A Dangerous Method (2011)

Een historische film met Viggo Mortensen en Michael Fassbender. Christoph Waltz was eerder in gesprek om de rol van Freud te vertolken, maar ging uiteindelijk voor Water for Elephants (2011). Een 2e samenwerking met Fassbender na Inglourious Basterds (2009), is dus helaas nooit werkelijkheid geworden. Ook Christian Bale en Matthias Schoenaerts kwamen in aanmerking voor een rol, maar de casting agents waren te laat. Zo had Schoenaerts al zijn toestemming voor Rundskop (2011) gegeven.

Het leeftijdsverschil tussen Mortensen en Fassbender scheelt 19 jaar. Opvallend genoeg geldt dit ook voor hun personages Sigmund Freud en Carl Jung. Viggo Mortensen wilde zich helemaal inleven in de rol van Freud, en bezocht o.a. zijn huis in Vienna. Inmiddels is deze reeds omgedoopt in een museum. Regisseur David Cronenberg leerde hem op een Joodse manier lopen. Deze film betekende overigens hun 3e samenwerking. Keira Knightley had geen flauw benul hoe ze haar personage moest neerzetten. Ze ging op zoek naar informatie over Sabina Spielrein, en merkte op dat haar gedrag veel leek op een demon. Via Skype liet ze het resultaat aan Cronenberg zien. Niet iedereen was onder de indruk van haar acteerprestaties.

Critici hebben zich positief uitgelaten over de film, en in principe hebben ze hierin niet overdreven. Ondanks het slechte accent van Knightley, is de film het bekijken waard.

3,0 *

goed geacteerde en een interessante kijk in de keuken van de grondleggers van de psychoanalyse .

toen ik deze film af had gekeken moest ik ineens denken aan een docu die ik een paar jaar geleden zag over edward berneys , een neef van freud die diens ideen heeft gebruikt voor propaganda en eigenlijk als grondlegger van de moderne reclameindustrie kan worden beschouwd .

In eerste instantie vond ik het een mooie film. Geen idee hiervoor wie die vrouw was. Hierna direct het een ander opgezocht en was aangenaam verrast door haar levensverhaal. De focus in de film ligt dan ook wel aardig bij haar wat het zeker een interessant verhaal maakt.
Echter springt de film behoorlijk van de hak op de tak. Eindigen scenes plotseling en zijn er zomaar een paar maanden of een jaar voorbij gegaan. Ik geloof best dat er niets noemenswaardig gebeurde in die periode maar de film maakte het te plotseling. Zo zien we de heren naar Amerika vertrekken maar zijn we daarna opeens weer in hun eigen land. Wat er verder in Amerika gebeurde moeten we naar gissen. De scene op de bootreis lijkt zo overbodig.
Vlak daarna word de vriendschap van de mannen behoorlijk koel en eindigt deze met een enkele zin. Het waarom blijft een beetje in het midden hangen. Ook zien we telkens dat de filmmakers een spanning hebben proberen op te bouwen over Freuds armoede en Jung's rijkdom, maar waarom? Was dit een serieus probleem tussen de heren? De film geeft geen enkele uitleg hierover en nergens gaan ze dieper er op in. De relatie van Freud en Spielrein komt ook mager aan het licht. We zien ze 1 keer samen en dat is het dan.
De film was traag, het had zijn tempo wel iets kunnen opvoeren en meer laten zien. Ik heb voor mijn gevoel een fractie gezien van hun levens maar weinig opbouw of afbouw. De film was interessanter en meer opbouwend geweest als het zich meer gefocust had op mevrouw Spielrein vanaf haar gekte tot haar genezing en triomf om zelf psychoanalyticus te worden. Dat leek me veel boeiender dan de wrok die Jung en Freud uiteindelijk tegen elkaar begonnen te koesteren.

kGa vanavond kijken. Cronenburg interessante filmer, hoewel ik z'n voorkeur voor Mortensen nooit heb begrepen. De 'stille wateren, diepe gronden' karakters lijken bij Mortensen altijd skin deep. Heb het nooit de drager van een film gevonden. Fassbender daarentegen.... We zijn benieuwd.

Wat me erg stoorde was de manier waarop we de hele psychoanalyse met een lepeltje ingegeven kregen via lange dialogen. En wat acteert die Keira erbarmelijk slecht zeg. Het enige dat redelijk goed gelukt was, waren de verwikkelingen in het persoonlijke vlak, hoewel dat soms ook wel weer erg plotseling ging.

Phew, korte film. Wel erg understated narratief. Mortensen zou een goeie Ulysses Grant kunnen spelen (zoek maar op wie dat is)... maar Freud? Hoewel ik Keira Knightley geen onaardige actrice vind, is ze hier miscast. Ze speelt iemand die aan hysterie (heette het toen in algemene termen) lijdt. Waarschijnlijk een te harmonische upbringing gehad om een dergelijk personage te kunnen verinnerlijken. Fassbender is (zoals altijd) right on the mark. Aardigste vond ik dat in outdoor shots de kleuren en camera angle deden denken aan schilderijen van de Franse impressionisten. Impressionisme, opkomst van de psycho analyse zelfde tijd ongeveer.

Ik ben niet zo vertrouwd met filosofie. Een film over twee bekende namen - Jung en Freud - was misschien een goeie kennismaking met beide heren. Niet dat hun ideeën mij compleet vreemd waren, maar toch. A dangerous method mikt vooral op Jung al weet Cronenberg niet echt hoe hij dit verhaal moet aanpakken lijkt me. Het is qua aankleding allemaal wel mooie zodat het richting historisch drama gaat. Nog wat romantiek erbij, maar tegelijk ook wat mikken op de filosofie zelf. Kennismaking met de personages, wat historische krijtlijnen tekenen, enkele relaties benadrukken en nog filosofie op filmmaat meegeven van niet 1 maar wel 2 filosofen. Ook al is het beter om ze samen te brengen. Dat is teveel van het goeie in amper een dik anderhalf uur. Zodat veel verloren gaat en de film hoofdzakelijk apathisch overkomt. Nochtans is het wel mooi gemaakt en de heren acteren vrij goed. Maar Cronenberg kan me toch niet echt overtuigen.

Voor een Cronenberg misschien ietje te mild, dan nog is dit een prachtig drama met uitstekend acteerwerk.

Het trage verhaal springt soms van hak op de tak en de vele dialogen zijn niet altijd even boeiend.

Ik ga voor één keer de hatelijke lijn gebruiken die ik zelf doorgaans verafschuw, maar hier valt echt weinig meer over te zeggen dan: dit is zooo saaaaaaai.

Acteurs die normaal een plezier voor het oog zijn en een regisseur waar ik ook al fraais van gezien heb kunnen mij nauwelijks wakker houden.

Het gegeven speelt zich af in Zwitserland in het begin van de twintigste eeuw. Psychiater Carl Gustav Jung heeft lange gesprekken met zijn negentien jaar oudere leermeester Sigmund Freud over één van zijn vrouwelijke patiënten, Sabina Spielrein, van wie hij haar geestestoestand probeert te doorgronden door haar haar dromen aan hem te laten vertellen. Ze wordt later ook zijn assistente, hij begint dan met haar een sado-masochistische relatie en krijgt grondige meningsverschillen met zijn mentor. Als hij de verhouding afbreekt wil ze contact met deze laatste.

Dit historisch drama over het begin van de psychoanalyse en de duistere, onverklaarbare kant van mensen kwam bij mij maar saai over. Ik heb van Cronenberg beslist veel boeiender films gezien. Viggo Mortensen en Michael Fassbender vallen nog mee maar Keira Knightley is irritant. De dialogen zijn soms bloedloos en langdradig. Misschien voer voor psychologen en filosofen, maar deze prent sprak me persoonlijk niet aan.

Bij een film over een onderwerp als Psycho-analyse kan je natuurlijk geen spectaculaire actie of zelfs vurige romantiek verwachten. En als regisseur David Cronenberg dan ook nog aan het roer staat, betekent dat er ook niet voor de makkelijkste weg zal worden gekozen. Nu was Cronenberg altijd wel gefascineerd door de psyche en het effect dat fysieke aftakeling hierop heeft, maar zelden speelde de menselijke geest zo’n centrale rol als in deze film. Het gaat natuurlijk over de twee bekendste en prominente psycho-analytici Sigmund Freud (Viggo Mortensen), de Oostenrijkse grondlegger, die beweerde dat neurosen allemaal te herleiden zijn tot seksuele verdringing of seksuele trauma’s en zijn Zwitserse discipel Carl Gustav Jung (Michael Fassbender) die seksualiteit vooral zag als een symbool van de psychische totaliteit van de mens. Maar hé het is een Cronenberg en daarom wordt het vizier meer op Sabina Spielrein (Keira Knightley), een Russisch-Joodse patiënte van Jung die zelf later een bekende psychologe zou worden gericht. Deze drie raken verstrikt in 'een intellectuele driehoeksverhouding'. Later komt ook Vincent Cassel nog even in een zeer goede rol als Otto Gross ten tonele. Nu zei ik wel dat er geen actie was maar dat is niet helemaal waar want de actie zit hem voornamelijk in het acteerwerk. Er wordt veel gesproken en gediscussieerd en met onderkoeld en humoristische visies proberen de drie pioniers van de psychologie, zichzelf en elkaar voortdurend te doorgronden. Mortensen maakt van Freud een intrigerende vaderfiguur, die Jung zowel stimuleert als afremt, en Fassbender speelt de worstelingen, nieuwsgierigheid en ambities van de potentiële troonopvolger prachtig uit. De veel tot discussie staande rol van Keira Knightley (wijd opengesperde ogen, onderkaak eng ver naar voren) vond ik nog zo slecht niet, ook omdat dit echt zo schijnt te zijn. Het is geheel aan Cronenbergs verdiensten dat het geen gedramatiseerde versie van de relatie tussen Jung en Freud is geworden - hoewel een groot deel dat doet vermoeden - maar dat het een groter verhaal vertelt. Het is even wachten tot de regisseur zijn film richting geeft, maar dan komt het voor de kijker toch op een interessant spoor. Hij laat zien dat zelfs de meest rationeel denkende personen hun eigen beweegredenen maar tot een bepaald punt kunnen begrijpen. Zelfs bij hen broeit er een redeloosheid. Historisch gezien is er zeker wel wat op de film af te dingen, maar Cronenberg levert opnieuw een aanstekelijk stimulerende en donkere film af.

Tegenvaller. Het concept trok mijn aandacht, het begin was veelbelovend maar het eindresultaat valt toch echt tegen.

Goede punten:

- het begin met de hysterische Sabina Spielrein, en dr. Jung aan het werk

- het acteren van Mortensen, Fassbender en Knightley

- de kostuums, de setting, de cinematografie, de muziek

- interessante kijk op de psychoanalyse.

Maar als geheel klopt het niet. Er mist iets, een doel, een ziel als je het zo wilt noemen. De scènes volgen elkaar op zonder dat het ergens toe leidt. Soms maken we ineens onverklaarbare sprongen in de tijd, waarna er dan scène wordt getoond waarvan je je afvraagt waarom deze juist wél getoond werd. We krijgen nauwelijks iets te zien van Spielreins genezingsproces, en er wordt wel gehint naar huwelijksproblemen bij de familie Jung maar dit wordt verre van uitgewerkt. Wel krijgen we Vincent Cassel als de totaal oninteressante Otto Gross. Het conflict tussen Freud en Jung wordt nergens echt duidelijk.

Deze film liet mij met het sterke gevoel achter dat hier heel wat meer in had gezeten. Jammer van al die goede punten.

Knap gemaakte film over enkele baanbrekers in de psycho-analyse.

Geen onderwerp waar de mens dagelijks - of helemaal niet - mee bezig is, maar toch boeiend om de vele gedachtenwisselingen en discussies tussen de 4 denkers te volgen. De verdienste van de cineast zeker om het als dusdanig te hebben voorgesteld. In het begin krijgt de kijker wel de mening dat het tussen Jung en de totaal ontredderde Spielrein gaat (Keira Knightley acteert inderdaad erg heftig), maar dit blijkt pas de aanleiding tot veel meer gedachtengoed in de film.

Alle acteurs op hoog niveau waarbij toch ook Vincent Cassel, als Gross, zeker weer in zijn rol gegoten zit.

Een eigengereid werkje van David Cronenberg dat hem niet misstaat.

Alles wat je van deze beste man gewend bent zit in de film, de mooie locaties, vaak interessante screen direction en camerawerk en natuurlijk negeert hij een complete wereldoorlog omdat het zijn doel niet dient. Prima dus. Fijn dat hij weer eens zijn spieren flext.

Ware het niet dat er totaal geen chemie bestaat tussen deze cast.

Knightley gaat vol gas in haar poging de hysterische neurose van Sabina Spielrein neer te zetten, en damn wat doet ze haar best. Die beklemmende geteisterde blik is prachtig. Het breekbare en fraile maar plakkerige en verwoestende karakter is voelbaar en zichtbaar en wordt in de voortgang van analyse met voortschreidende terughoudendheid heel effectief weergegeven. Maar de details missen, althans ik kan zien dat haar tics gespeeld zijn. Jammer! ...maar dat is het verschil tussen een grootse of een gewoon prima gespeelde rol.

Fassbender en Mortensen acteren op halve kracht. Jung maar vooral Freud stond bekend als fervent gebruiker van cocaine wat in die tijd in de drogisterij naast de hoestdrank op de schap stond. De dialogen tussen Fassbender en Mortensen geven daar echter geen enkel blijk van. Behalve misschien een letterlijke referentie aan het feit dat ze al 13 uur non-stop in gesprek zijn, leveren de heren een getemd stukje acteerwerk af. Dit betekend uiteindelijk wel dat er nog steeds prima geacteerd wordt. In dit geval lijkt het alsof Cronenberg gewoon genoegen neemt met te lage energie en veel te weinig inzet.

En dan is er nog Vincent Cassell die zo geconcentreerd acteerd dat er een fanfare door zijn scene heen had kunnen marcheren zonder dat hij er aanstoot aan had genomen. Hij geeft daarmee, wat mij betreft, de sterkste performance in de film.

Ze zeggen dat het toneel voor de acteurs is en de film voor regisseurs en vanuit die optiek zeg ik dat deze film geen 5 sterren heeft of oscar's en geen meesterwerk is omdat Cronenberg steken laat vallen bij het regisseren van zijn acteurs. Heel jammer maar al met al toch heel onderhoudend.

'I'm saying perhaps true sexuality demands the destruction of the ego'

De Keira-herzieningen, deel 20

Van de ongeveer 30 films met Keira Knightley die ik heb gezien, blijft A Dangerous Method de lastigste. Niet dat het zo moeilijk te begrijpen is, maar vooral omdat ik er na al die kijkbeurten voor m'n gevoel nog altijd minder uithaal dan erin zit.

Want ergens schuilt er een goede film in A Dangerous Method. Ten eerste is het onderwerp zeer interessant. Psychoanalyse an sich, maar ook de complexe relatie tussen Jung en Freud én die tussen Jung en Spielrein. Daarnaast zie je duidelijk dat hier met David Cronenberg een waar vakman aan het werk is.

Dat merk je aan alles. De beelden zijn vaak wonderschoon, maar niet zo in your face dat ze het verhaal in de weg zitten; de balans is erg sterk. Een mooi voorbeeld is de slotscène tussen Jung en Spielrein aan het meer. Het gewicht van de dialogen komt duidelijk bij je door, maar ondertussen krijg je ook de mooiste camerastandpunten en schitterend gebruik van licht voorgeschoteld. Met als kers op de taart nog eens de climax van die prachtige score. En dat dan allemaal op een kalme, gedoseerde manier samengesmolten.

Puur vakwerk dus. Wat ook geldt voor het acteerwerk van Keira. Het is haar meest controversiële rol tot nu toe, gezien de extreme gezichtsuitdrukkingen en de kwetsbaarheid die ze tentoonspreidt, maar volgens mij doet ze het goed. Volgens mij, zeg ik, want ik ken zelf geen mensen met dergelijke aandoeningen. Maar het komt wel geloofwaardig over. Toch moet ik de criticasters in één ding gelijk geven: het is vooral in het eerste deel een ontzettend irritant personage. Geen pretje om naar te kijken.

En als we dan toch de minpunten naar boven halen, is er één die overheerst: ondanks alle pluspunten doet A Dangerous Method vaak behoorlijk stoffig aan. Zit je erin, dan is het allemaal reuze interessant. Is dat minder het geval, dan zijn de oeverloze gesprekken tussen met name Jung en Freud enorm vermoeiend. Er komt dan geen einde aan. Omdat ik toch het onderste uit de kan probeerde te halen, heb ik meerdere malen hele hoofdstukken opnieuw afgespeeld.

Erg fijn voor de continuïteit is dat niet. En daarom heb ik dus opnieuw dat knagende gevoel dat hier veel meer in zit dan ik eruit haal. Ik zou het graag een acht willen vinden, maar daal juist van een zeven naar een zesje.

"Don't you think there's something male in every woman and something female in every man?

Nou daar geloof ik wel in bij het zien van deze film met Keira zonder make-up die bij sommige delen ineens een heel mannelijk gezicht heeft..

Los daarvan vind ik haar hier echt slecht acteren. Kon haar normaal altijd wel waarderen, maar na dit gezien te hebben, vind ik het vervelend slecht geacteerd. Als ik er nu ook zo over nadenk, is het me nooit opgevallen dat ik haar eigenlijk helemaal niet goed vind. Het wordt me juist helder dat ik haar in alle films veel te overdreven vindt acteren met haar veel te overdreven gezichtsuitdrukkingen.

Die andere blonde, voor mij onbekende, vrouw vond ik daarentegen erg knap. Niet dat dat iets uitmaakt verder haha

Over de film, tja redelijk. Echter wat saai en te langdradig. Er gebeurde niet veel. Soms zelfs slaapverwekkende dialogen.

Had er meer van verwacht.

De ontstaansgeschiedenis van psychoanalyse leunt bij uitstek op psycho-gebabbel en lijkt totaal ongeschikt voor een visueel medium. Maar Cronenbergs aandacht voor historisch detail en het vakwerk van de cast (met name Fassbender) houdt dit interessant. Carl Jung [Michael Fassbender] neemt in 1904 Sabina Spielrein [Keira Knightley] onder zijn hoede in het Burghölzli kliniek in Zürich, Door Sabina’s dromen en gedachten te analyseren wordt ze stabiel genoeg om haar eigen medische achtergrond in te kunnen zetten om Jung te helpen bij verder psychoanalytisch onderzoek. Jung en Sigmund Freud [Viggo Mortensen] wisselen hun bevindingen uit en er is een interessante rol voor Vincent Cassell als Dr. Otto Gross, een briljante dokter die van mening is dat je (seksuele) impulsen nooit moet onderdrukken en daardoor zelf in alle opzichten gek wordt verklaard.

Mooie weergave tussen de 2 grote namen uit de psychologie Freud en Jung. Dit verhaal wat op ware feiten is gebaseerd leunt veel op dialogen zonder echt saai te worden.

Waarom noem je psychiaters (artsen) filosofen?

Ik zit op 40 minuten en het kan mij niet boeien. Een klinische verfilming van de grondleggers van de psychoanalyse, die meer als robotten overkomen dan echte mensen. Een zeer irritante , graatmagere Knightley die geen vorm weet te geven aan iemand die aan hysterie lijdt. Knettergek binnen komt bij Jung en in 1 minuut haar verhaal vertelt. Zeer onwaarschijnlijk, in de praktijk gaat daar weken en maanden overheen.

Mortensen speelt Freud erg sterk ; een zeer eigenzinnige man , die de waarheid in pacht had. Freud verwees alle stoornissen naar seksuele drift /verlangen / libido en alles wat we daar buiten doen is sublimering ; oerdriften omzetten in 'iets nuttigs ". Die uitleg/term miste ik in deze film ,maar vindt gestalte in de levenswijze/ houding van Gross..; "'Een dag geen orgasme is een dag niet geleefd".

Ik ga niet verder met de film, omdat Cronenberg eigenlijk geen raad weet met gestalte geven aan Jung, Freud en Spielrein. Soms vertilt een regisseur zich aan een onderwerp, en voegt er niks aan toe. Als je 10 minuten Wikipedia leest weet je meer over de psychiaters, het "hoe wat en waarom " dan 90 minuten "'A dangerous method'. Voor mij was er niks nieuws onder de zon.

Ondanks dat ik m goed vond, had ik deze film slechts eenmaal gezien. Een zeldzaamheid bij Cronenberg wiens films ik doorgaans meerdere malen verslind.

Dat ik deze nog niet herzien had, was omdat de film een praatfilm is en een vrij straight foreward drama.

Maar ook de tweede keer vond ik m sterk. Je moet er wel je aandacht bijhouden om mee te gaan in de gesprekken tussen Jung, Freud, Otto en Spielrein en zo de ontwikkeling en verschillen van inzicht rondom de psychoanalyse te volgen. Wat de film sterk maakt is dat de onderwerpen deze gesprekken ook terugkomen in de dramatische vertelling. Zo krijgt Jung nadat hij Spielrein ontmaagd heeft, een zeilschip met een rood zeil cadeau van zijn vrouw. Iets waar zowel Freud’s droombeelden als de premonition van Jung in zitten verwerkt. Zo heeft Cronenberg nog wel meer briljante vondsten en subversieve scenes voor ions in petto. Dat geeft zijn films altijd veel extra.

De 4* blijven dan ook staan.

Reden genoeg om aansluitend direct in het audio commentaar te duiken. Daarin geeft Cronenberg een heuse geschiedenisles en geeft aan dat alles behoorlijk accuraat is weergegeven. Zo wordt de eerste sessie met Spielrein door sommigen als overdreven bestempeld, maar is deze gebaseerd op 50 pagina’s aantekeningen die Jung hiervan maakte.

Zo wist ook het audiocommentaar weer te boeien. Althans de eerste 15 minuten. Ga er morgen verder mee.

Film die ik bij uitkomst zo rond 2011 al eens had gezien, en eigenlijk had ik er geen idee meer van hoe de film toen bevallen was. Dus daarom toch wel weer eens geïnteresseerd naar deze film met een apart onderwerp, begreep ik bovendien de film wel destijds...?

De film begint in ieder geval beklijvend met de binnenkomst van de hysterische Spielrein, en laat ik meteen een lans breken voor Knightley waar ik niet altijd even kapot van ben, maar die in dit geval wel de indruk geeft haar best te doen. Ze had zich in het karakter verdiept en begrepen dat Spielrein zich regelmatig als een demon gedroeg, en we hebben geen idee hoe dat er in het echt heeft uit gezien. En het moet gezegd dat het er soms gruwelijk uitziet met die kromme rug en vooruit geschoven onderkaak. Het is het begin van de omstreden methode psychoanalyse die zoveel inhoudt als het doorbreken van de barrière tussen het bewust en onbewust en wat daar allemaal schuilt verborgen gevoelens, gedachten, herinneringen en mentale verbindingen of blokkades. Jammer is wel dat er voor mijn gevoel erg weinig over uitgelegd wordt en het verloop van de film toch vooral gaat over de informatie uitwisseling en onenigheid tussen Jung en Freud en wat al niet meer.

Wie denkt een lekkere vlotte film te zien met veel gebeurtenissen kan beter iets anders er bij pakken want wat had je dan gedacht? Het is een film over de grootste psychologen ooit en hun methoden, dus ja, het is droog. Houdt dat in dat het een vervelende film is? Integendeel, want A Dangerous Methode heeft zijn interessante momenten en nog steeds actueel omdat de methode nog altijd ter discussie staat bij gebrek aan bewijs. Zoals reeds gezegd blijft psychologie een uitermate interessant onderwerp zoals in dit geval met zaken die onder het oppervlak spelen en hoe prikkels en triggers werken en dat pijn en plezier in de menselijke beleving erg dicht bij elkaar liggen. En ja heel veel is seksueel interpreteerbaar. Voeg daar een prima cast aan toe met Fassbender, Knightley, Mortensen en Cassel in de vorm van de bijzondere Otto Gross. A Dangerous Methode heeft veel, maar helemaal slagen doet de film uiteindelijk niet.

Want wat is uiteindelijk het doel van de film, want het voelt toch op een gegeven moment aan als een wankel geheel die alle kanten opvliegt. Sowieso voelt de film op een gegeven moment fragmentarisch aan die erg snel door de tijd schiet want plotseling heeft Jung al twee kinderen. Dan is het de vraag waar de focus nu eigenlijk ligt in deze best wel korte film. Is dat de struggle van Jung met Freud? Draait het om patiënt Spielrein en de te volgen verhouding? Draait het om zienswijzen tussen verschillende psychologen? Of gaat het toch om Jung zelf die worstelt met twijfel en bepaalde gevoelens. Het onderwerp psychoanalyse sneeuwt voor mijn gevoel toch gewoon op een gegeven moment onder. Helemaal slaagt de film niet maar vanwege het goede acteerwerk toch een drie.

Dwaas uitstapje van bekend regisseur David Cronenberg, die een mooi gedecoreerde wereld teveel laat afhangen van acteurs en actrices die hun rol(len) niet aankunnen. Zeker Keira Knightley is werkelijk te absurd voor woorden, die in het begin hysterische trekjes vertoond en later plots wel stabiel kan communiceren. Uiteraard is dat vanuit psychologisch standpunt onderbouwd door Cronenberg, maar binnen deze beperkte speelduur kan zo'n ontwikkeling een stuk subtieler in beeld worden gebracht. Aan de lange onderbouwing van de echte personen waarop deze film is gebaseerd twijfel ik niet, maar ik heb er weinig van kunnen vernemen. In principe mist een film als A Dangerous Method een eigen, visuele stempel. Er lijkt totaal geen (unieke) inbreng te zijn van de regisseur zelf en dat levert een hopeloos veilige film op zonder eigenzinnige trekjes. Afkomstig van Cronenberg, die inmiddels een enorm oeuvre achter de rug heeft, is dat spijtig te noemen. Zeker met uitstapjes en latere projecten moet je in staat zijn een zekere vorm van kwaliteit te kunnen tonen, maar A Dangerous Method kent er nauwelijks wat van. In principe voelt de volledige invulling ongeïnspireerd aan en stelt de film op psychologisch vlak simpelweg te weinig tentoon om doorlopend te boeien. Ik kan met dit late project van Cronenberg niet veel. Wellicht binnenkort toch maar weer een oude film van hem opzoeken.