Midnight in Paris (2011)

Woody Allen's MIDNIGHT IN PARIS opent Cannes Film Festival 2011

Gisteren is bekendgemaakt dat MIDNIGHT IN PARIS, de 41ste film van Woody Allen, het Cannes Film Festival 2011 zal openen.

MIDNIGHT IN PARIS is een romantische komedie over een familie die gezamenlijk naar Parijs afreist voor zaken. Onder hen is een jong verloofd koppel dat geconfronteerd wordt met het feit dat misschien niet alles in hun relatie zo rooskleurig is als het lijkt.

De hoofdrollen in MIDNIGHT IN PARIS worden gespeeld door Owen Wilson, Rachel McAdams, Marion Cotillard, Adrien Brody, Michael Sheen en Kathy Bates. Daarnaast is een kleine rol weggelegd voor Carla Bruni-Sarkozy, de vrouw van de Franse president Nicolas Sarkozy.

De directeur van het Cannes Film festival, Thierry Fremaux, verklaarde gisteren: "MIDNIGHT IN PARIS is een fantastische liefdesbrief aan Parijs. In deze film gaat Woody Allen dieper in op [...] onze relatie met geschiedenis, kunst, geluk en liefde, en toont hiermee opnieuw zijn favoriete inspiratiebronnen."

Het Cannes Film Festival zal dit jaar van 11 t/m 22 mei plaatsvinden. Paradiso Filmed Entertainment zal MIDNIGHT IN PARIS in het najaar van 2011 (onder voorbehoud) in de Nederlandse bioscopen uitbrengen.

(bron: Paradiso Filmed Entertainment)

Voor wie niet kan wachten tot 15 september - ik in ieder geval niet - kan al terecht in Vlaanderen vanaf komende woensdag.

Programmering Vlaanderen

Welja, Allen herpakt zich na het smakeloze 'you will meet a tall dark stranger' en laat zich van zn beste kant zien in Midnight in Paris.

Het is de typische lichtvoetige relatiekomedie die je kan verwachten, máár deze keer weet Allen zich goed te doseren zodat ook mensen die geen fan zijn hier vermoedelijk van kunnen genieten.
De op het eerste zicht wat vreemde kronkel om het verhaal zich met tijdssprongen deels in de jaren 20 te laten afspelen blijkt een briljante ingeving. In The purple rose of cairo (of Alice, met alle kruidenmengsels, of Scoop, met de geest) bewees Allen reeds dat hij zoiets onlogisch perfect kan integreren in een film, en ook hier voelt alles heel natuurlijk aan. De avonturen van Gil en alle personages waar hij haast letterlijk tegenaan loopt (Fitzgerald, Picasso, Dali en vooral Hemingway) zijn echt geweldig lollig en geven veel kleur aan de film. Mijmeringen over het kunstenaarsschap en over nostalgie naar het verleden worden functioneel en speels in de film verwerkt en verder wordt het relationele drama op een passend laag pitje gehouden.
Met Owen Wilson heeft Allen bovendien een gedroomde acteur gevonden voor de hoofdrol. Moest Allen zelf deze rol hebben gespeeld zou de film meteen een stuk minder zijn geweest. Wilson heeft eerder een wat dromerige onhandige uitstraling ipv het zenuwachtige van Allen en draagt de film perfect. Zijn komische timing is ook echt goed.

Had het niet echt verwacht, maar dikke meevaller dus. Een gebalanceerde Allen met een heerlijk sfeertje, echt geen postkaartcinema deze keer.

Waarom ik toch deze film ben gaan kijken? Ik zal het zo stellen, ik wil elke film een kans geven, ongeacht de oerslechte acteurs die er in meespelen, bovendien stond Midnight in Paris al láng op mijn must-see-lijstje, gewoon omdat ik een fan ben van Allen's werk. ZO, nu weet je meteen waarom ik deze ben gaan kijken, hopelijk volstaat deze uitleg voor je?

En natuurlijk had ik door dat de rol van McAdams bedoelt was om mensen op de zenuwen te werken, dat werd meteen duidelijk van de eerste moment dat ik het duo bezig zag. En net dát bedoel ik. Het feit dat het koppel elkaar niet voor elkaar gemaakt was, dat ze geen perfect match zijn voor elkaar, dat ze in een soort van sleur leven kon véééééél subtieler in beeld gebracht worden. Nu was alles zo geforceerd en lag het er vingerdik op! En dat voor beide hoofdpersonage's in de film en daarmee bedoel ik voornamelijk de rol van McAdams. Alle cliche's op een stokje.

Ik klaag dan ook niet over McAdams, want zij is één van de betere actrice's van de laatste jaren. Ze heeft zelfs haar rol verbluffend vertolkt, dus daar hoor(de) je me alvast niet over klagen, want ik haatte haar écht, in deze rol (dat was ook de bedoeling natuurlijk). Nogmaals... Het gaat me niet om haar, het gaat om het feit dat alles in deze film er vingerdik op ligt. Erg storend.

Ik ben voor luchtige relatiekomedie's: als er een luchtige romantische komedie uitkomt, dan ben IK de allereerste persoon om deze te gaan kijken, maar deze kon me gewoon weg niet bekoren. Ik hou van spontane, kleffe verhaaltjes... Maar dit was allemaal zo geforceerd. Bovendien duurde het ongeveer 45minuten voordat ik enige interesse in het verhaal kreeg (ook niet zo'n goed teken, wel?)

Dit is voor mij persoonlijk, niet Allen's beste werk. He-le-máál niet, de reden hiervoor heb ik in m'n vorige comment al vereld. Jij bent blijkbaar een erg grote fan van deze film, is jouw volste recht, maar naar mijn mening is ie niet te pruimen, wat jij ook mag beweren.

Midnight in Paris (2011) is een ode aan alle romantici & dromers op deze wereld en natuurlijk aan Parijs , de hoofdstad van l’amour !

***** / *****

Prijsvraag - Midnight in Paris - openingsgala Film by the Sea - Film1.nl

Win kaarten voor het Film by the Sea openingsgala, met een overnachting in Amadore Grand Hotel Arion.

Lollige film. Wat mij betreft niet het beste wat Woody Allen heeft gemaakt, maar uiteindelijk is Midnight in Paris toch wel erg vermakelijk geworden. Dat heeft er voornamelijk mee te maken, dat de historische personages op een goede manier worden neergezet. Ik ben zelf helaas niet bekend genoeg met sommigen om de correctheid te kunnen beoordelen, maar de wereld wordt redelijk betoverend neergezet.

Daar staat tegenover dat Owen Wilson en Rachel McAdams geen hele goede acteurs zijn en dat de plotontwikkelingen in de film regelmatig nogal onlogisch zijn. Desalniettemin erg vermakelijk!

Bij Woody Allen's voorlaatste film "You Will meet a Tall Dark Stranger" schreef ik o.a. het volgende;

Deze nieuwste film van Woody Allen vanavond in de sneak gezien en ik begin mij nu toch wel eens af te vragen wanneer Woody nu eindelijk met pensioen gaat.

Deze opmerking trek ik onmiddellijk in want met "Midnight in Paris" heeft Woody Allen na het mislukte "You Will Meet..." imo zijn beste film uit zijn carrière gemaakt, op Manhattan na misschien. Visueel is deze film een pareltje. Nog nooit zulke mooie beelden van Parijs gezien en wat een mooie en sfeervolle soundtrack. Zonder het zeer geslaagde flashback gedeelte zou deze film minder geslaagd zijn. Deze film is ook een en al originaliteit. Je stapt in een antieke auto en gaat zo terug naar de jaren twintig. Prachtig gevonden. Dromen wij daar ook wel eens niet van dat wij terug in de tijd willen naar een soort Belle Epoque, omdat wij denken dat het daar allemaal veel mooier en beter is. Ik vind het script van deze film daarom ook tot het beste behoren van de films van Woody Allen. Qua sfeer doet hij mij ook zeer sterk aan "Sweet and Lowdown" denken, voor mij ook een van de betere Allen films. Nog even over de cast, die was in een woord geweldig. prachtig hoe beroemdheden zoals Picasso, Hemingway en vooral Toulouse-Lautrec uitgebeeld werden. En wat was die Marie Cotillard op dreef. Een en al sensualiteit. Ik vond haar een van de beste rollen spelen uit haar filmcarrière. Op het inktzwarte "Melancholia" na waar deze Allen film het absolute tegenovergestelde van is vind ik "Midnight in Paris", die ik zie als een ode aan het leven, zonder meer de beste film van dit jaar.

4,5*

Geen tussendoortje van Allen, maar een kroon op zijn oeuvre. Alles wat een film van Allen interessant maakt, komt in Midnight in Paris geweldig sterk naar voren. De liefde voor sfeer, de honger naar nostalgie, scherpe dialogen, de knipoog naar het intellectuele en artistieke, romantiek, humor en het relativeren. Het wordt allemaal heerlijk bereid en geserveerd in een van de leukste en beste films van het jaar. 4,5*

Ik kom net uit de Lumiere te Maastricht vandaan en wil een stukje gaan schrijven.

Maar jouw woorden zijn zo treffend en overeenkomstig met mijn gevoel bij deze film.

Dat ik enkel hoef te stemmen, eveneens 4,5

Gisteren in de bioscoop, tijdens het kijken naar Midnight in Paris, overkwam me iets bijzonders. Ik kon niet meer kritisch nadenken. Ik had er gewoon geen zin. Mijn verstand ging met groot plezier op nul, zodat ik me onbekommerd kon laten meevoeren met alle Woody-style wit & charm. Het genot was zo verrassend dat het me ontroerde. Geen idee hoe goed dit op de lange termijn zal blijken te zijn, maar deze film over misplaatste nostalgie laat zien dat nostalgie over Woody Allen vanaf nu - in ieder geval voor de komende paar jaar - eveneens misplaatst is. Woody had het juiste idee en het zichtbare plezier waarmee hij het uitwerkt is aanstekelijk en, zoals gezegd, ontroerend. Hoeveel heerlijke wegdroomcomedies komen er zoal per jaar uit? Inderdaad, we mogen blij zijn dat het jaar 2011 er weer eens echt eentje heeft. We mogen blij zijn dat hij nog leeft.

Vanavond voor de tweede keer gezien en opnieuw genoten van Woody Allen's reis in de tijd. Aangezien ik van mezelf weet dat ik een lichte neiging tot overdrijven heb, maak ik gebruik van deze eigenschap om Midnight in Paris de volle mep te geven. 5*

De laatste tijd lees ik in kritieken dat een (kunst)werk urgentie moet hebben. En daarmee bedoelen ze dan dat het werk een standpunt/positie in moet nemen in actuele maatschappelijke debatten, mensen tot denken moet aanzetten en moet "schuren".

Midnight in Paris is niet urgent. Alsof er geen andere vragen zijn dan die van literaire, kunstzinnige en intellectuele aard. Maar op de een of andere manier komt Woody Allen daarmee weg. Het lukt Allen telkens weer om mij alles om me heen te laten vergeten en me mee te zuigen in zijn verhaal. De gevatte humor van het rake woord, de mix van lichtvoetigheid en zwaarmoedigheid, de verleidelijke combinatie van muziek en beeld, de perfecte casting en natuurlijk zijn vermogen om een stad liefdevol te portreteren.

Niks urgents aan, maar wel ontzettend lekker om naar te kijken.

4,5 ster, hoppa.

Oké, de personages hebben niet veel dimensies. Ja, het verhaal is flinterdun. En inderdaad, dit is wellicht de meest luchtige film uit Woody Allens oeuvre, met een zeer beperkte dramatische lijn. Maar mijn God, wat is het een lekker filmpje geworden. Precies een goede mix tussen schaamteloze nostalgie en een kleine dosis nuchterheid. Een cast die niet meteen moeilijke rollen krijgt, maar precies de goede toon vind (Brody als Dalí is ook helemaal raak). Goede, humor, een fijn script, een sfeervol Parijs en een toepasselijk ouderwetse soundtrack: wat wil een mens nog meer? Woody Allen heeft zichzelf wel eens meer uitgedaagd, maar het is duidelijk dat zijn hart zat in dit project. Het zou mij niets verbazen als hij zich er in persoonlijk in herkende, gezien zijn gewone obsessie voor oude muziek en kunst in zijn werk. Midnight in Paris is niet een film om lang over door te praten, daarvoor spreekt het teveel voor zich. Evengoed is het Allens beste in zeker 10 jaar.
4*

Éindelijk nog eens een leuke Woody Allen. Nu niet dat ik Midnight In Paris echt een Allen grand cru zou willen noemen, maar het is toch zeker een charmant filmpje.

Owen Wilson is spot-on als nostalgische sympatico en zorgt, samen met de pedante Michael Sheen, voor de nodige komische momenten. Jammer genoeg hebben er ook wel een aantal ronduit duffe grappen de montage overleefd.

Ook visueel is Midnight In Paris soms een beetje wisselvallig. De warme kleuren voeden het nostalgisch gevoel, maar bij momenten is de fotografie gewoon heel erg saai. Die opening bv., met die postkaartshots van Parijs... Zo'n fantastische metropool zó inspiratieloos in beeld brengen, een huzarenstukje!

Maar da's muggenziften, want uitendelijk is deze prent in mijn ogen stukken beter dan You Will Meet A Tall Dark Stranger, Vicky Cristina Barcelona, Scoop en andere Whatever Worksen.

Ergens tussen 3 en 3,5*.

Heerlijke Allen dit en eindelijk laat Allen in een recente film weer eens zijn echte kunnen zien.

Niet dat ik zijn laatste paar films slecht vind, zeker niet. Het is prima vermaak, maar ondanks dat had ik soms het idee dat er iets aan die films leek te ontbreken. Dat gevoel heb ik bij Midnight in Paris niet. Ja het verhaal heeft niet veel om het lijf, maar desondanks is het een heerlijk filmpje.

Aangezien Allen de laatste jaren zelf geen rol meer speelt in zijn films, maar het hoofdpersonage vaak wel een personage speelt dat voor Allen zou kunnen doorgaan, zoekt Allen acteurs die voor hem zouden kunnen doorgaan. Nou en als er iemand een lekkere neuroot kan spelen dan is het Owen Wilson wel. Heerlijk hoe cynisch, onzeker en overtuigend hij daarnaast hier voor de dag komt. Perfect gecast en een prima rol wat mij betreft.

De rest van de cast vult Wilson prima aan. Het is een simpel filmpje, waarin Wilson een reis maakt naar het verleden en waarin Parijs om schitterende wijze als een heerlijk sfeervolle stad wordt neergezet. De toon van de film is luchtig, de humor leuk en de film kijkt oh zo lekker weg. Daarnaast zitten er veel verwijzingen in naar oude schrijvers en regisseurs. Het personage Luis Buñuel speelt hier bijvoorbeeld een klein rolletje, iets wat erg leuk gedaan is door Allen.

Ja een prima film dit en een bewijs dat Allen gelukkig, ondanks zijn respectabele leeftijd nog zeker niet aan zijn pensioen toe is. Een film die met veel liefde en passie voor film is gemaakt, dat is wel duidelijk.

4,0*

Och, Redlop dan zetten we daar toch weer een paar mooie woorden tegenover.

Midnight in Paris is de meest sfeervolle film van de laatste jaren.

En ik ga ook wat aan de score doen, vol naar de max.

Volgende week even er tussenuit, nee niet naar Parijs maar MIP gaan we wel nog eens zien dan.

Vergeleken met de laatste twee 'grote' films van Woody, namelijk Matchpoint en Vicky Christina Barcelona, is dit een wat traditionelere Allen. Owen Wilson speelt de rol die Allen vroeger zelf vertolkte, namelijk van de scenarioschrijver die meer wil doen met zijn talent, ongelukkig is in z'n relatie en die grote kunstenaars verheerlijkt. Daarmee lijkt Midnight in Paris mijns inziens vooral op Manhattan. Niet toevallig is de Parijse variant dromeriger en minder doorspekt met cynische humor. De opening is direct mooi, zowel in beeld als geluid, en zet de toon voor de film. Het verhaal over nostalgie en teruggaan in het verleden is leuk, hoewel Allen het naar het einde toe wat te ver doorvoert en weinig aan de verbeelding overlaat. Datzelfde geldt een beetje voor het opvoeren van allerlei kunstenaars, het is zeer leuk maar misschien net teveel. De dromerige sfeer doorheen de film, die niet in de laatste plaats ontstaat door de warme belichting tijdens de nachtscenes, is de grootste troef. Daarmee krijgt Midnight in Paris een hoog kijkplezier-gehalte. Kwalitatief schat ik met name Vicky Christina Barcelona wat hoger in, maar mijn beoordeling is uiteindelijk hetzelfde; 3,5 ster.

Midnight in Paris is een heerlijk filmpje van Woody Allen die ons laat ‘verlangen’ naar de jaren ‘20 van Parijs. Schitterende beelden van Parijs en situaties om bij weg te dromen kenmerken deze film. Van te voren weinig verwachtingen maar na afloop zeer tevreden over deze film die de gemiddelde film in 2011 overtreft! Owen Wilson kan ik meestal wel waarderen en ook nu deed hij zijn werk prima. Jammer aan deze film was de verhaallijn in de tegenwoordige tijd. Die vond ik een stuk minder interessant en op sommige momenten zelfs vervelend. Over het algemeen een goed gevoel overgehouden aan deze film van Woody Allen. 3,5*!

You always take the side of the help. That's why Daddy says you're a communist

Ik ben nog altijd van plan om me ooit eens op het oeuvre van Woody Allen te storten maar tot nu toe is dat er nog niet van gekomen. Ik ben voornamelijk geïnteresseerd in zijn ouder werk maar om de een of andere reden kom ik toch vaak terecht bij zijn nieuwe films. Die komen natuurlijk makkelijker op televisie of in de bioscoop dus dat zal wel de reden zijn. Over het algemeen ben ik nog niet compleet wild van hetgeen ik van Allen heb gezien maar dit maakt me toch nieuwsgierig(er) naar zijn andere films.

Van de vier films die ik tot nu toe heb gezien (deze, Vicky Christina Barcelona, Match Point en Cassandra's Dream) was er eigenlijk maar ene die er serieus boven uitstak en dat was VCB. Het doet me dan ook deugd om te zeggen dat Midnight in Paris zich in perfect hetzelfde straatje mag scharen, hoewel toch nog het net iets minder is. Wat me vooral aansprak aan de film is het basisidee waar een schrijver met een writers block terecht komt in het Parijs van de jaren '20. De joie de vivre, heel de sfeer die rond de film hangt, ... Ik ben zelf een aantal jaar geleden in Parijs geweest, was geen succes te noemen en geef mij maar eerder London of New York, maar dit voelt wel heel aangenaam aan. Misschien toch maar eens terug een bezoekje gaan brengen. Soit, ik ben aan het afdwalen dus even terug naar het plot. Het concept van een verloofd koppel met problemen is iets wat me al vaker hebben gezien maar Allen weet het op een niet-stereotiepe manier te brengen door allerlei bekende personen uit de jaren '20 te introduceren. Hemingway, Buñuel, Dali, ... De lijst is vrij groot maar het geeft wel net dat beetje extra aan een anders nogal saai verhaaltje want wees eerlijk, de film wordt puur gedragen door de scènes in de jaren '20. Het probleem met de scènes die zich vandaag de dag afspelen is dat ze eigenlijk compleet onderuit worden gehaald qua sfeer en hiermee voelen ze vaak aan als een koude douche. Hoogstwaarschijnlijk is dit wel Allen's bedoeling (vandaar ook de rede van Gil aan het einde van de film waarin hij Adriana probeert te overtuigen dat het vroeger altijd beter lijkt) maar toch, het geeft een zekere stijlbreuk die niet geslaagd overkomt. Voornamelijk doordat de personages van Inez, haar ouders, haar vrienden gewoonweg vrij irritant zijn. Wederom zal het wel weer de bedoeling zijn (vooral bij de egocentrische Paul ligt het er vingerdik bovenop) maar het werkte niet helemaal.

Visueel is dit wel vrij degelijk geslaagd. Ik hield even mijn hart vast bij de inspiratieloze foto's van Parijs aan het begin van de film, die scène duurt trouwens ook echt wel te lang, maar het Parijs van de jaren '20 (en 1890) is wel erg geslaagd. Ik haalde het daarstraks al eens aan maar Allen weet Parijs op een mooie, bruisende manier in beeld te brengen. Ook de cast weet hier goed op in te spelen waardoor dit een erg aangename zit wordt. Ik ben nooit echt een fan van Owen Wilson geweest maar dit doet hij gewoonweg uitstekend. Het dromerige, het nonchalante, ... Hij weet het over het algemeen vrij goed te leveren en haalt hiermee misschien wel zijn beste rol tot nu toe. Rachel McAdams daarentegen heb ik nog nooit zo irritant geweten maar sowieso is dit ook de schuld van degenen die rond haar speelden. Wat Kurt Fuller hier doet is me een raadsel en ook Mimi Kennedy was zoveel beter toen ze nog in Dharma & Greg meespeelde. Voor de rest worden de grote namen zoals Hemingway en Fitzgerald degelijk in beeld gebracht, al wordt Dali precies wat belachelijk gemaakt met zijn continue rhinoceros maar ook Carla Bruni heeft nog een leuk bijrolletje. Waarom dit Bruni moest zijn is me een raadsel, zal wel puur voor de promotie zijn geweest, maar ze doet het leuk.

Vicky Christina Barcelone blijft het beste wat ik tot nu toe van Allen heb gezien maar dit mag toch gerust als nummer twee worden beschouwd. De sfeer zit erg goed, het plot is degelijk en de cast is goed op dreef. Jammer voor de scènes in het hedendaags maar langs de andere kant geeft het wel een mooi contrast voor de scènes in het verleden. Mooi ook dat Allen niet blijft steken in de boodschap dat vroeger alles beter was.

4*

Het fenomeen Woody Allen. Ieder jaar komt hij met een nieuwe film. En ondanks de talloze missers door de jaren heen, komt er altijd weer een moment dat een Woody Allen film wel de moeite waard is. De laatste jaren is de cineast sowieso weer op dreef en Midnight in Paris is daarop geen uitzondering. Allen weet op lichtvoetige wijze het Parijs van de jaren twintig tot leven te wekken, met alle grootheden die daarbij horen. Het zijn ook deze bijrollen (Picasso, Hemingway, Dali, Fitzgerald, Buñuel enz) die de grootste attractie van de film vormen, al slaat Allen er wel rijkelijk in door. Midnight in Paris zal me niet lang bijblijven maar is desondanks een bijzonder vermakelijk tussendoortje met rake dialogen en Parijs op zijn mooist.

Sommige gezichten zijn inderdaad zo beroemd dat ze geen verdere introductie behoefden, al passen de introducties natuurlijk wel binnen de verhaallijn (artiesten die collega-artiesten aan de schrijver voorstellen). Ik vond de parade aan grote sterren op den duur een beetje ergerlijk: slechts één 'normale' vrouw tussen voorts een heleboel celebrities. Op den duur was het interessante er wel van af. Wel moet ik toegeven dat ik lang niet alle personages kende, wat vooral te wijten is aan mijn gebrekkige kennis van de grote schrijvers (zo had ik nog nooit van Djuna Barnes gehoord).

"Midnight in Paris" was een aangename Woody Allen-film, maar hij behoort niet tot de top (ook niet van zijn recentere films). Net als velen hier vond ik het een beetje idioot om te zien hoe sterk Owen Wilson zijn best leek te doen om Woody Allen te zijn; zoals in enorm veel Allenfilms is het hoofdpersonage zo geschreven alsof het om Woody Allen zou kunnen gaan, maar dat hij dan zelf de hoofdrol speelt ipv andere acteurs waarbij je meteen denkt: 'Ja, die probeert Woody Allen te zijn.'

Het is wederom een typische praatfilm met bijzonder veel artistieke referenties en de gebruikelijke liefdesvraagstukken. Het blijft leuk om te bekijken, maar het verhaal in het heden was me niet bijzonder genoeg en Gils belevenissen in het verleden kregen op den duur een repetitief karakter. Ook het einde van de film vond ik niet helemaal overtuigen: net wanneer Gil tot het besef komt dat zijn romantische ideeën niet realistisch zijn, wil hij toch nog steeds per sé in Parijs achterblijven. Het is aanneembaar, maar het inzicht dat net voor het einde volgt zorgt ervoor dat het einde zelf aan kracht/geloofwaardigheid inboet..


Een prima film, al zal hij niet al te lang blijven nazinderen. Een ruime 3*


3*

Midnight in Paris, Woody Allen is weer op dreef. Het viel vooral op hoe gelijkend de rol van Owen Wilson was met Allen zelf. Ik denk dat enkel de leeftijd van Allen een reden was waarom hij de rol zelf niet meer speelde. Owen Wilson brengt het er zeer goed van af.

Qua concept is het een soort déja-vu met een creatieve schrijver die niet begrepen wordt door z'n verloofde. De personages werpen een verschillende blik op 'kunst'. Voor de één is het een vorm van toerisme, leuk om een keer te zien en dan op naar het volgende. Voor de ander is dit een creatie uit een geweldige tijd, met een levensstijl die je tegenwoordig niet meer ziet. De verschillen tussen een oude Europese stad als Parijs tegenover Amerikaanse ideeën verscherpt nog eens het verschil in culturele bagage van beide volkeren.

Het verhaal is niet zo speciaal, maar de troeven zijn vooral de sfeerzetting van Parijs (prachtig gewoon) en de verdere weergave van de tijd vol kunstenaars. Uiteraard zijn die niet accuraat neergezet, maar dat moet ook niet. Het constant opdraven van bekende namen hoort bij de droomwereld van Gil. Die figuren zijn veredelde cameo's in z'n tocht naar het verleden.

Midnight in Paris op de Critics Choice Awards:

- 3 nominaties, 1 verzilverd

Gewonnen:

- Best Original Screenplay (Woody Allen)

Midnight in Paris kreeg 4 Oscar-nominaties!

- Best Achievement in Art Direction

Anne Seibel, Hélène Dubreuil

- Best Achievement in Directing

Woody Allen

- Best Motion Picture of the Year

Letty Aronson, Stephen Tenenbaum

- Best Writing, Screenplay Written Directly for the Screen

Woody Allen

Het eindeloze gedweep met befaamde artiesten en de typisch Amerikaanse, overgeromantiseerde voorstelling van Parijs zijn makkelijk te vergeven door de enorme lichtvoetigheid waarmee Allen te werk gaat. Midnight in Paris is zonder enige twijfel zijn beste werk in jaren: speels, gevat, charmant en warm / dromerig gefotografeerd. Ook op vlak van casting blinkt de film uit: Wilson kan natuurlijk niet weerstaan aan de obligate Allen imitatie, maar voegt er iets zeer persoonlijk en sympathiek aan toe. Ook de bijrollen zijn goed verdeeld, met o.a. Marion Cotillard als oertypische sexy francaise - dois-je en dire plus?

De nachtelijke escapades van Gil Pender

Een luchtige, bedwelmende en dromerige film. Ik ben ook geen Woody Allen liefhebber maar dit vond ik een geweldige film. Volgende maand ga ik zelf voor de zevende keer naar Parijs en het doet me ook telkens wat om daar te zijn. Parijs is precies een tijdloze bel waarin je gevangen zit en waar tijd en ruimte een heel andere betekenis krijgen. Er zijn weinig steden die zo'n aantrekkingskracht bezitten.

Allen heeft dat ook begrepen via de nostalgische en romantische Pender die opgescheept zit met een saaie vriendin en haar "pedante" vriendjes. In zijn hoofd is het één en al nostalgie en hij ontmoet tijdens zijn nachtelijke escapades grote kunstenaars uit de Belle Epoque, die zelf allemaal betoverd waren door Parijs. Hemingway, Dali, Picasso, Gertrude Stein enz. kruisen Penders pad. Droomt hij daar alleen maar over, of beleeft hij dit echt? Dat is een vraag die je je niet hoeft te stellen. Het was dan ook dik lachen toen de detective die de schoonvader achter hem aan stuurde om te kijken wat hij uitspookte "lost in time" was op het einde . Wat Pender meemaakt is de visuele vertaling van de roes die Parijs teweeg brengt in je hoofd.

Verder ontbreekt het niet aan schoon vrouwvolk. De immer jong uitziende Carla Bruni maakt me jaloers op Sarkozy, Cotillard heeft de perfecte uitstraling om haar personage te spelen en Lea Seydoux is verleidelijk en een belofte in de cinema. Midnight in Paris is aanstekelijk en remember... Parijs is op z'n mooist in de regen.

Het is middernacht in Woody's hersenpan, en laat dat nu net het geschikte tijdstip zijn om een film te maken. Talrijke kleurrijke, veelzijdige, markante en fascinerende figuren openen wormen vol gaten en laten een typische welgestelde Amerikaan toe in hun wereld. Het contrast tussen beide partijen is wellicht wat het geheel zo aantrekkelijk maakt. Wilson biedt een schitterend tegenwicht voor de zware, maar formidabele personages zoals Hemingway en Dalí, evenals voor de lichtere, meer subtiele Adriana. Toch heb ik het gevoel dat er nog steeds een heleboel scènes kunnen wegvallen, vooral deze die Rachel McAdams aangaan. 'Midnight in Paris' zou bijgevolg een fenomenale kortfilm kunnen zijn.

3,00 (3,25)

Woody Allen's Midnight in Paris; anderhalf uur genieten van een prachtig boek.

Ik heb in Midnight in Paris mijn verborgen liefde voor Woody Allen films weer teruggevonden. Na You Will Meet A Tall Dark Stranger uit 2010, de eerste film van Allen die ik had gezien, heeft Allen met deze film weer een hit.

De brede supercast verraste me positief: nog nooit had ik een film gezien waarin in Owen Wilson uit kon staan. Ook Marion Cotillard was fantastisch, topwijf. Maar eigenlijk draait deze film maar om twee dingen: verhaal en regie. Het screenplay, beloond met een Academy Award, is uniek. Wat een origineel en sierlijk idee om kunst op deze manier bij elkaar te brengen; dit werkte prima voor Midnight in Paris. Bovendien zijn er altijd weer mooie geintjes terug te vinden in het verhaal. Met een brede glimlach deze film weggekeken.

De regie spreekt voor zich. Woody Allen bewijst maar weer eens zijn klasse met de uitstekende lange scènes. Hij daagt de acteurs uit tot minuten acteerwerk zonder te ergens te stoppen met filmen en dat is zeldzaam in 2012.

Nu is Midnight in Paris misschien niet voor iedereen, maar voor iemand die graag een film kijkt over de schoonheid van het leven, is dit een must-see. Spontaan van een wandelingetje door de regen genomen. 4,5*

Een redelijk Romantiek/Komedie film...

Komedie is mijn genre niet...

Redelijk verhaal...

Redelijk acteerwerk..

Bekende acteur Owen Wilson speelt wel goed...

Redelijk achtergrond muziek/geluid, jammer geen Dolby Digital aanwezig...

Redelijk mooi HD kwaliteit...

In het begin is wel leuk dat wij zijn daar Parijs geweest, stukje geknipt, daar

en daar enz...

Midnight in Paris van Woody Allen was de openingsfilm van het Cannes FilmFestival 2011, en is tevens geselecteerd als openingsfilm voor het Film by the Sea Festival 2011. De film werd genomineerd voor vier Oscars, waaronder Beste Film en Beste Regie. Uiteindelijk won Midnight in Paris in de categorie Beste Originele Script. Winnaar Woody Allen was, zoals gebruikelijk, niet aanwezig tijdens de uitreiking.