Midnight in Paris (2011)

Midnight in Paris, Woody Allen is weer op dreef. Het viel vooral op hoe gelijkend de rol van Owen Wilson was met Allen zelf. Ik denk dat enkel de leeftijd van Allen een reden was waarom hij de rol zelf niet meer speelde. Owen Wilson brengt het er zeer goed van af.

Qua concept is het een soort déja-vu met een creatieve schrijver die niet begrepen wordt door z'n verloofde. De personages werpen een verschillende blik op 'kunst'. Voor de één is het een vorm van toerisme, leuk om een keer te zien en dan op naar het volgende. Voor de ander is dit een creatie uit een geweldige tijd, met een levensstijl die je tegenwoordig niet meer ziet. De verschillen tussen een oude Europese stad als Parijs tegenover Amerikaanse ideeën verscherpt nog eens het verschil in culturele bagage van beide volkeren.

Het verhaal is niet zo speciaal, maar de troeven zijn vooral de sfeerzetting van Parijs (prachtig gewoon) en de verdere weergave van de tijd vol kunstenaars. Uiteraard zijn die niet accuraat neergezet, maar dat moet ook niet. Het constant opdraven van bekende namen hoort bij de droomwereld van Gil. Die figuren zijn veredelde cameo's in z'n tocht naar het verleden.

Het hoogtepunt van de film is Parijs. Met prachtige beelden wordt één van de mooiste steden van Europa in beeld gebracht. Ben er een aantal jaren geleden geweest en een hoop plekken herkende ik meteen weer.

Maar de film op zich is weinig boeiend te noemen. Het is één van de eerste films van Allen die ik zie, maar ik denk niet dat het ooit één van m'n favoriete regisseurs gaat worden. Daarvoor is het allemaal een beetje te vlak.

Een relatie die nooit een relatie kan zijn, want zo gaan mensen die elkaar lief hebben niet met elkaar om. Medelijden met Wilson was dus ver te zoeken.

Ook het hele artistieke gedoe boeide me niet, evenals al die bekenden uit het verleden die opdoken.

Mwa, matige film wederom van Allen. Gewoon niet mijn type filmmaker waarschijnlijk. Voorlopig mijden dus die hap.

2,5*

Verbazingwekkende film vol met aparte wendingen die mee steeds maar weer bleven verrassen. Het verhaaltje mag dan wel simpel zijn, de uitwerking door Allen en zijn sterke Cast zorgen voor een fijne kijkervaring.

Amerikaanse films die zich in Parijs afspelen zitten meestal vol cliché's over Parijs, zo ook deze.

Waarom deze film nou wel heel goed is in vergelijking met die andere, heeft te maken met het feit dat het clichébeeld van Parijs juist de hele leidraad is van het verhaal.

Je kunt wel degelijk verliefd worden op een land, of een stad, en het romantische gemijmer over "de goede oude tijd" is herkenbaar voor velen van ons.

Woody Allen weet hier natuurlijk alles vanaf, alleen erg monogaam in zijn liefdesleven met steden is hij niet. New York, Londen en nu Parijs...

Ik kan er niks aan doen, Allen is een irritante, perverse lul, maar ik vind zijn films steeds leuker worden.

Bijna alleen een Woody Allen film kan de verwachtingen die ik had precies en dus niet meer of minder inlossen.

De prachtige begin beelden van Parijs waar de grootmeester maar gelijk mee begint zetten de sfeer goed en zijn adembenemend op de blu-ray.

Owen Wilson doet zijn rol zoals gewoonlijk met overtuiging brengen en ook Rachel McAdams doet hier niet aan onder, al moet ik zeggen dat Marion Cotillard toch wel echt de positieve uitblinkster was.

Woody Allen stelt mij nog steeds niet teleur, en ben erg benieuwd naar zijn film die dit jaar uit gaat komen

4*

Charmante, gemoedelijke Allen-film die prettig voortkabbelt zonder hoogte- of dieptepunten. De cast weet er weer wat moois van te maken en dat is maar goed ook, want het verhaal is niet heel bijzonder. Parijs wordt door cameraman Darius Khondji gepresenteerd op een nogal kitscherige maar wel bijzonder fraaie manier. Het ziet er allemaal zeer aantrekkelijk uit, alsof je je bevindt in een ansichtkaart. Niet één van Allen's betere films, daar is het script te vlak en te weinig verrassend voor, maar de dialogen zijn sprankelend en de sfeer is bijzonder aangenaam.

Net samen met mijn zwangere vrouw gekeken via UPC ondemand. Met de reden van: 'ook eens een leuke film voor haar' Niet alleen maar actie... Overigens vind ik Owin Wilson met zijn droge humor wel ok. Voor het kijken dacht ik: 'even op movie meter kijken naar het aantal sterren'. Nu is het normalerwijs zo dat bij 3 sterren het een goede film zou moeten zijn... Na het akkoord geven van de film begon de ellende... Kijk veel films de laatste tijd maar dit overtreft werkelijk alles! De meest waardeloze, zonder inhoud zijnde, nutteloze flut film die ik het afgelopen jaar gezien heb! Snap helemaal niets van de gradatie 3,45??!! Mensen die zeggen dat het een mooi stukje van Parijs laat zien, kunnen beter een documentaire kijken over Parijs in de jaren '20.

Dit is er wel eentje die er vlot ingaat. Fijne kleurtjes en fijne plaatjes van wat hier in ieder geval een fijne stad is; het zit vanaf de start al mee. Owen Wilson doet het vervolgens subtiel en dus leuk. Het is ook niet zo moeilijk met hem sympathiseren wanneer Michael Sheen als opgeblazen kwal verschijnt. Vrouwlief wordt op een gegeven wel een enorm kreng, maar soit.

Tegen die tijd zijn de uitstapjes naar het verleden die 't 'm doen. Ik heb me wel vermaakt met de lompe Hemingway, La Cotillard (een heuse art groupie) en de rest plus alle verwikkelingen daar. Het moraaltje ligt er uiteindelijk wat dik bovenop, maar hoe de film tegelijkertijd met z'n eigen drijfveer afrekent, valt te appreciëren. Aangenaam, grappig en licht betoverend filmpje.

Wat een heerlijke film is dit. Woody stort zich na enkele jaren weer eens compleet op een wereldstad en het resultaat is fabelachtig. De muziek, de sfeer, de beelden, alles klopt aan Parijs. De stad is eigenlijk de leading man/woman in deze film. Wilson heeft de eer om het Allen-personage neer te zetten en hij doet het met verve, compleet met wilde armgebaren, de nerveuze zinsopbouw en het zichzelf wegcijferen in gesprekken/discussies. Iconen uit de muziek-en schrijfwereld komen voorbij en worden heerlijk neergezet door acteurs als Stoll en Brody . En dan is er natuurlijk nog Cotillard als de adembenemende Adriana. Je gunt Gil het beste(daardoor zie ik veel raakvlakken met Anything Else uit 2001) en sympathiseert mee met hem als 'die pedante heer'(leuke rol van Sheen) interessant probeert te doen. Geef Woody maar die Oscar voor zijn script, gewoon doen.

Mooi film, romantisch en sfeervol.

Wel vond ik de open einde een beetje jammer, maar wel makkelijk om zelf verder het verhaal in te vullen.

Vreemde film, maar wel erg boeiend. Goed verhaal wat je makkelijk uitkijkt.

'k wist niet echt wat te verwachten bij deze film, maar hij heeft me eigenlijk wel aangenaam verrast. Een origineel en een iet wat vreemd verhaal, maar het wist me wel te boeien. Ook de cast deed het heel behoorlijk. Er is zelfs een rolletje voor Carla Bruni weggelegd.

Ook de sfeer zat goed en de film bevat mooie beelden van de lichtstad.

Toch weer één van de betere Woody Allen films (ben ook wel meer liefhebber van z'n recentere films (Match Point, Cassandra's Dream).

De nachtelijke escapades van Gil Pender

Een luchtige, bedwelmende en dromerige film. Ik ben ook geen Woody Allen liefhebber maar dit vond ik een geweldige film. Volgende maand ga ik zelf voor de zevende keer naar Parijs en het doet me ook telkens wat om daar te zijn. Parijs is precies een tijdloze bel waarin je gevangen zit en waar tijd en ruimte een heel andere betekenis krijgen. Er zijn weinig steden die zo'n aantrekkingskracht bezitten.

Allen heeft dat ook begrepen via de nostalgische en romantische Pender die opgescheept zit met een saaie vriendin en haar "pedante" vriendjes. In zijn hoofd is het één en al nostalgie en hij ontmoet tijdens zijn nachtelijke escapades grote kunstenaars uit de Belle Epoque, die zelf allemaal betoverd waren door Parijs. Hemingway, Dali, Picasso, Gertrude Stein enz. kruisen Penders pad. Droomt hij daar alleen maar over, of beleeft hij dit echt? Dat is een vraag die je je niet hoeft te stellen. Het was dan ook dik lachen toen de detective die de schoonvader achter hem aan stuurde om te kijken wat hij uitspookte "lost in time" was op het einde . Wat Pender meemaakt is de visuele vertaling van de roes die Parijs teweeg brengt in je hoofd.

Verder ontbreekt het niet aan schoon vrouwvolk. De immer jong uitziende Carla Bruni maakt me jaloers op Sarkozy, Cotillard heeft de perfecte uitstraling om haar personage te spelen en Lea Seydoux is verleidelijk en een belofte in de cinema. Midnight in Paris is aanstekelijk en remember... Parijs is op z'n mooist in de regen.

Leuk !! Owen Wilson mag het Woody Allen-personage van deze film spelen, intellectueel, neurotisch en natuurlijk humoristisch. Doet ie prima! Wilson is daarbij ook nostalgisch ingesteld en verdwijnt tijdens de pre-honeymoon zomaar richting Parijs in de jaren '20. Aldaar ontmoet hij de uiterst charmante Marion Cottillard en een hele hoop kunstenaars, schrijvers, filmmakers. Buñuel, Hemmingway, Picasso en Dali, dat straatje dus. Het is een lekker ongecompliceerd fantasietruukje, dat Woody weer eens met succes doet. Al met al weer een erg leuk film van deze regisseur gezien. Hij weet nog steeds niet van ophouden .

Veel buzz rond deze Woody Allen film die in première ging op het Filmfestival van Cannes in 2011. Ik had er dus wel hoge verwachtingen van. Die zijn helaas niet ingewilligd. Het was zelfs zo dat ik mij ergerde aan de neus van Owen Wilson die de dromerige Gil speelt. En ook Rachel McAdams als Inez, de verloofde van Gil, kon mij niet bekoren, iets te hysterisch. Wilson en McAdams speelden ook gewoon helemaal langs elkaar heen. Contradictoire karakters, oke, en er moest duidelijk een verwijdering tussen die twee plaats vinden. Maar er zat absoluut geen overtuiging in.

Toch 2,5 sterren omdat de filmlocaties (Square Jean-XXIII, Montmartre, Opera, Sacre Coeur, Île de la Cité, en het Panthéon) fantastisch in beeld worden gebracht en het Parijs van de jaren '20 vorige eeuw prachtig tot leven komt met beroemde schrijvers en artiesten, zoals Ernest Hemingway en Pablo Picasso. Inclusief een leuke rol voor Kathy Bates als de Amerikaanse schrijfster en kunstverzamelaar Gertrude Stein. Haar salon op 27 Rue de Fleurus - toendertijd een trekpleister voor grote schrijvers waaronder dus Hemingway, maar ook Ezra Pound, Thornton Wilder en Sherwood Anderson - vormt een mooi plaatje in de film.

Mijn twee sterren zijn vooral gebaseerd op het visuele aspect van deze film. Prachtige beelden van Parijs van zowel het heden als verleden. Mooie muziek. Ik denk dat de sfeer van deze film precies het gevoel weergeeft wat men heeft als men aan Parijs denkt. Daarvoor absolute complimenten.

Maar wat heb ik mij gestoord aan de oppervlakkige personages en de onnoemelijke slechte acteerprestaties. Saaie, soms zogenoemde poëtische, dialogen en echt ronduit slecht acteerwerk. Vooral dat van de persoon die Inez speelt deed mijn tenen krommen, alhoewel ik dat overigens bij elke acteur in deze film had.

Het verhaal zelf is onrealistisch, terugreizen in de tijd kan namelijk niet. Maar afgezien van dat zaten er meer haken in de film die het des te meer onrealistisch maakten. Ik kreeg namelijk de indruk dat de Fransman in de jaren '20 van de vorige eeuw over het algemeen de Engelse taal machtiger was dan anno 2010. Anno 2010 in het Engels aan een Fransman de weg terug naar het hotel vragen lukt niet, maar hele conversaties in het Engels voeren in een kroeg van '20 wel weer. Beetje vreemd. En niemand uit het verleden leek bovendien vreemd op te kijken van het vreemde kapsel of kleding van Gil. Met een toekomstige vrouw en schoonfamilie als van Inez kan overigens niemand het uithouden en ik denk dat iedere man voor zichzelf zou opgekomen zijn als hij zo vernederd werd. Dat maakt alles mede onrealistisch.

Aan het eind werd geprobeerd de film nog meer inhoud te geven door er opeens een levensmotto in te gooien. Namelijk dat in elke tijdsperiode naar de goede oude tijd wordt terug verlangd, maar dat deze in feite niet bestaat. Tussendoor bleek de hoofdpersonage opeens ook een grote angst voor de dood te hebben.

De film had veel beter kunnen zijn als er meer aandacht aan diepgang en realiteit was gewerkt. Een film waarbij men plots in het verleden terecht komt vind ik prima, maar als alles daar rondom wat degelijker was geacteerd en meer op detail was gelet, had het een hele goede film kunnen zijn. Jammer.

Mijn 1ste Woody Allen film en nu al een onvoldoende.

Zéér sterke twijfels of ik meer films van hem zal zien.

Het is een film waar realisme en onrealisme tegen elkaar aanwrijven.

Gil is een schrijver. Hij is bezig met een romantische boek en wilt er zo nu en dan aan werken. Hij is op reis met zijn verloofde Inez en haar ouders. Inez wilt zoveel mogelijk van Parijs zien samen met haar vrienden en haar ouders bereiden haar voor op haar huwelijk. Gil wil liever niets anders dan in Parijs gaan wonen, vanwege de aantrekkingskracht die hij voelt. Tijdens zijn nachtelijke wandelingen in 'the city of lights' wordt zijn liefde op Parijs groter, evenals zijn inspiratie.

De film illustreert Parijs zeer goed. Bij het begin al krijg je tientallen fragmenten van wat Parijs je te bieden heeft, zoals de Eiffeltoren en Montmartre. Daarnaast zorgen de avondwandelingen van Gil voor meer sfeer van een rustige en lichtgevende Parijs in de avond. Zijn liefde voor de stad, onenigheid en verschil met zijn verloofde en discussie's met haar ouders worden goed weergegeven. Je kan met Gil meeleven wat die meemaakt en hoe zijn familie is. Daarnaast is Gil geen vrolijke persoon als het komt op kunst en zulk soort plekken bezoeken met Inez' vrienden. Wat wel jammer aan het verhaal is, is dat belachelijke 'tijdreizen'. Gil zit toevallig om klokslag 12 uur s'avonds buiten en er komt een auto van de jaren '20 langs, waar die mee gaat. En opeens is die in de jaren '20 beland... Hoe dit gebeurt wordt helemaal niet duidelijk gemaakt. Wat dat betreft is het één vraagteken... Een droom die voor hem uitkomt, aangezien die Parijs in de jaren '20 wil aanschouwen. En als extra'tje ziet die nog een handjevol bekende mensen die hij erg veel bewondert.

Een groot gedeelte van de personages zijn saai. Dan heb ik het voornamelijk over de personages uit het 'tijdreis' gedeelte. Gil komt letterlijk in elk hoek van een bar een bekende schrijver, kunstenaar of filmregisseur tegen. Hij komt onder andere Scott Fitzgerald, Ernest Hemingway, Gertrude Stein en Salvador Dalí tegen. Met hun komt die in gesprek over oninteressante onderwerpen die weinig tempo opleveren en de film voor geen ene meter interessanter maken. Hun gesprekken over het wel of niet lezen van een boek, relatieproblemen en een neushoorn vind ik niet al te veel toevoegen.

Wat mooier zou zijn is dat ze gewoon in 2010 beleven en samen hun liefdesverschillen, hun omgang met anderen en hoe ze uiteindelijk Parijs zullen herinneren. Geen flauwekul zoals teruggaan in de tijd. De personages van het heden vond ik veel leuker om te volgen, zoals de bekakte ouders van Inez, die niets anders dan meubels van boven de 10,000 euro voor haar dochter kopen. En de steeds achterdochtig wordende vader die Gil absoluut niet mag. Daarnaast zorgt Paul (Sheen) voor wat meer 'perfecte' gehalte. Hij moet knap, slim en zeer sociaal voorstellen, iets wat Gil niet echt te gek vindt. Enige voordeel van Gil's tijdreis is Adriana (Cottilard). Met een vrouw als haar of McAdams worden de keuzes érg lastig.

Speelduur was gelukkig 90 minuten, maar voor mij voelde het als 2 uur. Door een trage tempo, oninteressante helft-verhaal, saaie personages en gesprekken hadden de totale speelduur alsmaar gerekt. Ik had ook enkele keren op pauze gedrukt om even wat anders te doen.

Een film met prima muziek, schitterend en confronterende beelden van Parijs en al haar uitgaansgelegenheden en schoonheid. Personages uit 1900 en een waardeloze verhaal rondom het terugreizen naar vroeger blijft jammer.

Als kunstkenner en schrijver zou het nog interessant kunnen zijn.

Kans zal zeer klein zijn dat ik meerdere films van Allen zal zien. Ik zal voortaan er beter over nadenken.

Het is middernacht in Woody's hersenpan, en laat dat nu net het geschikte tijdstip zijn om een film te maken. Talrijke kleurrijke, veelzijdige, markante en fascinerende figuren openen wormen vol gaten en laten een typische welgestelde Amerikaan toe in hun wereld. Het contrast tussen beide partijen is wellicht wat het geheel zo aantrekkelijk maakt. Wilson biedt een schitterend tegenwicht voor de zware, maar formidabele personages zoals Hemingway en Dalí, evenals voor de lichtere, meer subtiele Adriana. Toch heb ik het gevoel dat er nog steeds een heleboel scènes kunnen wegvallen, vooral deze die Rachel McAdams aangaan. 'Midnight in Paris' zou bijgevolg een fenomenale kortfilm kunnen zijn.

3,00 (3,25)

Niet helemaal overtuigend.

Het uitgangspunt is nochtans fascinerend, en Allen houdt het ook zo door bv het fantasy-element niet uit te leggen. Zo blijft het sprookjesgevoel staande.
Helaas zijn de verschillende etappes niet echt interessant. Het enige wat dan nog leuk is om te volgen is de 'relatie' tussen Gil en Adriana - iets wat niet genoeg screentime krijgt.
Het einde is ook een beetje sneu. Adriana die eventjes besluit in de 1890s te blijven en Gil die daar schijnbaar geen moeite mee heeft.

Owen Wilson is degelijk als altijd, maar het is vooral Marion Cotillard die weer schitterend staat te acteren. Des te spijtiger zijn de tamelijk uitgebreide rollen van oa Rachel McAdams en Corey Stoll. Adrien Brody is al helemaal een flater.

Woody Allen weet Parijs sfeervol over te brengen - iets wat niet echt moeilijk is daar Parijs sowieso sfeervol is. De verschillende tijdsperiodes hadden wel iets uitgebreider getoond mogen worden.

2,5

Charmant filmpje.

Vooral het begin is fijn. Wanneer Wilson en McAdams dat andere (pedante) stel ontmoet is de rolverdeling duidelijk en wordt het (weliswaar vrij nadrukkelijk) komisch gebracht. Wilson is goed als de dromerige schrijver en de overige personages vervelend genoeg. Het sprookje wordt al snel geïntroduceerd en de gebeurtenissen die eruit volgen, weten het nostalgische sfeertje goed op te roepen.

Op een gegeven moment worden echter de verwikkelingen met McAdams té vervelend, de droogkomische elementen té doorzichtig en wordt de reeks beroemdheden wat té plichtmatig afgewerkt. Net. Het is jammer want de timing in de dialogen is perfect en het sfeertje zit nog altijd goed. Grootste domper is uiteraard wanneer het moraaltje om de hoek komt kijken. Nogal suïcidaal voor een film die zijn grootste charme uit de nostalgie lijkt te willen halen.

Een film die veel dingen goed doet, maar door enkele schoonheidsfoutjes weinig groots teweeg kan brengen, waardoor het uitnodigt om er in verkleinwoorden over te blijven spreken. Fijn filmpje, goed sfeertje. 3*

Aparte film, dat zeker. Maar niet echt mijn ding.

Ik vond de film vooral zeer traag, en daardoor ging hij vervelen.

Verder trok het verhaal me ook niet echt aan. Iets te zweverig allemaal. Ik ben wat dat betreft toch meer down to earth.

Tenslotte ben ik ook niet echt zo'n grote fan van Parijs. De stad en het Franse trekken mij eigenlijk gewoon niet. En ik denk dat dat voor een film als deze toch wel noodzakelijk is, wil je het wat vinden.

Ik denk namelijk dat deze film puur gebaseerd is op sfeer. Er wordt een zweverige, artistieke en liefdevolle sfeer neergezet. En dat is dan ook het enige waar Woody Allen wel in is geslaagd. Of je het wat vind is vervolgens een tweede en ik denk dan ook dat de meningen daarover sterk verschillen. Ieder zijn ding, maar dit is niet de mijne...

Parijs zoals Amerikanen het graag zien: romantisch en niet al te veel Fransen. Deze kinderlijke voorstelling van de complexe stad die Parijs toch is viel me wat tegen van Allen die ik best hoog heb zitten. Het verhaal heeft een zekere charme en Owen speelt een goede Woody Allen maar het kwam toch te veel neer op namedropping, veel historische figuren voegen niet al te veel toe. Hedendaags Parijs had nog wat humor maar als geheel overtuigt het niet, en het voorspelbare einde kwam niets te vroeg.

Overgewaardeerd, zelfs genomineerd voor een Oscar, geeft nog maar eens aan wat voor mager filmjaar 2011 was. En nostalgiefilms doen het natuurlijk goed in Hollywood.

Typische Allen met Wilson die Allen nadoet. En dat doet hij leuk. Een beetje naïef en verwonderd loopt hij de hele film rond en accepteert alles wat er gebeurd. En waarom ook niet, best leuk om zo door de geschiedenis te lopen. Al waren er wel wat figuren bij die niets toevoegden, iets meer focus was prettig geweest.

Een film als deze kan je eindeloos rekken maar Allen weet op het juiste moment te stoppen. De boodschap is misschien wat verwonderlijk bij een film die dweept met het verleden maar dat maakt het nu juist zo sterk en een beetje schizofreen.

3,5*

Een redelijk Romantiek/Komedie film...

Komedie is mijn genre niet...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk..

Bekende acteur Owen Wilson speelt wel goed...

Redelijk achtergrond muziek/geluid, jammer geen Dolby Digital aanwezig...

Redelijk mooi HD kwaliteit...

In het begin is wel leuk dat wij zijn daar Parijs geweest, stukje geknipt, daar

en daar enz...

Midnight in Paris van Woody Allen was de openingsfilm van het Cannes FilmFestival 2011, en is tevens geselecteerd als openingsfilm voor het Film by the Sea Festival 2011. De film werd genomineerd voor vier Oscars, waaronder Beste Film en Beste Regie. Uiteindelijk won Midnight in Paris in de categorie Beste Originele Script. Winnaar Woody Allen was, zoals gebruikelijk, niet aanwezig tijdens de uitreiking.

Woody Allen aan het nachtdromen geslagen.

En dat in de gedaante van Owen Wilson, die met zijn blonde haardos geknipt is voor deze rol. Heb een aantal maal smakelijk om hem moeten lachen, terwijl ik hem voordat ik Marley en Me en deze film zag niet zo geweldig vond.

De film begint met een heerlijk intro van het mooie Parijs, die ervoor zorgt dat ik enorme zin krijg om door de stad, langs de vele cafeetjes en bloemenkioskjes te lopen en alle zalige geuren in te snuiven. Dan komt het goed uit dat het hoofdpersonage dit voor je doet en je alsnog vanaf de bank door Parijs slentert.

Midnight in Paris is een film voor fijnproevers, voor romantisch aangelegde personen, die gevoelig zijn voor sfeer en nostalgie. Eigenlijk valt of staat de film bij dit gegeven. De film is dromerig, en dat komt in eerste instantie natuurlijk door het verhaal/concept - die geweldig is - en de vele sprookjesachtige ontmoetingen, maar ook vanwege de setting en alle details die de film rijk is. Grootste pluspunt: de romantiek van Parijs komt heel duidelijk uit de verf.

Rachel McAdams is ongelooflijk irritant, al is dat natuurlijk de bedoeling, maar het valt me op dat ze continue dit soort rollen invult. Een afschuwelijk wicht is het (in films).

Allen is wellicht wat te uitleggerig (zoals gewoonlijk) en de ontmoetingen hadden best wat diverser mogen zijn, maar ik heb echt enorm genoten en wat was het jammer toen de eindcredits in beeld verschenen, al was het einde bevredigend.

Binnen 5 minuten van de 4* een 4,5* gemaakt, want dat is-ie waard. Weer een film erbij met een hoge herzieningswaarde.

Herziening.

Woody Allen's recentere werk vind ik ronduit het beste van zijn oeuvre. Heerlijk die Amerikanen die rondstruinen in de karakteristieke en sfeervolle Europese steden. Discussiërend over allerlei levensonderwerpen en daarop volgend met uitspraken en lichte analyses. De grootste troef vind ik dat Allen hier wel erg surreëel te werk gaat. Erg fijne dromerige sfeer en een Parijs bij nacht is onweerstaanbaar natuurlijk.

Toch houdt iets me tegen dit echt geweldig te vinden en te benoemen tot het niveau van Vicky Cristina Barcelona. En dat heeft niets met Spanje van doen . Jammer dat McAdams een niet al te grote rol heeft en een hele vervelende ook nog maar Wilson is toch zeer genietbaar, waar hij normaal gesproken zo vervelend is. Ook kwamen sommige "artiesten" niet helemaal uit de verf.

Weer een zeer leuke film in het bijzondere late era van Allen. kan zeker nog in beoordeling gaan groeien, zo'n film is het en ook voelbare cinema dus voor hetzelfde geldt werkt het de volgende keer wel weer veel beter.

Mooie film met een Owen Wilson die lekker op dreef is in deze opperromantische film. De personages uit een andere tijd zijn interessant en mooi weergegeven. De film balanceert soepeltjes tussen drama en humor, maar vooral dat laatste. Als je je aan het verhaal overgeeft, wacht je een leuke kijkervaring.

Ik was op zoek naar een romantische komedie, iets wat lekker weg zou kijken. Bij het zien van de trailer was ik echt enthousiast om de film gelijk te kijken maar ik ben echt met héél veel moeite tot het einde blijven zitten.

Het verhaal en de personen werden naar mijn idee in het begin leuk weggezet. Totdat hij voor de 2e keer in die auto stapt vanaf daar ben ik beetje mijn interesse verloren.
De beelden waren prachtig en het idee vond ik leuk, alleen de dialogen vond ik enorm saai en dat is lastig want er wérd nogal wat afgepraat. Humor was ver te zoeken. Jammer want vond het idee leuk, had alleen wat levendiger gemogen.

Mja, het is toch allemaal een beetje net niet.

Het idee is leuk, de uitwerking niet altijd. Allen haalt bijlange na niet alles uit Parijs wat erin zit. Nergens echt een mooi shot, had toch echt wat meer tijd in gestoken mogen worden. Het losse, dromerige sfeertje zit er wel in, zeker in de scènes waarin Gil terug in de tijd gaat. De dialogen zijn wat te simpel om echt te behagen, wordt vaak nogal gemakkelijk gehouden. Acteerwerk is wel goed, begin Owen Wilson meer en meer te waarderen. Is toch het best in dit soort rolletjes. Marion Cotillard en Rachel McAdams zijn het vrouwelijk schoon van dienst, en twee leuke verrassingen. Adrien Brody is een toffe Dali, en ook erg tof om mijn recente crush Alison Pill te zien langskomen. Zit wel wat in m'n maag met het einde. Kon me de gehele film lang erg goed identificeren met Gil. In constante droommodus, hunkerend naar het verleden, bedwelmd in nostalgie. Snap niet waarom Allen het nodig vond om op het eind Gil doodleuk te laten verklaren dat we de neiging hebben het verleden onterecht op te hemelen en het heden toch niet zo slecht is. Beetje een bummer.

Nergens echt een scène die eruit springt, film kabbelde maar een beetje door, al zakte het ook nooit vervelend in. 3* dus.

Sluit ik me ongeveer wel bij aan, ik vond hem wel tof, opnieuw de toch niet ZO geweldig makkelijke opdracht om een film én romantisch én humoristisch én degelijk te houden.

Toen ik voor het eerst over de film hoorde, dacht ik 'Owen Wilson? Owen Wilson in een film van Woody Allen?' Maar nadat ik de film zag denk ik niet dat iemand anders meer geschikt voor de rol zou zijn geweest dan hij. Bewijst hier wel dat met een goed scenario hij van toch eerder flauwe komedies ook uit de voeten kan in dit werk (al doet hij denk ik niet zo gek veel anders dan in andere films, hier is het verhaal gewoon degelijker).

Hilarische 'cameo' van Adrien Brody ook!

Ik ben aan deze film begonnen omdat een vriend me zij dat hij ging over "een kerel die in parijs in een auto van de jaren '20 stapt en dan effectief in de jaren '20 terechtkomt". "En hij is best wel geestig".
En persoonlijk vind ik dat een veel betere en aantrekkelijkere beschrijving dan degene die hier boven staat, want normaal gezien zou de kans miniem zijn dat ik deze film zou zien.

Dus mss een alternatieve omschrijving van wat ik vind waar de film echt over gaat:
"Een schrijver die in Parijs op reis is en verzot is op het Parijs van de 'golden 20ies' stapt tijdens een nachtwandeling in een oud uitziende auto,... en komt terecht in de jaren '20. "

Welnu ik; heb hem gezien vanuit dat oogpunt en ik vond het echt een topper.

Ja, het is weer een typische woody-allen film waar heel veel platte en/of door geld geobsedeerde types in rondlopen (vooral het heden dan). Maar het tijd-reis principe maakt hem net dat beetje specialer en is in mijn ogen goed gebruikt. Er had mss meer in gezeten maar dat moest zeker niet voor mij.

Wat idd wel waar is is dat er nergens een echt schone shot van Parijs in de film te zien is. Behalve dan de veel te lange openingsscène die ik eigenlijk niet al te prachtig vond.

Ik heb zeker genoeg moeten lachen Met die oersaaie, betweterige Paul lag ik altijd plat. Het fratske met die detective kon ik ook wel smaken,... en heb nooit echt het gevoel gehad dat de film flauw of te romantisch werd.

3.5* (ben aan het twijfelen voor 4*)