Midnight in Paris (2011)

Prima filmpje, niets mis mee. Wilson speelt zoals gewoonlijk aardig en het verhaal zat ook leuk in elkaar. Vermakelijk, maar niets meer.

Owen Wilson speelt prima en trekt de film dan ook. Wie tegenviel was Rachel McAdams. Wat ik toch al een niet zo bijzondere actrice vindt. Ze is overigens wel erg mooi.

Overigens is de stad Parijs prachtig in beeld gebracht.

Woody Allen heb ik de laatste jaren alleen maar in het nieuws zien komen voor het openhouden van zijn handjes bij Europese hoofdsteden en dat zorgt al voor een vieze smaak in de mond als ik de film bekijk. Bijna is er een link met One Night In Paris, behalve dat de titels op elkaar lijken.

Van Woody Allen was ik toch al geen fan en ook Midnight In Paris onderstreept dat maar weer eens. Ik vond het maar een zielloos filmpje over een dwijl van een vent die wat door parijs struint. Aangezien Parijs (mee)betaalt, krijgen we in deze videofolder meteen even wat highlights van de stad te zien. Dat gebeurt natuurlijk meer, maar niet zo open en bloot als bij Woody Allen het geval is.

Tuurlijk ziet de stad er wel mooi uit, maar in mijn ogen zit Allen hier vooral wat te prostitueren. Dat moet hij helemaal zelf weten. Het tijdreiselement was geinig, maar de film kent hoogte- noch dieptepunten. Behalve de detective dan die in de pruikentijd belandt. Wat een flauwekul zeg. Verder was het verhaal te makkelijk met allerlei stereotypetjes.

Leuke Film.
Ik hou wel van een tijdreiselement.
Ook wel een leuke clou dat de mensen uit de jaren 20 ook weer terug wilden naar voor hun de gouden
tijd.
Ik ben de laatste tijd de films van Woody Allen aan het herbekijken, ik waardeer ze nu meer dan vroeger.

Wat een flutfilm. Ja oke, het is wel mooi gefilmd, hoewel je toch wel veel standaard bezienswaardigheden ziet. Ik irriteer me mateloos aan dat intellectuele gedoe. Het doet allemaal heel interessant aan met al die bekende schilders en schrijvers uit die tijd, maar het verhaal is erg 'plat'. Het verhaal heeft geen diepgang en Owen Wilson vind ik ook niet erg overtuigend als schrijver. Hij vind die beeldschone meid lekker en that's it. Goed, dat boeit me dus echt geen anderhalf uur. Sowieso stikt het van de knappe jongedames en ik moet als hetero vrouw de hele tijd kijken naar die Wilson met z'n scheve neus... En dan leg ik toch ook wel de link met Allen en zijn pedoseksuele neigingen; dat helpt ook niet echt om de film te waarderen.

Om dan toch nog een pluspunt te noemen: ik vond het wel leuk om bepaalde plekken weer terug te zien waar ik net nog afgelopen zomer met m'n lief gelopen had. Ahhh...;)

Spijtig. Zo'n romantische film in Parijs zou in het Frans moeten zijn. Sommige woorden zoals "Parisien" klinken in het Engels afschuwelijk. Owen Wilson past helemaal niet in deze film, houterig en soms irritant. Ik kan begrijpen dat er een breuk komt met zijn vriendin.

Wat mij vooral erg stoorde was de vreselijke schoonfamilie van Owen Wilson. Ik kan gewoon niet luisteren en kijken naar dat decadente stel...

Gewoon een fijne film die nergens de plank misslaat of zich volledig laat onderdompelen in clichés.

Een typische Woody Allen die echt nergens buiten de lijntjes kleurt en een zeer prettige sfeer creëert. Sterk geromantiseerd sentiment, maar wie geloofwaardigheid zoekt in een film, kan beter iets anders opzetten. Owen Wilson blijft een wisselvallig acteur, maar in deze film vond ik hem nauwelijks storend.

Ik had het dappere voornemen om eens flink in de Woody's te duiken met behulp van Netflix. Ik kende hem alleen van Blue Jasmine en Magic In The Moonlight (wat ik respectievelijk een erg goede en erg leuke film vind) en vond het nu wel eens tijd voor wat meer historie. Na twee "komedies" en een van de naar mijn mening meest overschatte films aller tijden - Annie Hall - geprobeerd te hebben, schrapte ik al snel de overige films waar hij zelf in speelt; wat een onuitstaanbare, totaal niet-grappige stuiterbal die vooral heel elitair probeert over te komen.

Het latere Vicky Cristina Barcelona vond ik dan wel weer (luchtig maar) leuk, maar het einde van Midnight In Paris heb ik niet eens gehaald. Bah, bah, bah, wat komt Woody hier toch weer geforceerd elitair uit de hoek, terwijl het gebrek aan diepgang (veel verder dan het gooien met namen komt hij niet) het des te beschamender maakt. Doet me denken aan Chazia Mourali die bij DWDD Queens Bohemian Rhapsody onderkwijlt.

Ik zet Blue Jasmine - vooral vanwege de briljante Blanchett - nog eens op, maar verder ben ik voorlopig wel even klaar met dit over het paard getilde menneke. Ik zal ongetwijfeld íéts missen, anders zou hij niet zo'n status hebben, maar wát dat dan is, is me een raadsel.

Zoals niet elke romantische komedie dat is (mierzoet stelletje dat grappige dingen meemaakt) splijt in Midnight In Paris de relatie van de protagonist, maar ook de tijd als er een surreële transitie met het Parijs van de jaren '20 ontstaat.
Allen speelt ditmaal geen rol, maar heeft daarvoor Owen Wilson in een jonge, pseudo-naïeve versie van hemzelf gekneed. Dat loopt daar de hele tijd met zijn handen in zijn zakken en met zijn huilerige hondenogen onschuldig te wezen. Gil (Wilson) is een novelist maar durft niemand zijn roman te laten lezen, hij ontmoet op een feestje Scott Fitzgerald (schrijver The Great Gatsby), waar Cole Porter de piano verzorgt en daarna via een taxi gaat de romantische reis door de jaren '20 voort met Salvador Dali (Adrien Brody), Picasso en Bunuel. Een reis naar de 19de eeuwse Romantiek en dus wordt het een ontzettend nostalgische film en nostalgie is de dood in de pot voor de mens.
Een ongecompliceerde film, een lucide droom (sowieso kent dromen meer gebruikmakend van de hersencapaciteit van de mens, door opgewekte fantasie). Voor Allen een oubade aan schilderachtig Parijs en voor ongedwongen zwijmelarij zit u garant.

Mijn eerste Allen, maar geweldig vond ik het niet.

De ingrediënten om er een leuke film van te maken zijn ruimschoots aanwezig, maar het werkt uiteindelijk niet. Allereerst de beelden, die er weliswaar meer dan verzorgd uitzien, maar toch voelt het erg direct aan hoe er gefilmd wordt, alsof er door de ogen van een toerist gekeken wordt. Het had wat softer gemogen, waarbij gezegd moet worden dat bij de sprongen in tijd het wel wat sfeervoller aanvoelt. De soundtrack is overigens wel te allen tijden sterk en sfeervol.

Ook het plot bevat leuke ideeën, maar de uitwerking is niet optimaal. Een hoop personages uit vervlogen tijden komen voorbij, al moet ik bekennen dat lang niet iedereen bekend bij mij was en we leren ze helaas ook maar nauwelijks echt kennen zo oppervlakkig blijft het. Daarbovenop komen met name Dali en Hemmingway dusdanig karikaturaal over dat vergelijkingen met de uitwerking van de historische personages in Bill & Ted's Excellent Adventure getrokken kan worden. Om Dali kon ik overigens nog wel lachen. Verder eindigen we met een moraaltje op het einde wat tegen nostalgie waarschuwt, wat enigszins geforceerd aanvoelt, maar ook apart is aangezien de film toch erg op nostalgische gevoelens inspeelt.

Tenslotte een hoop irritante personages. Met name de pedante baardmans was onuitstaanbaar, wat dat betreft voelde ik best wel sympathie voor de hoofdpersoon. Maar ook de hoofdpersoon stoort, het voelt toch een beetje aan alsof een dergelijk avontuur niet aan hem besteed is, zo simpel komt hij over. Verder is duidelijk dat hij totaal niet bij zijn verloofde past, haast op zo'n manier dat het ongeloofwaardig aanvoelt dat ze überhaupt verloofd zijn. Haar familie is te plat kapitalistisch voor woorden, het voelt dus qua karakters ook niet al te diepgaand aan.

Ik ben dus niet bekend met andere films van Allen, en weet dus niet of ik blij moet zijn dat hij niet zelf de hoofdrol op zicht heeft genomen, maar van Wilson word ik ook niet al te blij. Z'n uitstraling is werkelijk minimaal en draagt ook flink bij het idee dat zijn personage niet op z'n plek is in deze film.

Geen goede eerste kennismaking met het oeuvre van Allen dus. Het nostalgisch sfeertje en de muziek maken uiteindelijk toch dat ik op 2* uitkom.

Waarom ben je begonnen met deze film, als ik vragen mag? Of was je gewoon benieuwd naar deze film zelf, en niet per se naar het oeuvre van Allen?

Want dan zou ik je aanraden om 'gewoon' Manhattan en Annie Hall te gaan kijken. Zit hij zelf ook in, meer exemplarisch Woody Allen krijg je ze niet.

De poster sprak me in ieder geval erg aan, en het is ook een vrij nieuwe film, die liggen me over het algemeen beter dan oude films. Manhattan is me overigens ook aangeraden door Danuz, dus die staat op de kijklijst.

Zwakke film. Owen Wilson kan dit soort rollen absoluut niet geloofwaardig spelen. Er was ook geen enkele chemie voelbaar tussen hem en de vrouwelijke tegenspleelsters. Weinig subtiel script.

Owen Wilson is een ongelofelijke kluns die me enorm ergert....de wereld om hem heen is zo vloeiend en hij is zo houterig en breekt het....als dat de bedoeling was is dat enorm gelukt,

maar verder een sprankelende heerlijke film ! Wie droomt af en toe niet om een tijdrijsje te kunnen maken, ik vaker..zeker als ik bijv. Callas zie en hoor in haar beroemde recital van 1958 in Parijs !....

Met stijgende verbazing hier naar zitten kijken.

Midnight in Paris opent al zeer merkwaardig met een minuten durend soort van VVV-filmpje, in statische shots, onder begeleiding van behoorlijk op de zenuwen werkend getoeter.

Vervolgens passeert een hele reeks clichés over Parijs – en dan met name zoals gezien door de ogen van de Amerikaanse toerist – duimendik in de verf gezet de revue, maar erg lollig wil het allemaal niet worden. Daarvoor zijn de teksten over het algemeen veel te slap, en ook de twee elkaar herhaaldelijk kruisende verhaallijntjes zijn inhoudelijk lang niet strak genoeg gespannen.

Bij die aanstaande schoonfamilie, inclusief verloofde, is wel heel duidelijk op de respectievelijke voorhoofden gekalkt dat ze nare mensen zijn; idem dito voor de Sorbonne-professor, van wie voor de zekerheid ook nog even expliciet vertéld wordt dat ie ‘pedant’ is. Ook de schetsen van de kunstenaars in de jaren twintig blijven flauw en oppervlakkig, en worden nergens leuk.

Het aanhoudende, nadrukkelijk idolate gezemel over dat fantastische Parijs gaat al snel tegenstaan, en ik vraag me toch af of Allen hier niet alles en iedereen een beetje in de maling zit te nemen. Of is hij hier gewoon zichzelf aan het parodiëren? Je zou het haast wel zeggen, met een acteur in de hoofdrol wiens voornaamste kwaliteit het verdienstelijk nabootsen van zijn typische ‘wat heb ik nou aan m’n fiets hangen’-intonatie lijkt te zijn.

Maar dan nog, het blijft mij echt een raadsel wat ik verder moet aanvangen met deze saaie dagdroom van een sullige tweederangs scenarioschrijver, een wouldbe kunstenaar, voor wie het summum van romantiek schijnt te zijn: in de regen lopen in de lichtstad, met een leuke Parisienne aan zijn zijde. En van dat hele nostalgie-idee weet Allen wat mij betreft ook al weinig te bakken.

Om er maar een slag naar te slaan, naar wat hier in hemelsnaam het idee achter is geweest: ik kan er niet meer van maken dat Allen hiermee vooral op de commerciële Amerikaanse markt probeerde te scoren.

Het was al een tijdje geleden dat ik een werk van Allen onder ogen kreeg. Het zullen er bij elkaar intussen wel meer dan tien zijn. Voor zover ik mij herinner, zaten daar best een paar geestige, en zelfs goede films bij, naast enkele wat minder geslaagde. Maar ‘minder geslaagd’ lijkt me als kwalificatie nog iets te veel eer voor Midnight in Paris. Ik vind dit met afstand de zwakste van hem die ik heb gezien.

Leuke film... Maaar...

Er werd niet 1 keer geneukt in deze film. Jammer.

Een vermakelijk filmpje. Het verhaal steekt leuk in elkaar, en de straten van parijs worden sfeervol in beeld gebracht. Owen Wilson zet een prima hoofdrol neer. 3 Sterren.

Inspiratieloos, oninteressant en vooral langdradig filmpje met erg middelmatige personages. Alles voelt gewoon zo.... degelijk. Geen idee meer wat de kern van het verhaal was. Waarschijnlijk ook niet heel boeiend.

Gewoonweg geweldig!

Zojuist voor de 2e keer bekeken. Beste film van Woody Allen wat mij betreft.

Liggen natuurlijk

Tweede keer gekeken gisteravond en gestegen van een 3* naar 4*.

Deze keer vaker moeten lachen (en harder), de humor is zo tof in die slinkse opmerkingen van zijn vrouw en de 'air' van Paul.

Het doet deugd om Owen Wilson in zo'n fijne rol te zien, en het past hem goed.

Als je niet echt thuis bent in het kunstenaarswereldje, is deze film natuurlijk een pak minder genietbaar omdat al de verwijzingen en bij-personages aan je voorbij gaan.

De sfeer en setting maakt de film bovendien erg aangenaam, en voor de eerste keer in mijn leven voelde ik de nood om ooit in mijn leven naar Parijs te gaan.

De dialogen sprankelen niet van begin tot einde zoals dat in Annie Hall het geval was en visueel ziet het er soms nogal ongeïnspireerd uit, maar toch is Midnight in Paris een heerlijke film. Owen Wilson is goed op dreef als onze gids in het tijdreizen, samen met hem beleven we elke minuut nieuwe ontdekkingen. Bovendien wordt de sfeer van de jaren 20 ge-wel-dig neergezet. Marion Cotillard vertolkt haar rol met veel gevoel, warmte en naturel en het is bijzonder jammer dat we Adrien Brody zo weinig te zien krijgen, want hij is fenomenaal als Salvador Dali. Tot ziens iedereen, ik ga een nachtwandeling maken in Parijs.

Ooit was ik wel een behoorlijke liefhebber van Woody Allen. Van tussen 1966 en 1996 heb ik 25 van zijn 28 films gezien – en toen was het ineens over en had ik genoeg van zijn typische humor, zijn beschaafde stijl van filmen en zijn hoofdpersonen met wie ik me eigenlijk nooit helemaal kon vereenzelvigen (hoewel de gedachtenwereld en het milieu van Allen zo vaak tegen dat van mij aan lijken te schurken). Ik heb me daarna aan nog maar één film van hem gewaagd, en pas nu Midnight in Paris op televisie werd uitgezonden heb ik me er weer eens toe gezet om een film van de oude meester te bekijken. Vermakelijk, vriendelijk en charmant, met een geweldig uitgangspunt waarvan de schittering in de loop van de film steeds meer uitdooft en met helaas een druil van een acteur in de hoofdrol, en toen de film voorbij was ging ik weer over tot de orde van de dag zonder dat er ook maar íéts bleef hangen... Woody Allen bevindt zich op het éne spoor en maakt al vijftig jaar films die vaak als een hoogtepunt van de Amerikaanse cinema worden gezien, en ik bevind mij op een parallel spoor, volg zijn oeuvre met een lichte bevreemding, en voel vooral spijt dat deze man niet mijn ding is. Jammer, want vanwege het leuke uitgangspunt (en mijn bekendheid met het werk sommige van de historische personages) had ik hier best hoge verwachtingen van. Maar wat moet Michael Sheen een pret hebben gehad met deze rol, en wat schittert Adrien Brody...

Ik wilde een "niks-aan-de-hand-film" en dat kregen we. Geen spanning. Slechts bla-bla en een voort kabbelend verhaaltje. Heb me prima vermaakt. Verder weinig inhoud.

Na het zien van het indrukwekkende Match Point, deze film. Het gegeven is leuk, maar de film kon me nooit boeien en de situatie waarin de hoofdpersonage zich bevond werd werd afgedaan als een bijkomstigheid, dan als bijzondere situatie. Owen Wilson vond ik weinig overtuigend in zijn rol. Het viel me allemaal erg tegen. Alleen het lot van de privédetective aan het eind van de film, vond ik een grappig gegeven.