La Vita È Bella (1997)

Mijn god dat eerste gedeelte, pure ellende.. Niveautje 'bloempot-valt-op-man'-humor met een ultra-druk mannetje. Het enige wat me beviel was het lesgeven in het klaslokaal omdat daar meer achter schuil ging. Was bijna in staat om de film af zetten maar ben blij dat ik het niet gedaan heb. Vanaf het moment van de trein wordt het echt.. geweldig.

'Goed georganiseerd..'.. en als hoogtepunt het tolkje spelen. Benigni wordt scherp en grappig vanwege de combinatie paljas en de (onder "normale" omstandigheden) zwaarte van het thema. Gouden combinatie. Trek een van die twee elementen weg en Benigni is nergens meer. Fenomenaal script ook met dat spel.

Sentimenteel word ik er allemaal niet van, daarvoor is het teveel een 'klucht', een soort Allo Allo, getuige ook het gekunstelde acteerniveau van zo'n beetje iedereen. Maar het is wel net zo spottend met de Duitsers.. het loopje, 'verboden voor Spanjaarden en kangoeroe's'.

Het einde met de geallieerde tank zag je al aankomen maar is een prima afsluiter. Alleen de eind voice over vond ik niet nodig. Zoiets wekte de indruk allemaal bloedserieus te zijn waardoor de film erop wordt afgerekend dat het niet dramatisch of realistisch (...) genoeg is, ofzo. Lijkt mij ook niet de belangrijkste opzet ervan, hoewel de combinatie wel apart is.

Zelden een film gezien die zo transformeert van slecht naar goed.

Wat een prachtige ontroerende film. Het begin vond ik wat warrig maar dat was snel over. Wat een absolute terechte Oscarwinnaar!

Lachen als een boer met kiespijn,

In een film waar het verhaal bijzaak is en alle aandacht uitgaat naar het hyperactieve, altijd optimistische hoofdpersonage, kon ik mijn aandacht er toch moeilijk bij houden, eigenlijk irriteerde ik mij aan alles; het woord princes kwam me mijn strot uit, de flauwe, makkelijke humor was alles behalve grappig, camerawerk was ontzettend amateuristisch uitgevoerd, en de muffe muziek mag ook wel eens worden afgestoft . Ik snap de gedachte achter deze film wel, zoals als bassie altijd riep: "Wat er ook gebeurd altijd blijven lachen" allemaal leuk en aardig, maar interessant is het niet.

Want nog voor het eerste reclameblok zag ik door de bomen het bos niet meer, verveeld was ik niet overigens, er waren genoeg dingen waar ik mij aan kon irriteren, al brandt dat vervelende Italiaans accent nog in mijn trommelvlies, verder heeft deze film ook bizar weinig te vertellen, toch zullen er mensen zijn die dit wel aan het denken zet, die dit wel motiveerd, maar ik houd nu eenmaal niet van druktemakers, en deze spreekt ook nog eens Italiaans, niks tegen Italië als land, maar wat een verschrikkelijke taal.

Gemengde gevoelens na het zien van deze klassieker.

Het verhaal is (erg) positief gezien de situatie, de personages over de top (zoals verwacht) en sentiment ten overvloede. Om de film enigszins te kunnen waarderen zul je met Benigni om moeten kunnen gaan. Irriteer je je aan hem dan zul je aan deze film een zware kluif hebben.

Benigni is dan wel erg druk maar van irritatie had ik geen last. Ik vond hem eerder sympathiek door de vele inventieve manieren om bij zijn geliefde te komen en waarop hij natuurlijk zijn zoontje weet te beschermen. Natuurlijk is het extreem geromantiseerd maar dat moet je gewoon met een korrel zout nemen, ondanks dat het over een gewichtig onderwerp als een concentratiekamp gaat.

Ik vond het best een mooie film die soms wat flauw was en vooral te kort (door de bocht). Het ging me allemaal te snel om aangrijpend te zijn ondanks het goed eind.

Voor nu 3,5

Ik ging helemaal blind deze film kijken zonder ook maar iets van het plot gelezen te hebben en misschien is dat maar beter ook. Het kwam voor mij als een complete verrassing dat Guido en zijn gezin gedeporteerd werden naar een concentratiekamp. Dat is echt een wending die ik niet zag aankomen, ik dacht dat we als kijken gewoon konden genieten van de komische situaties waarin Guido nog meer in verzeild zou raken.

Nu is dit gedeeltelijk waar, want ondanks dat ze gedeporteerd zijn zorgt Guido nog steeds voor een (noodgedwongen) komische noot om zijn zoontje aan de harde waarheid te onttrekken.

Tegelijkertijd mooi, grappig en ontroerend om te zien.

4,0 Sterren.

Geen pretje. Eerste deel (voor t concentratiekamp) is erg flauw, mister bean tovert nog leukere grappen uit zijn neus. Maar daarmee is het nog wel het beste stuk. Het stuk in het concentratiekamp is niet om aan te zien. Zo'n hyperactive randebiel die het zo naar z'n zin heeft in het concentratiekamp. Had totaal geen begrip voor die vent. Kon ook totaal geen emotie bij de man vinden.

Best zonde want het verhaaltje is best mooi, hadden ze een mooie drama omheen kunnen maken in de trant van The Pianist en Boy in the Striped Pyamas. Nu blijf je helaas zitten met mister bean in het concentratiekamp. Jammer

Een aardige film.

De top 250 notering hier en op IMDb snap ik wel, maar zelf waardeer ik de film niet zo hoog.

Zelf vond ik de film namelijk op aardig wat stukken saai. Er had iets meer tempo in gemogen en het camera werk, dat had mooier en spannender gekund. Het verhaal was prima en werkte vertederend en ontroerend. Vandaar dat ik absoluut ook niet lager kan en wil geven dan drie sterren. Dat is natuurlijk ook deels een persoonlijke beleving, maar ik vind de insteek van het verhaal origineel en fris te noemen.

De slapstick grappen uit de eerste helft moeten je liggen, een aantal vond ik geslaagd maar een groot deel ook niet. Nergens heb ik echt zitten te lachen, maar dat heb ik slechts op ongeveer twee handen vol aan films gedaan, dus dat verwijt ik de film niet helemaal.

Al met al een prima film, niet eentje die ik gauw nog zou willen herzien, want het punt van de film heb ik met een kijkbeurt wel binnen.

Prachtige, trieste maar komische oorlogsfilm.

Volgens mij is dit mijn eerste film onder de oorlogsgenre waar ze het onderwerp als een grap beschouwden. Niets mis mee, het is een grappig verhaal en best realistisch. Het zou me niets verbazen als dit losjes op waargebeurde gebeurtenissen is gebaseerd.

De grappen en komedie vind ik geslaagd en humoristisch, Guido slaagde erin om mij aan het lachen te krijgen. Erg fris in zo'n vreselijk donkere tijd. Voor de rest zien de beelden van het concentratiekamp er goed uit, al was de kwaliteit van de camerawerk wat oubollig.

Speelduur vond ik toch aan de lange kant, ik vond de tempo maar traag. Je zou deze film in 2 delen kunnen splitsen. Deel 1 (eerste overdreven lange 45 minuten) gaat richting de romantiek tussen Guido en Dora, waar deel 2 over het harde leven in zo'n kamp tijdens de oorlog ging. Personages waren wel leuk, vooral Guido natuurlijk, die van alles letterlijk een spel maakt. Toch mooi om te zien, hoe die z'n zoontje beschermt tegen al dat geweld en brutaliteit door er een spel van te maken.

Het is erg ontroerend om te zien hoe Guido z'n afscheid van zijn zoon nam en het nog steeds als een grap laat overkomen. Vervolgens krijgt Giosué de verrassing van z'n leven als die, als laatste persoon in het kamp, een tank voor z'n snufferd krijgt en er nog een stukje mee mag rijden ook. Precies zoals z'n vader hem had beloofd. Het einde maakt het mooi, de hereniging met z'n moeder.

Net als The Boy in the Striped Pyjamas (die neemt de oorlog ietsje serieuzer) laat de kijker zien hoe kinderen tijdens zulke vreselijke tijden het mee moesten maken, met alle gevolgen van dien.

Lichte tegenvaller.

Het begin van de film zet al meteen een vrolijke sfeer neer met de zon, de Italiaanse huisjes en de praatjes van de charmeur. De gemoedstoestand van Guido is eigenlijk continu hetzelfde en dit verandert niet in het kamp.

De scènes in het restaurant en op het feest waren leuk. Geniaal hoe Guido zich steeds weer uit de verschillende situaties weet te redden (bijvoorbeeld met die zalm voor de minister). De locatie en aankleding zag er mooi uit en deed me even denken aan Eyes Wide Shut.

Erg jammer dat het zo feelgood-achtig blijft. Nergens wordt het echt spannend of aangrijpend. De bewaking in het kamp is belabberd, de joden waren niet kaalgeschoren, je hoort niemand hoesten of klagen en het hele geheel zag er gewoon te netjes uit. Ook hier levert het gedrag van Guido weer leuke momenten op, maar that's it. Voor de rest blijft het te oppervlakkig en onrealistisch.


Het begint rustig en grappig maar naar het einde toe wordt het eigenlijk steeds slapper.

De eerste helft van deze film was echt verschrikkelijk. Wat een overacterende clown is die Begnini. Meer dan een half uur ontzettend slechte grappen moeten doorstaan, voordat de film eindelijk een beetje de moeite waard werd. Functioneel was het ook zeker niet allemaal, de kennismaking met zijn vrouw had veel korter uitgewerkt kunnen worden, zonder al die onzin.

Eenmaal in het kamp werd de film namelijk stukken beter. Begnini profileert zicht iets minder, dat komt de film en het verhaal duidelijk ten goede. Een beetje cliche hier en daar, en Guido beweegt zich naar mijn mening wel erg makkelijk en vrij door het kamp. Het verhaal in het kamp is echter wel de moeite waard, en hoewel het eind redelijk voorspelbaar is, red het tweede deel de film nog wel.

3*

super goede film, hij heeft ook lange tijd in mijn top 10 gestaan. De film komt heel rustig op gang en bouwt veel sfeer op. Na een tijdje wordt het toch wel genoeg en ga je je afvragen wanneer de film nou echt begint. Dan begint het echt en begint de film steeds beter te worden.

Het acteerwerk van Benigni ben ik niet altijd van onder de indruk. Al vind ik dat hij zichzelf goed heeft gecast voor deze film. Hij neemt zichzelf niet al te serieus en is de perfecte acteur voor deze film.

Het einde als hij dood gaat bij de muur[/spoiler vond ik ook een super mooie scène . Al met al een zeer geslaagde film.

Een mooie film. De proloog, over Guido's eerdere leven, duurt wat mij betreft te lang. Ik vind het wel fijn dat Benigni hier aandacht aan besteedt. Zo krijg ik het idee dat de verteller de tijd neemt voor zijn verhaal en het niet te snel achter de rug wil hebben. Ik ergerde me zo nu en dan wel aan Benigni. Hij speelt af en toe net wat te grappig, voor zo'n serieuze film. Maar naarmate de film vordert neemt die irritatie af en gaat Benigni serieuzer acteren.

Het verhaal is mooi. Het feit dat het ongelofelijk is geromantiseerd stoort niet. Het was interessant om te kijken naar Guido's slimme vondsten om zijn kind te redden en tegelijkertijd in de waan te houden dat het allemaal een spelletje is. Des te gruwelijker is het als kijker om te weten wat er echt aan de hand is en ik zat de hele tijd gespannen te wachten tot Guido door de mand zou vallen. Dat gebeurt de hele film door niet en, ondanks dat dat natuurlijk onrealistisch is, was het wel heel mooi. Het einde moest ik door mijn tranen heen aanschouwen. De vader die zijn leven geeft voor (het geluk van) zijn zoon, een droevig maar mooi einde van een hele goede film.

La Vita è Bella is een film waar je door het hyperactieve neerzetten van Guido's personage door Benigni enigszins lastig in kan komen, maar uiteindelijk wint de film het toch door de warmte en mede dankzij het prachtige verhaal.

Het verhaal dat Guido's personage uiteindelijk ook rechtvaardigt en toch nog een vertederende indruk op je achterlaat.Wel vond ik de film teveel tijd nemen voor de ontmoeting tussen Guido en Dora en te weinig voor het kamp gedeelte, waardoor ik uiteindelijk niet het gevoel kreeg dat ze er echt lang hebben gezeten(ook mede dankzij het uiterlijk van Guido en Giosué).
Het einde is dan wel weer erg mooi, al had het wel op mogen houden bij het moment dat Giosué met de tank mag meerijden. Dat is toch wel het mooiste stukje van de hele film.

3,5*

La Vita è Bella is een film die zowel op dramagebied als op komediegebied geslaagd is. Het verhaal is elke keer weer indrukwekkend en aangrijpend, maar ondanks dat heeft de film genoeg lachmomenten die geen moment misplaatst lijken. Van Roberto Benigni moet je houden maar zijn rol als immer vrolijke clown zet hij perfect neer. Nicoletta Braschi is niet zo heel geweldig, daarentegen is Giorgio Cantarini fantastisch als het zoontje.

Onvergetelijke scènes zijn het uitleggen van de kampregels, de scène in het theater en de scène waarin Guido de regeringsman een bepaald menu aansmeert. Een heerlijke film.

Ik vond het al bij al nog wel een leuke film, al duurde hij wel een beetje te lang naar mijn zin en waren sommige stukjes in het kamp nogal ongeloofwaardig (als Guido het vrouwenverblijf binnendringt bijvoorbeeld, of hoe Giosué zo lang verborgen blijft) maar die dingen zijn noodzakelijk voor het verhaal, denk ik dan. Als je er niet op let zie je een vermakelijk verhaal over hoe optimisme je doet volhouden in een tijd van miserie. Echt veel diepgang zoek ik niet, in een meer succesvol leven zou dit voor mij gewoon een doorzakavondfilmpje met mijn sexy vriendin zijn (doch bij gebrek aan één heb ik hem alleen moeten zien).
Ik heb de film in het Italiaans gezien, maar ik dacht dat er ook een Engelstalige versie van was...? Lijkt me toch een afknapper omdat het zonder de Italiaanse sfeer (waarbij ik de taal noodzakelijk vind) een pak minder charisma heeft.
Ook een pluim voor Giorgio Cantarini die net als ik een '92er is; voor hem zal het waarschijnlijk niet eenvoudig zijn geweest om te spelen dat hij een spel moest spelen

De mooiste film die ik ooit heb gezien. Wat een acteurs & wat een vuur in hun acteerprestatie !!

Nog nooit zag ik een film waar ik zoveel gevoelens bij had. Een mooi beeld van hoe het eraan toe ging in WO II.

Zo lang geleden dat 'k deze nog eens had gezien, dus daar moest 'k nog eens verandering in brengen. De film blijft een erg leuke film om naar te kijken. Soms is de humor er een klein beetje over, maar meestal is het wel geslaagd. Eigenlijk is het grote deel van de film luchtig opgevat en duurt het eigenlijk erg lang eer ze op het kamp aankomen. Daarna wordt de toon iets grimmiger, maar toch nog altijd genietbaar, zeker de omstandigheden in acht genomen.

De cast deed het uitstekend, al springt Roberto er natuurlijk wel uit. Ook de muziek is erg de moeite: het overbekende deuntje, maar ook het operalied passen wonderwel bij de film.

Het einde was ook erg geslaagd, ondanks dat het droevig, maar ook ontroerend is.

De film is absoluut de moeite om eens te (her)bekijken. Een topper

Roberto Beningi vind ik gewoon een schitterende acteur. Ik ken hem nog van vele Jarmush films en de parel The Tiger and the Snow, maar La Vita e Bella ook maar eens eindelijk gezien. Het resultaat was weer een schitterende film en een zwart humoristische spot op de 2de wereld oorlog in Italie. Een ding is zeker: Ik zal erg verbaast zijn als ik Robert Benigni eens zie huilen of boos zijn.

In deze film is het weer zo'n reuze optimist die de hersens heeft van een pinda. Italie staat onder druk van de WO II en Guido is Joods, maar toch lijkt het altijd niet bij hem door te dringen. Hij blijft maar optimistisch en irritand door het leven gaan en weet zo weer eens een paar voltreffelijke onliners te maken die opzich nog best scherp waren. Het feest (nouja feest) begon pas wanneer Guido en zijn zoon in een concentratiekamp worden geplaatst en het zoontje alleen het beste voorschoteld en de concentratiekamp als iets positiefs maakt. Die scene waarbij hij vuile nazi moest vertalen was ronduit hilarisch en onvergetelijk. Net zoals vele andere scene's. Wel jammer dat Guido op het laatst toch nog werd neergeschoten.

Gewoon weer een heerlijke film. Roberto Benigni is weer heerlijk op dreef en lijkt er wel een musical van te maken. Het Italiaanse sfeertje in het begin is ook te proeven en ook die bijrollen zijn voltreffelijk. Dit was gewoonweg weer een heerlijke komedie, met een droevig achtergrond.

4,0*

Niet echt een meesterwerk. Het gaat al snel mis als de humor niet echt grappig is en het drama niet overtuigt. Okay er zaten zeker grappige scènes in, zoals de vertaling van de kampregels en het hondje op het dienblad. Maar ik ben niet echt fan van slapstick, ik vind het een beetje te ouderwets.

Het is trouwens verbazingwekkend hoeveel Guido voor elkaar krijgt terwijl hij in het kamp. Bewaking stelt niet veel voor daar. Duitsers komen in deze film totaal niet dreigend over.

De film begon erg vervelend. Hij oogde erg chaotisch en kinderachtig. De hoofdrolspeler vond ik maar irritant. Het leek alsof ik naar een soort musical keek. Absoluut niet mijn soort film.

Maar gelukkig begon de film me na een half uur wel te vermaken. Een vermakelijke film. Niet meer en niet minder. De diepere betekenis van de film, namelijk de ongelofelijk sterke liefde tussen ouder en kind, kon me helaas niet boeien.

Het begin is barslecht en helaas ontstijgt de gehele film dat niveau nauwelijks....neemt niet weg dat ik na een half uur (toen ik hem BIJNA had afgezet) toch bleef kijken en zowaar nog wat sentiment bij mezelf ontdekte.

Met dank aan een paar aandoenlijke scenes en het feit dat ik over deze film een week later nog nadacht (wat niet al te vaak gebeurd), toch nog een voldoende. Maar een 2e x, nee nooit meer.

Niet mijn genre, maar desondanks was ik ontroerd en geraakt vooral door hoe de vader zijn zoontje wil sparen. Op sommige momenten vond k de humoristische insteek ongepast en bepaalde zaken waren wel ongeloofwaardig ( de omstandigheden in het kamp bijvoorbeeld), maar dit doet voor mij niet genoeg af om een onvoldoende te geven.

Al met al toen ik klaar was met kijken heb ik nog een hele avond gepraat over de film met mijn vriend. De film heeft toch indruk gemaakt. Ik vond het een mooie film en de soms ongepaste humoristische insteek en de ongeloofwaardigheden irriteerden mij eigenlijk niet zo. Ik nam het een soort van voor lief. Ik vond het plot en het idee erg goed ( vooral de climax!) en ik vond de film vooral erg aandoenlijk op sommige momenten.

Wat ik wel goed vind aan de film is dat je eigenlijk een soort van wordt meegenomen in het spel dat de vader zijn zoontje voor houdt. Af en toe word je even terug de werkelijkheid ingeworpen maar niet met al té erge gruwelijkheden: hoewel wij allemaal weten wat voor gruwelijkheden dat waren. Dát vond ik echt goed gedaan. Ik werd als kijker meegenomen in de wereld van het jongetje die dacht dat het allemaal een spel was ( ondanks dat wij met onze gezonde verstand weten wat er zich allemaal echt afspeelde, hoewel dat niet werd afgebeeld. Vond ik ook niet storend)

Daarom toch een 4,0 wat mij betreft. Zou 'm zeker nog eens willen zien.

La Vita È Bella was een van de weinige Italiaanse films die echt mijn interesse had. En dat komt natuurlijk vooral door diens status. Ik heb ooit één Italiaanse komedie gezien (Tre Uomini e una Gamba) en, voorbarig of niet, heb daarna de Italiaanse cinema zoveel mogelijk proberen te vermijden. Wat een vreselijke prul was dat. Ik was ervan overtuigd dat La Vita È Bella die nare nasmaak weg zou spoelen.

In het begin was dat nog absoluut niet het geval. Door het eerste halfuur(?) vond ik maar moeilijk heen te komen, en het scheelde dan ook niet veel of ik had er de brui aan gegeven. Roberto Benigni vond ik behoorlijk irritant. Het enige wat ik daadwerkelijk grappig vond aan dit hele eerste gedeelte (dit moest immers toch komisch overkomen) was het gedoe met de hoed. En eigenlijk was zelfs dat behoorlijk flauw.

Hierna had ik dus niet gedacht dat ik toch nog met een behoorlijk positief gevoel de film zou kunnen uitzitten. Vanaf het moment dat Benigni met zijn vrouw de schuur uit komt gelopen (en het gezin is gesticht) slaat de film een heel andere weg in die mij wel beviel. Vanaf dat het concentratiekamp een rol gaat spelen, wordt het interessant. Het hele spelletje dat Guido speelt met zijn zoontje is erg leuk om te volgen en ontzettend origineel opgezet. De vertaalscène is hilarisch. Benigni ontwikkelt zich zelfs tot een vrij sympathiek figuur. Daarnaast zorgt zijn aandoenlijke zoontje ook voor een positieve toevoeging. Het was op een gegeven moment heel vreemd om te bedenken dat ik naar een situatie in een concentratiekamp zat te kijken. Pas op het laatste komen de gruwelen weer duidelijk naar voren.

Ik was eerst helemaal niet enthousiast hierover, maar gelukkig veranderde dat toch nog relatief snel. Na de 'introductie' herpakt de film zich op wonderbaarlijke wijze. Het verhaal en de uitvoering daarvan is met zorg gebracht. Men is erin geslaagd om een gruwelijk, zwaar onderwerp op een luchtige manier in een verhaal om te zetten. Dat is een gewaagd iets om te doen, maar Benigni komt er goed mee weg. Het einde vond ik overigens ook goed. Er wordt gelukkig niet gekozen voor een al te cliché einde (niet dat ik het Guido niet gunde, maar het is nu eenmaal zo dat als het gehele drietal de situatie overleefd had het weer ongeloofwaardig genoemd zou kunnen worden) en de hereniging van Joshua met zijn moeder is een erg mooi moment. Al met al is dit toch een geslaagde film geworden; wel iets minder dan ik uiteindelijk verwacht had, maar dat kwam vooral door de magere start. Daarna ontpopte deze zich tot een sympathieke en fijne film.

3,5*

Ik heb La Vita è Bella de afgelopen vijftien jaar een keer of vijf gezien, maar de laatste keer was lang geleden. En bij herziening blijkt een drastische bijstelling van het cijfer helaas op zijn plaats.

Een aantal jaar geleden volgde ik tijdens mijn master geschiedenis een kernvak over Auschwitz in ons geschiedbeeld. Dit ging gepaard met een paar handboeken, een berg artikelen en vele discussies over Auschwitz, de holocaust in het algemeen en de manier waarop we dat herinneren, herdenken en ermee omgaan. Films als Schindler's List en m.n. La Vita è Bella werden daar ook besproken. Zelfs in de literatuur. En niet op een positieve manier in de meeste gevallen.

Is er zoiets als de commercialisering van de holocaust, en waar begint dat? Kun je iets afgrijselijks als de holocaust überhaupt verbeelden? Moet je het willen? En hoe doen we dat dan? Documentairemaker Claude Lanzmann (Shoah) noemde films die het ondenkbare en onverbeeldbare probeerden te verbeelden 'pornografie'. Schindler's List en La Vita è Bella bijvoorbeeld. Hij schreef felle kritieken tegen deze films, onder andere in Le Monde.

Ik was het niet zozeer eens met Lanzmann, maar dat vak en de discussies hebben me wel aan het denken gezet. La Vita è Bella is absoluut geen pornografie, maar wanneer je er ècht bij stil gaat staan en je verdiept hebt in de holocaust, is de film bij nadere beschouwing onsmakelijk ongepast. Kolder in het kamp. Geintjes tussen de genocide. Het mag nog zo goed bedoeld zijn, nieuwe generaties in aanraking brengen met wat er gebeurd is, of gezien worden als een vader die zijn zoon beschermd tegen het kwade, maar het feit blijft: La Vita è Bella combineert humor en holocaust. Eerst zag ik daar niet zoveel kwaad in, maar met wat ik nu weet, heb ik me deze herziening behoorlijk zitten ergeren en plaatsvervangend generen. De immens drukke Benigni die me ooit nog wel wist te charmeren werkte nu ook meer op de zenuwen. Nummer 29 in de IMDb top 250 en hier op 47. Bijzonder dat ik daar vroeger zo'n vrede mee had en het nu als schrijnend beschouw.

Een ongebruikelijk hoge daling 4* ---> 2,5 *

La Vita e Bella, een film die een magere start kende. Maar dan blijkt het toch een heel fijne film te zijn.

Zoals ik al zei, ja hij startte nogal mager. Benigni bleek al snel op mn zenuwen te werken. Er was nauwelijks een scene zonder zn drukke en ongrappige gedoe. Ook valt verder nog weinig te genieten.

Dat genieten komt pas zodra de kleine jongeman (erg leuk gespeeld overigens) uit de bloemen kas komt gelopen. Een overgang die simpel lijkt, maar voor mij erg sterk werkt. Omdat ik vanaf dat moment wist, nu zal de film omslaan. Positief bedoelt.

En dat gebeurde ook. Zodra het gezin in het kamp aankomt, breken de sterke scenes aan. Vooral met de schreeuwerige nazi in de barak. Glimlach op mn gezicht.

La vita e bella is gewoon een fijne film, ben het dan ook niet eens met John Milton. La vita e bella heeft geen kwaad in de zin. Dat het erg is wat er is gebeurd, staat sowiezo nooit ter discussie, echt niet. Maar mocht Benigni een film zoals deze maken? Van mij wel. De film wil er ook absoluut niet omheen draaien, wat er toen is gebeurd. De boodschap zit m in dat de vader zijn zoontje behoedt voor de praktijken in de kampen. Dat is een mooie gedachte.

Nog over de kwaliteit van de film, Benigni maakt een transformatie door, van irritante man, naar een erg fijne man. Na de film blijkt dat hij erg sterk heeft gespeeld. Ik twijfelde daar nog weleens aan tijdens de film. Maar nu niet meer.

Verdict: zeker een mooie en goede film, maar had er stiekem wel iets meer van verwacht. De 4* is op zn plek.

Waar The Great Dictator vooral een parodie was op een regime dat het begin was van de Tweede Wereldoorlog, is La Vita è Bella een film over een levenslustige man die z'n humor gebruikt om de gruwel van de oorlog door te komen en z'n zoon te besparen van alle ellende. En ik hou wel van de humor van Roberto Benigni die met momenten wel wat druk is maar anderzijds toch voor leuke momenten zorgt. De kracht van The Great Dictator (om komedie/oorlog te vergelijken) is niet alleen de finesse van Chaplin, maar ook het feit dat hij de vinger op de wonde legde en zo maatschappij kritisch reageerde. Zonder volgens mij niet te vergeten dat hij aan een film aan het werken was.

De humor van La Vita è Bella is dan wel leuk, het zou een clash moeten vormen met die gruwel. En dan denk ik dat de humor soms te veel de overhand nemen. Ofwel moet het effect naar het einde nog groter worden. Niet dat ik niet onder de indruk ben van de gebeurtenissen. Blijft gruwelijk natuurlijk. Maar het blijft toch wat op de zijlijn. Het einde van de vader maakt wel even indruk, maar het effect blijft niet hangen. Zeker omdat direct erna terug naar humor wordt overgegaan met de zoon en de Amerikaanse tank. Geen slechte film dus, dat met iets meer pit dan humor een topfilm had geworden.

Ik was nieuwsgierig naar La Vita È Bella door de nogal hoge waardering en vele lovende kritieken. Daarnaast heb ik de laatste jaren zoveel meesterwerken uit de Italiaanse cinema gezien dat ik er ook wel hoge verwachtingen bij had. Dat het een komedie zou zijn, had ik in de verste verte niet verwacht.

Een onhandige kelner wordt verlieft op de aanstaande vrouw van een fascistische positiebekleder. Ze krijgen een zoontje, maar dan breekt de Tweede Wereldoorlog uit. De kelner is Joods en daarom worden hij en zijn zoontje naar een concentratiekamp afgevoerd. Daar maakt de kelner een grote grap van alles wat er gebeurt door zijn zoontje te vertellen dat het allemaal maar een spel is...

De film begon ontzettend flauw met een sketch die het regime van Mussolini op de hak moet nemen. Daarna is het een vrij standaard komedie over de kluns die verlieft word. Pas echt interessant wordt het in het concentratiekamp. Maar eigenlijk moet ik bekennen dat de film me enorm tegenviel. Het wist me niet zo te raken. Het was bij vlagen een beetje vermakelijk, maar het is gewoon mijn humor niet. Roberto Benigni is als die ene oom op de verjaardag die van alles maar een grapje probeert te maken (en dat vind ik gewoon niet grappig). Komedie is trouwens ook totaal niet mijn genre.

Daarnaast had het einde niet zo'n grote emotionele impact op mij als het zou moeten hebben. En dat komt omdat de toon van de film veel te luchtig is. De Duitse soldaten zijn schreeuwende stripfiguren, de concentratiekamp-gevangen kijken alleen een beetje bedrukt en het lijkt erop alsof ze kunnen gaan en staan waar ze willen. Het feit dat het jongetje het heeft overleeft alleen al is ontzettend onwaarschijnlijk. De dood van de vader maakte weinig indruk door de manier waarop het werd gebracht, geen dramatische muziek, alleen een Duitse soldaat die loopt te stuntelen. Een moment dat ik wel indrukwekkend vond was dat vader en zoon in het donker door het kamp lopen een gigantische berg lijken tegenkomen, daar werd ik wel even stil van.

Er is een goede reden dat er niet veel komische films zijn over de Holocaust, het is een serieuze en pijnlijke aangelegenheid en erom lachen kan eigenlijk niet (dat is trouwens zelfs strafbaar in Nederland, het ontkennen van de Holocaust of het bagatelliseren ervan). Ik verbaas me er dan ook over dat de film zo populair is. Het is op zich wel vermakelijk en het einde was op zich wel 'heftig', maar over het algemeen vond ik het een beetje flauw. Ik weet verder niet zo goed wat ik nou met de film moet.

La vita é bella

Beetje een dubbel gevoel bij deze film. La vita é bella heeft zeker zijn sterke momenten, maar eigenlijk net zoveel mindere kanten. De opbloeiende liefde tussen Guido en Dora in het eerste uur wordt mooi gebracht en Benigni en Braschi hebben een heerlijke chemie. Benigni is een irritante stuiterbal, maar het lijkt wel of hij in zijn scènes met Braschi tot rust komt. Dat eerste uur is sfeervol en levert een plezierige kijkervaring op. Met dat tweede gedeelte in het concentratiekamp heb ik meer problemen.

The Great Escape met Steve McQueen heeft laten zien dat een luchtige klucht en een serieus oorlogsdrama best samen kunnen gaan. Maar Benigni kiest te veel voor het eerste waardoor de emotionele impact op het laatst geen indruk maakt. Zo'n vertaalscene is aardig, maar ik kreeg er toch een beetje een ongemakkelijk gevoel bij. Ik snap dat hij het voor zijn zoontje doet, maar je krijgt te weinig mee van de gruwelijkheden waardoor het concentratiekamp op een padvinderskamp lijkt. En dan ga je voor mij een stap te ver. Het grootste probleem is de humor. Dat werkte voor mij gewoon niet en dat schijtlollige geneuzel van druktemaker Benigni irriteerde me mateloos. La vita é bella heeft ontzettend mooie scènes (de ontmoetingen tussen Guido en Dora, de kus onder tafel, Guido die in het concentratiekamp muziek draait voor zijn vrouw, de tankscene, de hereniging) maar een overdaad aan Benigni overschaduwd de film.

Het was intussen weer een poos geleden dat ik La vita è bella nog eens zag. Het blijft een prachtige film, maar het zal wellicht de leeftijd zijn waardoor ik mijn huidige appreciatie iets meer wenst te nuanceren. De beelden toen hij al kruipend over de stoelen Sophia Loren tegemoet kwam toen hij het begeerde Oscarbeeldje (voor beste niet-Engelstalige film) in ontvangst mocht nemen, blijven legendarisch. Amai, die man was gelukkig! En hij verdiende het ook.

De film bestaat eigenlijk uit twee grote delen. Het ene deel is een romantisch veroveringsgedeelte waarbij de hyperkinetische en aimabele Guido zijn 'principessa Dora' het hof probeert te maken. Dit gaat gepaard met grappen en grollen, de één al wat flauwer dan de andere. De vele toevalligheden en aanstekelijke situaties zorgen voor een aangenaam kijkstuk. Het tweede deel - mooie overgangsscène in de serre trouwens - wanneer Giosue een jaar of 6 is, wordt grimmiger. Jodenhaat wordt explicieter (maar kwam af en toe in het eerste deel ook al aan bod). Qua tijdsindeling en correctheid mangelt het langs alle kanten, maar dat was ook niet het opzet van de film. Ook de kijker weet dit en zal zich hier waarschijnlijk niet aan storen, ik alvast niet.

Benigni heeft een zeer aparte invalshoek gecreëerd om zijn punt te maken. Ik begrijp best dat niet iedereen hiermee gediend is. Ook ik bekijk het nu iets genuanceerder omdat de grappen en grollen op den duur vervelen en richting absurditeit gaan. Humor zelfs op het kinderlijke af (vooral in het tweede deel). Zelfs de oom of de medegevangenen hadden er stilaan genoeg van te zien aan hun gezichten.
Je zit constant met dubbele emoties: lachen of wenen ... Je wéét hoe dramatisch de situatie is. Je weet wat hen te wachten staat en toch brengt Guido het met een kwinkslag, in de eerste plaats voor Giosue, maar eveneens voor de kijker. De twee prachtige melodietjes die de film dragen zijn geweldig en blijven maar door mijn hoofd spoken. De hereniging op het einde is erg pakkend.

Of je nu tegen het concept of ervoor bent, laat ik even buiten beschouwing. Dat Benigni het aandurfde en het lef had met deze insteek een film te maken over dergelijk gevoelig onderwerp, is bewonderenswaardig. Chaplin maakte er met The great dictator ook een amusante film van, maar een parodie op Hitler of er eentje over een Nazi-concentratiekamp is toch nog heel wat anders. Ik devalueer hem met 0,5*, toch nog steeds een knappe 4,0*.

De combinatie van oorlog en komedie in film is niets nieuws. Maar Roberto Benigni combineert in zijn La Vita È Bella meteen twee héle grote uitersten; kinderlijke, clowneske klucht en de Holocaust. Het is eigenlijk absurd hoe goed en opvallend smaakvol de film is geworden. De film is duidelijk opgedeeld in twee delen, met het eerste deel als romantisch verhaal tussen de hyperactieve Benigni en zijn 'prinses'. Wie overigens denkt dat Benigni vooral een rol speelt, zou zijn toespraak bij de Oscars voor deze film moeten zien; de man is van zichzelf gewoon een enorm blij ei. Het sprookjesachtige liefdesverhaal is charmant en heeft hier en daar wat Chaplin/Marx broers kwaliteiten. Uiteraard, het is allemaal kinderlijk en simplistisch met een script vol toevalligheden en grappen van het kaliber kapotte eieren en rare valpartijen, maar dat mag een charmant sprookje hebben.

Het tweede deel van de film is een enorme omslag, ondanks de kleine stukjes rassenhaat die in het eerste deel voelbaar waren. Ineens zitten onze hoofdpersonages in een trein richting een concentratiekamp. De enorme gekkigheid van de klucht is daarmee wel klaar, maar verwacht niet ineens een realistisch en bloedserieus oorlogsdrama; de film blijft ook hier een sprookje met de nodige humor. Met al zijn goede bedoelingen probeert een vader zijn zoontje te beschermen, want tja; wie kan een kind nu zulke gruwelijkheden uitleggen? En het lukt Benigni nog steeds met sterke komische scènes te komen in dit tweede stuk. Maar ook dramatisch werkt het wel, een mooi moment is de scène waarin Benigni beseft dat de dokter hem helemaal niet wil helpen, maar een raadsel opgelost wil hebben. Dan voel je heel duidelijk dat Benigni meer is dan een clown.

4 sterren.