Midnight in Paris (2011)

Voor deze film is een smartphone al voldoende

Ja dat is echt lekker film kijken ja

Een prachtig huzaren stukje van woody,blijft toch altijd weer een verassing waar hij nu weer mee aan het dagdromen is.Film maken is en blijft Kunst met hoofdletter k,you love it or hate it,thats te question?.Ik vond het vermakelijk en entertaimenent,gewoon goed.En een 1 geven en je zelf dan 1 fan noemen,dan heb je volgens mijn inzien nog een beetje te weinig levenservaring,jammer!

Maar zoals ik al schreef you love it or ....... ?

Mijn eerste Woody Allen. Een zeer sfeervolle en vlot wegkijkende film. Ik had vantevoren weinig verwachtingen hiervan, maar de film heeft me aangenaam verrast. Veel bekende namen en gezichten. De stad Parijs komt goed na voren, vooral de nachtelijke scenes zijn erg mooi. Daarnaast heeft de film inhoudelijk ook zeker het een en andere te bieden, waarbij wederom de scenes in het verleden er bovenuit steken. Goed acteerwerk, ook Owen Wilson zet een prima rol neer. Soundtrack was ook zeer sfeervol, al werd wel vaak dezelfde muziek gebruikt. Ook nog hier en daar een vleugje humor, kortom een prima film.

De laatste tijd lees ik in kritieken dat een (kunst)werk urgentie moet hebben. En daarmee bedoelen ze dan dat het werk een standpunt/positie in moet nemen in actuele maatschappelijke debatten, mensen tot denken moet aanzetten en moet "schuren".

Midnight in Paris is niet urgent. Alsof er geen andere vragen zijn dan die van literaire, kunstzinnige en intellectuele aard. Maar op de een of andere manier komt Woody Allen daarmee weg. Het lukt Allen telkens weer om mij alles om me heen te laten vergeten en me mee te zuigen in zijn verhaal. De gevatte humor van het rake woord, de mix van lichtvoetigheid en zwaarmoedigheid, de verleidelijke combinatie van muziek en beeld, de perfecte casting en natuurlijk zijn vermogen om een stad liefdevol te portreteren.

Niks urgents aan, maar wel ontzettend lekker om naar te kijken.

4,5 ster, hoppa.

Op weg naar New York zag ik deze nieuwste van Allen in het vliegtuig, helaas viel de film een beetje tegen. Allen is te oud voor dit soort rollen en het is leuk dat hij in Wilson een goede vervanger heeft gevonden die de herkenbare neurotische trekjes goed weet over te brengen.

De film is in vergelijking met Allen's oudere werk toch een stuk minder. Het is nergens echt prikkelend of heeft het scenes die er echt uit sprongen. De scenes waarin Wilson terugkeert naar de jaren 20, vond ik niet zo bijzonder en eigenlijk zelfs storend. Het is Allen's ode aan het leven van toen en tevens zijn ontsnapping aan de realiteit, maar het voelde zo geforceerd aan op deze manier. Ik had liever Wilson meer zien struinen door het hedendaagse Parijs op zoek naar avontuur. Daar had ik eigenlijk ook meer zin in na de openingscredits waarin Allen ons trakteert op beelden van de stad.

3*

Wat een gigantische tegenvaller!

Owen Wilson, waar ik al helemaal niks mee heb, kreeg nog een kans, maar wat een pruts acteur is het, alles komt zo nep over, blergh!

Verder is het een TIP als je NOG van plan bent te gaan kijken: heb verstand van de geschiedenis qua schilders en schrijvers, daarnaast is het ook handig als je een woordje frans spreekt!

Het verhaal gaat vrij langzaam en vrij voorspelbaar.. Heb meerdere films van Woody Allen gezien en dit is zeker niet zijn beste werk!

Waarom zou het handig zijn als je Frans spreekt?

Omdat, ik(!) het vervelend vond wanneer ze in het Frans gingen praten en je er als kijker niks van mee krijgt, tenzij je dus frans spreekt. Indien het geen achtergrond-geluiden zijn wil ik ook kunnen volgen wat er gezegd wordt!

Oké, de personages hebben niet veel dimensies. Ja, het verhaal is flinterdun. En inderdaad, dit is wellicht de meest luchtige film uit Woody Allens oeuvre, met een zeer beperkte dramatische lijn. Maar mijn God, wat is het een lekker filmpje geworden. Precies een goede mix tussen schaamteloze nostalgie en een kleine dosis nuchterheid. Een cast die niet meteen moeilijke rollen krijgt, maar precies de goede toon vind (Brody als Dalí is ook helemaal raak). Goede, humor, een fijn script, een sfeervol Parijs en een toepasselijk ouderwetse soundtrack: wat wil een mens nog meer? Woody Allen heeft zichzelf wel eens meer uitgedaagd, maar het is duidelijk dat zijn hart zat in dit project. Het zou mij niets verbazen als hij zich er in persoonlijk in herkende, gezien zijn gewone obsessie voor oude muziek en kunst in zijn werk. Midnight in Paris is niet een film om lang over door te praten, daarvoor spreekt het teveel voor zich. Evengoed is het Allens beste in zeker 10 jaar.
4*

Als het wordt vertaald kan je het volgen en wanneer het Frans niet wordt vertaald is het natuurlijk ook de bedoeling dat je het als kijker niet kan volgen omdat je jezelf in de situatie van Owen Wilson verschalkt natuurlijk. Je hoort en ziet dus alles vanuit het oogpunt van hem.

Wat een slimheid!

Maar goed, dan nog, ik zou het prettig hebben gevonden als ik het wel kon verstaan.. Misschien komt dat mede door het niet snappen van andere dingen (zoals alle namen/karakters). Werd te veel niet-snappen-opstapeling voor me.

C'est la vie!

En dat nog wel terwijl er helemaal niets te snappen valt.

Wat een ontzettend slechte acteur, de hoofdrolspeler, werkelijk tenenkrommend! Verder vond ik de film absoluut niet boeiend en moest moeite doen om te blijven zitten, en dat heb ik zelden in de bios, waar ik toch heel vaak kom. Overslaan deze!

Een heerlijke film die rustig voortkabbelt.

Verwacht geen buitengewoon ingewikkeld plot of ingenieus verhaal, maar neem de tijd te genieten van het moment. Dat deed ik tijdens deze film.

Misschien sprak deze film mij zo aan omdat ik mijzelf herkende in het hoofdpersonage. Ik heb ook een buitengewone interesse in het verleden en in creatieve genieën zoals kunstenaars en schrijvers.

Ondanks dat de film niet op feiten is gebaseerd, verre van dat, heb ik echt genoten van het verhaal en de mooie beelden van Parijs.

Voer voor iedere dromer die smacht om zich te mogen laven aan een werkelijkheid die helaas niet meer bestaat en die alleen nog maar in onze fantasie voortleeft als geschiedenis. Woody Allen weet haarfijn dat onbestemde, dromerige gevoel tot leven te brengen in deze film. Het doet in die zin ook meer denken aan zijn vroegere meesterwerken dan dat het past binnen de reeks goed gemaakte maar verder wat inwisselbare films van de laatste tijd.

Geef normaal niet echt online commentaar op films of iets dergelijks, maar voor deze moest ik wel even inloggen hier. Wat is deze film zonde!

Begrijp me niet verkeerd: de setting, de sfeer en de grappen zijn ok. De film kijkt lekker weg, en ik geef hem nog wel een zesje! Maar kom op hé, hier had je zóveel meer mee gekund. Owen Wilson speelt echt een zielloze rol, zijn relatie met zijn vrouw wordt niet tot nauweijks op ingegaan, en ik vind de film echt over de top Amerikaans, wat voor mij zeer afdoet aan de sfeer.

Ik hoorde echt alleen maar positieve commentaren om me heen en in de bioscoop, maar ik bleef na het zien van de film verbaast achter in mijn stoel. Het einde kwam ZO plots..ik vind het maar een rare film die heel veel beter uit had kunnen pakken! Just my 2 cents!

Kleine edit na nog wat nadenken: de film had een hele mooie boodschap. Namelijk dat je verwonderen over hoe de wereld vroeger was, en of hij toen inderdaad beter was, is iets wat van alle tijden is. Maar deze mooie gedachtegang wordt in zo'n naar Amerikaans sausje gedompeld, mede door toedoen van Owen Wilson, dat ik het echt zonde vind. Dus de gedachte achter de film is goed, de uitvoering laat mijns inziens veel te wensen over!

Mooie romantische film, ode aan Parijs, kunst, cultuur en mooie vrouwen. Dromen mag, moet! Een mooie boodschap dat de mens nooit tevreden is met het heden, en dat het verleden altijd een nostalgische, mysterieuze aantrekkingskracht heeft. Goed acteerwerk, prachtige beelden, fijne sfeer.

Ja maar je schreef dat dat niet snappen begon voor jou omdat sommige delen in het Frans niet vertaald zijn. Dat is a) de bedoeling ook en b) hetgeen niet de bedoeling is van het niveau Common ca va is.

Matig.

Ik verbaas me er wel een beetje over dat in sommige recensies gesproken wordt over een ode aan de nostalgie. Die redenering gaat voor een deel op, ware het niet dat Allen deze ode zelf zeer direct en uitgesponnen ondermijnd op het einde van deze film. Het laatste gesprek tussen Wilson en Cotillard is daarin toch zeer duidelijk. Voor iemand die zelf bijna een hele film (en voor het merendeel van z'n oeuvre) dweept met het verleden is dat best een moedige conclusie.

Toch neemt het niet weg dat het aflopen van de grootheden van weleer een beetje vermoeiend wordt. Vooral ook omdat de keuzes van Allen wel erg sterk voor de hand liggen. Met uitzondering van de muzikant/pianist kende ik alle namen, wat in dit geval niet vóór de film spreekt, gezien mijn erg geringe kennis van klassieke grootheden. Er was vast ook een beetje toeval mee gemoeid, want in het geval van Bunuel werd net die ene film van hem aangehaald die ik gezien heb. Flauwe en voorspelbare scene trouwens.

Wilson is iets te perfect voor deze rol. Z'n aanwezigheid in deze film onderstreept de gelijkenissen met Allen zelf. Doorheen de stem van Wilson hoor je dan ook bijna de hele film Allen aan het woord. Wel positief is dat Wilson wat dromeriger uit de hoek kan komen, wel zo fijn in een film als deze. Allen zelf zou toch iets te scherp en ongezellig zijn voor deze rol.

Het tijdreisverhaaltje is leuk en charmant, het stuk met McAdams (iets te irritante rol) was heel wat minder boeiend. Dat gedeelte blijft echt hangen in de melige liefdesperikelen. Verder vond ik ook niet alle typetjes geslaagd. Brody als Dali is echt niet om aan te zien, Hemmingway is ook redelijk vervelend. Daartegenover staat dat andere (zoals het Fitzgerald koppeltje) wel erg leuk zijn.

Uiteindelijk heb ik een film gezien die korte metten maakt met het nostalgische gedweep, maar daar zelf wel half in verdrinkt. En hoe aardig ik die (neem ik aan) zelfreflectie van Allen ook vind, de film lijdt er wel onder, net zoals mijn plezier tijdens het kijken.

Niet verkeerd, af en toe (maar te weinig) wat aardige plaatjes van Khondji en een mooi decor, maar er zijn teveel hoekjes af om het echt geslaagd te noemen.

2.5*

Dat klopt, maar ondanks die nuchtere blik overheerst ook op het einde het gevoel van nostalgie, al is het maar omdat Wilson in Parijs blijft hangen en de eerste stap zet in een relatie met een Franse dame die al evenveel van het verleden houdt. Het is wel typisch Allen om een kanttekening te plaatsen bij zijn eigenschappen, zoals hier zijn drang naar nostalgie. Het is misschien nog iets beter gedaan in Radio Days, waarin Allen nostalgisch terug kijkt op de hoogtijdagen van de radio in de jaren '30. Daar wordt de blik door de roze bril steeds met humor weerlegt. Wellicht bevalt die film je ook beter.

Wel eens beelden gezien van de echte Dali? Die was net zo over-the-top en karikaturaal als hij hier afgebeeld wordt. Brody is enorm accuraat.

Eerder romantiek dan nostalgie vond ik. Parijs en wandelen in de regen zijn eerder romantische idealen dan nostalgische idealen.

Toch wel, vond dit echt niet te pruimen. Misschien kwam het gewoon door het neurshoorngrapje dat net als het Bunuel grapje compleet niet leuk was.

Maar dan heb je meer een hekel aan Dali dan aan Brody zeg maar

Éindelijk nog eens een leuke Woody Allen. Nu niet dat ik Midnight In Paris echt een Allen grand cru zou willen noemen, maar het is toch zeker een charmant filmpje.

Owen Wilson is spot-on als nostalgische sympatico en zorgt, samen met de pedante Michael Sheen, voor de nodige komische momenten. Jammer genoeg hebben er ook wel een aantal ronduit duffe grappen de montage overleefd.

Ook visueel is Midnight In Paris soms een beetje wisselvallig. De warme kleuren voeden het nostalgisch gevoel, maar bij momenten is de fotografie gewoon heel erg saai. Die opening bv., met die postkaartshots van Parijs... Zo'n fantastische metropool zó inspiratieloos in beeld brengen, een huzarenstukje!

Maar da's muggenziften, want uitendelijk is deze prent in mijn ogen stukken beter dan You Will Meet A Tall Dark Stranger, Vicky Cristina Barcelona, Scoop en andere Whatever Worksen.

Ergens tussen 3 en 3,5*.

Niet helemaal.

Allereerst de pluspunten, sfeertje is luchtig, Parijs wordt leuk neergezet, en het idee achter de film is heerlijk. Jammer genoeg zet Allen niet de stap om er ook daadwerkelijk iets wervelends van te maken. Die hele nostalgie kreeg ik verder amper mee, zag er niet in wat het nou zo bijzonder aan was voor Wilson, behalve dan dat hij op pad ging met wat beroemdheden.

Naar verloop van tijd worden die cameo's ook wel wat duf, en heb je het wel gezien met de film, aangezien het amper ergens over gaat. De bottomline vond ik uiteindelijk ook wat inspiratieloos. Echt gelachen heb ik ook niet, wel gegniffeld zo nu en dan, en het is verder totaal liefelijk zodat je het wel voor lief neemt, en de film verveelt eigenlijk ook weer niet (duurt ook amper 1,5 uur natuurlijk, maar toch).

Al met al wel charmant maar té statisch en niet zo bijzonder als ik had verwacht. Veel ongeloofwaardige Allen-dialogen, wat we wel gewend zijn, en uiteraard een dubieuze romance die het onder de laag weer een zelfde soort film maken. De tripjes van Wilson zijn leuk, voor een uurtje, daarna loopt de plaat wat vast.

2.5*

Behalve dan het misnoegen om te leven in een tijd van straatbendes, drugskartels en zelfmoordaanslagen en te willen ontsnappen naar een andere tijd en plek in het lege universum.

Vroeger was alles beter ja, maar ook dat is niet alleen van deze tijd. Precies de enige bottomline die er in zit. Maar wat ik bedoelde met 'nergens over gaat' staat daar nog los van. Je krijgt aan een stuk door een sloot aan bekende kunstenaarstypes, die verder eigenlijk niks te vertellen hebben. Vond het echt nergens over gaan, en dat verandert ook nergens in de loop van de film.

Die kunstenaars werden stuk voor stuk gedemythologiseerd (weet ff geen andere term). De film heeft naast de vlucht uit de werkelijkheid verder geen boodschap inderdaad, maar zat ik ook niet op te wachten.