Midnight in Paris (2011)

Mijn God,

ZIEN jullie dan niet dat dit gewoon een slechte film is?

Zien jullie het ècht niet?

Zie mijn uitvoerige commentaar elders.

enfin...

Nou, nee we zien het niet. Misschien zijn we dom, maar als ik voor mezelf praat zie ik liever Owen Wilson dan Woody Allen zelf, sterker nog: Ik dank de hemel dat Woody Allen de hoofdrol niet aan zichzelf heeft gegeven. Dat Wilson Woody Allen zou imiteren geloof ik niet, dit is zoals we Wilson kennen. Je uitvoerige commentaar ten spijt, ik zie hier geen slechte film. Ik hoef niet zo nodig een verklaring voor de gebeurtenissen. Een verklaring zou de film juist minder leuk maken.

oh mijn god, wat een geweldig en vooral inhoudelijk commentaar

Domme mensen snappen vaak helemaal niks van Woody allen films

Haha, goed punt !!

Heel goed punt.

Hier moet je inderdaad van houden. En ik ben er dol op. Woody Allen-films hebben me altijd kunnen vermaken. Nou moet ik toegeven dat ik wel eens een jaartje oversla (Allen maakt elk jaar één film), maar door de oscarnominatie voor Beste Film móest ik hem wel gaan zien. En ik ben erdoor verrast. Een heerlijke sfeer, een mooie fantasie en zelfs Owen Wilson verraste me, ik kan hem doorgaans niet uitstaan.

Allen laat inderdaad het moois van Parijs zien, maar neemt je in de eerste instantie mee op een avontuur. En de magie die dat geeft en hoe het hoofdkarakter zich daarin manoeuvreert, is heerlijk om naar te kijken.

Meningen verschillen (Gelukkig maar!)

Ik vond het een leuke film!

Ik vind dit juist een vrij bijzondere comedy, zoals je ze niet vaak tegen komt.

Ook leuk dat grote meester uit het Parijs van vroeger langs komen.

Wilson speelt eens niet de klootviool, maar heeft hier een vrij sympathieke rol

Wat een saaie film, kreeg het uur niet uitgekeken. Heeft me geen moment kunnen boeien helaas.

Snap wel dat als dit je genre is dat het goeie film is.

De mooie kiekjes van Parijs doen me besluiten deze film 1,5 ster te geven.

Ik heb deze film gezien..maar weet echt niet meer waar hij over gaat..

Er staat me iets bij van typisch woody allen achtige monologen... ah, ik weet het weer..tja..ach..aardige film maar zeker geen hoogvlieger. Een beetje een niemendalletje.

Wat ben ik blij, dat ik dit mooi vind,

Goede film inderdaad hoor. Vond het onderwerp ´nostalgie´ ook erg goed. Ik denk zelf ook wel eens:'Was ik maar in de jaren 70 geboren'. Je kunt je inderdaad afvragen of je je dan niet verschuilt achter het verleden.
Owen Wilson vond ik best goed eigenlijk. Goed gecast.. paste er perfect in. Verder weer goede dialogen. Mooie sfeervolle muziek. Rachal McAdams was erg vervelend, maar moest wss ook.

4,0*

Mooi film, romantisch en sfeervol.

Wel vond ik de open einde een beetje jammer, maar wel makkelijk om zelf verder het verhaal in te vullen.

Vreemde film, maar wel erg boeiend. Goed verhaal wat je makkelijk uitkijkt.

Sfeervolle en mooie film met leuke dialogen en een eenvoudig maar vermakelijk en charmant verhaal. Mooie beelden van Parijs ook.

Moet dringend eens wat meer films van Woody Allen gaan kijken, heb er echt te weinig gezien van hem.

Ik ook .

Bijzondere, sfeervolle film. Mooie beelden van Parijs, heerlijk om naar te kijken. Verhaal is ook goed.

Aardige, sfeervolle film. Wilson iets misplaatst als hoofdrolspeler hier.

'k wist niet echt wat te verwachten bij deze film, maar hij heeft me eigenlijk wel aangenaam verrast. Een origineel en een iet wat vreemd verhaal, maar het wist me wel te boeien. Ook de cast deed het heel behoorlijk. Er is zelfs een rolletje voor Carla Bruni weggelegd.

Ook de sfeer zat goed en de film bevat mooie beelden van de lichtstad.

Toch weer één van de betere Woody Allen films (ben ook wel meer liefhebber van z'n recentere films (Match Point, Cassandra's Dream).

zelf 1 keer in parijs geweest en heel de dag al fotograferend de stad door gecrousd en van te voren me heel erg verdiept in wat ik wilde zien, en wat is het dan heerlijk om die pracht stad vanuit alle hoeken nog eens langs te zien komen,

en het verhaal zit leuk in elkaar

ik heb zitten genieten!

Ik ben geen Die Hard Woody Allen fan, sterker nog veel van zijn films doen me niet echt iets. Toch kijk ik ze altijd omdat de paar die mij wel pakken ook echte juweeltjes zijn. Laat deze film mij nu van het begin tot het eind meegenomen hebben op de film reis. Ik vond het een heerlijke film. Prachtsfeer en een toffe dromende Wilson. 3,5*

De nachtelijke escapades van Gil Pender

Een luchtige, bedwelmende en dromerige film. Ik ben ook geen Woody Allen liefhebber maar dit vond ik een geweldige film. Volgende maand ga ik zelf voor de zevende keer naar Parijs en het doet me ook telkens wat om daar te zijn. Parijs is precies een tijdloze bel waarin je gevangen zit en waar tijd en ruimte een heel andere betekenis krijgen. Er zijn weinig steden die zo'n aantrekkingskracht bezitten.

Allen heeft dat ook begrepen via de nostalgische en romantische Pender die opgescheept zit met een saaie vriendin en haar "pedante" vriendjes. In zijn hoofd is het één en al nostalgie en hij ontmoet tijdens zijn nachtelijke escapades grote kunstenaars uit de Belle Epoque, die zelf allemaal betoverd waren door Parijs. Hemingway, Dali, Picasso, Gertrude Stein enz. kruisen Penders pad. Droomt hij daar alleen maar over, of beleeft hij dit echt? Dat is een vraag die je je niet hoeft te stellen. Het was dan ook dik lachen toen de detective die de schoonvader achter hem aan stuurde om te kijken wat hij uitspookte "lost in time" was op het einde . Wat Pender meemaakt is de visuele vertaling van de roes die Parijs teweeg brengt in je hoofd.

Verder ontbreekt het niet aan schoon vrouwvolk. De immer jong uitziende Carla Bruni maakt me jaloers op Sarkozy, Cotillard heeft de perfecte uitstraling om haar personage te spelen en Lea Seydoux is verleidelijk en een belofte in de cinema. Midnight in Paris is aanstekelijk en remember... Parijs is op z'n mooist in de regen.

Deze Woody A. film is niet in één regel te vatten. (Geen enkele eigenlijk). Deze Woody is de 43ste die ik voorgeschoteld kreeg, (en in mijn dvd rek heb staan) dus kan ik als geen ander vergelijkingen maken. Wat ik als eerste mis was Woody zelf. Een film zonder Woody is maar een halve film. Er werd veel, veel te veel geleuterd over niks. Ik miste vooral chaos, Woodyaanse chaos dan die schitterde door zijn afwezigheid. Voor hilarische conversaties had je een loep nodig om die te vinden. Dat was ooit anders. Voor mij valt deze Woody zwaar tegen, ondanks het thema dat mij wel aanstond. (Cinderella was nooit ver weg). Owen Wilson paste helemaal niet in de rol die hij vertolkte, 'onwoodiaans' zal ik het maar noemen.

Woody; de échte, is duidelijk op zijn retour, de fut en de spirit is er uit Zijn Muze is dood.

Nu hoop ik maar dat men niet MIJ maar de film recenseert wat nogal eens vaak voorkomt.

Leuk !! Owen Wilson mag het Woody Allen-personage van deze film spelen, intellectueel, neurotisch en natuurlijk humoristisch. Doet ie prima! Wilson is daarbij ook nostalgisch ingesteld en verdwijnt tijdens de pre-honeymoon zomaar richting Parijs in de jaren '20. Aldaar ontmoet hij de uiterst charmante Marion Cottillard en een hele hoop kunstenaars, schrijvers, filmmakers. Buñuel, Hemmingway, Picasso en Dali, dat straatje dus. Het is een lekker ongecompliceerd fantasietruukje, dat Woody weer eens met succes doet. Al met al weer een erg leuk film van deze regisseur gezien. Hij weet nog steeds niet van ophouden .

Veel buzz rond deze Woody Allen film die in première ging op het Filmfestival van Cannes in 2011. Ik had er dus wel hoge verwachtingen van. Die zijn helaas niet ingewilligd. Het was zelfs zo dat ik mij ergerde aan de neus van Owen Wilson die de dromerige Gil speelt. En ook Rachel McAdams als Inez, de verloofde van Gil, kon mij niet bekoren, iets te hysterisch. Wilson en McAdams speelden ook gewoon helemaal langs elkaar heen. Contradictoire karakters, oke, en er moest duidelijk een verwijdering tussen die twee plaats vinden. Maar er zat absoluut geen overtuiging in.

Toch 2,5 sterren omdat de filmlocaties (Square Jean-XXIII, Montmartre, Opera, Sacre Coeur, Île de la Cité, en het Panthéon) fantastisch in beeld worden gebracht en het Parijs van de jaren '20 vorige eeuw prachtig tot leven komt met beroemde schrijvers en artiesten, zoals Ernest Hemingway en Pablo Picasso. Inclusief een leuke rol voor Kathy Bates als de Amerikaanse schrijfster en kunstverzamelaar Gertrude Stein. Haar salon op 27 Rue de Fleurus - toendertijd een trekpleister voor grote schrijvers waaronder dus Hemingway, maar ook Ezra Pound, Thornton Wilder en Sherwood Anderson - vormt een mooi plaatje in de film.

Mijn twee sterren zijn vooral gebaseerd op het visuele aspect van deze film. Prachtige beelden van Parijs van zowel het heden als verleden. Mooie muziek. Ik denk dat de sfeer van deze film precies het gevoel weergeeft wat men heeft als men aan Parijs denkt. Daarvoor absolute complimenten.

Maar wat heb ik mij gestoord aan de oppervlakkige personages en de onnoemelijke slechte acteerprestaties. Saaie, soms zogenoemde poëtische, dialogen en echt ronduit slecht acteerwerk. Vooral dat van de persoon die Inez speelt deed mijn tenen krommen, alhoewel ik dat overigens bij elke acteur in deze film had.

Het verhaal zelf is onrealistisch, terugreizen in de tijd kan namelijk niet. Maar afgezien van dat zaten er meer haken in de film die het des te meer onrealistisch maakten. Ik kreeg namelijk de indruk dat de Fransman in de jaren '20 van de vorige eeuw over het algemeen de Engelse taal machtiger was dan anno 2010. Anno 2010 in het Engels aan een Fransman de weg terug naar het hotel vragen lukt niet, maar hele conversaties in het Engels voeren in een kroeg van '20 wel weer. Beetje vreemd. En niemand uit het verleden leek bovendien vreemd op te kijken van het vreemde kapsel of kleding van Gil. Met een toekomstige vrouw en schoonfamilie als van Inez kan overigens niemand het uithouden en ik denk dat iedere man voor zichzelf zou opgekomen zijn als hij zo vernederd werd. Dat maakt alles mede onrealistisch.

Aan het eind werd geprobeerd de film nog meer inhoud te geven door er opeens een levensmotto in te gooien. Namelijk dat in elke tijdsperiode naar de goede oude tijd wordt terug verlangd, maar dat deze in feite niet bestaat. Tussendoor bleek de hoofdpersonage opeens ook een grote angst voor de dood te hebben.

De film had veel beter kunnen zijn als er meer aandacht aan diepgang en realiteit was gewerkt. Een film waarbij men plots in het verleden terecht komt vind ik prima, maar als alles daar rondom wat degelijker was geacteerd en meer op detail was gelet, had het een hele goede film kunnen zijn. Jammer.

Mijn 1ste Woody Allen film en nu al een onvoldoende.

Zéér sterke twijfels of ik meer films van hem zal zien.

Het is een film waar realisme en onrealisme tegen elkaar aanwrijven.

Gil is een schrijver. Hij is bezig met een romantische boek en wilt er zo nu en dan aan werken. Hij is op reis met zijn verloofde Inez en haar ouders. Inez wilt zoveel mogelijk van Parijs zien samen met haar vrienden en haar ouders bereiden haar voor op haar huwelijk. Gil wil liever niets anders dan in Parijs gaan wonen, vanwege de aantrekkingskracht die hij voelt. Tijdens zijn nachtelijke wandelingen in 'the city of lights' wordt zijn liefde op Parijs groter, evenals zijn inspiratie.

De film illustreert Parijs zeer goed. Bij het begin al krijg je tientallen fragmenten van wat Parijs je te bieden heeft, zoals de Eiffeltoren en Montmartre. Daarnaast zorgen de avondwandelingen van Gil voor meer sfeer van een rustige en lichtgevende Parijs in de avond. Zijn liefde voor de stad, onenigheid en verschil met zijn verloofde en discussie's met haar ouders worden goed weergegeven. Je kan met Gil meeleven wat die meemaakt en hoe zijn familie is. Daarnaast is Gil geen vrolijke persoon als het komt op kunst en zulk soort plekken bezoeken met Inez' vrienden. Wat wel jammer aan het verhaal is, is dat belachelijke 'tijdreizen'. Gil zit toevallig om klokslag 12 uur s'avonds buiten en er komt een auto van de jaren '20 langs, waar die mee gaat. En opeens is die in de jaren '20 beland... Hoe dit gebeurt wordt helemaal niet duidelijk gemaakt. Wat dat betreft is het één vraagteken... Een droom die voor hem uitkomt, aangezien die Parijs in de jaren '20 wil aanschouwen. En als extra'tje ziet die nog een handjevol bekende mensen die hij erg veel bewondert.

Een groot gedeelte van de personages zijn saai. Dan heb ik het voornamelijk over de personages uit het 'tijdreis' gedeelte. Gil komt letterlijk in elk hoek van een bar een bekende schrijver, kunstenaar of filmregisseur tegen. Hij komt onder andere Scott Fitzgerald, Ernest Hemingway, Gertrude Stein en Salvador Dalí tegen. Met hun komt die in gesprek over oninteressante onderwerpen die weinig tempo opleveren en de film voor geen ene meter interessanter maken. Hun gesprekken over het wel of niet lezen van een boek, relatieproblemen en een neushoorn vind ik niet al te veel toevoegen.

Wat mooier zou zijn is dat ze gewoon in 2010 beleven en samen hun liefdesverschillen, hun omgang met anderen en hoe ze uiteindelijk Parijs zullen herinneren. Geen flauwekul zoals teruggaan in de tijd. De personages van het heden vond ik veel leuker om te volgen, zoals de bekakte ouders van Inez, die niets anders dan meubels van boven de 10,000 euro voor haar dochter kopen. En de steeds achterdochtig wordende vader die Gil absoluut niet mag. Daarnaast zorgt Paul (Sheen) voor wat meer 'perfecte' gehalte. Hij moet knap, slim en zeer sociaal voorstellen, iets wat Gil niet echt te gek vindt. Enige voordeel van Gil's tijdreis is Adriana (Cottilard). Met een vrouw als haar of McAdams worden de keuzes érg lastig.

Speelduur was gelukkig 90 minuten, maar voor mij voelde het als 2 uur. Door een trage tempo, oninteressante helft-verhaal, saaie personages en gesprekken hadden de totale speelduur alsmaar gerekt. Ik had ook enkele keren op pauze gedrukt om even wat anders te doen.

Een film met prima muziek, schitterend en confronterende beelden van Parijs en al haar uitgaansgelegenheden en schoonheid. Personages uit 1900 en een waardeloze verhaal rondom het terugreizen naar vroeger blijft jammer.

Als kunstkenner en schrijver zou het nog interessant kunnen zijn.

Kans zal zeer klein zijn dat ik meerdere films van Allen zal zien. Ik zal voortaan er beter over nadenken.

Dat vind jij dan weer.

Bij sommige vage films zoals dit zouden sommige details uitgelegd kunnen worden voor meer begrip. Het laten invullen door je eigen fantasie is onzin, want zo kan je op tientallen uitgangspunten en oplossingen uitkomen.

Best leuk, bleef me boeien hoe langer ik keek hoe leuker en fijner ik me voelde! nice!

Heeft geen fluit te maken met dom of slim. Deze film is werkelijke één van de slechtste films die ik OOIT gezien heb. Terwijl ik anders wel te vinden ben voor Allen's stijl.

Kortzichtig dat je mensen zo bestempeld .