Midnight in Paris (2011)

Met de eerste zin van deze reactie ben ik 't van harte EENS. Heeft niks met dom of slim te maken, maar alles met smaak.

Dat geeft mij de vrijheid om het met de tweede zin van harte ONEENS te zijn. Ik vind dit namelijk de beste film uit het hele oeuvre van Woody Allen. "'t Kan verkeren", zei Bredero al (naar het schijnt).

Dat is jouw volste recht ook . Ik vind dat je ontzettend kortzichtig bent als je mensen gaat bestempelen als dom of slim naargelang hun filmkeuze/smaak.

IK zie het

Er zijn wat dat betreft talloze andere films die dit met gemak overstijgen. Ik denk alleen al eens aan "le signe du lion" (jawel: een oude zwart/wit film), die zich gewoonweg in Parijs MOET afspelen.

Dit product had daarentegen net zo goed ergens anders gesitueerd kunnen zijn: dan laat hij maar Simon Carmiggelt en Tante Leen opdraven i.p.v. die club voor intellectuele fijnproevers.

Ik heb bewondering voor W. Allens werk, en niet zo'n beetje (Manhattan beschouw ik als een meesterwerk: hier heeft de goede man ook zijn "roots" en dat proef je). Maar deze film is daarnaast ook nog eens zó pretentieus dat het al bijna geen kwestie van smaak meer is om dit gewoon slecht te vinden...

Het is middernacht in Woody's hersenpan, en laat dat nu net het geschikte tijdstip zijn om een film te maken. Talrijke kleurrijke, veelzijdige, markante en fascinerende figuren openen wormen vol gaten en laten een typische welgestelde Amerikaan toe in hun wereld. Het contrast tussen beide partijen is wellicht wat het geheel zo aantrekkelijk maakt. Wilson biedt een schitterend tegenwicht voor de zware, maar formidabele personages zoals Hemingway en Dalí, evenals voor de lichtere, meer subtiele Adriana. Toch heb ik het gevoel dat er nog steeds een heleboel scènes kunnen wegvallen, vooral deze die Rachel McAdams aangaan. 'Midnight in Paris' zou bijgevolg een fenomenale kortfilm kunnen zijn.

3,00 (3,25)

Is toch juist leuk? Om zelf een beetje na te denken? Waarom moet altijd zo saai voorgekauwd worden... Overigens heb ik dat bij dit concept (dus het plots terecht komen in de jaren '20) niet eens gedaan. Ik nam maar gewoon dat het kon en dat het juist de film zo leuk maakt.

Wilson is precies de juiste persoon voor een Allen film. Dezelfde karaktertrekjes en zenuwachtigheid waarmee Allen ook altijd in zijn films speelt. Of misschien was ik er te veel op aan het letten omdat ik wist dat het een Allen film is. Mooie beelden, goed uitgewerkte onderliggende relaties, typisch Allen gegoten in een frans sfeertje.

Mensen, dit is gewoon een zeer matige film.

En dan druk ik me nog voorzichtig uit.

.

Goede film, met een fijne sfeer. Ik had alleen het idee dat de film vrij abrupt eindigde.

Woody Allen's Midnight in Paris; anderhalf uur genieten van een prachtig boek.

Ik heb in Midnight in Paris mijn verborgen liefde voor Woody Allen films weer teruggevonden. Na You Will Meet A Tall Dark Stranger uit 2010, de eerste film van Allen die ik had gezien, heeft Allen met deze film weer een hit.

De brede supercast verraste me positief: nog nooit had ik een film gezien waarin in Owen Wilson uit kon staan. Ook Marion Cotillard was fantastisch, topwijf. Maar eigenlijk draait deze film maar om twee dingen: verhaal en regie. Het screenplay, beloond met een Academy Award, is uniek. Wat een origineel en sierlijk idee om kunst op deze manier bij elkaar te brengen; dit werkte prima voor Midnight in Paris. Bovendien zijn er altijd weer mooie geintjes terug te vinden in het verhaal. Met een brede glimlach deze film weggekeken.

De regie spreekt voor zich. Woody Allen bewijst maar weer eens zijn klasse met de uitstekende lange scènes. Hij daagt de acteurs uit tot minuten acteerwerk zonder te ergens te stoppen met filmen en dat is zeldzaam in 2012.

Nu is Midnight in Paris misschien niet voor iedereen, maar voor iemand die graag een film kijkt over de schoonheid van het leven, is dit een must-see. Spontaan van een wandelingetje door de regen genomen. 4,5*

Niet helemaal overtuigend.

Het uitgangspunt is nochtans fascinerend, en Allen houdt het ook zo door bv het fantasy-element niet uit te leggen. Zo blijft het sprookjesgevoel staande.
Helaas zijn de verschillende etappes niet echt interessant. Het enige wat dan nog leuk is om te volgen is de 'relatie' tussen Gil en Adriana - iets wat niet genoeg screentime krijgt.
Het einde is ook een beetje sneu. Adriana die eventjes besluit in de 1890s te blijven en Gil die daar schijnbaar geen moeite mee heeft.

Owen Wilson is degelijk als altijd, maar het is vooral Marion Cotillard die weer schitterend staat te acteren. Des te spijtiger zijn de tamelijk uitgebreide rollen van oa Rachel McAdams en Corey Stoll. Adrien Brody is al helemaal een flater.

Woody Allen weet Parijs sfeervol over te brengen - iets wat niet echt moeilijk is daar Parijs sowieso sfeervol is. De verschillende tijdsperiodes hadden wel iets uitgebreider getoond mogen worden.

2,5

Hmm, ik denk dat ik deze gauw maar moet herzien. Het was mijn 11e Allen en hij beviel het slechtst van allemaal. Vond hem op een gegeven moment zelfs saai, maar keek de film dan ook met 2 personen die de film helemaal niks vonden en constant klaagden. Dan is het toch moeilijk om er zelf wel van te genieten..

geweldige film , 4 sterren waard , ik had 5 sterren gegeven als Woody Allen zelf acteerde

Charmant filmpje.

Vooral het begin is fijn. Wanneer Wilson en McAdams dat andere (pedante) stel ontmoet is de rolverdeling duidelijk en wordt het (weliswaar vrij nadrukkelijk) komisch gebracht. Wilson is goed als de dromerige schrijver en de overige personages vervelend genoeg. Het sprookje wordt al snel geïntroduceerd en de gebeurtenissen die eruit volgen, weten het nostalgische sfeertje goed op te roepen.

Op een gegeven moment worden echter de verwikkelingen met McAdams té vervelend, de droogkomische elementen té doorzichtig en wordt de reeks beroemdheden wat té plichtmatig afgewerkt. Net. Het is jammer want de timing in de dialogen is perfect en het sfeertje zit nog altijd goed. Grootste domper is uiteraard wanneer het moraaltje om de hoek komt kijken. Nogal suïcidaal voor een film die zijn grootste charme uit de nostalgie lijkt te willen halen.

Een film die veel dingen goed doet, maar door enkele schoonheidsfoutjes weinig groots teweeg kan brengen, waardoor het uitnodigt om er in verkleinwoorden over te blijven spreken. Fijn filmpje, goed sfeertje. 3*

Mijn vijf sterren zijn voor de muziek.. de sfeer.. de beelden.. het licht... en Parijs.

Het verhaal was ook wel geinig, maar minder terzake doende voor mij.

Die blonde griet té irritant voor woorden en dat nasale gedrein van Owen Wilson werkt altijd een beetje op mijn irritatiespieren. Maar op de één of andere manier heeft hij genoeg ontwapenendheid om dat gelijk ook weer teniet te doen (bijna).

Het eindigt een beetje abrupt en wat mij betreft te vroeg.

Haha die hele film had wel 3 uur mogen duren, met nog meer mooie plaatjes en heerlijke muziek!

Of gewoon een hele film lang meer van de eerste drie minuten!

I Paris!!!

En deze film geeft het zooo fijn weer!

Ik ga deze nog heel vaak kijken!

O en extra hoeraatje voor Marion Cotillard.. wat een prachtvrouw!

Parijs is prachtig, de rest van de film is niks aan. Met die irritante Owen Wilson als dieptepunt, verschrikkelijke acteur

Ha! weer iemand die het ziet. Ik voelde me al een beetje eenzaam hier.

Overigens, een beetje leuke plaatjes van Parijs maken kan vrijwel iedereen, is gewoon niet moeilijk: deze geweldige stad reikt het materiaal zèlf aan.

Ik dacht dat dit een tegenvaller zou worden. Ik ben niet zo'n Owen Wilson fan. En Woody films zijn niet echt mijn ding. Maar ik vond deze film zeer vermakelijk. Echt heel erg grappig en mooi gemaakt. De sfeer van Parijs wordt erg mooi neergezet. Wat boffen wij toch eigenlijk dat zo'n mooie, oude, grote stad maar een paar uurtjes rijden is van ons vandaan. Eigenlijk zou je er elk jaar wel een paar dagen naar toe moeten. Deze film moet je gezien hebben. Als je open staat voor fantasie. Rachel Mc Adams blijft ook een zeer leuke actrice om naar te kijken.

Yes! Weer eens een zeer fijne Allen met prima sfeer en mooie dialogen. Het overdreven Amerikaanse sullige van Wilsons karakter doet daar maar wieing aan af. En dan zoveel leuke bijrollen voor bereoemde kunstenaars van voorheen. Heerlijke scene waarin die pedanterige eikel op zijn nummer wordt gezet over het schilderij van Picasso........heerlijk.

Toch, ondanks alle lof over het idee en de leuke, sfeervolle uitwerking, knaagt er toch iets. Had het nou niet net nog beter kunnen zijn? Eigenlijk wel ja. Op een gegegen moment wordt er toch weer de zoveelste artiest bijgehaald die iets typisch zegt. Dit dan in plaats van het wat verder en beter uitdiepen van de relatie van Wilson en de a,l opgevoerde artiesten. Het uiteindelijke uitstapje naar de fin de siecle periode kon ik ook maar matig plaatsen en leek meer een kunstgreep om de hoofdrol speler tot een bepaalde visie te brengen. Dat had net wat chiquer gekund, wellicht. Maar toch, had niet gedacht dat een nieuwe Allen me weer zou zou kunnen verrassen.

Aparte film, dat zeker. Maar niet echt mijn ding.

Ik vond de film vooral zeer traag, en daardoor ging hij vervelen.

Verder trok het verhaal me ook niet echt aan. Iets te zweverig allemaal. Ik ben wat dat betreft toch meer down to earth.

Tenslotte ben ik ook niet echt zo'n grote fan van Parijs. De stad en het Franse trekken mij eigenlijk gewoon niet. En ik denk dat dat voor een film als deze toch wel noodzakelijk is, wil je het wat vinden.

Ik denk namelijk dat deze film puur gebaseerd is op sfeer. Er wordt een zweverige, artistieke en liefdevolle sfeer neergezet. En dat is dan ook het enige waar Woody Allen wel in is geslaagd. Of je het wat vind is vervolgens een tweede en ik denk dan ook dat de meningen daarover sterk verschillen. Ieder zijn ding, maar dit is niet de mijne...

Trage film, maar dat is typisch Allen. Jammer dat er een Amerikaanse visie van een Disney-achtig Parijs wordt neergezet en er een overvloed is aan jaren 20 artiesten waardoor het allemaal erg op de vlakte blijft. In plaats van een ode aan Parijs waar ik op gehoopt had is dit alleen maar fantasie

Parijs zoals Amerikanen het graag zien: romantisch en niet al te veel Fransen. Deze kinderlijke voorstelling van de complexe stad die Parijs toch is viel me wat tegen van Allen die ik best hoog heb zitten. Het verhaal heeft een zekere charme en Owen speelt een goede Woody Allen maar het kwam toch te veel neer op namedropping, veel historische figuren voegen niet al te veel toe. Hedendaags Parijs had nog wat humor maar als geheel overtuigt het niet, en het voorspelbare einde kwam niets te vroeg.

Overgewaardeerd, zelfs genomineerd voor een Oscar, geeft nog maar eens aan wat voor mager filmjaar 2011 was. En nostalgiefilms doen het natuurlijk goed in Hollywood.

wat kan ik over deze film zeggen. Je moet er van houden. Het is een soort film dat je zegt: "ik wou dat het echt kon gebeuren".

Onbeschaamd romantisch, heerlijk! En fijn: ik had voor het eerst geen moeite met Owen Wilson.

4,0*

Typische Allen met Wilson die Allen nadoet. En dat doet hij leuk. Een beetje naïef en verwonderd loopt hij de hele film rond en accepteert alles wat er gebeurd. En waarom ook niet, best leuk om zo door de geschiedenis te lopen. Al waren er wel wat figuren bij die niets toevoegden, iets meer focus was prettig geweest.

Een film als deze kan je eindeloos rekken maar Allen weet op het juiste moment te stoppen. De boodschap is misschien wat verwonderlijk bij een film die dweept met het verleden maar dat maakt het nu juist zo sterk en een beetje schizofreen.

3,5*

Klopt helemaal. Maar zo'n Adrien Brody als Dali... onweerstaanbaar!

Een redelijk Romantiek/Komedie film...

Komedie is mijn genre niet...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk..

Bekende acteur Owen Wilson speelt wel goed...

Redelijk achtergrond muziek/geluid, jammer geen Dolby Digital aanwezig...

Redelijk mooi HD kwaliteit...

In het begin is wel leuk dat wij zijn daar Parijs geweest, stukje geknipt, daar

en daar enz...

Midnight in Paris van Woody Allen was de openingsfilm van het Cannes FilmFestival 2011, en is tevens geselecteerd als openingsfilm voor het Film by the Sea Festival 2011. De film werd genomineerd voor vier Oscars, waaronder Beste Film en Beste Regie. Uiteindelijk won Midnight in Paris in de categorie Beste Originele Script. Winnaar Woody Allen was, zoals gebruikelijk, niet aanwezig tijdens de uitreiking.

Woody Allen aan het nachtdromen geslagen.

En dat in de gedaante van Owen Wilson, die met zijn blonde haardos geknipt is voor deze rol. Heb een aantal maal smakelijk om hem moeten lachen, terwijl ik hem voordat ik Marley en Me en deze film zag niet zo geweldig vond.

De film begint met een heerlijk intro van het mooie Parijs, die ervoor zorgt dat ik enorme zin krijg om door de stad, langs de vele cafeetjes en bloemenkioskjes te lopen en alle zalige geuren in te snuiven. Dan komt het goed uit dat het hoofdpersonage dit voor je doet en je alsnog vanaf de bank door Parijs slentert.

Midnight in Paris is een film voor fijnproevers, voor romantisch aangelegde personen, die gevoelig zijn voor sfeer en nostalgie. Eigenlijk valt of staat de film bij dit gegeven. De film is dromerig, en dat komt in eerste instantie natuurlijk door het verhaal/concept - die geweldig is - en de vele sprookjesachtige ontmoetingen, maar ook vanwege de setting en alle details die de film rijk is. Grootste pluspunt: de romantiek van Parijs komt heel duidelijk uit de verf.

Rachel McAdams is ongelooflijk irritant, al is dat natuurlijk de bedoeling, maar het valt me op dat ze continue dit soort rollen invult. Een afschuwelijk wicht is het (in films).

Allen is wellicht wat te uitleggerig (zoals gewoonlijk) en de ontmoetingen hadden best wat diverser mogen zijn, maar ik heb echt enorm genoten en wat was het jammer toen de eindcredits in beeld verschenen, al was het einde bevredigend.

Binnen 5 minuten van de 4* een 4,5* gemaakt, want dat is-ie waard. Weer een film erbij met een hoge herzieningswaarde.