Midnight in Paris (2011)

Prachtige filmposter alvast

Wederom een lauwe Woody Allen film. Echter de terug keer van Allen naar niet nader uitgelegde absurdisme, maakt deze licht komische film behoorlijk te pruimen.

Weer volgen we een schrijver, weer hebben we rokende en materialistische vrouwen, ambitieuze schoonouders en een pedante (daardoor ook hilarische) antagonist. (weer is L.A de stad met de vooruitzicht van de hell)

Waar ik bij zijn vorige films, whatever works en you will meet a tall dark stranger, mij alleen maar zat te ergeren aan de fantasierijke aanstellerige yuppen die Allen al 30 jaar omschrijft, vond ik de

scènes in de jaren 20 zo fijn, dat het nu haast niet meer stoorde.

Alleen smijt je met schrijvers en kunstenaar uit het verleden om de oren, maar het werd zo argeloos en ironisch gebracht, dat het mij geenszins pretentieus over kwam.

Owen Wilson is perfect als dromerige alterego van Allen, Marion Cortillard gewoon mooi en enkele cameo's zijn hilarisch! (andrian brody!)

Een ode aan de dromers en een ode aan Parijs. Das goed.

Leuke komisch film met een intressant script.

een man voelt dat hij 80 jaar geleden had moeten leven en gaat met zijn verloofde naar paris, en dan gebeurt het..een auto komt om precies middernacht aanrijden en neemt hem mee naar zijn geliefde tijd. klinkt heel kinderachtig, maar het werkt erg goed. de sfeer word super weergegeven en Marion Cotillard is onweerstaanbaar. Je kan goed de liefde voor de stad Parijs in deze film terugvoelen bijna, wat het voor de kijker ook leuker maakt. sommige cameo's van helden uit de jaren 20' waren geweldig en brachten een lach op mijn (en dat van de rest van de zaal) gezicht. het simpele verhaal word leuk uitgewerkt en maakt het tot een heerlijke film waarbij je zelf ook gaat dromen over de tijd waar je in terecht zou willen komen..goede film van Woody.

I still see it all
Walks along the Seine, laughing in the rain
Our last summer
Memories that remain...

Serieus niet echt gecharmeerd van Allen. Nooit geweest ook, hoewel sommige van mijn waarderingen wel tegen een zekere voldoende aanliggen. Ik had eigenlijk best zo m'n twijfels, maar goed, bij Schouwburgplein werd niet zoveel leuks meer gedraaid, dus togen Laura en ik naar Cinerama. Alwaar we dus deze film aanschouwden. Het was best een lange zit. Bijna een martelgang, zo te zeggen. En ja, ik ben echt wel een dromer, hoor, ik kan van trage films net zo genieten, maar dit was echt gewoon te traag, het leek wel of Allen probeerde Ki-duk na te doen. Sorry, maar dat kan ik niet slikken. Niet werkelijk. Toch wist 'ie me wel enigszins te pakken, helemaal door de bloedmooie intro, waar de camera zonder woorden langs wat plaatsen in Parijs glijd. Als een stilzwijgende liefdesbrief toont Allen daar de schoonheid van Parijs. Rachel McAdams was echt net ietsje beter in the Notebook, en zeker weten veel beter in Morning Glory. Ze houd zich erg in, dacht ik. Owen Wilson verder wist me niet veel te boeien, en dat gezeur van Adrien Brody's Dali over neushoorns, irriteerde me al vanaf de eerste seconde..

Verder was het gezicht van Zelda Fitzgerald echt iemand waarvan ik dacht.. Ik heb haar weleens gezien.. Ik dacht dat ik haar herkende in elk geval, en inderdaad, ik heb Alison Pill weleens gezien ja. Leuke actrice.
Wel een mooie film eigenlijk, al ben ik helemaal niet zo van Allen. Leuk.

Fijne nostalgie trip. Het 'plotje' met Rachel McAdams kon me eigenlijk gestolen worden, deze film draait echt om de jaren '20 scenes met geweldige rollen van verscheidene fijne acteurs (Adrien Brody, Tom Hiddleston) als legendarische kunstenaars en schrijvers. Hoogtepunt was hier toch wel Corey Stoll (nooit eerder van gehoord) als Ernest Hemingway, die de meest mannelijke man ooit op werkelijk fenomenale wijze neerzet. Erg goed gespeeld en een rol waar ik echt van genoten heb. Ook veel respect voor Allen want zijn dialogen voor Hemingway klinken ook echt alsof ze van Hemingway (of tenminste, uit zijn boeken) hadden kunnen komen. Eigenlijk is de film niet veel meer dan een verzameling mooie sfeerbeelden en hilarische cameo's in een slap plot, maar het werkt wel.

Verrukkelijke romantische nostalgietrip inderdaad! Na een hele drukke week was het gisteravond eindelijk tijd om wat gas terug te nemen in de bios en het was echt puur genieten. Anderhalf uur lang met een brede grijns op het pluche gezeten. Owen Wilson blijft een heerlijke acteur, lekker droog en sloompjes, maar toch scherp en humoristisch op de juiste momenten. Typecasting tout court volgens mij met die man. Goed gecaste bijrollen ook en de film is niet bepaald gespeend van het nodige vrouwelijk schoon. Maar het zijn vooral de prachtige beelden van Parijs en de heerlijke ouderwetse soundtrack die je de film inzuigen. Eén van de meest charmante films uit 's mans oeuvre!

Woody Allen weet het weer te flikken om een flink sympathieke film te maken dat continu voor een glimlach op het gezicht zorgt.

Ten eerst is de film een onvervalste promotie voor de stad Parijs. Is dat erg? Nee, de plaatjes zijn zo fraai en aanstekelijk geschoten en de liefde voor de stad spat er werkelijk vanaf. Leuke steegjes, mooie kleding, mooie design van de kroegjes, huisjes en resturants maken de film leuk om te kijken. Daarnaast is ook de zeer aanstekelijke muziek die vanaf de openingcredits al door de speakers deunen opmerkelijk, die blijft lekker lang hangen. De cast doet prima zijn werk en de echte uitblinkers zijn natuurlijk de verscheidene bijrollen van enkele bekende acteurs/actrices om te smullen.

Ja, dit is een leuke film en Allen heeft een leuke, nostalgische ode aan Parijs gemaakt.

3,5*

Er valt genoeg te genieten en af en toe te lachen maar het verhaal is natuurlijk te belachelijk voor woorden, en het einde was ook niet best uitgewerkt.

Wat bedoel je met te belachelijk voor woorden? Dat het niet realistisch is of zo?

Een typische Allen film.

Deze was vlot, leuk en komisch.

Vanwege het komische karakter van de film was het voor mij nog net een voldoende. Als het om het flashback gedeelte gaat, dan kan ik me er helemaal niet in inleven en het werkt ook gewoon niet. Alleen al het feit dat iemand gewoon een wagen in stapt en teruggaat naar het verleden. En zomaar weer in het heden terugkeert.. Hierbij kan ik me niets voorstellen. Het hoeft niet allemaal realisme voor mij te zijn, maar het fictie gedeelte moet wel iets voorstelbaars hebben.

Ik vond het juist logisch, het voertuig was eigenlijk het middel waarmee hij naar het "verleden" reist en eigenlijk erg leuk bedacht wat mij betreft. Het terugkeer gedeelte werd helaas wel wat minder uitgewerkt inderdaad, behalve de eerste keer met die wasserette.

Bij Woody Allen's voorlaatste film "You Will meet a Tall Dark Stranger" schreef ik o.a. het volgende;

Deze nieuwste film van Woody Allen vanavond in de sneak gezien en ik begin mij nu toch wel eens af te vragen wanneer Woody nu eindelijk met pensioen gaat.

Deze opmerking trek ik onmiddellijk in want met "Midnight in Paris" heeft Woody Allen na het mislukte "You Will Meet..." imo zijn beste film uit zijn carrière gemaakt, op Manhattan na misschien. Visueel is deze film een pareltje. Nog nooit zulke mooie beelden van Parijs gezien en wat een mooie en sfeervolle soundtrack. Zonder het zeer geslaagde flashback gedeelte zou deze film minder geslaagd zijn. Deze film is ook een en al originaliteit. Je stapt in een antieke auto en gaat zo terug naar de jaren twintig. Prachtig gevonden. Dromen wij daar ook wel eens niet van dat wij terug in de tijd willen naar een soort Belle Epoque, omdat wij denken dat het daar allemaal veel mooier en beter is. Ik vind het script van deze film daarom ook tot het beste behoren van de films van Woody Allen. Qua sfeer doet hij mij ook zeer sterk aan "Sweet and Lowdown" denken, voor mij ook een van de betere Allen films. Nog even over de cast, die was in een woord geweldig. prachtig hoe beroemdheden zoals Picasso, Hemingway en vooral Toulouse-Lautrec uitgebeeld werden. En wat was die Marie Cotillard op dreef. Een en al sensualiteit. Ik vond haar een van de beste rollen spelen uit haar filmcarrière. Op het inktzwarte "Melancholia" na waar deze Allen film het absolute tegenovergestelde van is vind ik "Midnight in Paris", die ik zie als een ode aan het leven, zonder meer de beste film van dit jaar.

4,5*

Geen tussendoortje van Allen, maar een kroon op zijn oeuvre. Alles wat een film van Allen interessant maakt, komt in Midnight in Paris geweldig sterk naar voren. De liefde voor sfeer, de honger naar nostalgie, scherpe dialogen, de knipoog naar het intellectuele en artistieke, romantiek, humor en het relativeren. Het wordt allemaal heerlijk bereid en geserveerd in een van de leukste en beste films van het jaar. 4,5*

Aardigheidje van Allen. Heeft me niet echt kunnen ontroeren, maar gecharmeerd ben ik des te meer. Gewoon erg leuk, ondanks het redelijk flauwe verhaal. Muziek is wel superieur (Cole Porters 'Let's Do It'!) en ook visueel zit de film goed. Om nog eens te herzien binnen een aantal jaar en weer te genieten...

De fijne sfeer en de prima spelende Owen Wilson winnen het uiteindelijk van de suffige grapjes en de karikaturale personages (vooral die in het heden).

Goed vermaak voor een regenachtige zaterdagmiddag.

Eigenlijk vooral leuk omdat ik net terug was van vakantie in Parijs, toen ik deze film ging kijken

Ik kom net uit de Lumiere te Maastricht vandaan en wil een stukje gaan schrijven.

Maar jouw woorden zijn zo treffend en overeenkomstig met mijn gevoel bij deze film.

Dat ik enkel hoef te stemmen, eveneens 4,5

(helemaal met de lovende woorden van wibro en Redlop eens!)

Ik heb ondertussen al redelijk wat films van Meneer Allen gezien, en dit is by far zijn beste als je het mij vraagt. Het gaat in zijn films vaak om sfeer, en in deze film komt dat perfect over op de kijker. Ik zwijmelde toch wel weg bij de film en dat komt natuurlijk ook door de schitterende stad Parijs. Het verhaal vond ik erg leuk en grappig. Maar de film word natuurlijk ook mede gedragen door het filmwerk en de muziek. En natuurlijk de cast. McAdams vond ik dit keer niet zo heel bijzonder, maar dat lag ook aan haar rol maar Wilson liet hier toch zien dat hij meer kan dan flauwe komedies (niet voor de eerste keer natuurlijk). Maar ik vond hem echt fantastisch. En natuurlijk de bijrollen van de schitterende Marion Cotillard. En ook de kleine rol van Adrien Brody moet zeker genoemd worden, wat een held is dat toch.

4.5*

Aardige film maar niet meer dan dat. Zeker niet te vergelijken met de wat gecompliceerdere familiedrama's als "Wathever Works". Zoals zoveel Amerikanen doen wordt Parijs in de hemel geprezen (onterecht in mijn ogen), en ik vind dat hele antieke sfeertje met die schrijvers, de personages en de muziek wel erg standaard, maar het werkt wel om je in een sfeer te krijgen. Owen Wilson speelt wel erg goed, Rachel McAdams speelt juist matig en monotoon.

3*

Ik had weinig verwachtingen van deze film, maar ik vind het echt een aanrader. Ik werd helemaal het verhaal ingetrokken. Ik vond het alleen wel een beetje jammer dat je de personages (vooral Adriana) maar oppervlakkig leerde kennen, maar misschien was het ook niet nodig om ze beter te leren kennen.

Minor Allen.

De liefde die opgebouwd is voor Woody Allen stopt waarschijnlijk nooit - alhoewel ik net zo goed kritisch tegenover zijn werk kan staan (manhatten, you will meet a tall dark stranger).

Maar anders dan in die films, en vaker voorkomend in zijn pareltjes begon Allen waarschijnlijk met een klein maar briljant ideetje en breidde die uit. Net als dat Gil het ideetje voor El ángel exterminador aan Bunuel geeft en daarbij toevoegt dat ie er simpel gezegd eens over na moet denken, zonder teveel vragen te stellen. Niet het hoe en waarom is belangrijk, maar de leuke vondst, er komt vanzelf wel wat uit in competente handen.

Zo heeft Allen dit ideetje uitwerkt tot een grappige, leuke, stijlvolle en liefdevolle film. Liefdevol tegenover film. Tegenover beeldende kunst, tegenover literatuur, muziek en Parijs. Ik kan mij dan ook absoluut niet vinden in het idee van andere dat dit een tussendoortje voor Allen is. Het is op en top Allen - maar zoveel leuker, grappiger en fijner dan een doorsnee Allen.

Oh an Adrien Brody verdient een applaus. Want alhoewel het een extreem kort rolletje is, wát zet hij een geweldige Dali neer.

Gisteren in de bioscoop, tijdens het kijken naar Midnight in Paris, overkwam me iets bijzonders. Ik kon niet meer kritisch nadenken. Ik had er gewoon geen zin. Mijn verstand ging met groot plezier op nul, zodat ik me onbekommerd kon laten meevoeren met alle Woody-style wit & charm. Het genot was zo verrassend dat het me ontroerde. Geen idee hoe goed dit op de lange termijn zal blijken te zijn, maar deze film over misplaatste nostalgie laat zien dat nostalgie over Woody Allen vanaf nu - in ieder geval voor de komende paar jaar - eveneens misplaatst is. Woody had het juiste idee en het zichtbare plezier waarmee hij het uitwerkt is aanstekelijk en, zoals gezegd, ontroerend. Hoeveel heerlijke wegdroomcomedies komen er zoal per jaar uit? Inderdaad, we mogen blij zijn dat het jaar 2011 er weer eens echt eentje heeft. We mogen blij zijn dat hij nog leeft.

Ook gisteren gezien. En Olaf K. ik kan me precies vinden in uw woorden.

Vanavond voor de tweede keer gezien en opnieuw genoten van Woody Allen's reis in de tijd. Aangezien ik van mezelf weet dat ik een lichte neiging tot overdrijven heb, maak ik gebruik van deze eigenschap om Midnight in Paris de volle mep te geven. 5*

Net Gereserveerd op Blu-Ray

Jammer genoeg wilt niemand met me mee naar de bios

Ga je toch alleen? No problemo, is toch geen film dat volle zalen trekt in Nederland. Dus uitgelachen word je ook niet

Vind alleen gaan weinig aan, en de film op Blu-Ray zien op een 46 inch tv werkt ook wel hoor