A Dangerous Method (2011)

Het boeiende onderwerp, de relatie tussen Das Jung en Siegmund Freud wordt helaas vooral vertelt vanuit de verhouding tussen Jung en Frau Spielrein. Aan het acteren van Ms Knightley heb ik aan het begin van de film wat moeten wennen, nogal van dik-hout-zaagt-men-planken. Maar over het geheel genomen is het acteerwerk prima.

Een aantal dialogen zijn fraai en interessant, maar de botsing van zienswijzen -de zuivere academische weg van Dr Freud versus de mystieke weg van Dr Jung die termen als synchroniciteit (interessant!) hebben opgeleverd- komt te weinig uit de verf.

Ach Cronenberg.

Qua thematiek valt het misschien nog wel enigszins terug te brengen, en ik apprecieer dat een regisseur eens wat andere (sub)genres probeert, maar het resultaat is een aardig droge en levensloze boel geworden.

Fassbender (de man die ik nooit herken) en Mortensen acteren aardig, Knightley en haar vreselijk Russisch accent zijn bijna niet uit te staan. Het zijn dan ook de conversaties tussen Jung en Freud die deze film nog een beetje opvrolijken, al heeft de briefwisseling af en toe wat weg van een random discussiethread op een internetforum.

Verder weinig boeiende ontwikkelingen, vooral de romance tussen Fassbender en Knightley is troosteloos en saai. Het moet de kern van de film vormen, maar het verveelt vooral. Ik was uiteindelijk vooral de stempel van Cronenberg kwijt in deze film, toch wel gek voor een regisseur die al meer dan 40 jaar bezig is.

Dat Cosmopolis weer beter mag zijn, alhoewel Robert Pattinson in de hoofdrol mij niet al te veel vertrouwen schenkt.

1.5*

Saai, praterig drama, één van de minste films van Cronenberg ooit, wat mij betreft. Het akteerwerk van Fassbender en Mortensen is degelijk, maar de dik aangezette rol (en accent) van Knightley is behoorlijk misplaatst. Het heen en weer slingeren van allerlei theoriëen en het voorlezen van brieven resulteert in ieder geval niet in opwindende cinema.

Cronenberg en ik liggen elkaar niet volgens mij. Bijna elke film eindigt steevast in een teleurstelling en ook met deze is het niet anders. Toch zie ik, vreemd genoeg, wel uit naar z'n volgende film en hopelijk wordt dat de eerste film die met een voldoende beoordeeld kan worden.

Deze film kon me geen enkel moment ook maar iets boeien. Het opgezette liefdesspel tussen Jung en Spielrein voelde geen enkel moment geloofwaardig aan en, ook al loopt die relatie als een rode draad door de film, werd geen enkel moment interessant.

Ook de lange en vele conversaties tussen vooral Freud en Jung verveelden me op den duur vreselijk en een zucht van verlichting kon ik slaken toen na ruim anderhalf uur de ondertiteling voorbij kwam.

Het acteerwerk is het enige pluspunt aan de film. Knightley had in mijn ogen wel een oscarnominatie mogen krijgen voor haar uitstekende rol die ze neerzet. Haar zo gek zien doen doet vreemd aan, maar ze speelt het overtuigend in mijn ogen. Ook Fassbender en Mortensen (die bijna in elke film van Cronenberg lijkt te spelen) maken nog iets van de film die anders wel heel erg troosteloos was gebleven.

Erg sterke film, die voor 100% uit dialoog bestaat, maar werkelijk geen seconde verveelt. A Dangerous Method is een heerlijk schouwspel over vier historische personen die niet zonder elkaar hadden gekund om te bereiken wat ze uiteindelijk hebben bereikt. Vooral Jung, de man die het meeste in het midden hield en met de grootste onzekerheid leeft heeft veel baat bij het geschommel tussen Freud en Spielrein. Ik kon hier erg van genieten, maar wat dit nog het meest fascinerende maakt is de periode waarin zich dit afspeelt, namelijk de periode waarin dit vrije gespuw van ideeën en visies de kop in werd gedrukt door de nazi-ideologie. Erg sterk.

4*

Toch wel redelijk hoge verwachtingen als het deze film betreft. Mortensen en Fassbender waren de hoofdredenen, de rest komt vanzelf. Maar de film blijft een beetje aan de oppervlakte. Veel mensen zich gestoord aan het vele gepraat, ik zie het probleem niet. De prikkelende en uitdagende dialogen zijn in perfecte handen bij zwaargewichten(qua acteurs en personages) Viggo en Michael. Vooral Mortensen blijft mij verbazen, wat is die man toch divers. Fantastisch gewoon, na zijn doorbraak in LOTR geen een slechte rol gespeeld(Hidalgo was alleen een slechte film ).

Wat mankeert er dan aan deze film?? Waarom slechts 3*?? Ik denk dat ik Knightly gedeeltelijk de schuld moet geven, de andere helft de dialogen. Zoals eerder gezegd, zeer goed, maar soms moeilijk te volgen als je zelf geen psycholoog bent. Je had er bij moeten zijn zeg maar.

Terug naar Keira. Kwam heel moeilijk door het begin heen. Aan de ene kant prijs ik haar moed die deze rol nodig heeft, aan de andere kant maakt voel ik me er ongemakkelijk bij. Op zich ook een prestatie natuurlijk, al helpt het Russische accent niet echt.

Het probleem bij "A Dangerous Method" zie je al aan de poster. Knightley staat in het midden. Het nogal slappe en veel te fragmentarische verhaal (met vaak grote sprongen in de tijd) schenkt overwegend aandacht aan de love story tussen Jung en Spielrein. Een beetje meer Freud - die trouwens laat zijn entree maakt - zou interessanter geweest zijn. De film boeit wanneer er puur over psychologie gediscussieerd wordt. Zo is het personage van Cassel een goede toevoeging. Helaas komt ook hij te weinig aan bod. Mortensen doet het uitstekend, die man kan alles aan. Decors en kostuums fleuren het geheel wat op. Voor de rest blijf ik op mijn honger zitten. Net geslaagd.

Interessante dialogen, een goede Knightley. Ondanks deze twee zaken kan ik niet meer dan de helft geven voor deze film. Ook Fassbender en Mortenson doen het wel goed, maar de film slaat gewoon niet gemakkelijk aan. Het theoritische aspect van Freud's psychoanalyse komt wel aan bod maar de romance tussen 2 hoofdrolspelers vertraagt het hele gebeuren, ook al was dit de leidraad van de regisseur in de film neem ik aan.

Leuke CGI effects op de boot btw

Een film met een interessant onderwerp, maar de film zelf behoorlijk saai. Niet doordat er veel dialogen waren, daar hou ik juist van, maar omdat het te veel aan de oppervlakte bleef, waardoor ik uiteindelijk niet begreep waar de film nou heen wilde gaan. Fassbender en Mortensen speelden goed, Knightley vond ik ontzettend irritant en waarom ze haar een Russisch accent gegeven hebben snap ik niet. Had meer uitgehaald kunnen worden. 2*

Geschiedenisles voor psychologiestudenten?

Misschien. Maar dan zou het misschien toch beter geweest zijn als het verhaal van Sabina Spielrein iets meer onderbouwd was geweest. Of als de relatie tussen Freud en Jung wat meer gedetailleerd was. Nu is het meer een soort dichterlijke vrijheid van wat had-kunnen-zijn, een ontoepasselijke romantische kapstok naast het verhaal van Freud en Jung, of anders een pseudo-wetenschappelijk verhaaltje naast de romance van Spielrein en Jung. En over dat laatste dan, de waarheid komt natuurlijk nooit meer boven water, maar dat het precies zo gegaan is lijkt me toch nogal twijfelachtig.

Fassbender en Mortensen vind ik allebei ook erg goed - die komen eigenlijk precies zo over als ik me Jung en Freud voor zou stellen. Maar Knightley - die natuurlijk een Russisch accent heeft omdat Sabina Spielrein een Russin was - speelt wel uitzonderlijk goed inderdaad. Wel zijn de scènes waarin ze - in de term van de tijd - hysterisch is niet echt herkenbaar voor me. Misschien omdat patiënten tegenwoordig wat gauwer platgespoten worden? Ik betwijfel het eigenlijk - het lijkt er meer op alsof daar wat meer regie en wat meer voorbereiding in mogelijk was geweest. Maar wat dan wel weer gelukt is is de erg indringende uitdrukking die ze af en toe heeft, met van die ogen die zowat door het scherm heen branden. Mooi.

Van de beelden ben ik dan weer niet echt kapot. Binnenshuis klopt het allemaal wel, en met de mooie lelieblanke jurkjes van Sabina - als contrast voor haar diepzwarte ziel ongetwijfeld - ziet dat er af en toe best erg mooi uit. Maar buiten zien de decors er toch wat blikkerig en papier-maché-achtig uit. Met als triest dieptepunt de boot naar Amerika. Jammer - het haalt de film naar beneden.

En dat karakteriseert de hele film wel. Mooi geacteerd, maar wat er geacteerd wordt overtuigt me niet. Een aardig verhaal, maar ik heb niet de indruk dat het zo gegaan is. Mooie beelden binnen, maar niet buiten. Een beetje half, allemaal.

Cronenberg toont met deze film mijn inziens behoorlijk wat lef, de film bevat voor het grootste deel van de tijd dialogen over de theorieen van de heren (en dame) met het dramatische verhaal als ondertoon. Voor eenieder die geen interesse heeft in psychologie waarschijnlijk een lange zit maar Cronenberg uit openlijk z'n fascinatie. Viggo Mortensen speelt als Sigmund Freud misschien wel z'n beste rol ooit.

Best wel een aardig drama/romantiek film, waarom deze film mede bestempeld staat als een thriller is mij een groot raadsel want dat is het absoluut niet. Het verhaal zit best goed in elkaar en de opbouw was ook best goed. Ook de verhouding tussen Carl Jung en Sabina Spielrein (zowel als patiënt als minnares) alsmede de verhouding tussen Carl Jung en Sigmund Freud waren zeer interessant. Ook het einde was best goed inclusief de aftiteling want uiteindelijk is het eigenlijk alleen met Carl Jung goed afgelopen. Verder wist de film me best te boeien en waren de vele dialogen best aardig. Dat het ook nog echt gebeurt is, is natuurlijk meegenomen. De diverse beelden van Zwitserland en zijn omgeving en ook de periode waarin het verhaal zich afspeelt waren prachtig.

Ik moet zeggen dat deze film vooral uitblinkt door de uitstekende cast zowel Michael Fassbender (Carl Jung), Keira Knightley (Sabina Spielrein) en Viggo Mortensen (Sigmund Freud) schitteren in deze film maar ook de korte rol van Vincent Cassel als Otto Gross was gewoon goed. Hij zorgde ook voor een beetje humor in deze toch wel serieuze film. Sarah Gadon als de vrouw van Carl Jung vond ik trouwens een fraaie verschijning.

Teleurstellend.

Gezien mijn interesse in de psycho-analyse en dus ook in Freund en vooral Carl Jung viel deze film mij behoorlijk tegen. Alleen als het ging over de psycho-analyse en het verschil in inzicht tussen Jung en Freund daarover werd deze film voor mij enigszins interessant. Met de kanttekening echter dat zo gauw Jung begon over de dromenuitleg ik afhaakte. Dromen voorspellen imo helemaal niets maar dragen wel bij tot zelfkennis omdat je in een droom puur jezelf bent. Je moet ze wel kunnen onthouden natuurlijk. Dit is mijn interpretatie van dromen waarbij ik radikaal verschil met de interpretatie van Jung dat dromen iets symbolieks en voorspellends hebben. Wat ik van Jung vooral interessant vind is zijn theorie over het collectief onbewuste dat mede ook het sterke anti-semitisme verklaart dat in het Wenen van de jaren voor het uitbreken van de 1e Wereldoorlog al zeer sterk aanwezig was. Wel belangrijk omdat Freund en Spielrein beiden joods waren. Wat de consequenties daarvan later waren werd op het einde duidelijk. Over deze theorie van Jung werd in deze film dus niet over gerept, maar wel over die romantische escapades tussen Jung en Spielrein die ik nu niet bepaald interessant vond. De vrouw van Jung 'Sarah Gadon' zag er trouwens best wel aantrekkelijk uit, dat moet gezegd worden en het acteren van de hoofdrolspelers, ook van Knightley vond ik trouwens ook dik in orde. Dat laatste redt de film enigszins.

3,0*

Ik vond de film een beetje tegenvallen. Er zitten meerdere verhaallijnen in de film die allemaal een beetje langskomen, maar die niet echt worden uitgediept. De film mist daardoor een duidelijke lijn en richting. Gaat het nu om de onzekerheden van Jung en zijn ontwikkeling om vervolgens tot de meest invloedrijke psychoanalist uit te groeien? Of gaat het om de spanningen tussen Freud en Jung: vriendschap en/of rivaliteit? Of om de affaire met Spielrein en de twijfels en dilemma's die dat oplevert? Of gaat het om het overleven en succesvol worden in de wetenschappelijke wereld? Het zit er nu allemaal een beetje in. Cronenberg (regisseur) maakt niet echt keuzes en daardoor mist het verhaal een climax. De opening is veelbelovend en brengt verwachtingen met zich mee die niet worden waargemaakt. De film is niet bijster lang (1,5 uur) en komt een beetje 'abrupt' tot een einde. Ik vond het spel van Mortensen (Freud) wat vlak en eentonig. Het miste daardoor wat overtuiging. Knightley (Spielrein) zette een sterk personage neer en ook Fassbender (Jung) overtuigt. De chemie tussen beiden is daarentegen weer wat mager. De dialogen zijn mooi en interessant.

Kortom: de film is de moeite waard, maar hier had wel meer ingezeten. Dat moeten we met name Cronenberg aanrekenen. Drie sterren vanwege de mooie dialogen en vanwege Knightley.

Goeie film.

Al blijft het wachten tot Cronenberg weer echt een keer uitpakt. De film kenmerkt zich door geweldige acteurs en hun dialogen. Fassbender, de acteur van het moment als Jung en Mortensen als Freud stelen de show met hun scherpe gesprekken en conversaties. Knightley was wat minder, haar tics en maniertjes in het begin waren wat overdreven, en ook haar accent was niet echt lekker. Wel leuk om Cassel weer eens te zien, was volgens mij wel een tijdje geleden. Ergens wel jammer dat zijn rol maar zo beperkt was, maar zijn vluchtige verschijning werkt wel als katalysator van het verhaal.

Ook het verhaal is wel boeiend, de relatie tussen Spielrein en Jung was duidelijk de kern, maar de relatie tussen Freud en Jung boeide me wat meer. Wel erg leuk om te zien hoe de verhoudingen zorgden voor een revolutie in de psycho-analyse

Bijzonder mooie aankleding ook van de film, en toch ook wel grappig dat Cronenberg het even niet kon laten wat viezige drab in zijn film te stoppen. A Dangerous Method is uiteindelijk wel een sterke film geworden, maar ergens had het toch wel wat scherper gekund.

3.5*

Psychoanalyse is een onderwerp dat Cronenberg duidelijk aan het hart gaat, anders had hij denk ik de film niet zo gemaakt, vol met eindeloze discussies over het onderwerp. Er is drama in de relatie tussen Jung en Spielrein en in de meningsverschillen tussen Jung en Freud, maar dat is niet het hoofdmenu. Cronenberg lijkt vooral een kick te krijgen uit mensen die praten over het onderwerp. Mij verbaasde het hoe interessant de film toch wel was. Ik vond de discussies bijzonder boeiend om te volgen, waarbij ik mezelf verbaasde met hoeveel ik al van het onderwerp af wist. De acteurs doen het allemaal heel goed. Ja, dan bedoel ik ook Keira Knightley, wiens verbeelding van hysteria voor sommige mensen duidelijk teveel van het goede is, maar ik geloof dat het wel realistisch is. Niettemin vond ik Mortensen het sterkst en hebben ze zelfs een ingehouden performance uit Vincent Cassel weten te krijgen (een wonder!).

Op het niveau van script en acteerwerk zit het dus wel goed en eerlijk gezegd valt er weinig op de film aan te merken (op wat slechte CGI tijdens een boottrip na), met uitzondering dat hij per definitie bijna al niet geweldig is. Het is een groepje mensen dat praat over psychoanalyse. Emoties komen naar boven, maar desondanks lijkt dit nooit bedoelt te zijn als de meest meeslepende film aller tijden en dat is het dan ook niet geworden. Gewoon een boeiend geschiedenislesje over psychoanalyse die doet wat het moet doen.

3*

Buitengewoon saaie en vervelende film die werkelijk nergens in uitblinkt, en dat met zo'n onderwerp en cast.

Vooral Keira Knightley is natuurlijk weer onuitstaanbaar met haar eeuwige overacting en nu ook nog eens een vreselijk accentje. Geen idee wat men dacht door haar als enige zo'n raar ongeloofwaardig accent te geven.

De enige momenten die interessant hadden kunnen zijn gaan over de tegenstellingen in het werk van Jung en Freud, met name over de aard van psychotherapie als puur analyseren of ook als het vinden van 'een oplossing', maar die worden slecht heel sporadisch aangetikt. Doodzonde.

De clue van het onderwerp ligt in de titel van het verhaal, 'A dangerous method'. Daarmee doelen ze op de relatie tussen Jung en Spielrein en misschien ook een beetje op de relatie tussen Jung en Freud in dat Jung dmv psycho analyse zijn patienten niet alleen wil genezen, maar ook beter wil maken, waar Freud tegenstander van is doordat hij vind dat er dan voor God wordt gespeeld en dus dat het een gevaarlijke methode is.

Maar vooral gaat de film over Spielrein en Jung. Jung leert zichzelf kennen doordat hij vooral overtuigd is van het feit dat kans niet bestaat en alles voorbestemd is doordat hij Spielrein ontmoet en een sexuele relatie met haar aangaat. Volgens de wetenschappelijke manier strikt verboden en 'gevaarlijk' in dat het veel dingen te weeg kan en ook gebracht heeft. Het heeft ten slotte zijn complete leven verandert.

Ik vond het daarom ook een prima film. Ze stopten de theorien van de drie hoofdfiguren prima samen en brachten de wereld prima tot leven met de kostuums en gebouwen en dergelijke. Het was soms wat moeilijk te volgen omdat het wel wat ingewikkeld klinkt allemaal, maar het gaf een mooie kijk in de wereld van die mensen van toen.

Zwak. Het had zo'n interessante film kunnen zijn, want het onderwerp maakt wel nieuwsgierig, maar door het beschamend slechte acteerwerk van Keira "overacting" Knightley, en de vreselijk saaie zwamneuzerijen tussen Freud en Jung is "A Dangerous Method" een zware, saaie, lange zit gebleken.

Knightley probeerde zo vaak en zo goed mogelijk haar onderkin uit te steken en tegelijkertijd met haar ogen te rollen, om duidelijk te maken dat ze gek was. Het bleek geen rol voor haar te zijn, het was niet overtuigend. Ook haar Russische accent kwam niet goed over, het leek niet eens op een Russisch accent. Het is dat je weet dat Spielrein uit Rusland komt. Ze is met overtuiging een prachtige vrouw om naar te kijken, maar daar blijft het bij.

Mortensen als Freud en Fassbender als Jung waren prima. De sex-fixatie van Freud en zijn overtuiging dat iedereen eigenlijk een polygamist wil zijn waren wel even interessant, maar uiteindelijk denk ik dat Sigmund Freud een vies mannetje was. Verslaafd aan sex, maar het toch te weinig had, daardoor gefrustreerd. Na een poosje vond ik de discussies totaal niet boeiend meer.

De test met een soort leugendetector, die hij met zijn eigen vrouw deed vond ik wel intrigerend om te zien.

De montage was op sommige momenten heel slecht gedaan met rare overgangen, terwijl er over het algemeen op de cinematografie niets aan te merken valt.

Toen ik het plot las, was ik gelijk al geboeid.

Dat Viggo Mortensen en Micheal Fassbender twee van de drie hoofdrolspelers zijn, kon me al helemaal bekoren.

Deze film heeft mij absoluut niet teleurgesteld.

In het begin vond ik Keira Knightley wel wat overacteren, maar dit herstelde zich wel steeds meer naarmate de film vorderde. De dialogen tussen psychiater Jung (Fassbender) en zijn mentor Freud (Mortensen) zijn zeer boeiend en destijds was het een totaal nieuwe vakgebied. Als er in de film over psychologie gepraat wordt, dan wordt het meestal erg interessant. Van mij had Freud wel wat meer in deze film mogen voorkomen. Het zijn vooral Jung en Speilrein (Knightley) die de toon bepalen. Het is ook jammer dat Vincent Cassel, als Otto Gross, te weinig aan bod komt. Verder is het filmwerk geweldig en zijn de locaties echt schitterend en authentiek (afgezien van de bootscene naar New York...).

Een tamelijk futloze 99 minuten die aanvoelden als ruim 2 uur. De relatie Jung-Spielrein was totaal niet interessant. Keira Knightley die wat rare fratsen uithaalt tegenover een afstandelijke Fassbender die nog beduusder is dan zijn patiënten. Dat laatste is dan wel de bedoeling geweest, maar de uitvoering was niet pakkend. Dat hele academische conflict tussen Jung en Freud was ook maar droge hap (het eloquente gebekvecht daaromheen was dan nog wel leuk).

Cronenberg's talent ligt weliswaar bij seksualiteit, onderbewustzijn en psychologie, dat talent komt pas goed tot zijn recht als hij zijn eigen stijl aanhoudt. Dit daarentegen was een kostuumdrama-script (overigens niet van Cronenberg) met hoogstens een knipoog naar Cronenberg's geslaagdere verdiensten.

Het was geen misse film, maar 'k had er eigenlijk wel iets meer van verwacht. Het is toch vooral een praatfilm geworden. De cast deed het niet slecht en voor de rest zag het er wel goed uit, maar het laatste half uur was de schwung er een beetje uit. Niet slecht, maar zeker ook niet waw.

Niet mijn dada.

De enige reden waarom ik A Dangerous Method wilde zien is de cast. Psychologie en alle tralala daaromtrent boeit me voor geen meter. Ik ken er niks van en wil er ook niks van kennen. De namen Freud en Jung ken ik natuurlijk wel, maar ik heb geen flauw idee wat ze betekend hebben mbt "denkwijzen".

Het is dan ook niet onlogisch dat het verhaal me niet echt heeft kunnen boeien. De innerlijke strijd van Carl Jung staat centraal en wordt verwoven met zijn relatie met een Russische zottin en Sigmund Freud.
Het eerste uurtje kijkt nog redelijk goed weg (met dank aan Otto Gross), maar het tweede gedeelte wordt al snel saai. De relatie tussen Jung en Freud komt heel kil en afstandelijk over. Van enig "mentor"-gevoel is geen sprake.
Na nog wat gespank en seks met kleren aan met Spielrein en wat brieven schrijven met Freud, staart Jung verdwaasd voor zich uit bij een meer (KUCH THE GODFATHER ll KUCH) en is het alweer gedaan.

De cast waarnaar ik zo uitkeek doet het naar behoren, zonder meer. Michael Fassbender is oké, maar weet niet helemaal raad met het personage Jung. Keira Knightley toont haar hele arsenaal gezichtsuitdrukkingen waarbij we goed kunnen zien wat voor kin ze wel niet heeft. Haar serieus nemen is een andere zaak. Dat domme nepaccent trekt trouwens ook op niets.
Viggo Mortensen heeft een teleurstellend kleine rol, maar overtuigt. Zo nu en dan praat hij te veel binnensmonds, maar dat is hem vergeven (ik zou ook niet kunnen praten met een dikke sigaar tussen de lippen).
Ook Vincent Cassel mag wel vermeld worden, want die is waarschijnlijk het best op dreef als seksmaniak.

Voorts is A Dangerous Method sober maar vakkundig gemaakt. Decors, kostumering, sets en alle bazaar zijn absoluut in orde.
Enig minpunt is de bootscène. Die ziet er veel en veel te nep uit. Voor een film uit 2011 is dat onvergeeflijk.

2,5

Cronenbergs film van vorig jaar verdeelt mij evenveel als publiek en critici vorig jaar. Geweldige rollen van Fassbender en Mortensen, een interessante onderwerp, diepgaande dialogen over de psycho-analyse en de wisselwerking tussen Freud, Jung en Spielrein (een bij vlagen lichtelijk over-acterende Knightley). De film is erg rustig en bestaat voornamelijk uit dialogen en hoe sterk deze ook zijn, deze dialogen zijn tegelijkertijd de zwakte van de film. Het langzaam kabbelende tempo maakt de film waarschijnlijk niet pakkend genoeg voor de meeste mensen. Geen film om moe en onderuitgezakt te kijken dus, maar wie interesse in het onderwerp, deze acteurs of het werk van Cronenberg en niet wegrent voor een 'praatfilm' kan 'A Dangerous Method' best een kans geven.

Het op zich interessante verhaal wordt helaas veel te droog en saai uitgewerkt. Ik persoonlijk had graag een diepere kijk willen krijgen op de relatie tussen Jung en Freud (overtuigend gespeeld door Mortensen en Fassbender), en wellicht op de theorieén die zij ontwikkeld hebben. Helaas ligt de focus op Spielrein (ik geloof dat het woord overacting al een paar keer is langsgekomen..). De film bestaat alleen maar uit dialogen, an sich al niet heel opwindend maar door deze focus was het voor mij af en toe zelfs volstrekt onboeiend.

2*

Boeiende materie, nogal klinisch uitgewerkt, teveel tekstgeoriënteerd met een hoog toneelstuk-gehalte. Hier had meer ingezeten.

Zoals vaker met portretten van historische figuren, spelen ze een beetje met samengeknepen billen, omdat ze vooral niet teveel hun eigen invulling mogen/willen geven aan de karakters, wat ten koste gaat aan de levendigheid van de film.

Toch vond ik Fassbender redelijk overtuigend als Jung. De film had beter meer kunnen focussen op de interactie tussen beide heren ipv Spielrein zo'n grote rol te geven in het geheel.

N.B. Waarom spreken ze niet gewoon Duits!

Toch wel weer een goede Cronenberg dit, al snap ik best dat niet iedereen hier op zit te wachten. Het plot is in ieder geval erg interessant en een psychologische discussie kan best leuk zijn om te volgen, en dat laatste is hier gelukkig het geval.

Dat komt ook zeker door de acteurs. Knightly maakt zich soms wat schuldig aan overacting, maar is verder redelijk goed en daarnaast altijd wel plezierig om naar te kijken. Toch zijn het vooral de heren die hier het best presteren. Mortensen is goed, maar wordt toch nog overvleugeld door Fassbender, die echt heel goed speelt. Vooral de discussies tussen de twee zijn van een hoog niveau met daarnaast ook best sterke dialogen.

Het tempo is overigens erg laag en daardoor vergt het soms wel wat concentratie van de kijker. Hier en daar had het nog wel een klein beetje scherper gekund, maar al met al valt het zeker niet tegen. Visueel valt de mooie aankleding op, die er netjes en verzorgd uitziet. Kortom een degelijke en goede Cronenberg, die prima tussen de rest van zijn oeuvre past.

3,5*

Aardige film over de professionele relatie tussen twee psychiaters en de geboorte van psycho-analyse aan het begin van de vorige eeuw. De dialogen zijn zeker boeiend, het verhaal zelf helaas wat minder (soms ook wat onevenwichtig). De drie hoofdrolspelers leveren allen prima spel waardoor je toch wel blijft kijken.

Een redelijk drama/thriller film...

Bio is mijn genre niet...

Redelijk verhaal...

Prima acteerwerk...

Bekende acteur Viggo Mortensen...

Mooi HD kwaliteit...

Perfect geluid (Dolby Digital)...

Mooi kostuums...

Erg interessante film.

Verhaal dat de oorsprong van de psychoanalyse aansnijdt en daarbij zijn grondleggers - Freud en Jung - volgt. Nou ja, vooral Jung dan. Blijkt dat beide heren er toch een andere kijk op nahouden, wat later tot een breuk tussen hen zal leiden.

Boeiende materie natuurlijk en dat wordt erg goed uitgewerkt in de film. Sterke vertolking ook van Knightley (wat kan die gekke bekken trekken joh!). Fassbender en Mortensen staan sowieso garant voor prima acteerwerk en da's hier niet anders.