Midnight in Paris (2011)

Gezien de beoordelingen heb ik de clou gemist van deze prent, want wat ik hier nu mee moest? Ja, we krijgen Wilson die graag eerder had willen leven (wie niet, ik was graag geboren vlak na '45) en midden in de nacht steeds naar de tijd gaat. Is dit droom of fantasie of echt? Allen maakt zich daar niet druk om. Dat het gebeurt is al goed genoeg. Maar waarom dit alleen 's nachts gebeurt blijft mij een raadsel. Bovendien heb ik ook geen humor ontdekt.

Maar goed, dat alles valt wel te vergeven als je wat leuke personages hebt, maar werkelijk iedereen loopt irritant te zijn. Natuurlijk, Fransen zijn nu eenmaal een vervelend volk, maar ik denk niet dat dat de metafoor van Woody is geweest. En ja, velen hebben een irritante rol (de man met de baard alsmede McAdams) maar dat maakt het nog niet fijn naar te kijken. En dan is er nog Owen Wilson die het werkelijk waar lukt om bij mij 90 minuten lang irritaties op te wekken. Het is zijn ongewassen kop, zijn coupe clochard, zijn intonatie en ganse hoofd. Geen idee, maar soms wekken mensen een onverklaarbare antipathie op, hij is er een van. Verder mist hij elke vorm van charisma en acteertalent om iets te maken van zijn personage. Hij kijkt alleen wat doods uit zijn ogen zonder een sprankje leven daarachter. Het is nu een absolute loser, een lulletje rozenwater waar ik helemaal niks mee heb. En hij praat en praat maar door, zonder te beseffen dat men hem liever kwijt dan rijk is en dat hij af en toe zijn mond moet houden. Een jonge versie van Woody Allen kortom, alleen van die laatste kan ik het meestal hebben. Wat McAdams en Wilson verder in elkaar zien is mij continu een volstrekt raadsel.

De moraal ligt er nog dikker op dan in zelfs de ergste Disney en wordt keurig middels Wilson aan het publiek verteld. Het is dat Khnodji een goede cameraman is en wel weet hoe hij Parijs sprookjesachtig moet neerzetten. Verder is de muziek aardig, ziet Cotillard er als altijd verrukkelijk uit en gelukkig komt Allen aan het eind tot dezelfde conclusie als ik over de relatie. Anders was het echt een onding geworden. 2,0*.

Deze film zag ik op aanbeveling van diverse mensen, als zijnde een must see van Woody Allen. Tot dat moment had ik nog niets van hem gezien waarvan ik echt onder de indruk was, en ik had mijn zo bedenkingen maar ging met enige hoop toch deze bekijken. Jammer genoeg blijft mijn mening over de Woody Allen-films na het zien van deze film nog steeds hetzelfde.

De film is niet slecht, en het is best te bekijken. Een hoogvlieger is het ook weer niet. De laatste tijd heeft Woody de neiging om elk jaar een film te maken, en ook om zich te koop aan te bieden aan de stad die het hoogste biedt. Barcelona, Rome, en ook Parijs doet mee. Prima dat Woody hiermee wat centjes verdient, maar het uitgangspunt van stadspromotie, en het hoge tempo waarin hij steeds films tevoorschijn tovert, leidt niet per definitie tot goede films. Uiteraard zitten zulke films, waaronder deze, boordenvol met prachtige beelden van de toeristische trekpleisters die de stad te bieden heeft. Als reklameprent is het zeker geslaagd, en Parijs mag tevreden zijn met het resultaat.

Maar de hoge verwachtingen die ik had na die positieve reacties van vrienden en kennissen zijn helaas niet uitgekomen. Het verhaal is op zich leuk, over iemand die op een of andere manier in staat is om in Parijs terug in de tijd te reizen. En we zien inderdaad wel een lading bekende schilders e.d. voorbijkomen, maar daar blijft het vaak ook bij. Op enkele uitzonderingen na zijn het maar oppervlakkige personages die eventjes vluchtig voorbijkomen.

Een leuk idee waar Woody best meer tijd in had mogen steken om een beter resultaat te bereiken.

Ik ben Woody Allen pas vrij laat gaan waarderen, en hij heeft een aantal zeer goede films gemaakt; waaronder logischerwijs zijn bekendste.

Dit vond ik ronduit zwak. Gill speelde eigenlijk Woody Allen, had hij dan niet beter zèlf deze rol kunnen spelen? Dan had ik het misschien nog geloofd, dit was een zwak aftreksel van zij eigen karakter in bijv. Manhattan (evenals de andere "vakantiegangers"). Owen Wilson heeft voor deze rol gewoon niet de juiste uitstraling en de nerveuze Allen-maniertjes en het gestamel blijven "geacteerd" overkomen.

De relatie met zijn vriendin was eveneens bijzonder ongeloofwaardig (oh ja hoor, ga jij maar wat door de stad zwerven, dan gaan wij wel iets anders doen...). Wat ziet zo'n gevoelige, zwaar cultureel ingestelde man überhaupt in dit type???

De overgang van de ene tijd naar de andere gebeurt té abrupt en wordt op geen enkele wijze verklaard of ingeleid en Gill voelt zich verrassend snel thuis (en blijft zijn irritante Allen-imitatie voortzetten). Het blijft ook een herhaling van zetten met geen verdere ontwikkeling. Zoiets zou toch eigenlijk een mystieke gebeurtenis moeten zijn; hier is het alsof hij telkens weer eens eventjes een antiek- en curiosawinkel binnenstapt.

Vergelijk dit eens even met het fragment in "the shining" waar J. Nicholson hetzelfde ondergaat!

Dan nog even razendsnel een kleine waslijst van karikaturen van beroemdheden ten tonele voeren (kon er trouwens niet nog een klein gaatje gevonden worden voor van Gogh? Die had toch makkelijk tegelijk met Gauguin kunnen arriveren?) Al deze grootheden fungeren vervolgens slechts als decor.

Dan denk ik toch weemoedig terug aan Annie Hall, Manhattan, Crimes and misdemeanors, M. murder mystery, husbands and wives e.d. Ik heb veel bewondering voor W. Allen, maar dit was niks.

Prima filmpje, niets mis mee. Wilson speelt zoals gewoonlijk aardig en het verhaal zat ook leuk in elkaar. Vermakelijk, maar niets meer.

Leuke Film.
Ik hou wel van een tijdreiselement.
Ook wel een leuke clou dat de mensen uit de jaren 20 ook weer terug wilden naar voor hun de gouden
tijd.
Ik ben de laatste tijd de films van Woody Allen aan het herbekijken, ik waardeer ze nu meer dan vroeger.

Zoals niet elke romantische komedie dat is (mierzoet stelletje dat grappige dingen meemaakt) splijt in Midnight In Paris de relatie van de protagonist, maar ook de tijd als er een surreële transitie met het Parijs van de jaren '20 ontstaat.
Allen speelt ditmaal geen rol, maar heeft daarvoor Owen Wilson in een jonge, pseudo-naïeve versie van hemzelf gekneed. Dat loopt daar de hele tijd met zijn handen in zijn zakken en met zijn huilerige hondenogen onschuldig te wezen. Gil (Wilson) is een novelist maar durft niemand zijn roman te laten lezen, hij ontmoet op een feestje Scott Fitzgerald (schrijver The Great Gatsby), waar Cole Porter de piano verzorgt en daarna via een taxi gaat de romantische reis door de jaren '20 voort met Salvador Dali (Adrien Brody), Picasso en Bunuel. Een reis naar de 19de eeuwse Romantiek en dus wordt het een ontzettend nostalgische film en nostalgie is de dood in de pot voor de mens.
Een ongecompliceerde film, een lucide droom (sowieso kent dromen meer gebruikmakend van de hersencapaciteit van de mens, door opgewekte fantasie). Voor Allen een oubade aan schilderachtig Parijs en voor ongedwongen zwijmelarij zit u garant.

Mijn eerste Allen, maar geweldig vond ik het niet.

De ingrediënten om er een leuke film van te maken zijn ruimschoots aanwezig, maar het werkt uiteindelijk niet. Allereerst de beelden, die er weliswaar meer dan verzorgd uitzien, maar toch voelt het erg direct aan hoe er gefilmd wordt, alsof er door de ogen van een toerist gekeken wordt. Het had wat softer gemogen, waarbij gezegd moet worden dat bij de sprongen in tijd het wel wat sfeervoller aanvoelt. De soundtrack is overigens wel te allen tijden sterk en sfeervol.

Ook het plot bevat leuke ideeën, maar de uitwerking is niet optimaal. Een hoop personages uit vervlogen tijden komen voorbij, al moet ik bekennen dat lang niet iedereen bekend bij mij was en we leren ze helaas ook maar nauwelijks echt kennen zo oppervlakkig blijft het. Daarbovenop komen met name Dali en Hemmingway dusdanig karikaturaal over dat vergelijkingen met de uitwerking van de historische personages in Bill & Ted's Excellent Adventure getrokken kan worden. Om Dali kon ik overigens nog wel lachen. Verder eindigen we met een moraaltje op het einde wat tegen nostalgie waarschuwt, wat enigszins geforceerd aanvoelt, maar ook apart is aangezien de film toch erg op nostalgische gevoelens inspeelt.

Tenslotte een hoop irritante personages. Met name de pedante baardmans was onuitstaanbaar, wat dat betreft voelde ik best wel sympathie voor de hoofdpersoon. Maar ook de hoofdpersoon stoort, het voelt toch een beetje aan alsof een dergelijk avontuur niet aan hem besteed is, zo simpel komt hij over. Verder is duidelijk dat hij totaal niet bij zijn verloofde past, haast op zo'n manier dat het ongeloofwaardig aanvoelt dat ze überhaupt verloofd zijn. Haar familie is te plat kapitalistisch voor woorden, het voelt dus qua karakters ook niet al te diepgaand aan.

Ik ben dus niet bekend met andere films van Allen, en weet dus niet of ik blij moet zijn dat hij niet zelf de hoofdrol op zicht heeft genomen, maar van Wilson word ik ook niet al te blij. Z'n uitstraling is werkelijk minimaal en draagt ook flink bij het idee dat zijn personage niet op z'n plek is in deze film.

Geen goede eerste kennismaking met het oeuvre van Allen dus. Het nostalgisch sfeertje en de muziek maken uiteindelijk toch dat ik op 2* uitkom.

Zwakke film. Owen Wilson kan dit soort rollen absoluut niet geloofwaardig spelen. Er was ook geen enkele chemie voelbaar tussen hem en de vrouwelijke tegenspleelsters. Weinig subtiel script.

Met stijgende verbazing hier naar zitten kijken.

Midnight in Paris opent al zeer merkwaardig met een minuten durend soort van VVV-filmpje, in statische shots, onder begeleiding van behoorlijk op de zenuwen werkend getoeter.

Vervolgens passeert een hele reeks clichés over Parijs – en dan met name zoals gezien door de ogen van de Amerikaanse toerist – duimendik in de verf gezet de revue, maar erg lollig wil het allemaal niet worden. Daarvoor zijn de teksten over het algemeen veel te slap, en ook de twee elkaar herhaaldelijk kruisende verhaallijntjes zijn inhoudelijk lang niet strak genoeg gespannen.

Bij die aanstaande schoonfamilie, inclusief verloofde, is wel heel duidelijk op de respectievelijke voorhoofden gekalkt dat ze nare mensen zijn; idem dito voor de Sorbonne-professor, van wie voor de zekerheid ook nog even expliciet vertéld wordt dat ie ‘pedant’ is. Ook de schetsen van de kunstenaars in de jaren twintig blijven flauw en oppervlakkig, en worden nergens leuk.

Het aanhoudende, nadrukkelijk idolate gezemel over dat fantastische Parijs gaat al snel tegenstaan, en ik vraag me toch af of Allen hier niet alles en iedereen een beetje in de maling zit te nemen. Of is hij hier gewoon zichzelf aan het parodiëren? Je zou het haast wel zeggen, met een acteur in de hoofdrol wiens voornaamste kwaliteit het verdienstelijk nabootsen van zijn typische ‘wat heb ik nou aan m’n fiets hangen’-intonatie lijkt te zijn.

Maar dan nog, het blijft mij echt een raadsel wat ik verder moet aanvangen met deze saaie dagdroom van een sullige tweederangs scenarioschrijver, een wouldbe kunstenaar, voor wie het summum van romantiek schijnt te zijn: in de regen lopen in de lichtstad, met een leuke Parisienne aan zijn zijde. En van dat hele nostalgie-idee weet Allen wat mij betreft ook al weinig te bakken.

Om er maar een slag naar te slaan, naar wat hier in hemelsnaam het idee achter is geweest: ik kan er niet meer van maken dat Allen hiermee vooral op de commerciële Amerikaanse markt probeerde te scoren.

Het was al een tijdje geleden dat ik een werk van Allen onder ogen kreeg. Het zullen er bij elkaar intussen wel meer dan tien zijn. Voor zover ik mij herinner, zaten daar best een paar geestige, en zelfs goede films bij, naast enkele wat minder geslaagde. Maar ‘minder geslaagd’ lijkt me als kwalificatie nog iets te veel eer voor Midnight in Paris. Ik vind dit met afstand de zwakste van hem die ik heb gezien.

De dialogen sprankelen niet van begin tot einde zoals dat in Annie Hall het geval was en visueel ziet het er soms nogal ongeïnspireerd uit, maar toch is Midnight in Paris een heerlijke film. Owen Wilson is goed op dreef als onze gids in het tijdreizen, samen met hem beleven we elke minuut nieuwe ontdekkingen. Bovendien wordt de sfeer van de jaren 20 ge-wel-dig neergezet. Marion Cotillard vertolkt haar rol met veel gevoel, warmte en naturel en het is bijzonder jammer dat we Adrien Brody zo weinig te zien krijgen, want hij is fenomenaal als Salvador Dali. Tot ziens iedereen, ik ga een nachtwandeling maken in Parijs.

Ondanks dat ik best een "fan" ben van Owen, vind ik hem voor deze film eigenlijk, "net niet". Hij doet zijn vaste rolletje die hij normaal naast Ben Stiller speelt en kan zich daar niet van losmaken in deze toch ander soort comedy. (ik snap eigenlijk niet waarom woody hem heeft gecast) verder is het echt wel een fijne film met mooie vrouwen en leuke terugblikken naar de 20ies in Parijs.

“A man in love with a woman from a different era. I see a photograph!”

Midnight in Paris is een mindere film uit het uitgebreide oeuvre van Woody Allen. Ik kan zijn films meestal zeer waarderen door de scherpe dialogen, mooie observaties, leuke acteurs en luchtige toon waarop hij omgaat met het fenomeen schuld en boete. Jammer genoeg is Midnight een beetje nietszeggend en een tikkeltje pedant. Net zoals het karakter Paul (heerlijk gespeeld door Michael Sheen) wil Allen even laten zien hoeveel hij weet over Parijs, haar geschiedenis en historische figuren.

Helaas komt hij niet verder dan wat oppervlakkige observaties en maakt hij van onder meer Hemingway, Scott Fitzgerald, Picasso en Salvador Dali meer karikaturen dan mensen van vlees en bloed. Het verhaal kabbelt rustig voort maar welk punt Allen wil maken blijft onduidelijk. Wat deze film wel de moeite waard maakt zijn de fijne acteerprestaties van onder andere Wilson, Sheen, McAdams, Cotillard, Seydoux en de zichtbaar lol belevende Brody, de prachtige cinematografie en natuurlijk Parijs als decor. Want als ode aan Parijs is deze film zeker geslaagd. Helaas is het voor de rest erg middelmatig.

"Midnight in Paris" is geen meesterwerk, maar een dromerige fantasie; een poëtische mijmering over liefde en nog veel meer.

Owen Wilson is echt puik als de copie van Woody Allen en de pastelkleuren van de film zijn prachtig. Parijs is ook mijn geliefkoosde grootstad en als naast de romantische (zelfs in de regen) plaatsjes er nog een opsmuk van croonermuziek uit de jaren 20 bijkomt, dan is het direct hoogspanning. Het idee om dergelijke fantasierijke film te maken is schitterend; ge kunt er alleen maar met een zelfvoldane glimlach van genieten.

Naar aanleiding van het (prima) bericht van mijn voorganger heb ik deze film een jaar na de eerste kijkbeurt nog een tweede keer geprobeerd, ook al omdat ik in oktober 2016 nog steeds aan deze film liep te denken terwijl ik in oktober 2015 heel stellig had verklaard dat er van deze film reeds de volgende dag helemaal niets was blijven hangen (ja, mijn overtuigingen zijn gebeiteld in steen). En inderdaad is dit toch een veel sterkere film dan gedacht, met uitstekende vertolkingen, een sfeervol beeld van Parijs anno nu (waar ik nog nooit ben geweest) en in het verleden (waar ik veel van gelezen heb: Hemingway schreef prachtige boeken, maar ik weet niet of ik erg lang met hem in één kamer zou kunnen verkeren) en een moraal die op zich helemaal niet verkeerd is. Dank voor de por in de ribben, stefan dias ! (Van *** naar ****)

Mijn eerste echte kennismaking met Woody Allen als regisseur, een kennismaking die mij erg nieuwsgierig heeft gemaakt. Midnight in Paris zou wel eens de beste romantische komedie die ik tot nu toe gezien heb kunnen zijn, niet dat dit er gigantisch veel zijn maar alsnog.

De dialogen vind ik ijzersterk, er wordt op een simpele en natuurlijke manier gesproken maar de filosofische inslag gaat hierdoor niet verloren. Enig smetje hierop is dat niet erg thuis ben in de vroege kunst en schrijvers en zeker niet in de categorie die in de film wordt behandeld, dit maakt het af en toe wat afstandelijk.

Owen Wilson zet hier een prima rol neer, hij geeft het hoofdpersonage sterk vorm. Ook de dialogen doet hij sterk al vind ik het zo af en toe net iets te overdreven gespeeld. De rest van de cast verdiend ook een compliment, het ziet er allemaal erg strak uit.

Naast de dialogen en de cast heeft de film nog meer in huis, Parijs wordt ontzettend mooi in beeld gebracht. Zowel recente beelden als de beelden van Parijs in verschillende decennia van de vorige eeuw. Dit alles vormt samen met de subtiele en verfijnde humor een schitterend geheel. Vierenhalve ster.

Dan staat je nog veel moois te wachten. De man is altijd ontzettend productief geweest (nog steeds trouwens).

"Oh, ok, now it's starting to rain."

"No, but that's ok. I don't mind getting wet." Zo dubbelzinnig

Dit is zo'n beetje een film buiten mijn comfort zone. Ik heb eigenlijk helemaal niets met literatuur of kunst, al was het wel tof om al die verschillende karikaturen te zien van Picasso, Dali, Hemingway, Lautrec, Gaugain etc.

Ik kon me eigenlijk wel goed vinden in het verhaal. Ik zeg ook geregeld: vroeger was alles beter (ook al weet ik dat het op sommige vlakken vast niet zo was), er waren geen computers, smartphones, vliegtuigen, ... machines in het algemeen om ons te helpen. Er waren geen sociale media waarachter we urenlang op clickbait zitten te klikken, maar nooit meer het hele verhaal lezen achter een artikel.

De romantiek is lichtelijk cliché natuurlijk, maar Parijs is natuurlijk de stad van de liefde. Echt gelachen heb ik niet direct.

De dialogen zijn best verrassend sterk. Hier en daar wat te filosofisch voor een normaal gesprek lijkt me. Toch was ik tijdens de ganse film vrij geboeid aan het luisteren naar wat er gezegd werd. Best nog wel een fijne kennismaking met Woody Allen's oeuvre.

Een kunstzinnige film. Een verhaal dat mij redelijk wist te vermaken. Het acteerwerk vind ik goed, maar soms erg overdreven. Het is gewoon niet helemaal mijn ding en ik bleef niet constant geboeid, maar ik vind het goed genoeg voor een voldoende. 3*

Midnight in Paris is een dromerige charmante film over het nostalgische Parijs. De mooie plaatjes over de verlichte straatlantaarns langs de Seine of andere pittoreske straatjes zijn legio. Midnight in Paris is één grote toeristische reisgids doorheen de stad.

Fijn verhaal met Owen Wilson in de hoofdrol die in een soort van teletijdmachine kennismaakt met grootheden als Dali, Gaugain, Picasso , Hemingway, ... Geen Van Gogh gezien, die mankeerde nog voor "zijn" Parijs, mede doordat de filmposter gebaseerd is op één van zijn schilderijen. Qua plot niet altijd even geloofwaardig: zo vond de relatie met zijn vriendin maar bizar. Alsof je dagelijks op je dooie eentje door het nachtelijke Parijs kan gaan dwalen. Hun relatie begon op de duur te vervelen. De dialogen zaten goed en ik heb geboeid gekeken naar de grootheden die de revue passeerden. Leuk rolletje overigens voor Adrien Brody als Salvador Dali. Hier en daar ook wat grappig, zeker wanneer hij die kunstkenner Paul op zijn plaats zette.

Niet Woody's beste, die eer is nog steeds weggelegd voor Manhattan, maar best een aangenaam en verfrissend kijkstuk. Leuk!

Vroeger was alles beter. Dat is de stelling van het goudentijdperkdenken. Woody Allen heeft altijd al gedweept met de jazz age. In zijn Europese periode roept hij een nostalgisch beeld op van kunstenaars in Parijs in de jaren '20. Nogal wat Amerikaanse schrijvers verbleven in de hoofdstad, van grootheden als Hemingway en Fitzgerald tot de minder voor de hand liggende Djuna Barnes. De muziek van Sidney Bechet en Cole Porter roept meteen de juiste sfeer op.

Een gele Peugeot uit de jaren '20 brengt Gil terug naar het decennium van de charleston en het bobkapsel. Wat hij daar te zien krijgt, is niet de realiteit, maar zijn eigen geïdealiseerde fantasiebeeld van het verleden. Hemingway is een typetje, Zelda Fitzgerald komt te veel overeen met wat in elke korte biografie over haar staat, Buñuel neemt zomaar een idee aan van een wildvreemde. Het is wel erg toevallig dat al die beroemdheden aanwezig zijn op hetzelfde feestje en hem meteen in de kring opnemen.

Van in het begin is duidelijk dat Gil en zijn verloofde op twee verschillende planeten leven. Je vraagt je af hoe ze ooit bij elkaar beland zijn. Zij is een verwende rijkeluisdochter, oppervlakkig, materialistisch en opvliegend. Hij is een dromer die de banale realiteit en de Amerikaanse cultuur wil ontvluchten.

Owen Wilson is ontspannen en naturel. Met z'n gesticulaties, gestamel en omslachtige redeneringen lijkt hij op de jonge Woody Allen. Rachel McAdams biedt tegengewicht als het verwende nest. De Franse actrices Marion Cotillard, Léa Seydoux en Carla Bruni hebben sympathieke rollen met de charme en poëzie van de Lichtstad. Alison Pill heeft een van de leukste nevenrollen als de labiele Zelda Fitzgerald.

Woody Allen voelt zich meer verwant aan die kunstenaars uit het verleden dan aan de geldwolven in het Hollywood van vandaag, maar je kunt nu eenmaal niet kiezen wanneer je geboren wordt. De vraag of er zoiets bestaat als een gouden tijdperk wordt ontkennend beantwoord, maar in de reisjes naar het verleden schuilt toch een diep verlangen naar een vervlogen tijdperk.

Als puber vond ik films van Woody Allen heel grappig en diepzinnig maar nu vind ik ze vooral vermoeiend wegens alle babbelzieke personages die zich veel interessanter voordoen dan ze werkelijk zijn. Z’n films zijn ook sterk narcistisch: ze lijken allemaal over Woody Allen te gaan die zichzelf dan ook nog verheerlijkt. Woody Allen heeft me zelfs misogyne gemaakt: al zijn films suggereren dat je elke vrouw het bed in kunt lullen met slap, pseudo-intellectueel geleuter hetgeen alle vrouwen tot idioten reduceert.

Deze film is geen uitzondering. Behalve het babbelzieke dat vermoeit stoorde me de clichés waartoe de eindeloze rij beroemde schrijvers en kunstenaars uit het verleden worden gereduceerd en is de humor, die vaak is gebaseerd op de voorkennis die de tijdreiziger heeft, flauw. En de film is zo narcistisch dat Owen Wilson niet alleen een scriptschrijver (Woody Allen) speelt maar zelfs praat als Woody Allen. De boodschap is wel aardig: we zijn op een romantische manier nostalgisch en verheerlijken het verleden. Toerisme is in hoge mate erop gebaseerd het nu en hier te ontvluchten, al verhindert dat Gil niet om zijn liefde voor Parijs te handhaven.

Met iedere film die ik zie begin ik Woody Allen meer te waarderen. Midnight in Paris is een regelrechte liefdesverklaring aan de stad en zijn (soms illustere) inwoners. Bijna in alles cliché: de beelden van het toeristisch Parijs, de one-liners van Hemmingway, de Fitzgerarlds, het romantische verhaaltje enz. Maar zo liefdevol en intelligent uitgevoerd dat ik popel om Parijs weer eens te bezoeken. Kan Woody Allen niet een film maken over Rotterdam? Lijkt me een leuke opdracht in het kader van city sponsering, krijg je tenminste waar voor je geld.

Allen lijkt inderdaad zichzelf in de rol van Wilson te hebben geschreven, of is het net het omgekeerde? Aan het begin van de film stoorde ik mij nog een beetje aan Wilson die een soort Woody Allen neerzet, maar dan jonger, groter en minder Joods. Maar uiteindelijk kon de film mij wel boeien, het zal vooral de setting in Parijs zijn, de muziek van die tijd alsook de romantiek met de beeldige Marion Cotillard. Ook leuk om historische figuren als Hemmingway en Picasso te zien. De leukste waren toch wel Adrien Brody als Salvador Dali, ik had graag zijn portret van Owen Wilson mét neushoorns gezien, en Vincent Menjou Cortes als Henri de Toulouse-Lautrec, die maar net met kop en schouders boven de tafel uitstak. Ik ben normaal niet zo voor romantische films maar bij Allen is er altijd een flinke portie humor en intellectueel geneuzel bij, wat de film zoveel interessanter maakt. Het verlangen naar het leven in een andere tijd, toen alles beter was, of toch niet? Maar ook de in Allen's films steeds terugkerende onderwerpen, zoals relaties met de verkeerde mensen en onmogelijke liefdes.

"You can fool me but you can not fool hemingway!"

Wow!! Deze film is eigenlijk best wel leuk vergeleken met de carriere van Owen Wilson. Die niet heel speciaal meer is (gewoon vergaande glorie). Maar de film is daarintegen een heel leuk idee. Het heeft wel wat.

Moeilijk te waarderen film.

Tegelijkertijd charmant en dat je hoofdschuddend wilt zuchten. Ik begon de film met onbegrip wat Rachel McAdams karakter met Owen Wilson moest, maar dat draaide ondanks mij gebrek aan affiniteit voor de acteur alsnog redelijk vlot om. Woody Allens visie van Parijs vervolgens is.... tsja... Wat moet ik erover zeggen. Mooicharmantkitscherigonzinnig?

Gezien als een sprookje over de romantisering van een stad, iemands idolen en romantische idealen is het misschien zo gek nog niet. En ik ben niet vies van wat nostalgie, dus ik rond toch naar boven af. Maar dit is bij uitstek een film waarbij ik zowel de 1* als de 4* snap.

3,5*

Ook bij herziening blijft het een heerlijke film om naar te kijken met een origineel verhaal en toch erg Woody Allen. Al was het verrassende er nu wel af. Dus toch een halve ster minder.

Erg ervaren met Woody Allen en diens stijl ben ik niet. Ik heb geloof ik alleen Annie Hall en Small Time Crooks gezien en beide films, hoewel niet slecht, waren niet helemaal mijn ding. Ik ging voor Midnight in Paris dan ook eerder op het interessant klinkende uitgangspunt af en ik vond dit inderdaad zowaar een leuke film.

Owen Wilson is ook zeker niet mijn favoriete acteur, maar hij heeft me in de loop van de jaren wel meer weten te overtuigen met zijn rollen in o.a. Marley & Me en Wonder. Ook zijn rol hier speelt hij mijns inziens fijn: in eerste instantie verbouwereerd, maar steeds meer nieuwsgierig naar de situaties waar hij in belandt. Zijn samenspel met Marion Cotillard is leuk en de relatie tussen beide personages doet wat denken aan een sprookje. Allen versterkt dat laatste nog eens door van de setting een visueel feest te maken: Parijs omstreeks 1920 staat er keurig op. Lichte irritaties zijn er ook te vinden in het gedoe tussen de personages van Wilson en Rachel McAdams. Ik vond het gedeelte dat zich in het heden afspeelt in ieder geval een stuk minder interessant. Midnight in Paris is dan ook vooral een film die me zal bijblijven vanwege de charmante invalshoek die gekozen wordt om Wilsons personage zijn les te laten leren. Hoe het tijdreizen werkt wordt nergens echt uitgelegd, maar storend is het niet. Je accepteert eigenlijk alles zoals het hoofdpersonage het ook accepteert.

Fijne zit.

3,5*

Een juweel van film, met een magisch mooie sfeer.

Een feel good film.

Van hoog niveau.

En voortreffelijk gespeeld met een uitmuntende cast.

Een fenomenale luchtig gespeelde rol van Owen Wilson blijft een veelzijdig en naturel en zo fijn spelende acteur.

Een voortreffelijke film met een prachtig verhaal.

Charmante, fantasierijke romantische komedie over schrijver Gil Pender [Owen Wilson] die met zijn verloofde Inez [Rachel McAdams] naar Parijs is gekomen. Tijdens een avondwandeling raakt hij verdwaald, precies om middernacht wordt hij opgepikt door een antieke auto. Tot zijn verbijstering blijkt Gil in het gezelschap te zijn van zijn idool F. Scott Fitzgerald [Tom Hiddleston] en echtgenote Zelda [Alison Pill] en voor hij het weet belandt hij in het nachtleven van Parijs in de jaren 20! Via Ernest Hemingway [Corey Stoll] lukt het Gil om het manuscript van zijn aanstaande roman te laten proeflezen door Gertrude Stein [Kathy Bates], maar Gil is vooral onder de indruk van Adriana [Marion Cotillard], de muze van Pablo Picasso [Marcial Di Fonzo Bo]. Iedere nacht keert Gil naar de jaren 20 en daardoor is het steeds moeilijk om heden en verleden van elkaar te scheiden. Wilson is een schot in de roos in deze overpeinzing over de zin en onzin van nostalgie vol spitsvondige dialogen en een rijke ondersteunende cast. Voor het heerlijke scenario won Allen zijn vierde Oscar.

Blijft een heerlijk filmpje,

Ik houd wel van het sfeertje dat de film uitstraalt. Owen Wilson die door de straten van Parijs kuiert. Misschien wordt het allemaal een beetje te romantisch opgehangen, maar ach, ik kan er wel van genieten en ik ben sowieso al een fan van films die zich in een stad afspelen.

Woody Allen weet fantasie en werkelijkheid op een heel erg leuke manier met elkaar te vermengen. Owen Wilson speelt een schrijver die worstelt met zijn nieuwe roman en daarvoor 's nachts door Parijs wandelt op zoek naar inspiratie. Hij ontmoet overleden schrijvers en kunstenaars die hem de nodige inspiratie geven. De scènes die zich afspelen in de jaren '20 zijn erg mooi en sfeervol gemaakt. De vermenging tussen fantasie en werkelijkheid levert enkele leuke momenten op, zoals Owen Wilson die het verhaal achter het schilderij van Picasso begint uit te leggen, maar ook wanneer hij erachter komt dat zijn verloofde hem bedriegt.

Owen Wilson doet het hier overigens erg prima. Eigenlijk is er niet zoveel nodig om zijn rol goed in te vullen, maar in de meeste gevallen stoor ik me wel aan Wilson en dat is nu niet het geval. Storen deed ik me wel aan Rachel McAdams en haar ouders.

4*

Tja, een echte Woody Allen film.

Laat ik beginnen te zeggen: ik ben geen Woody Allen fan. Het zou zelfs kunnen dat dit de eerste Woody Allen film is die ik heb weten uit te kijken. Dus ik ben met enige terughoudend aan de film begonnen. Wat dan direct opvalt: waarom moet dat irritante geel-filter over de film gelegd worden? (eigenwijs als ik ben, heb ik de kleureninstelling van m'n project aangepast zodat het er weer een beetje natuurlijker uit ging zien). En dan de sound track: ik heb geen hekel aan jaren 20 muziek maar 1,5 uur lang is wat te veel van het goede (ik begrijp de keuze voor deze stijl uiteraard volledig). Ik vond ook de transfer van 35mm naar bluray belabberd uitgevoerd (veel ruis en tamelijk onscherp).

Dan de plussen. De acteurs doen het allemaal top. De film wordt gedragen door Wilson, en hij speelt zijn rol met verve. Eigenlijk zien we Wilson ten voeten uit en het lijkt wel alsof hij daar niet voor hoeft te acteren. Dan het verhaal zelf: dat begint best aardig. Het dreigt bijna een 'normale' film te worden. Maar Woody Allen zou Woody Allen niet zijn als er een bijzondere twist komt. Als dat gebeurt, verandert de film in een Romantisch sprookje. Het verhaal dat zich dan ontvouwt is eigenlijk best leuk en interessant en ook goed te volgen ondanks de tijdsprong-elementen. Het zou zonde zijn om er meer over te vertellen. Ook de ontknoping is prima en de film duurt niet te lang of te kort.

Al met al 'by far' de beste Woody Allen film die ik tot nu toe heb gezien. Het helpt als je wat kennis (of op z'n minst wat interesse) hebt van de literatuur en andere kunstvormen van de jaren 20 (ik heb af en toe stiekem op wikipedia gekeken). Voor mij 3 sterren waard en dat is me met Woody Allen niet eerder gelukt.

Ik houd niet zo van romantische komedies; van Owen Wilson nog minder. Maar dit was zeker geen straf om te kijken. Dankzij de pakkende nostalgie en het prettige acteerwerk lekker licht verteerbaar.

3,0 * Wegdromen