gedeelte dat zich in het heden afspeelt in ieder geval een stuk minder interessant. Midnight in Paris is dan ook vooral een film die me zal bijblijven vanwege de charmante invalshoek die gekozen wordt om Wilsons personage zijn les te laten leren. Hoe het tijdreizen werkt wordt nergens echt uitgelegd, maar storend is het niet. Je accepteert eigenlijk alles zoals het hoofdpersonage het ook accepteert.

Fijne zit.

3,5*