Midnight in Paris (2011)

Met iedere film die ik zie begin ik Woody Allen meer te waarderen. Midnight in Paris is een regelrechte liefdesverklaring aan de stad en zijn (soms illustere) inwoners. Bijna in alles cliché: de beelden van het toeristisch Parijs, de one-liners van Hemmingway, de Fitzgerarlds, het romantische verhaaltje enz. Maar zo liefdevol en intelligent uitgevoerd dat ik popel om Parijs weer eens te bezoeken. Kan Woody Allen niet een film maken over Rotterdam? Lijkt me een leuke opdracht in het kader van city sponsering, krijg je tenminste waar voor je geld.

Allen lijkt inderdaad zichzelf in de rol van Wilson te hebben geschreven, of is het net het omgekeerde? Aan het begin van de film stoorde ik mij nog een beetje aan Wilson die een soort Woody Allen neerzet, maar dan jonger, groter en minder Joods. Maar uiteindelijk kon de film mij wel boeien, het zal vooral de setting in Parijs zijn, de muziek van die tijd alsook de romantiek met de beeldige Marion Cotillard. Ook leuk om historische figuren als Hemmingway en Picasso te zien. De leukste waren toch wel Adrien Brody als Salvador Dali, ik had graag zijn portret van Owen Wilson mét neushoorns gezien, en Vincent Menjou Cortes als Henri de Toulouse-Lautrec, die maar net met kop en schouders boven de tafel uitstak. Ik ben normaal niet zo voor romantische films maar bij Allen is er altijd een flinke portie humor en intellectueel geneuzel bij, wat de film zoveel interessanter maakt. Het verlangen naar het leven in een andere tijd, toen alles beter was, of toch niet? Maar ook de in Allen's films steeds terugkerende onderwerpen, zoals relaties met de verkeerde mensen en onmogelijke liefdes.

"You can fool me but you can not fool hemingway!"

Wow!! Deze film is eigenlijk best wel leuk vergeleken met de carriere van Owen Wilson. Die niet heel speciaal meer is (gewoon vergaande glorie). Maar de film is daarintegen een heel leuk idee. Het heeft wel wat.

In Vlaanderen zitten we opnieuw in een lockdown en ik prijs me toch gelukkig dat ik een saaie hobby uitoefen met name films kijken en erover schrijven. Leve de isolatie ! Mijn buurman gaat 3x per jaar skiën, doet aan benji springen, raften, is ondervoorzitter van de motocrossclub én organiseert de lokale Halloween tocht. Ik zal hem maar een dwangbuis bestellen.

Over naar de film en vermits de barometer die avond op klassiek en luchtig stond dan maar een film van Allen in de speler gestoken. Bij Allen zijn we bijna zeker : waarschijnlijk een hoofdpersonage dat ongelukkig is in zijn relatie, vol twijfel en wil ontsnappen uit zijn huidig leventje en eventjes later met gemak een nieuwe liefde vindt dat een happy end zal betekenen. En zo geschiedde het ook Midnight in Paris. Maar ondanks alle voorspelbare Allen elementen heb ik toch genoten van de film. Ach, de romantische ziel. Allen giet zijn formule in een origineel frame (en bouwt verder door met die privé detective én met de tijdsperioden) en de switch tussen heden en verleden blijft leuk en luchtig maar meer is het niet. We zien immers een fantasie van het personage van Owen waardoor hij en wij eendimensionaal kijken naar de gebeurtenissen. Wegdromen in een andere tijd en een babbeltje slaan met grote kunstenaars wordt immers niet serieus genomen en de clichés van de kunstenaars zijn nu eenmaal te wijten door hoe het personage de figuren ziet in zijn verbeelding. Neemt niet weg dat de film blijft steken in typetjes ipv personages. Volgens mij stond er op het einde van de aftiteling : elk verband met de werkelijkheid is volkomen toevallig.

Leuk, maar daarmee is ook àlles gezegd. Zéér lichte kost dus...

Sympathiek filmpje over nostalgie naar een tijd die je zelf niet hebt meegemaakt. Ook ik pleit schuldig op dat vlak. Ik heb alleen weinig met de jaren 20, maar gelukkig weet Allen er wel iets leuks van te maken. De film zit naar goede gewoonte tjokvol gevatte dialogen; daar heeft deze regisseur toch echt een patent op.

Owen Wilson komt op een knullige manier bijzonder aimabel over. Zijn personage vormt zo een mooi contrast met alle Parijse haantjes die in ijltempo de revue passeren.

Verder doet Allen wat meer moeite dan gebruikelijk om de film op visueel vlak enige glans te geven, wat half gelukt is. Soms ogen de tableaus sprookjesochtend, maar soms ook gewoon erg “geel” (alsof er een Instagram-filter overheen gezwierd werd).

Anyway, ik heb me aardig vermaakt. Erg fijn ook om Carla Bruni eens aan het werk te zien. 3,5*

Moeilijk te waarderen film.

Tegelijkertijd charmant en dat je hoofdschuddend wilt zuchten. Ik begon de film met onbegrip wat Rachel McAdams karakter met Owen Wilson moest, maar dat draaide ondanks mij gebrek aan affiniteit voor de acteur alsnog redelijk vlot om. Woody Allens visie van Parijs vervolgens is.... tsja... Wat moet ik erover zeggen. Mooicharmantkitscherigonzinnig?

Gezien als een sprookje over de romantisering van een stad, iemands idolen en romantische idealen is het misschien zo gek nog niet. En ik ben niet vies van wat nostalgie, dus ik rond toch naar boven af. Maar dit is bij uitstek een film waarbij ik zowel de 1* als de 4* snap.

3,5*

hele grappige film en heel leuk gedaan

Ook bij herziening blijft het een heerlijke film om naar te kijken met een origineel verhaal en toch erg Woody Allen. Al was het verrassende er nu wel af. Dus toch een halve ster minder.

vergane glorie dus...klok en de klepel..

Wel een leuke film. In het begin vond ik het niets, maar toen hij opeens terug ging in de tijd werd het wel leuk.

Erg ervaren met Woody Allen en diens stijl ben ik niet. Ik heb geloof ik alleen Annie Hall en Small Time Crooks gezien en beide films, hoewel niet slecht, waren niet helemaal mijn ding. Ik ging voor Midnight in Paris dan ook eerder op het interessant klinkende uitgangspunt af en ik vond dit inderdaad zowaar een leuke film.

Owen Wilson is ook zeker niet mijn favoriete acteur, maar hij heeft me in de loop van de jaren wel meer weten te overtuigen met zijn rollen in o.a. Marley & Me en Wonder. Ook zijn rol hier speelt hij mijns inziens fijn: in eerste instantie verbouwereerd, maar steeds meer nieuwsgierig naar de situaties waar hij in belandt. Zijn samenspel met Marion Cotillard is leuk en de relatie tussen beide personages doet wat denken aan een sprookje. Allen versterkt dat laatste nog eens door van de setting een visueel feest te maken: Parijs omstreeks 1920 staat er keurig op. Lichte irritaties zijn er ook te vinden in het gedoe tussen de personages van Wilson en Rachel McAdams. Ik vond het gedeelte dat zich in het heden afspeelt in ieder geval een stuk minder interessant. Midnight in Paris is dan ook vooral een film die me zal bijblijven vanwege de charmante invalshoek die gekozen wordt om Wilsons personage zijn les te laten leren. Hoe het tijdreizen werkt wordt nergens echt uitgelegd, maar storend is het niet. Je accepteert eigenlijk alles zoals het hoofdpersonage het ook accepteert.

Fijne zit.

3,5*

Deze film is een hunkering van Allen om pakweg 50 jaar eerder geboren te zijn. De ""Groten" van hem lijfelijk te ontmoeten in de stad "qui ne dort jamais"...net als New York maar dan anders.; warmer, charmanter. We zien dus een VVV film over Parijs en wat acteurs lopen daar in de weg. Voor Allen staat Parijs op 1 de rest is vulling. Een parade van kunstenaars op breed gebied laat hij opdraven.

O..de film?? Aardig, origineel , lief zelfs...maar de volgende dag ben je m vergeten , je geheugen of kennis over kunstenaars en bekenden uit die tijd is even opgefrist.

Een juweel van film, met een magisch mooie sfeer.

Een feel good film.

Van hoog niveau.

En voortreffelijk gespeeld met een uitmuntende cast.

Een fenomenale luchtig gespeelde rol van Owen Wilson blijft een veelzijdig en naturel en zo fijn spelende acteur.

Een voortreffelijke film met een prachtig verhaal.

wauw, wat een onverwacht goede film.

Ik vertrek volgende week nog eens op weekend naar Parijs dus was deze in mijn oog gesprongen.

Dacht eerst ach wat is dit weer voor een romantische vrouwenfilm...

Maar nee, totaal niet, echt goed meegevallen en heel leuk gemaakt.

Charmante, fantasierijke romantische komedie over schrijver Gil Pender [Owen Wilson] die met zijn verloofde Inez [Rachel McAdams] naar Parijs is gekomen. Tijdens een avondwandeling raakt hij verdwaald, precies om middernacht wordt hij opgepikt door een antieke auto. Tot zijn verbijstering blijkt Gil in het gezelschap te zijn van zijn idool F. Scott Fitzgerald [Tom Hiddleston] en echtgenote Zelda [Alison Pill] en voor hij het weet belandt hij in het nachtleven van Parijs in de jaren 20! Via Ernest Hemingway [Corey Stoll] lukt het Gil om het manuscript van zijn aanstaande roman te laten proeflezen door Gertrude Stein [Kathy Bates], maar Gil is vooral onder de indruk van Adriana [Marion Cotillard], de muze van Pablo Picasso [Marcial Di Fonzo Bo]. Iedere nacht keert Gil naar de jaren 20 en daardoor is het steeds moeilijk om heden en verleden van elkaar te scheiden. Wilson is een schot in de roos in deze overpeinzing over de zin en onzin van nostalgie vol spitsvondige dialogen en een rijke ondersteunende cast. Voor het heerlijke scenario won Allen zijn vierde Oscar.

Blijft een heerlijk filmpje,

Ik houd wel van het sfeertje dat de film uitstraalt. Owen Wilson die door de straten van Parijs kuiert. Misschien wordt het allemaal een beetje te romantisch opgehangen, maar ach, ik kan er wel van genieten en ik ben sowieso al een fan van films die zich in een stad afspelen.

Woody Allen weet fantasie en werkelijkheid op een heel erg leuke manier met elkaar te vermengen. Owen Wilson speelt een schrijver die worstelt met zijn nieuwe roman en daarvoor 's nachts door Parijs wandelt op zoek naar inspiratie. Hij ontmoet overleden schrijvers en kunstenaars die hem de nodige inspiratie geven. De scènes die zich afspelen in de jaren '20 zijn erg mooi en sfeervol gemaakt. De vermenging tussen fantasie en werkelijkheid levert enkele leuke momenten op, zoals Owen Wilson die het verhaal achter het schilderij van Picasso begint uit te leggen, maar ook wanneer hij erachter komt dat zijn verloofde hem bedriegt.

Owen Wilson doet het hier overigens erg prima. Eigenlijk is er niet zoveel nodig om zijn rol goed in te vullen, maar in de meeste gevallen stoor ik me wel aan Wilson en dat is nu niet het geval. Storen deed ik me wel aan Rachel McAdams en haar ouders.

4*

... of Husbands and wives, Manhattan murder mystery, Annie Hall, Crimes and misdemeanors....

Dit was werkelijk vreselijk.

Woody Allen maakt een film over de worstelingen van 'de kunstenaar' in Parijs. Hij kan niet slecht zijn, en hij is ook niet slecht. Maar hoe goed is de film?

Mijn antwoord: behoorlijk goed.

Allen fixeert zich op de stad als muze voor kunstenaars van vroeger en nu. Zijn openingsscènes van Parijs zetten de toon voor de aanhoudende liefdesaffaire die zijn hoofdpersoon Gill (Owen Wilson) met de stad heeft, en de rijke geschiedenis van de stad als vruchtbare bodem voor artistieke inspanningen. Owen, als Gill, slaagt erin een worstelende schrijver te spelen die probeert te ontsnappen aan zijn succes als Hollywood-acteur in doorsnee films.

Hij zingt poëtisch tegen zijn verloofde, Inez (Rachel McAdams), over zijn verlangen om Pasadena te verlaten en permanent naar Parijs te verhuizen. Dit is waar Allen de eerste spanning voor onze hoofdpersoon creëert. Gill wil door de straten lopen waar Fitzgerald, Hemingway en Picasso liepen. Hij wil een echte kunstenaar zijn en hij komt tot dit besef als hij probeert een leven te plannen met Inez, die de rijke, zielloze Amerikaanse karikatuur is van de leegte van Hollywood.

Tijdens zijn nachtelijke wandelingen verdiept Wilson zich in het Parijs van de jaren twintig en elke avond wordt hij weggedreven van de realiteit van een leven met Inez naar een leven vol Parijse, weemoedige inspiratie. Allen jongleert met een aantal lastige plotwendingen die volkomen ongeloofwaardig, maar desalniettemin vermakelijk zijn.

Zeggen dat de jaren twintig voor Wilson "tot leven komen" zou zowel fysiek als psychologisch accuraat zijn. Ondertussen stellen zijn verloofde, haar Republikeinse ouders en verwaande vrienden zijn daden ter discussie, wijzen ze zijn artistieke lichtzinnigheid af en dragen ze bij aan de materialistische droefheid die mensen blind maakt voor de bezienswaardigheden die Gill koestert, de schoonheid en inspiratie van Parijs die niet in het museum te vinden zijn, maar die men op straat moet zoeken, bij voorkeur in de regen.

Het thema van de hedendaagse kunstenaar die verlangt naar de vervlogen glorieperiodes van de kunst, of het nu de jaren twintig of de jaren negentig van de 20ste eeuw zijn, wordt de kijker met geweld ingeprent. Allen bouwt dit thema op en stelt het langzaam ter discussie naarmate de film vordert. Maar ik vond dat hij bij het formuleren van een verbale en bondige conclusie over het onderwerp weinig aan de verbeelding van het publiek overliet.

Bovendien zijn het conflict dat we van een Allen-film verwachten, de innerlijke onrust, de waanzin van de vele verhaallijnen, de seksuele en sensuele aspecten, al die filmische vingerafdrukken die een Allen-film kenmerken, deels weggevaagd in deze film. De film heeft een groeiend gevoel van 'flow', waardoor de kijker weet uit welke hoek de wind waait en hoe de zaken zullen aflopen. En wanneer dat uiteindelijk gebeurt, levert het een mooi verhaal op waarin kunst de overhand heeft, maar het mist de wervelende emoties die zo vaak worden geassocieerd met een Woody Allen-film. Voor literatuurliefhebbers, Allen-fans en filmliefhebbers in het algemeen is het de moeite waard om te bekijken.

Maar toch is hij de waardering van een mooie 7 waardig!

Tja, een echte Woody Allen film.

Laat ik beginnen te zeggen: ik ben geen Woody Allen fan. Het zou zelfs kunnen dat dit de eerste Woody Allen film is die ik heb weten uit te kijken. Dus ik ben met enige terughoudend aan de film begonnen. Wat dan direct opvalt: waarom moet dat irritante geel-filter over de film gelegd worden? (eigenwijs als ik ben, heb ik de kleureninstelling van m'n project aangepast zodat het er weer een beetje natuurlijker uit ging zien). En dan de sound track: ik heb geen hekel aan jaren 20 muziek maar 1,5 uur lang is wat te veel van het goede (ik begrijp de keuze voor deze stijl uiteraard volledig). Ik vond ook de transfer van 35mm naar bluray belabberd uitgevoerd (veel ruis en tamelijk onscherp).

Dan de plussen. De acteurs doen het allemaal top. De film wordt gedragen door Wilson, en hij speelt zijn rol met verve. Eigenlijk zien we Wilson ten voeten uit en het lijkt wel alsof hij daar niet voor hoeft te acteren. Dan het verhaal zelf: dat begint best aardig. Het dreigt bijna een 'normale' film te worden. Maar Woody Allen zou Woody Allen niet zijn als er een bijzondere twist komt. Als dat gebeurt, verandert de film in een Romantisch sprookje. Het verhaal dat zich dan ontvouwt is eigenlijk best leuk en interessant en ook goed te volgen ondanks de tijdsprong-elementen. Het zou zonde zijn om er meer over te vertellen. Ook de ontknoping is prima en de film duurt niet te lang of te kort.

Al met al 'by far' de beste Woody Allen film die ik tot nu toe heb gezien. Het helpt als je wat kennis (of op z'n minst wat interesse) hebt van de literatuur en andere kunstvormen van de jaren 20 (ik heb af en toe stiekem op wikipedia gekeken). Voor mij 3 sterren waard en dat is me met Woody Allen niet eerder gelukt.

Ik houd niet zo van romantische komedies; van Owen Wilson nog minder. Maar dit was zeker geen straf om te kijken. Dankzij de pakkende nostalgie en het prettige acteerwerk lekker licht verteerbaar.

3,0 * Wegdromen