Midnight in Paris (2011)

Klopt helemaal, zie onderstaande quote van Woody Allen over deze film.

"Voor mij kwam de avant-garde altijd uit Europa. Mode, auto's, de vrije seksuele moraal, de tijdschriftenlay-out, jullie lagen altijd voor op ons. Ik heb een ontzag voor Europa dat misschien typisch is voor mijn generatie. Wij verafgoodden de Belle Epoque en het Gouden Tijdperk van de jaren twintig. We waren ons heel bewust van de kunstenaars die je in de film ziet. Iedereen had Hemingway en Scott Fitzgerald gelezen. Iedereen kende de schilders. En Man Ray. T.S. Eliot. Gertrude Stein. Dat waren onze helden. Buñuel niet zo erg, die was te esoterisch. En Parijs was het paradijs."

Bron: filmkrant.nl

Een charmante romantische komedie, die probeert je beet te nemen met de hunkering en heimwee naar de goede oude tijd (in dit geval de jaren twintig), tenminste zo heb ik het begrepen. Het is net of de bevolking van Parijs louter uit kunstenaars bestond die later wereldberoemd werden. Een film die speelt met de cliché's over Parijs. Toch had van het reizen in de tijd meer gemaakt kunnen worden, het blijft een beetje een hap en snap komedie. "De film mist het grote verhaal", las ik in een recensie. "Het is een aaneenschakeling van gastoptredens". Wel lukt het Woody Allen weer om voor zijn film een respectabel aantal gelouterde sterren bijeen te trommelen.

Leuke film.

Woody Allen maakt altijd wel vermakende films met terugkerende onderwerpen. Parijs wordt hier prachtig en sfeervol neergezet en je hebt meteen zin om naar Parijs te gaan.

Het verhaal is niet denderend en de conclusie op het einde over nostalgie ligt erg voor de hand en is voorspelbaar.

Is dat erg? Niet echt, heb me anderhalf uur vermaakt met de worstelingen die de protagonist heeft over zijn veilige keuzes die hij heeft gemaakt en zich afvraagt hoe zijn leven was gelopen als hij dingen anders had gedaan.

Hier en daar valt er wat te lachen en dit ondersteunt met passende sfeervolle muziek.

Wat me opviel is dat het camerawerk erg statisch was, zat bijna geen beweging in.

Geen grootste film, geen geweldige film maar wel een charmant filmpje die ik makkelijk nog een keer kan opzetten.

3.5

Geweldige film. Prachtig camerawerk en een supergrappige Owen Wilson!!

Twijfel tussen 2,5 en 3 sterren.

Best vermakelijk, maar wat weinig ambitieus, tussendoortje van Allen.

Midnight in Paris is een heerlijk filmpje van Woody Allen die ons laat ‘verlangen’ naar de jaren ‘20 van Parijs. Schitterende beelden van Parijs en situaties om bij weg te dromen kenmerken deze film. Van te voren weinig verwachtingen maar na afloop zeer tevreden over deze film die de gemiddelde film in 2011 overtreft! Owen Wilson kan ik meestal wel waarderen en ook nu deed hij zijn werk prima. Jammer aan deze film was de verhaallijn in de tegenwoordige tijd. Die vond ik een stuk minder interessant en op sommige momenten zelfs vervelend. Over het algemeen een goed gevoel overgehouden aan deze film van Woody Allen. 3,5*!

Tegenvaller. Begon nog best sfeervol, maar toen Owen voor de tweede keer de auto instapte voelde ik al nattigheid. Erg doorzichtig en flauw. Het was nog wel eventjes leuk hoor, vooral voor de kunstkenner, maar heel het gegeven werd hoe langer hoe storender. Vooral toen ze vanuit de jaren 20 verder terug de tijd ingingen en heel het 'iedereen vindt dat hij te laat geboren is' gegeven tot in den treure uitgelegd werd, dacht ik 'get on with it, in hemelsnaam! Zelfs een zwakbegaafde heeft het nu wel door!'
Ronduit slechte stukken zaten ertussen, zoals met Dali en zijn vrienden.

En weinig inhoud ook, wat hebben we nu eigenlijk van de kunstenaars en van hun werk, en vooral, van die oh zo geweldige jaren 20, gezien? Waarom is die tijd zo geweldig? Los van wat ontmoetingen kan ik me weinig inhoudelijks herinneren.

En dan de ontknoping met de detective, om te gillen zo lachwekkend! Totaal overbodig subplotje.

Het heden was irritant en kluchterig geacteerd en eigenlijk heel de film lang heb ik me gestoord aan Wilsons overenthousiaste geëmmer.

Woody had het beter kunnen houden bij grappige praatfilms zonder al te veel ludiek plot, ten tijde van Annie Hall, want daar was hij duidelijk het beste in. Plank misgeslagen.

Ook nauwelijks gelachen overigens, weet niet of dat de bedoeling was?

Doordat het er mooi uitzag en ik me af en toe nog wel vermaakt heb (ja, toch!) hou ik het nog mild;

2,5-3*

Tussen wat precies door dan? Heeft hij de afgelopen tien jaar veel ambitieuzere films gemaakt dan?

De muziek die gebruikt is, geniaal. wat mooi zeg.

Zeer, zeer fijne film.

Ik heb er genoten met die zogenaamde toevalige ontmoetingen met grote schrijvers en kunstennaars beetje melig sweertje soms.Maar niet te lang gelukkig een film die een verlangen schetst die vele kennen wat als ik in dit leven had gelijd of toen geleefd had maar dat je misschien gewoon moet waderen dat je er nu bent.Ik vind het mooi

Gisteravond gekeken met mijn vriendin.. zeker een aanrader! Vond het een erg vermakelijke en goede film. Ik kwam er ook net pas achter dat het een Woody Allen film is haha! De film is erg sfeervol en leuk om naar te kijken. Zelf ben ik vorig jaar naar Parijs

geweest en kwamen veel plekken me bekend voor.

4.0!

Gister gekeken , geen top film , wel vermakelijk.

Hier kan ik mij alleen maar bij aansluiten!

Eigenlijk heb ik mij van begin tot eind aan, met name, de personages uit het heden geërgerd, inclusief Wilsons! En dan nog de lopende band aan 'beroemdheden' uit de jaren '20, wat al eerder gezegd werd, alsof iedereen uit die tijd geweldig EN beroemd was..
Enige mooie moment in de film vind ik dan wel wanneer Gil die bloed irritante Paul te slim af is, c'est tout!
Ik denk toch dat ik te hoog heb ingezet voor deze film, en dan kan het alleen nog maar tegenvallen, jammer!

Waar ik ze wel credits voor wil geven, de fantastische poster van de film, met De Sterrennacht van Van Gogh!

2,5*

You always take the side of the help. That's why Daddy says you're a communist

Ik ben nog altijd van plan om me ooit eens op het oeuvre van Woody Allen te storten maar tot nu toe is dat er nog niet van gekomen. Ik ben voornamelijk geïnteresseerd in zijn ouder werk maar om de een of andere reden kom ik toch vaak terecht bij zijn nieuwe films. Die komen natuurlijk makkelijker op televisie of in de bioscoop dus dat zal wel de reden zijn. Over het algemeen ben ik nog niet compleet wild van hetgeen ik van Allen heb gezien maar dit maakt me toch nieuwsgierig(er) naar zijn andere films.

Van de vier films die ik tot nu toe heb gezien (deze, Vicky Christina Barcelona, Match Point en Cassandra's Dream) was er eigenlijk maar ene die er serieus boven uitstak en dat was VCB. Het doet me dan ook deugd om te zeggen dat Midnight in Paris zich in perfect hetzelfde straatje mag scharen, hoewel toch nog het net iets minder is. Wat me vooral aansprak aan de film is het basisidee waar een schrijver met een writers block terecht komt in het Parijs van de jaren '20. De joie de vivre, heel de sfeer die rond de film hangt, ... Ik ben zelf een aantal jaar geleden in Parijs geweest, was geen succes te noemen en geef mij maar eerder London of New York, maar dit voelt wel heel aangenaam aan. Misschien toch maar eens terug een bezoekje gaan brengen. Soit, ik ben aan het afdwalen dus even terug naar het plot. Het concept van een verloofd koppel met problemen is iets wat me al vaker hebben gezien maar Allen weet het op een niet-stereotiepe manier te brengen door allerlei bekende personen uit de jaren '20 te introduceren. Hemingway, Buñuel, Dali, ... De lijst is vrij groot maar het geeft wel net dat beetje extra aan een anders nogal saai verhaaltje want wees eerlijk, de film wordt puur gedragen door de scènes in de jaren '20. Het probleem met de scènes die zich vandaag de dag afspelen is dat ze eigenlijk compleet onderuit worden gehaald qua sfeer en hiermee voelen ze vaak aan als een koude douche. Hoogstwaarschijnlijk is dit wel Allen's bedoeling (vandaar ook de rede van Gil aan het einde van de film waarin hij Adriana probeert te overtuigen dat het vroeger altijd beter lijkt) maar toch, het geeft een zekere stijlbreuk die niet geslaagd overkomt. Voornamelijk doordat de personages van Inez, haar ouders, haar vrienden gewoonweg vrij irritant zijn. Wederom zal het wel weer de bedoeling zijn (vooral bij de egocentrische Paul ligt het er vingerdik bovenop) maar het werkte niet helemaal.

Visueel is dit wel vrij degelijk geslaagd. Ik hield even mijn hart vast bij de inspiratieloze foto's van Parijs aan het begin van de film, die scène duurt trouwens ook echt wel te lang, maar het Parijs van de jaren '20 (en 1890) is wel erg geslaagd. Ik haalde het daarstraks al eens aan maar Allen weet Parijs op een mooie, bruisende manier in beeld te brengen. Ook de cast weet hier goed op in te spelen waardoor dit een erg aangename zit wordt. Ik ben nooit echt een fan van Owen Wilson geweest maar dit doet hij gewoonweg uitstekend. Het dromerige, het nonchalante, ... Hij weet het over het algemeen vrij goed te leveren en haalt hiermee misschien wel zijn beste rol tot nu toe. Rachel McAdams daarentegen heb ik nog nooit zo irritant geweten maar sowieso is dit ook de schuld van degenen die rond haar speelden. Wat Kurt Fuller hier doet is me een raadsel en ook Mimi Kennedy was zoveel beter toen ze nog in Dharma & Greg meespeelde. Voor de rest worden de grote namen zoals Hemingway en Fitzgerald degelijk in beeld gebracht, al wordt Dali precies wat belachelijk gemaakt met zijn continue rhinoceros maar ook Carla Bruni heeft nog een leuk bijrolletje. Waarom dit Bruni moest zijn is me een raadsel, zal wel puur voor de promotie zijn geweest, maar ze doet het leuk.

Vicky Christina Barcelone blijft het beste wat ik tot nu toe van Allen heb gezien maar dit mag toch gerust als nummer twee worden beschouwd. De sfeer zit erg goed, het plot is degelijk en de cast is goed op dreef. Jammer voor de scènes in het hedendaags maar langs de andere kant geeft het wel een mooi contrast voor de scènes in het verleden. Mooi ook dat Allen niet blijft steken in de boodschap dat vroeger alles beter was.

4*

Zelf vond ik Woody Allen vroeger erg leuk, maar ik begon me op den duur enorm aan hem te ergeren. Beste zet van Woody Allen was om zelf niet meer mee te spelen, sindsdien geniet ik weer van zijn films.

Helemaal mee eens.

Verder vooropgesteld: ik ben dol op Parijs. Gemiddeld één keer per jaar trakteer ik mezelf op een extra lang weekend naar de Franse hoofdstad met zijn prachtige, geschiedenisrijke architectuur en zijn aaneenschakeling van kleine, altijd bevolkte terrasjes.

Daarom werd ik gaandeweg bij het zien van deze film wel een beetje jaloers op Owen Wilson, niet in de laatste plaats omdat het scenario hem in staat stelde terug te gaan naar de artistiek glorierijke “Années Folles” en zelfs heel even naar “La Belle Époque”.

Dat maakt dat ik dit een heel bijzondere, heel charmante film vind. Te meer omdat mijn plezier -behalve door de prachtige openingsbeelden- nog versterkt werkt door het meedoen van de als altijd weer zeer bekoorlijke Marion Cotillard en de mooie nostalgische muziek. Een zalige soundtrack. Dan neem ik de Amerikaanse Tea Party familie wel zonder morren op de koop toe.

prachtig

Een ongelofelijk bevredigend einde van een erg interessante film. Wilson doet het erg goed maar McAdams kwam niet echt tot bloei. Misschien was het beter geweest om haar de rol van Adriana te geven. De chemie tussen Cotillard en Wilson en Seydoux en Wilson was er zeker.

3,5*

Mooie film.

Historische aspecten zijn prima toe gepast en de manier van verhaal vertellen was ook aandoenlijk.

Weer een leuke rol voor Wilson, Wilson blijft er altijd een sympathieke rol op na houden!

Het fenomeen Woody Allen. Ieder jaar komt hij met een nieuwe film. En ondanks de talloze missers door de jaren heen, komt er altijd weer een moment dat een Woody Allen film wel de moeite waard is. De laatste jaren is de cineast sowieso weer op dreef en Midnight in Paris is daarop geen uitzondering. Allen weet op lichtvoetige wijze het Parijs van de jaren twintig tot leven te wekken, met alle grootheden die daarbij horen. Het zijn ook deze bijrollen (Picasso, Hemingway, Dali, Fitzgerald, Buñuel enz) die de grootste attractie van de film vormen, al slaat Allen er wel rijkelijk in door. Midnight in Paris zal me niet lang bijblijven maar is desondanks een bijzonder vermakelijk tussendoortje met rake dialogen en Parijs op zijn mooist.

Prachtig hoe dit in elkaar is gezet, van dit soort films mogen ze er meer maken. Heb me heerlijk vermaakt bij deze film.

Vermoeiend!

Het begint allemaal nog wel leuk met een hoop sfeerschetsen van Parijs, hoewel ik dit soort beelden gewoon liever wat meer geïntegreerd zie door de hele film heen. Wat volgt zijn ellenlange gesprekken. Pas na ongeveer 10 minuten laten de scriptschrijvers hun hoofdpersonages welgeteld 10 seconden even op adem komen. Het concept van de film is best leuk en had bij een betere aanpak gemakkelijk tot een magische film kunnen leiden.

Helaas niets van dat alles. Dat Woody Allen vooral beroemde Europeanen uit het verleden laat opdraven vond ik niet zo bezwaarlijk. Ik vond het echter wel vervelend dat hij zijn kijkers onderschat, door telkens te benoemen hoe de beroemde gezichten heten. Noem het groupie gedrag, maar ik vond met name de introductie van Salvador Dali stuitend. Hij bleef tot vervelens toe zijn naam herhalen, terwijl ik al gelijk door had met wie wij te maken hadden.

Weg magie dus, blijft over een nogal voorkauwerige film die iets te overduidelijk op papier bedacht is. Gelukkig zijn sommige dialogen wel leuk, blijft de film redelijk luchtig, blijft Parijs bij nacht gewoon mooi en poogt Woody Allen wel om bepaalde scenes uit/op te bouwen. Maar waarom hier nou zoveel tam tam over gemaakt wordt? Geen idee! Een ronduit matige film. 2,5*

Woody Allen, ik ben geen kenner van 's mans oeuvre. Dit is pas de derde film van hem die ik zie (na Match Point en Vicky Cristina Barcelona) en zoals in voorgenoemde films wordt ook deze film weer bevolkt door erg mooi vrouwvolk (McAdams, Cotillard, Seydoux), wat het allemaal wat makkelijker maakt om te bekijken.

Maar film heeft wel meer te bieden dan mooie vrouwen: namelijk een erg leuk verhaal. In het begin was het even wennen, maar hoe langer het duurde hoe leuker het werd. Ik moet wel zeggen dat ik niet alle bekende kunstenaars van die tijd kon plaatsen, maar het algemene idee was me wel duidelijk. Op het einde, wanneer ze vanuit het Parijs van 1920 naar het Parijs van de Belle Epoque reisden kreeg ik zowaar een beetje een Inception-gevoel. Ik weet het, die films hebben hoegenaamd niks met elkaar te maken, maar toch.

Leuk en luchtig verhaal dus, met mooie plaatjes van Parijs en heel wat mooie leuke vrouwen, wat kan je nog meer wensen?

Leuk dromerig filmpje met een heerlijke sfeervolle insteek. Heerlijke personages en heb vooral gelachen om Hemmingway en Dali. Hoofdpersoon was ook een lekker dromerige slungel. Mooi geschoten en lekkere muziek. 4*

Ik ben Woody Allen pas vrij laat gaan waarderen, en hij heeft een aantal zeer goede films gemaakt; waaronder logischerwijs zijn bekendste.

Dit vond ik ronduit zwak. Gill speelde eigenlijk Woody Allen, had hij dan niet beter zèlf deze rol kunnen spelen? Dan had ik het misschien nog geloofd, dit was een zwak aftreksel van zij eigen karakter in bijv. Manhattan (evenals de andere "vakantiegangers"). Owen Wilson heeft voor deze rol gewoon niet de juiste uitstraling en de nerveuze Allen-maniertjes en het gestamel blijven "geacteerd" overkomen.

De relatie met zijn vriendin was eveneens bijzonder ongeloofwaardig (oh ja hoor, ga jij maar wat door de stad zwerven, dan gaan wij wel iets anders doen...). Wat ziet zo'n gevoelige, zwaar cultureel ingestelde man überhaupt in dit type???

De overgang van de ene tijd naar de andere gebeurt té abrupt en wordt op geen enkele wijze verklaard of ingeleid en Gill voelt zich verrassend snel thuis (en blijft zijn irritante Allen-imitatie voortzetten). Het blijft ook een herhaling van zetten met geen verdere ontwikkeling. Zoiets zou toch eigenlijk een mystieke gebeurtenis moeten zijn; hier is het alsof hij telkens weer eens eventjes een antiek- en curiosawinkel binnenstapt.

Vergelijk dit eens even met het fragment in "the shining" waar J. Nicholson hetzelfde ondergaat!

Dan nog even razendsnel een kleine waslijst van karikaturen van beroemdheden ten tonele voeren (kon er trouwens niet nog een klein gaatje gevonden worden voor van Gogh? Die had toch makkelijk tegelijk met Gauguin kunnen arriveren?) Al deze grootheden fungeren vervolgens slechts als decor.

Dan denk ik toch weemoedig terug aan Annie Hall, Manhattan, Crimes and misdemeanors, M. murder mystery, husbands and wives e.d. Ik heb veel bewondering voor W. Allen, maar dit was niks.

.

Na al die zeer positieve verhalen had ik er wel meer van verwacht. Leuk om eens te zien, maar veel meer ook niet. De film heeft soms leuke dialogen en humor, maar ik vind Owen Wilson zo wisselvallig. Op het ene moment legt hij best charme in zijn rol, op het andere moment loopt hij te overacteren. Zo vond ik het personage zelf op het ene moment ook sympathiek en op het andere juist weer een stuk minder.

Het liefdeskoppeltje vond ik ook een wat vervelend koppel. Vroeg me nogal af waarom ze nou met elkaar wilden trouwen, wat ze überhaupt met elkaar hebben en hoe ze zich niet steeds aan elkaar kunnen ergeren. Vooral zij is nogal onsympathiek. Kraakt zelfs cadeaus van hem af. Dat vond ik allemaal een beetje flauw uitgewerkt, ook hoe het afloopt.

Parijs wordt wel op een leuke en vrij intieme en kleinschalige manier in beeld gebracht, en geinig om allerlei historische figuren nog vrij goed neergezet te zien worden. Ze lijken vaak nog redelijk goed en de acteurs vonden het denk ik vaak wel leuk om ze te spelen. Al is de keuze voor Cotillard misschien wat te makkelijk, hoe leuk ze het nog eigenlijk doet, en Kathy Bates vond ik echt een miscast.

Van het personage Paul had ik eigenlijk wel wat meer willen zien. Die vond ik wel hilarisch als poseur, die ook steeds wordt verheerlijkt door zijn vrouw en de verloofde van de hoofdpersoon. Een cynicus zou in hem misschien een beetje de verpersoonlijking van de film kunnen zien. 3.0*.

Magisch, vooral dankzij Cotillard. Prachtige verschijning, heerlijke rol. Jammer dat McAdams een beetje tegenvalt, maar Owen Wilson houdt zich prima staande. Ook de heerlijke bijrol van Michael Sheen verdient een pluim.

Voorlopig 4.0* Misschien morgenvroeg wel 4.5*

Leuke film, zeker als je zelf een liefhebber van Parijs bent

Sommige gezichten zijn inderdaad zo beroemd dat ze geen verdere introductie behoefden, al passen de introducties natuurlijk wel binnen de verhaallijn (artiesten die collega-artiesten aan de schrijver voorstellen). Ik vond de parade aan grote sterren op den duur een beetje ergerlijk: slechts één 'normale' vrouw tussen voorts een heleboel celebrities. Op den duur was het interessante er wel van af. Wel moet ik toegeven dat ik lang niet alle personages kende, wat vooral te wijten is aan mijn gebrekkige kennis van de grote schrijvers (zo had ik nog nooit van Djuna Barnes gehoord).

"Midnight in Paris" was een aangename Woody Allen-film, maar hij behoort niet tot de top (ook niet van zijn recentere films). Net als velen hier vond ik het een beetje idioot om te zien hoe sterk Owen Wilson zijn best leek te doen om Woody Allen te zijn; zoals in enorm veel Allenfilms is het hoofdpersonage zo geschreven alsof het om Woody Allen zou kunnen gaan, maar dat hij dan zelf de hoofdrol speelt ipv andere acteurs waarbij je meteen denkt: 'Ja, die probeert Woody Allen te zijn.'

Het is wederom een typische praatfilm met bijzonder veel artistieke referenties en de gebruikelijke liefdesvraagstukken. Het blijft leuk om te bekijken, maar het verhaal in het heden was me niet bijzonder genoeg en Gils belevenissen in het verleden kregen op den duur een repetitief karakter. Ook het einde van de film vond ik niet helemaal overtuigen: net wanneer Gil tot het besef komt dat zijn romantische ideeën niet realistisch zijn, wil hij toch nog steeds per sé in Parijs achterblijven. Het is aanneembaar, maar het inzicht dat net voor het einde volgt zorgt ervoor dat het einde zelf aan kracht/geloofwaardigheid inboet..


Een prima film, al zal hij niet al te lang blijven nazinderen. Een ruime 3*


3*