Midnight in Paris (2011)

Welja, Allen herpakt zich na het smakeloze 'you will meet a tall dark stranger' en laat zich van zn beste kant zien in Midnight in Paris.

Het is de typische lichtvoetige relatiekomedie die je kan verwachten, máár deze keer weet Allen zich goed te doseren zodat ook mensen die geen fan zijn hier vermoedelijk van kunnen genieten.
De op het eerste zicht wat vreemde kronkel om het verhaal zich met tijdssprongen deels in de jaren 20 te laten afspelen blijkt een briljante ingeving. In The purple rose of cairo (of Alice, met alle kruidenmengsels, of Scoop, met de geest) bewees Allen reeds dat hij zoiets onlogisch perfect kan integreren in een film, en ook hier voelt alles heel natuurlijk aan. De avonturen van Gil en alle personages waar hij haast letterlijk tegenaan loopt (Fitzgerald, Picasso, Dali en vooral Hemingway) zijn echt geweldig lollig en geven veel kleur aan de film. Mijmeringen over het kunstenaarsschap en over nostalgie naar het verleden worden functioneel en speels in de film verwerkt en verder wordt het relationele drama op een passend laag pitje gehouden.
Met Owen Wilson heeft Allen bovendien een gedroomde acteur gevonden voor de hoofdrol. Moest Allen zelf deze rol hebben gespeeld zou de film meteen een stuk minder zijn geweest. Wilson heeft eerder een wat dromerige onhandige uitstraling ipv het zenuwachtige van Allen en draagt de film perfect. Zijn komische timing is ook echt goed.

Had het niet echt verwacht, maar dikke meevaller dus. Een gebalanceerde Allen met een heerlijk sfeertje, echt geen postkaartcinema deze keer.

Zoals Allen vaak vermeldt in interviews is Parijs de stad waarin hij zou willen leven na zijn geliefkoosde New-York.

Welnu... De Franse hoofdstad met zijn typische ‘joie de vivre’ heeft de man blijkbaar terug in topvorm gebracht.

Deze film barst van schitterende scènes en sprankelende dialogen.

Ook zelden zo een betoverend mooie nostalgische stadsbeelden mogen aanschouwen als in deze prent.

Wederom een parel van een Allen-film, bij momenten zelfs briljant.

Wat een zalige film, geheel onverwacht sleept Allen de kijker mee door de tijd naar het Parijs van de jaren '20 . Natuurlijk is die ontdekkingstocht, en vooral de figuren die Wilson daarbij tegen het lijft loopt - incluis onsubtiele verwijzingen naar een key chef d'oeuvre, of eerder het bekendste werk, dat de kunstenaar moet identificeren - bijzonder semi-pretentieus en in de kern veel te gemakkelijk. Maar Allen weet alles op zo'n fijne manier te construeren dat je daar als kijker helemaal niets om geeft. Juist het feit dat hij dit bizarre gegeven zo achteloos mogelijk in het verhaal verweven heeft (het beste is nog dat hij totaal geen moeite doet om uit te leggen hoe men zich in de tijd verplaatst), geeft deze prent een uitzonderlijk fijne, droomachtige sfeer mee. Een film zoals een lucide droom het zich betaamt, geen gedefinieerde grenzen of afbakeningen.

Dikke 4*

Lollige film. Wat mij betreft niet het beste wat Woody Allen heeft gemaakt, maar uiteindelijk is Midnight in Paris toch wel erg vermakelijk geworden. Dat heeft er voornamelijk mee te maken, dat de historische personages op een goede manier worden neergezet. Ik ben zelf helaas niet bekend genoeg met sommigen om de correctheid te kunnen beoordelen, maar de wereld wordt redelijk betoverend neergezet.

Daar staat tegenover dat Owen Wilson en Rachel McAdams geen hele goede acteurs zijn en dat de plotontwikkelingen in de film regelmatig nogal onlogisch zijn. Desalniettemin erg vermakelijk!

Wederom een lauwe Woody Allen film. Echter de terug keer van Allen naar niet nader uitgelegde absurdisme, maakt deze licht komische film behoorlijk te pruimen.

Weer volgen we een schrijver, weer hebben we rokende en materialistische vrouwen, ambitieuze schoonouders en een pedante (daardoor ook hilarische) antagonist. (weer is L.A de stad met de vooruitzicht van de hell)

Waar ik bij zijn vorige films, whatever works en you will meet a tall dark stranger, mij alleen maar zat te ergeren aan de fantasierijke aanstellerige yuppen die Allen al 30 jaar omschrijft, vond ik de

scènes in de jaren 20 zo fijn, dat het nu haast niet meer stoorde.

Alleen smijt je met schrijvers en kunstenaar uit het verleden om de oren, maar het werd zo argeloos en ironisch gebracht, dat het mij geenszins pretentieus over kwam.

Owen Wilson is perfect als dromerige alterego van Allen, Marion Cortillard gewoon mooi en enkele cameo's zijn hilarisch! (andrian brody!)

Een ode aan de dromers en een ode aan Parijs. Das goed.

Verrukkelijke romantische nostalgietrip inderdaad! Na een hele drukke week was het gisteravond eindelijk tijd om wat gas terug te nemen in de bios en het was echt puur genieten. Anderhalf uur lang met een brede grijns op het pluche gezeten. Owen Wilson blijft een heerlijke acteur, lekker droog en sloompjes, maar toch scherp en humoristisch op de juiste momenten. Typecasting tout court volgens mij met die man. Goed gecaste bijrollen ook en de film is niet bepaald gespeend van het nodige vrouwelijk schoon. Maar het zijn vooral de prachtige beelden van Parijs en de heerlijke ouderwetse soundtrack die je de film inzuigen. Eén van de meest charmante films uit 's mans oeuvre!

Woody Allen weet het weer te flikken om een flink sympathieke film te maken dat continu voor een glimlach op het gezicht zorgt.

Ten eerst is de film een onvervalste promotie voor de stad Parijs. Is dat erg? Nee, de plaatjes zijn zo fraai en aanstekelijk geschoten en de liefde voor de stad spat er werkelijk vanaf. Leuke steegjes, mooie kleding, mooie design van de kroegjes, huisjes en resturants maken de film leuk om te kijken. Daarnaast is ook de zeer aanstekelijke muziek die vanaf de openingcredits al door de speakers deunen opmerkelijk, die blijft lekker lang hangen. De cast doet prima zijn werk en de echte uitblinkers zijn natuurlijk de verscheidene bijrollen van enkele bekende acteurs/actrices om te smullen.

Ja, dit is een leuke film en Allen heeft een leuke, nostalgische ode aan Parijs gemaakt.

3,5*

Bij Woody Allen's voorlaatste film "You Will meet a Tall Dark Stranger" schreef ik o.a. het volgende;

Deze nieuwste film van Woody Allen vanavond in de sneak gezien en ik begin mij nu toch wel eens af te vragen wanneer Woody nu eindelijk met pensioen gaat.

Deze opmerking trek ik onmiddellijk in want met "Midnight in Paris" heeft Woody Allen na het mislukte "You Will Meet..." imo zijn beste film uit zijn carrière gemaakt, op Manhattan na misschien. Visueel is deze film een pareltje. Nog nooit zulke mooie beelden van Parijs gezien en wat een mooie en sfeervolle soundtrack. Zonder het zeer geslaagde flashback gedeelte zou deze film minder geslaagd zijn. Deze film is ook een en al originaliteit. Je stapt in een antieke auto en gaat zo terug naar de jaren twintig. Prachtig gevonden. Dromen wij daar ook wel eens niet van dat wij terug in de tijd willen naar een soort Belle Epoque, omdat wij denken dat het daar allemaal veel mooier en beter is. Ik vind het script van deze film daarom ook tot het beste behoren van de films van Woody Allen. Qua sfeer doet hij mij ook zeer sterk aan "Sweet and Lowdown" denken, voor mij ook een van de betere Allen films. Nog even over de cast, die was in een woord geweldig. prachtig hoe beroemdheden zoals Picasso, Hemingway en vooral Toulouse-Lautrec uitgebeeld werden. En wat was die Marie Cotillard op dreef. Een en al sensualiteit. Ik vond haar een van de beste rollen spelen uit haar filmcarrière. Op het inktzwarte "Melancholia" na waar deze Allen film het absolute tegenovergestelde van is vind ik "Midnight in Paris", die ik zie als een ode aan het leven, zonder meer de beste film van dit jaar.

4,5*

Ik heb ondertussen al redelijk wat films van Meneer Allen gezien, en dit is by far zijn beste als je het mij vraagt. Het gaat in zijn films vaak om sfeer, en in deze film komt dat perfect over op de kijker. Ik zwijmelde toch wel weg bij de film en dat komt natuurlijk ook door de schitterende stad Parijs. Het verhaal vond ik erg leuk en grappig. Maar de film word natuurlijk ook mede gedragen door het filmwerk en de muziek. En natuurlijk de cast. McAdams vond ik dit keer niet zo heel bijzonder, maar dat lag ook aan haar rol maar Wilson liet hier toch zien dat hij meer kan dan flauwe komedies (niet voor de eerste keer natuurlijk). Maar ik vond hem echt fantastisch. En natuurlijk de bijrollen van de schitterende Marion Cotillard. En ook de kleine rol van Adrien Brody moet zeker genoemd worden, wat een held is dat toch.

4.5*

Mijn eerste Woody Allen. Een zeer sfeervolle en vlot wegkijkende film. Ik had vantevoren weinig verwachtingen hiervan, maar de film heeft me aangenaam verrast. Veel bekende namen en gezichten. De stad Parijs komt goed na voren, vooral de nachtelijke scenes zijn erg mooi. Daarnaast heeft de film inhoudelijk ook zeker het een en andere te bieden, waarbij wederom de scenes in het verleden er bovenuit steken. Goed acteerwerk, ook Owen Wilson zet een prima rol neer. Soundtrack was ook zeer sfeervol, al werd wel vaak dezelfde muziek gebruikt. Ook nog hier en daar een vleugje humor, kortom een prima film.

De laatste tijd lees ik in kritieken dat een (kunst)werk urgentie moet hebben. En daarmee bedoelen ze dan dat het werk een standpunt/positie in moet nemen in actuele maatschappelijke debatten, mensen tot denken moet aanzetten en moet "schuren".

Midnight in Paris is niet urgent. Alsof er geen andere vragen zijn dan die van literaire, kunstzinnige en intellectuele aard. Maar op de een of andere manier komt Woody Allen daarmee weg. Het lukt Allen telkens weer om mij alles om me heen te laten vergeten en me mee te zuigen in zijn verhaal. De gevatte humor van het rake woord, de mix van lichtvoetigheid en zwaarmoedigheid, de verleidelijke combinatie van muziek en beeld, de perfecte casting en natuurlijk zijn vermogen om een stad liefdevol te portreteren.

Niks urgents aan, maar wel ontzettend lekker om naar te kijken.

4,5 ster, hoppa.

Oké, de personages hebben niet veel dimensies. Ja, het verhaal is flinterdun. En inderdaad, dit is wellicht de meest luchtige film uit Woody Allens oeuvre, met een zeer beperkte dramatische lijn. Maar mijn God, wat is het een lekker filmpje geworden. Precies een goede mix tussen schaamteloze nostalgie en een kleine dosis nuchterheid. Een cast die niet meteen moeilijke rollen krijgt, maar precies de goede toon vind (Brody als Dalí is ook helemaal raak). Goede, humor, een fijn script, een sfeervol Parijs en een toepasselijk ouderwetse soundtrack: wat wil een mens nog meer? Woody Allen heeft zichzelf wel eens meer uitgedaagd, maar het is duidelijk dat zijn hart zat in dit project. Het zou mij niets verbazen als hij zich er in persoonlijk in herkende, gezien zijn gewone obsessie voor oude muziek en kunst in zijn werk. Midnight in Paris is niet een film om lang over door te praten, daarvoor spreekt het teveel voor zich. Evengoed is het Allens beste in zeker 10 jaar.
4*

Voer voor iedere dromer die smacht om zich te mogen laven aan een werkelijkheid die helaas niet meer bestaat en die alleen nog maar in onze fantasie voortleeft als geschiedenis. Woody Allen weet haarfijn dat onbestemde, dromerige gevoel tot leven te brengen in deze film. Het doet in die zin ook meer denken aan zijn vroegere meesterwerken dan dat het past binnen de reeks goed gemaakte maar verder wat inwisselbare films van de laatste tijd.

Matig.

Ik verbaas me er wel een beetje over dat in sommige recensies gesproken wordt over een ode aan de nostalgie. Die redenering gaat voor een deel op, ware het niet dat Allen deze ode zelf zeer direct en uitgesponnen ondermijnd op het einde van deze film. Het laatste gesprek tussen Wilson en Cotillard is daarin toch zeer duidelijk. Voor iemand die zelf bijna een hele film (en voor het merendeel van z'n oeuvre) dweept met het verleden is dat best een moedige conclusie.

Toch neemt het niet weg dat het aflopen van de grootheden van weleer een beetje vermoeiend wordt. Vooral ook omdat de keuzes van Allen wel erg sterk voor de hand liggen. Met uitzondering van de muzikant/pianist kende ik alle namen, wat in dit geval niet vóór de film spreekt, gezien mijn erg geringe kennis van klassieke grootheden. Er was vast ook een beetje toeval mee gemoeid, want in het geval van Bunuel werd net die ene film van hem aangehaald die ik gezien heb. Flauwe en voorspelbare scene trouwens.

Wilson is iets te perfect voor deze rol. Z'n aanwezigheid in deze film onderstreept de gelijkenissen met Allen zelf. Doorheen de stem van Wilson hoor je dan ook bijna de hele film Allen aan het woord. Wel positief is dat Wilson wat dromeriger uit de hoek kan komen, wel zo fijn in een film als deze. Allen zelf zou toch iets te scherp en ongezellig zijn voor deze rol.

Het tijdreisverhaaltje is leuk en charmant, het stuk met McAdams (iets te irritante rol) was heel wat minder boeiend. Dat gedeelte blijft echt hangen in de melige liefdesperikelen. Verder vond ik ook niet alle typetjes geslaagd. Brody als Dali is echt niet om aan te zien, Hemmingway is ook redelijk vervelend. Daartegenover staat dat andere (zoals het Fitzgerald koppeltje) wel erg leuk zijn.

Uiteindelijk heb ik een film gezien die korte metten maakt met het nostalgische gedweep, maar daar zelf wel half in verdrinkt. En hoe aardig ik die (neem ik aan) zelfreflectie van Allen ook vind, de film lijdt er wel onder, net zoals mijn plezier tijdens het kijken.

Niet verkeerd, af en toe (maar te weinig) wat aardige plaatjes van Khondji en een mooi decor, maar er zijn teveel hoekjes af om het echt geslaagd te noemen.

2.5*

Éindelijk nog eens een leuke Woody Allen. Nu niet dat ik Midnight In Paris echt een Allen grand cru zou willen noemen, maar het is toch zeker een charmant filmpje.

Owen Wilson is spot-on als nostalgische sympatico en zorgt, samen met de pedante Michael Sheen, voor de nodige komische momenten. Jammer genoeg hebben er ook wel een aantal ronduit duffe grappen de montage overleefd.

Ook visueel is Midnight In Paris soms een beetje wisselvallig. De warme kleuren voeden het nostalgisch gevoel, maar bij momenten is de fotografie gewoon heel erg saai. Die opening bv., met die postkaartshots van Parijs... Zo'n fantastische metropool zó inspiratieloos in beeld brengen, een huzarenstukje!

Maar da's muggenziften, want uitendelijk is deze prent in mijn ogen stukken beter dan You Will Meet A Tall Dark Stranger, Vicky Cristina Barcelona, Scoop en andere Whatever Worksen.

Ergens tussen 3 en 3,5*.

Niet helemaal.

Allereerst de pluspunten, sfeertje is luchtig, Parijs wordt leuk neergezet, en het idee achter de film is heerlijk. Jammer genoeg zet Allen niet de stap om er ook daadwerkelijk iets wervelends van te maken. Die hele nostalgie kreeg ik verder amper mee, zag er niet in wat het nou zo bijzonder aan was voor Wilson, behalve dan dat hij op pad ging met wat beroemdheden.

Naar verloop van tijd worden die cameo's ook wel wat duf, en heb je het wel gezien met de film, aangezien het amper ergens over gaat. De bottomline vond ik uiteindelijk ook wat inspiratieloos. Echt gelachen heb ik ook niet, wel gegniffeld zo nu en dan, en het is verder totaal liefelijk zodat je het wel voor lief neemt, en de film verveelt eigenlijk ook weer niet (duurt ook amper 1,5 uur natuurlijk, maar toch).

Al met al wel charmant maar té statisch en niet zo bijzonder als ik had verwacht. Veel ongeloofwaardige Allen-dialogen, wat we wel gewend zijn, en uiteraard een dubieuze romance die het onder de laag weer een zelfde soort film maken. De tripjes van Wilson zijn leuk, voor een uurtje, daarna loopt de plaat wat vast.

2.5*

De humor van Wilson is leuk om naar te kijken. Hij heeft een leuke manier om te vertellen hoe hij de dingen ziet en heeft daarbij ook vaak gelijk.

De wereld van nostalgie spreekt mij wel aan. De fantasie om mee te maken hoe het er vroeger aan toe ging, in dit geval de golden age volgens Allen, de jaren 20. In heb weinig ervaring met de schrijvers van toen, Twain, Hemmingway of Elliot. Picasso doet me niks en Dali vond ik maar raar overkomen met dat neushoorn grapje, zal wel iets zijn van hem van vroeger ofzo. Ik kan me voorstellen dat de film leuker zou zijn als je bekent bent met al deze mensen dan kan je ook zien of ze goed zijn neergezet. De sfeer van toen vond ik in ieder geval prima neergezet.

Het verhaal draait vooral om de wereld met de bekende figuren, de fantasie van zijn in die wereld, en heeft verder niet echt een doel. Het zegt wel dat het belangrijk is dat je doet wat goed voelt en ook probeert het een antwoord te geven op de nostalgie fantasie, dat iedereen terug verlangt naar het verleden naar hun eigen golden age. Maar overtuigend is het antwoord niet, dr word niet goed getoond waarom dat zo is, alleen dat er voor hem in het heden ook geluk te vinden is.

Sfeervol filmpje met veel stadse beelden van Parijs wat wel een leuke vibe geeft. Ook interessante quotes van vooral Hemmingway bv dat mannen en vrouwen gelijk zijn in hun moed of dat liefde de dood kan ontstijgen en dergelijke. Was ook op een leuke manier neergezet. Maar een gebrek aan boodschap of een echt doel breekt deze film op. Wat je krijgt is verder een prima sfeervol, humoristisch, nostalgische fantasie film.

Hmn, nee dit is toch echt niet mijn type Woody film. Dan liever de wat directe en scherpe variant in plaats van dit soort veel en veel te self conscious gedroom.

Alles ligt er echt veel te dik op en het 'he he, wat lachen wij slimmerds toch graag om de vele cultuur en kunstreferenties' die ook nog eens veel te bekend zijn begint doorheen de film aardig te storen.

Merkwaardig genoeg dat ik het bij een Woody Allen film van alle bovenstaande reacties en recensies het meest eens ben met Onderhond eigenlijk, dat kan toch niet de bedoeling zijn .

Maak liever weer eens een scherp Manhattan drama ipv dit vermoeiende gedweep met Europa als de eerste de beste omhooggevallen Amerikaanse poseur, Woody.

Heerlijke Allen dit en eindelijk laat Allen in een recente film weer eens zijn echte kunnen zien.

Niet dat ik zijn laatste paar films slecht vind, zeker niet. Het is prima vermaak, maar ondanks dat had ik soms het idee dat er iets aan die films leek te ontbreken. Dat gevoel heb ik bij Midnight in Paris niet. Ja het verhaal heeft niet veel om het lijf, maar desondanks is het een heerlijk filmpje.

Aangezien Allen de laatste jaren zelf geen rol meer speelt in zijn films, maar het hoofdpersonage vaak wel een personage speelt dat voor Allen zou kunnen doorgaan, zoekt Allen acteurs die voor hem zouden kunnen doorgaan. Nou en als er iemand een lekkere neuroot kan spelen dan is het Owen Wilson wel. Heerlijk hoe cynisch, onzeker en overtuigend hij daarnaast hier voor de dag komt. Perfect gecast en een prima rol wat mij betreft.

De rest van de cast vult Wilson prima aan. Het is een simpel filmpje, waarin Wilson een reis maakt naar het verleden en waarin Parijs om schitterende wijze als een heerlijk sfeervolle stad wordt neergezet. De toon van de film is luchtig, de humor leuk en de film kijkt oh zo lekker weg. Daarnaast zitten er veel verwijzingen in naar oude schrijvers en regisseurs. Het personage Luis Buñuel speelt hier bijvoorbeeld een klein rolletje, iets wat erg leuk gedaan is door Allen.

Ja een prima film dit en een bewijs dat Allen gelukkig, ondanks zijn respectabele leeftijd nog zeker niet aan zijn pensioen toe is. Een film die met veel liefde en passie voor film is gemaakt, dat is wel duidelijk.

4,0*

Vergeleken met de laatste twee 'grote' films van Woody, namelijk Matchpoint en Vicky Christina Barcelona, is dit een wat traditionelere Allen. Owen Wilson speelt de rol die Allen vroeger zelf vertolkte, namelijk van de scenarioschrijver die meer wil doen met zijn talent, ongelukkig is in z'n relatie en die grote kunstenaars verheerlijkt. Daarmee lijkt Midnight in Paris mijns inziens vooral op Manhattan. Niet toevallig is de Parijse variant dromeriger en minder doorspekt met cynische humor. De opening is direct mooi, zowel in beeld als geluid, en zet de toon voor de film. Het verhaal over nostalgie en teruggaan in het verleden is leuk, hoewel Allen het naar het einde toe wat te ver doorvoert en weinig aan de verbeelding overlaat. Datzelfde geldt een beetje voor het opvoeren van allerlei kunstenaars, het is zeer leuk maar misschien net teveel. De dromerige sfeer doorheen de film, die niet in de laatste plaats ontstaat door de warme belichting tijdens de nachtscenes, is de grootste troef. Daarmee krijgt Midnight in Paris een hoog kijkplezier-gehalte. Kwalitatief schat ik met name Vicky Christina Barcelona wat hoger in, maar mijn beoordeling is uiteindelijk hetzelfde; 3,5 ster.

Met afstand de saaiste en meest slaapverwekkende film die ik de afgelopen jaren gezien heb. De film heeft mij geen minuut kunnen boeien. Maar dat is voor mij persoonlijk. Hoewel ik me wel kan voorstellen dat deze film je aandacht trekt als het wel jouw genre is.

Veel te langdradig (dat begint al bij de eerste 3,5 minuut) en totaal niet vermakelijk.

Ik kan deze film helaas dan ook niet meer geven dan 1 ster

Ook dit vind ik weer zo'n typisch voorbeeld van een Woody Allen film waar een (hoewel misschien niet eens heel origineel) goed idee zorgt voor een leuke film. Allen zit vol goede ideeen en dat maakt zijn films altijd erg genietbaar. Hij begint langzaam een van mijn favorieten te worden. Ook is hij er goed in om je te doen hunkeren naar een stad. De mensen die er nog niet zijn geweest willen er zo snel mogelijk heen, terwijl de mensen die er wel al eens waren zo snel mogelijk terugwillen. Ik wil ook zo snel mogelijk terug. Allen is niet erg terughoudend in zijn lyrische ode aan de stad, maar het zorgt ervoor dat het een leuk uitstapje wordt. Dichterbij Parijs kun je niet komen, zonder er daadwerkelijk heen te gaan.

Wilson bewees al vaker best goed te kunnen acteren, als de films waarin hij speelt niet al te flauw worden. Zijn vrouw en schoonfamilie zijn misschien wel erg stereotyperingen en het ligt er misschien wat al te nadrukkelijk bovenop dat je een hekel aan ze moet hebben. Dat het best onderhuidser gemogen. Ook de moraal dat nostalgie onzinnig is, omdat het vroeger helemaal niet perse beter was (en mensen van toen ook terug verlangden naar een betere tijd) was wel erg duidelijk. Echt storend is het allemaal niet.

De tripjes naar vroeger met de bekende kunstenaars is natuurlijk erg amusant. Woody Allen weet als geen ander dat je je alles kan permiteren in films. Er zijn geen grenzen aan een verhaal. Je mag best je invulling geven aan de grillen van de grootste en bekendste kunstenaars van de 20ste eeuw. Hij leeft zich weer lekker uit.

4 sterren. Erg amusant.

Leuke film.

Woody Allen maakt altijd wel vermakende films met terugkerende onderwerpen. Parijs wordt hier prachtig en sfeervol neergezet en je hebt meteen zin om naar Parijs te gaan.

Het verhaal is niet denderend en de conclusie op het einde over nostalgie ligt erg voor de hand en is voorspelbaar.

Is dat erg? Niet echt, heb me anderhalf uur vermaakt met de worstelingen die de protagonist heeft over zijn veilige keuzes die hij heeft gemaakt en zich afvraagt hoe zijn leven was gelopen als hij dingen anders had gedaan.

Hier en daar valt er wat te lachen en dit ondersteunt met passende sfeervolle muziek.

Wat me opviel is dat het camerawerk erg statisch was, zat bijna geen beweging in.

Geen grootste film, geen geweldige film maar wel een charmant filmpje die ik makkelijk nog een keer kan opzetten.

3.5

Tegenvaller. Begon nog best sfeervol, maar toen Owen voor de tweede keer de auto instapte voelde ik al nattigheid. Erg doorzichtig en flauw. Het was nog wel eventjes leuk hoor, vooral voor de kunstkenner, maar heel het gegeven werd hoe langer hoe storender. Vooral toen ze vanuit de jaren 20 verder terug de tijd ingingen en heel het 'iedereen vindt dat hij te laat geboren is' gegeven tot in den treure uitgelegd werd, dacht ik 'get on with it, in hemelsnaam! Zelfs een zwakbegaafde heeft het nu wel door!'
Ronduit slechte stukken zaten ertussen, zoals met Dali en zijn vrienden.

En weinig inhoud ook, wat hebben we nu eigenlijk van de kunstenaars en van hun werk, en vooral, van die oh zo geweldige jaren 20, gezien? Waarom is die tijd zo geweldig? Los van wat ontmoetingen kan ik me weinig inhoudelijks herinneren.

En dan de ontknoping met de detective, om te gillen zo lachwekkend! Totaal overbodig subplotje.

Het heden was irritant en kluchterig geacteerd en eigenlijk heel de film lang heb ik me gestoord aan Wilsons overenthousiaste geëmmer.

Woody had het beter kunnen houden bij grappige praatfilms zonder al te veel ludiek plot, ten tijde van Annie Hall, want daar was hij duidelijk het beste in. Plank misgeslagen.

Ook nauwelijks gelachen overigens, weet niet of dat de bedoeling was?

Doordat het er mooi uitzag en ik me af en toe nog wel vermaakt heb (ja, toch!) hou ik het nog mild;

2,5-3*

You always take the side of the help. That's why Daddy says you're a communist

Ik ben nog altijd van plan om me ooit eens op het oeuvre van Woody Allen te storten maar tot nu toe is dat er nog niet van gekomen. Ik ben voornamelijk geïnteresseerd in zijn ouder werk maar om de een of andere reden kom ik toch vaak terecht bij zijn nieuwe films. Die komen natuurlijk makkelijker op televisie of in de bioscoop dus dat zal wel de reden zijn. Over het algemeen ben ik nog niet compleet wild van hetgeen ik van Allen heb gezien maar dit maakt me toch nieuwsgierig(er) naar zijn andere films.

Van de vier films die ik tot nu toe heb gezien (deze, Vicky Christina Barcelona, Match Point en Cassandra's Dream) was er eigenlijk maar ene die er serieus boven uitstak en dat was VCB. Het doet me dan ook deugd om te zeggen dat Midnight in Paris zich in perfect hetzelfde straatje mag scharen, hoewel toch nog het net iets minder is. Wat me vooral aansprak aan de film is het basisidee waar een schrijver met een writers block terecht komt in het Parijs van de jaren '20. De joie de vivre, heel de sfeer die rond de film hangt, ... Ik ben zelf een aantal jaar geleden in Parijs geweest, was geen succes te noemen en geef mij maar eerder London of New York, maar dit voelt wel heel aangenaam aan. Misschien toch maar eens terug een bezoekje gaan brengen. Soit, ik ben aan het afdwalen dus even terug naar het plot. Het concept van een verloofd koppel met problemen is iets wat me al vaker hebben gezien maar Allen weet het op een niet-stereotiepe manier te brengen door allerlei bekende personen uit de jaren '20 te introduceren. Hemingway, Buñuel, Dali, ... De lijst is vrij groot maar het geeft wel net dat beetje extra aan een anders nogal saai verhaaltje want wees eerlijk, de film wordt puur gedragen door de scènes in de jaren '20. Het probleem met de scènes die zich vandaag de dag afspelen is dat ze eigenlijk compleet onderuit worden gehaald qua sfeer en hiermee voelen ze vaak aan als een koude douche. Hoogstwaarschijnlijk is dit wel Allen's bedoeling (vandaar ook de rede van Gil aan het einde van de film waarin hij Adriana probeert te overtuigen dat het vroeger altijd beter lijkt) maar toch, het geeft een zekere stijlbreuk die niet geslaagd overkomt. Voornamelijk doordat de personages van Inez, haar ouders, haar vrienden gewoonweg vrij irritant zijn. Wederom zal het wel weer de bedoeling zijn (vooral bij de egocentrische Paul ligt het er vingerdik bovenop) maar het werkte niet helemaal.

Visueel is dit wel vrij degelijk geslaagd. Ik hield even mijn hart vast bij de inspiratieloze foto's van Parijs aan het begin van de film, die scène duurt trouwens ook echt wel te lang, maar het Parijs van de jaren '20 (en 1890) is wel erg geslaagd. Ik haalde het daarstraks al eens aan maar Allen weet Parijs op een mooie, bruisende manier in beeld te brengen. Ook de cast weet hier goed op in te spelen waardoor dit een erg aangename zit wordt. Ik ben nooit echt een fan van Owen Wilson geweest maar dit doet hij gewoonweg uitstekend. Het dromerige, het nonchalante, ... Hij weet het over het algemeen vrij goed te leveren en haalt hiermee misschien wel zijn beste rol tot nu toe. Rachel McAdams daarentegen heb ik nog nooit zo irritant geweten maar sowieso is dit ook de schuld van degenen die rond haar speelden. Wat Kurt Fuller hier doet is me een raadsel en ook Mimi Kennedy was zoveel beter toen ze nog in Dharma & Greg meespeelde. Voor de rest worden de grote namen zoals Hemingway en Fitzgerald degelijk in beeld gebracht, al wordt Dali precies wat belachelijk gemaakt met zijn continue rhinoceros maar ook Carla Bruni heeft nog een leuk bijrolletje. Waarom dit Bruni moest zijn is me een raadsel, zal wel puur voor de promotie zijn geweest, maar ze doet het leuk.

Vicky Christina Barcelone blijft het beste wat ik tot nu toe van Allen heb gezien maar dit mag toch gerust als nummer twee worden beschouwd. De sfeer zit erg goed, het plot is degelijk en de cast is goed op dreef. Jammer voor de scènes in het hedendaags maar langs de andere kant geeft het wel een mooi contrast voor de scènes in het verleden. Mooi ook dat Allen niet blijft steken in de boodschap dat vroeger alles beter was.

4*

Helemaal mee eens.

Verder vooropgesteld: ik ben dol op Parijs. Gemiddeld één keer per jaar trakteer ik mezelf op een extra lang weekend naar de Franse hoofdstad met zijn prachtige, geschiedenisrijke architectuur en zijn aaneenschakeling van kleine, altijd bevolkte terrasjes.

Daarom werd ik gaandeweg bij het zien van deze film wel een beetje jaloers op Owen Wilson, niet in de laatste plaats omdat het scenario hem in staat stelde terug te gaan naar de artistiek glorierijke “Années Folles” en zelfs heel even naar “La Belle Époque”.

Dat maakt dat ik dit een heel bijzondere, heel charmante film vind. Te meer omdat mijn plezier -behalve door de prachtige openingsbeelden- nog versterkt werkt door het meedoen van de als altijd weer zeer bekoorlijke Marion Cotillard en de mooie nostalgische muziek. Een zalige soundtrack. Dan neem ik de Amerikaanse Tea Party familie wel zonder morren op de koop toe.

Het fenomeen Woody Allen. Ieder jaar komt hij met een nieuwe film. En ondanks de talloze missers door de jaren heen, komt er altijd weer een moment dat een Woody Allen film wel de moeite waard is. De laatste jaren is de cineast sowieso weer op dreef en Midnight in Paris is daarop geen uitzondering. Allen weet op lichtvoetige wijze het Parijs van de jaren twintig tot leven te wekken, met alle grootheden die daarbij horen. Het zijn ook deze bijrollen (Picasso, Hemingway, Dali, Fitzgerald, Buñuel enz) die de grootste attractie van de film vormen, al slaat Allen er wel rijkelijk in door. Midnight in Paris zal me niet lang bijblijven maar is desondanks een bijzonder vermakelijk tussendoortje met rake dialogen en Parijs op zijn mooist.

Vermoeiend!

Het begint allemaal nog wel leuk met een hoop sfeerschetsen van Parijs, hoewel ik dit soort beelden gewoon liever wat meer geïntegreerd zie door de hele film heen. Wat volgt zijn ellenlange gesprekken. Pas na ongeveer 10 minuten laten de scriptschrijvers hun hoofdpersonages welgeteld 10 seconden even op adem komen. Het concept van de film is best leuk en had bij een betere aanpak gemakkelijk tot een magische film kunnen leiden.

Helaas niets van dat alles. Dat Woody Allen vooral beroemde Europeanen uit het verleden laat opdraven vond ik niet zo bezwaarlijk. Ik vond het echter wel vervelend dat hij zijn kijkers onderschat, door telkens te benoemen hoe de beroemde gezichten heten. Noem het groupie gedrag, maar ik vond met name de introductie van Salvador Dali stuitend. Hij bleef tot vervelens toe zijn naam herhalen, terwijl ik al gelijk door had met wie wij te maken hadden.

Weg magie dus, blijft over een nogal voorkauwerige film die iets te overduidelijk op papier bedacht is. Gelukkig zijn sommige dialogen wel leuk, blijft de film redelijk luchtig, blijft Parijs bij nacht gewoon mooi en poogt Woody Allen wel om bepaalde scenes uit/op te bouwen. Maar waarom hier nou zoveel tam tam over gemaakt wordt? Geen idee! Een ronduit matige film. 2,5*

Woody Allen, ik ben geen kenner van 's mans oeuvre. Dit is pas de derde film van hem die ik zie (na Match Point en Vicky Cristina Barcelona) en zoals in voorgenoemde films wordt ook deze film weer bevolkt door erg mooi vrouwvolk (McAdams, Cotillard, Seydoux), wat het allemaal wat makkelijker maakt om te bekijken.

Maar film heeft wel meer te bieden dan mooie vrouwen: namelijk een erg leuk verhaal. In het begin was het even wennen, maar hoe langer het duurde hoe leuker het werd. Ik moet wel zeggen dat ik niet alle bekende kunstenaars van die tijd kon plaatsen, maar het algemene idee was me wel duidelijk. Op het einde, wanneer ze vanuit het Parijs van 1920 naar het Parijs van de Belle Epoque reisden kreeg ik zowaar een beetje een Inception-gevoel. Ik weet het, die films hebben hoegenaamd niks met elkaar te maken, maar toch.

Leuk en luchtig verhaal dus, met mooie plaatjes van Parijs en heel wat mooie leuke vrouwen, wat kan je nog meer wensen?

Leuk dromerig filmpje met een heerlijke sfeervolle insteek. Heerlijke personages en heb vooral gelachen om Hemmingway en Dali. Hoofdpersoon was ook een lekker dromerige slungel. Mooi geschoten en lekkere muziek. 4*