La Vita È Bella (1997)

Aparte film, al is het maar omdat zijn grootste troef ook zijn grootste falen is.

Nog nooit een film van verfrissend grappig en luchtig naar debiel mislukt komisch weten springen. In bepaalde scenes kan dit gevoel tot drie keer wisselen.

Begnini zelf is een apart acteur, en je moet er even aan wennen, zoals cempaka al zei. Toch heb ik me nooit echt aan hem gestoord. Gezien z'n over-the-top rol en script is zijn acteerwerk gerechtvaardigd vind ik. Zonder had het allemaal veel minder goed gewerkt. Het maakt de film uiteindelijk draaglijk.

Visueel is het aardig, vooral veel "moois", met felle kleurtjes (zeker het eerste uur), alleen had het beter in beeld gebracht mogen worden. Qua muziek was het matig, maar stoorde verder niet. Wel werd er steeds een nummertje aangezet dat ik meende te kennen, maar dan enkel de eerste paar noten.

La Vita e Bella was in ieder geval niet wat ik ervan verwacht heb. Na 45 minuten dacht ik zelfs naar de verkeerde film te zitten kijken. Wat ik ervan gelezen had ging over een concentratiekamp, wat mij betreft is dat gewoon een spoiler.

Niet mijn soort film, maar Begnini geeft het een lekker apart en luchtig sfeertje mee. Op het einde van de film zijn alle mislukte grappen eigenlijk al weer vergeten, en blijft enkel het feel-good sfeertje hangen. Alleen jammer dat de film nergens echt in uitblinkt. Daarom 3*. Zou hem absoluut geen tweede keer hoeven, maar verre van een marteling om uit te zien.

En wat betreft het "realisme" ... wie hier de verkeerde inschatting als kijker maakt heeft dat volledig aan zichzelf te danken. Begnini is een joker, de rest van de film is rond zijn personage opgehangen. Ik ben het dan ook eens dat de setting en alle onlogische gebeurtenissen in deze film compleet gerechtvaardigd zijn. Dat je dat niet ligt totdaartoe, maar let dan wel even op wat je bij films als Amélie neerschrijft.

3.0*

Wat mij betreft een prachtige film! In het begin vond ik de humor nogal flauw en wist ik niet of het mijn ding was, maar hoe langer ik ernaar keek, hoe meer ik erin kwam en hoe leuker ik het ging vinden. Vooral als het zoontje erbij komt. Wat een lief jongetje! Ik vind het acteerwerk erg goed en ik vind het een vermakelijk verhaal. Eigenlijk ben ik niet zo van de oorlogsfilms, tenzij het verhaal en de manier waarop het gebracht is mij echt aanspreken, zoals bij deze film het geval is. Oorlog is natuurlijk iets heel ernstigs. Ik vind het vreselijk. Toch schoot deze film bij mij niet in het verkeerde keelgat en vind ik de humor niet misplaatst. Ik denk dat je het allemaal niet te serieus moet nemen, net zoals Guido het hele leven niet te serieus neemt. Dan is het een stuk fijner om naar te kijken. Ik vind het een memorabele film en ik ben blij dat ik 'm bij de kringloop aantrof, net toen ik eraan dacht dat ik deze graag wilde zien. 4,5*

Blijft een indrukwekkende film waarvan ik opnieuw heb genoten.

Dat komt erg slecht over. Genieten van een klucht over de holocaust. De film is zowel slecht als fout. Een kind voorliegen, lache man!

Gelukkig was dit hetveind van Begnini’s carriere Hollywood was m na zij oscar campagne zo spuuzat dat ze m een oscar gaven als hij beloofde voorgoed weg te blijven.

Prachtig.

Toch wel weer een hele bijzondere film. Ja, ik voelde me wel een beetje slecht toen ik moest lachen bij sommige momenten. Benigni weet van zo'n zwaar onderwerp echt wel iets heel speciaals ervan te maken. Daarvoor mijn grote complimenten.

De film heeft een luchtige sfeer, en de sterke vaderliefde brand van het scherm. Dat je dat over hebt voor je kind is een prachtig gezicht. Je weet natuurlijk dat het mis is, maar toch geniet je ervan. Sterk geacteerd door Benigni zelf en de rest.

Bijzondere film dit hoor. Misschien niet al te komisch, maar door de chemie tussen vader en zoon is dit een zeer geslaagde productie. Het echte leiden van de omgeving is er niet echt, maar voor zo'n film als dit kan je dat er ook beter uit laten.

Het is gewaagd om de Holocaust met humor te benaderen, maar het werkt schrijnender dan een zoveelste bloedernstige documentaire. Guido's menselijkheid en joie de vivre staan in schril contrast met de vernietigingsdrang van de humorloze nazi's. Roberto Benigni schijnt ook in het echt altijd bereid tot het opvoeren van een pantomime voor een toevallig publiek. Hij gedraagt zich als een schlemiel, maar daaronder gaat een artistieke visie schuil. Dora "La Principessa" wordt gespeeld door Nicoletta Braschi, z'n echtgenote in het werkelijke leven.

De naadloze sprong in de tijd is verrassend, maar werkt goed. Qua stemming is er een groot verschil tussen de eerste en de tweede helft, maar terugkerende elementen zorgen voor een sterk verband. In een van de eerste scènes met Giosuè weigert het jongetje een bad te nemen en verbergt het zich in een kast. Dit is een voorafspiegeling van wat zich later in tragischer omstandigheden af zal spelen. Ook de speelgoedtank (carro armato) en Guido's gewoonte om te fantaseren en overal een spelletje van te maken hebben deze functie.

De humor is een ode aan Charlie Chaplin. Sommige grappen zijn simpel, maar effectief gebruikt. Wanneer iemand eieren op het hoofd krijgt, is dat een manier om z'n gezag te ondermijnen. De raadseltjes en woordspelingen zijn subtiel. Minuti in het Italiaans betekent zowel minuten als dwergen. De sentimentele band met z'n zoontje heeft wat van Ladri di Biciclette (1948). De gave om te blijven lachen en alles met humor te benaderen geeft de mens de kracht om de gruwelijkste omstandigheden te doorstaan.

Indrukwekkende en gewaagde film. Zag er toch wel een beetje tegenop om hem te kijken omdat hij Italiaans is. Maar oorlogsfilms zijn wel mijn ding. Geweldig hoe de vader het kind niet laat merken wat er écht aan de hand is en overal een spelletje van te maken. Topfilm.

Prachtige film die de liefde laat zien tussen mensen tijdens de meest verschrikkelijke tijden.

Je voelt dat hij alles zal doen voor zijn gezin, en specifiek om zijn zoontje te beschermen tegen het kwaad in de wereld.

Ondanks af en toe wat flauwe monologen, puur qua zijn 'overdrevenheid' (wat mij persoonlijk niet veel doet), heeft deze film qua verhaal een flinke indruk achtergelaten.

'Guido: What are your political views?
Other Man: [speaking to his two sons] Benito, Adolf! Sit down! Sorry Guido, what did you say?'

Zondermeer een bijzondere en aparte film die ik toen hij een jaartje uit was met grote verwachtingen aanschafte op VHS, en ik wist niet wat me overkwam. Wat een overdreven gedoe van die Benigni, wat een raar beeld van de oorlog en de holocaust...het wekte in eerste instantie alleen maar irritatie op en onbegrip.

Nu zoveel jaren later met tegenzin opgezet, het funghi fritti fritti nog altijd in gedachten, om toch nog maar eens te oordelen waarom deze film toch best wel hele goede beoordelingen krijgt. Het vreselijke drukke gedrag van Benigni is natuurlijk niet minder geworden, toch weet de niet bepaald knappe acteur met zijn bijna kinderlijke fantasie, naïviteit en vrolijkheid een bepaalde sympathie los te krijgen. Slapstick-achtige Laurel en Hardy momenten versus Louis de Funes passeren het scherm, soms wel leuk en andere keren bijzonder vermakelijk. De uiteindelijke achtergrond met de holocaust is dan ook een apart keuze te noemen. Vooral de toon waarmee het in beeld gebracht wordt, tragikomedie. Ken zo geen andere film waar het op deze manier benadert wordt en de vraag is dan ook of het lukt...? En Benigni lijkt er mee weg te komen. De gehele aanpak vanaf het moment dat ze op de trein moeten is het eindelijk best wel aandoenlijk hoe hij de situatie sust richting zijn kind en er ook in het KL zelf een spelletje van probeert te maken om het kind te beschermen. Niet realistisch uiteraard, maar wel vermakelijk. Het spel blijft hij tot het einde spelen met als doel zijn vrouw en kind in veiligheid te krijgen. De inzet is hoog, het doel slaagt, maar zelf betaalt hij er de hoogste prijs voor. Zijn rol blijft hij doorspelen om het kind te beschermen. Andermaal bijzonder.

Zoals gezegd, een film met een bijzonder uitgangspunt, aparte combinatie van onderwerp, achtergrond en toon van de film, toch slaagt het geheel en is vermakelijk. Toch boeit het me en beklijft het me net niet genoeg om mee te gaan met de hoge waarderingen die er gegeven worden.

Buongiorno principessa

La Vita e Bella is misschien wel een van de mooiste Italiaanse films ooit gemaakt. Ik heb 'm lang laten liggen, omdat ik altijd dacht dat dit soort films niks voor mij zijn. Mijn Italiaanse collega (Valeria) heeft me overtuigd om hem toch eens te belijken. Afijn dat was vanavond!

De film heeft eigenlijk twee grote hoofdstukken. De periode vlak voor het uitbreken van de Tweede Wereld Oorlog en het concentratiekamp. Natuurlijk zou ik haast zeggen is het eerste deel leuker, maar ook het tweede gedeelte van de film wist mij te raken, met als hoogtepunt de microfoonscene en daarna nog even met die grammofoon. Okay het kan allemaal niet en hij kreeg wel heel veel ruimte voor zijn kapriolen, maar leuk blijft het wel. Je kunt misschien alleen zeggen dat hij zijn komedie iets te ver door drukt in het tweede gedeelte. Vooral in de barakken had ik toch het gevoel van stop er eens mee, iedereen weet toch dat ze vergast worden. Zelfs het jochie. Toch is dit maar een van de kleine minpuntjes. Een andere vreemde eend in de bijt is die Duitse dokter die zijn rol als Duitser wel erg belachelijk maakte. Maar goed voor de rest heb ik dik genoten van deze Italiaanse klassieker die ik zeker nog wel een keer zal bekijken met een lach en een traan.

Film 4.0

Beeld 4.0 bd (mooi scherp alleen jammer van de vuiltjes in de transfer)

Geluid 3.5

Extra's geen

Prachtige film! Verdiend een Oscar gewonnen! Prachtig hoe hij zijn leven ziet en hoe hij het later aan zijn kind laat geloven. Jammer dat er geen ondertiteling bij was.

Buon giorno, principessa !

Heerlijke komedie met veel sterke momenten. Vaak zwaar over-the-top maar dat past wel mooi bij dat bezige manneke, Roberto Benigni. Wellicht raar om in het tweede deel een concentratiekamp te gebruiken als setting, echter de scene waarin hij de Duitse kampbewaker zogenaamd vertaald is hilarisch. Zoals in enkele andere berichten reeds omschreven gaat dat tweede deel ook eigenlijk helemaal niet over het concentratiekamp, maar over liefde van de vader voor zijn zoon. En dan ook nog in dat prachtige Italiaans !

Op een rommelmarkt voor 0,50 cent gekocht. Ongelooflijk. Zo'n prachtige film. Mijn partner had deze film nog nooit gezien, dus samen gekeken. Opnieuw moet je even wennen aan de overdreven humor en slapstickachtige capriolen. Maar als je daar doorheen prikt en als het serieuzer wordt, krijg je echt een klassieker te zien. Wat een mooie, grappige, gevoelige film. Het jochie is echt superlief en speelt geweldig.

Echt een aanrader. En ik krijg toch ook de rillingen dat we met z'n allen zo'n oorlog ooit hebben laten gebeuren. Hopelijk herhaalt zich dit niet nog eens. Wat een gruwelijke tijd moet dat zijn geweest in die kampen! Verschrikkelijk onmenselijk.

Al jaren lag de DVD in de kast en nu met corona tijd en zin om te kijken.

Helaas kan ik het geacteer van Roberto Benigni niet goed verdragen. Kan een klucht prima hebben maar zoals Basto zegt, deze combinatie gewoon niet.

2 sterren.

“If you speak my name, I vanish. What am I? Silence.”

Prachtige film die aan de andere kant ook wat gebreken en irritaties kan tonen. Ik was wel even weer toe aan een film dat zich afspeelde in de tweede wereldoorlog, dat was namelijk al lang geleden en ik ben altijd erg geïnteresseerd in deze films en in dat tijdperk. ‘La Vita È Bella’ staat echter al jaren op mijn lijst, een hele hoge rating met echt veel stemmen belooft toch wel wat goeds. Ook heeft de film op de dag van vandaag een plekje in de ‘top 250’ hier op ‘MovieMeter’, dan moet die wel goed zijn toch? En dat was die ook, echt wel. De film brengt heerlijke cinema naar huis waarbij liefde en humor overschaduwd worden met een oorlog, verdriet en pijn al functioneert het wel als een schaduw want het toch wel leuke sfeertje moet je en kun je bijna niet naar beneden halen.

En vanaf begin af aan heb ik al aardig moeten lachen om de film, dat beloofde veel goeds. Wanneer ‘Guido’ naar beneden racet met een auto waarvan de remmen kapot zijn en hij bij een menigte mensen aankwam die de koning wouden toejuichen en hen vervolgens sommeert aan de kant te gaan maar tegelijkertijd een bepaalde ‘Hitlergroet’ uitvoert en die mensen ook dom mee doen, daar moest ik echt wel even om grinniken. Er zijn zo wel meerdere scenes in de film die best leuk overkwamen of soms wat hartverwarmend zijn, noem bijvoorbeeld de band tussen ‘Guido’ en zijn zoontje ‘Giosué’ hoe hij zich rustig hield.

En dan heb je natuurlijk nog het prachtige stelletje wat ‘Roberto Benigni’ en ‘Nicoletta Braschi’ met elkaar zijn ook in het echt. Dit brengen ze leuk naar buiten en het liefdesverhaal in oorlogstijd vond ik erg mooi in elkaar gezet, al mocht er wel wat meer omtrent de oorlog zijn. Nu voelde het meer aan alsof ‘Benigni’ deze setting niet volledig heeft gebruikt, bepaalde onderdrukking, ik miste gewoon iets.

Het theatrale acteren en ook het decor vond ik wat minder, de concentratie kamp was somber en tevens ook welk komisch gebracht door onder andere ‘Benigni’ die dan zijn zoontje tot rust stelt en een soort spel bedenkt wat je speelt in het concentratie kamp, dat hij zich moet verstoppen voor de Duitsers en niet mag douchen bijvoorbeeld, en dat hij dan een tank kan winnen. Vervolgens maakt ‘Benigni’ een fout om op zoek te gaan naar zijn liefde en word afgeschoten door de Duitsers als straf, best een trieste scene alleen is het zo gebracht dat de leuke sfeer daar voor niet opeens heel erg omsloeg.

Dus ja, deze film was wel vermakelijk daar niet van. Buiten feit om dat ik toch wel meer oorlog had verwacht en wat minder van het gedeelte dat hij probeert ‘Braschi’ te winnen en verliefd te worden. Iets teveel mis gekeken op deze film.

3.5*

Sterke film waarin de hoofdrolspeler op een komische wijze steeds door het verhaal heen rolt zelfs tijdens de zware tijden in een concentratiekamp met als doe zijn familie te beschermen, soms wat over de top maar niet echt storend

Ohmy, not my cup of tea.

Italiaanse stijl ok maar deze overgeacteerde theatrale drukdoenerij kwam bij mij binnen als continu aanwezig sloophamergeluid, nogal iritant dus. Zes en een halve tergende minuten volgehouden, geen stem.

Zelfs al zijn ze matig tot slecht, dan nog exploderen de gemiddeldes voor holocaust-films. Wie wil cashen in de filmindustrie moet absoluut verder doen met zo'n films. La Vita e Bella vond ik uiteindelijk niet echt een film die helemaal naar mijn smaak was. Allereerst : spraakwaterval Benigni bezorgde me vrij vlug koppijn, zeker in de eerste helft. De acteur ligt me niet en dat is al een redelijke afknapper.

Het eerste deel van de film (**) is daarbovenop een wat vervelende romcom, waarin Guido op alle mogelijke en kleurrijke manieren het hart wil winnen van de lerares Dora. Het tweede deel (****) is vervolgens heel erg sterk, hoe Guido van het hele kampleven een spelletje maakt voor zijn zoontje. Daar zaten ook de beste momenten van de film. Het kamp wordt op belachelijke wijze voorgesteld. Alsof men zomaar eens onbestraft de radio kon gebruiken, of niet-begeleide wandelingetjes kon doen, ... Overgewaardeerde film, maar ik kon dan toch nog het tweede uur van de film op prijs stellen.