The Fourth Kind (2009)

De film was aan de ene kant zeker spannend. Doordat de acteurs in het begin een heel serieus en plechtig pleidooi houden over de echtheid van de film begon het voor mij al behoorlijk spannend. Maar als je dan de beelden ziet, kwam het niet zo geloofwaardig op me over. Ik vond dat de opnames die echt zouden zijn behoorlijk geacteerd overkomen. Verder wordt er aardig wat kunst en vliegwerk gebruikt om alle beelden van "echt" en nep door elkaar heen te laten blenden maar dit kwam op mij behoorlijk storend over. Het haalde het ritme uit het verhaal.

Vond er geen zak aan. Ze wilden een beetje The Blair Witch Project nadoen, wat erg slecht gelukt was. Ik vond die videobeelden zeer verstorend werken. Ze hadden beter gewoon de film kunnen maken zonder daarbij de nadruk te leggen of het nu waar of niet waargebeurd was. Dan was het misschien nog een vermakelijke film geworden.

Van mij slechts een 1 voor de moeite.

''In the end, what you believe is yours to decide.''

Men moet erg hard in geloven willen ze zoiets als waargebeurd bestempelen. Spoken, monsters, vreemde wezens en paranormale dingen, daar past deze film tussen. Ik geloof er absoluut niet in en vind het larriekoek.

Als psychologische film heeft het zeker een bepaalde sfeer en donkere achtergrond wat sterk overkomt. Dat het per se helemaal daar (Nome, Alaska) gebeurt wordt verder ook niet echt uitgediept. En je hebt geen gevoel alsof de politie daar op hun hoede zijn, na 'vele verdwijningen' van mensen daar.

De beelden zagen er best goed uit, het bewerken met filmbeelden en 'originele' interview en onderzoeksbeelden door elkaar zijn best leuk verzonnen.

Qua personages kan je ze verdelen in 2 groepen; mensen die ervan de dupe zijn en andere die er (momenteel) niets mee te maken hebben. Zo heb je interviews met slachtoffers, mensen die het niet geloven tot ze het zelf meemaakten en andere die zulke dingen blijven ontkennen.

Films met aliens als thema zijn best interessant als ze de aliens niet letterlijk laten zien, maar gewoonweg aanwijzingen geven dat ze er juist wel zijn. Dat is bij deze redelijk gelukt. Je ziet voor de rest helemaal niets, maar je hoort genoeg aanwijzingen (met hun oude taal, afbeeldingen die met ruimtereizen te maken hebben en andere paranormale dingen).

Grappig, al die films die realistisch willen voorkomen door te stempelen als 'dit is waargebeurd en aan jou de keuze om het te geloven of niet'.

Een popcorn-thriller met een hele creepy uil.

There are four kinds of alien encounters. The fourth kind is abduction.

Ik moet eerlijk toegeven dat The Fourth Kind compleet aan me voorbij is gegaan. Mijn broer was hem in de cinema gaan kijken en was er toen van onder de indruk. We waren een paar dagen geleden in de Free Record Shop en de film schoot hem ineens terug te binnen en al vrij snel hadden we de film gevonden in de winkel. Toen meegepakt en een paar avonden later maar ineens eens opgezet.

Bij sommige films is het soms gewoon beter om niets op voorhand over het plot te weten maar om je gewoon te laten onderdompelen in het ongewisse. The Fourth Kind is een film waar dit zeker en vast bij telt. Ik wist helemaal niet waar het over ging, mijn broer had me alleen de referentie betreffende de titel uitgelegd maar meer ook niet. Het beste is om de film in de DVD lade te stoppen en de film gewoon over je heen te laten komen. The Fouth Kind is voornamelijk een creepy film geworden, zo eentje waarvan je een kil gevoel krijgt. In dat geval is de film dan ook uitstekend geslaagd want de sfeer die de film uitstraalt is enorm kil, in de goede zin van het woord. Er wordt enorm veel gebruik gemaakt van suggestie, de eigenlijke 'aliens' krijgen we ook nooit te zien, en Osunsanmi speelt hier dan ook enorm goed op in. Het is natuurlijk nogal moeilijk om dit effectief ten volle te geloven maar door het gebruik van de split-screens met nagespeelde beelden en zogenaamd authentiek filmmateriaal wordt er toch een erg sterke laag van waarheid geportretteerd. De authenticiteit is ver te zoeken doordat er effectief een onderzoek is gedaan naar de psychologe in Alaska en dat daar niets van is gevonden. En hetgeen ze dan wel vonden waren allemaal sites die een paar maand voor het uitkomen van de film waren gemaakt. Toch blijft The Fourth Kind een interessant plot hebben dat de vinger op de zere plek van de mensheid legt, als we het zelf niet zien dan geloven we het gewoonweg niet en zoeken we allerlei manieren om hier onderuit te geraken. In dat opzicht is de film dan ook wel goed te doen en wordt het allemaal op een boeiende manier gebracht. Hier en daar is het allemaal soms nogal voorspellend maar de twist waar Tyler de moord op haar man compleet heeft ingebeeld en daarna doordraait zag ik dan weer niet aankomen. Het zorgt in ieder geval voor een perfect einde dat je ietwat verbouwereerd achter laat.

Wel vreemd dat ze voor zo'n draak van een psychologe een vervangster hebben gezocht in de vorm van Mila Jovovich. Nu vind ik Jovovich niet altijd even knap maar ze is toch wel degelijk een gradatie hoger dan Abigail Tyler. Soit, Jovovich doet het op zich eigenlijk bijlange niet slecht maar komt soms niet echt hetzelfde over als haar personage. Ik zei het daarjuist al dat ik het zo raar vond dat ze eigenlijk qua uiterlijk zoveel scheelt met Abigail en dit wreekt zich wel een tikkeltje in de scènes waarin je de twee naast elkaar ziet staan. Dan zijn de andere personages een stuk beter gecast. Het is natuurlijk geweldig om Elias Koteas nog eens terug te zien verschijnen in een film. Degenen die met de Turtles zijn opgegroeid (en voornamelijk de live-action films hebben gezien) zullen dan ook een serieus verouderde Casey Jones herkennen. Vreemd om hem zoveel jaar later te zien maar wel leuk dat hij op zich nog niet veel van zijn pluimen is kwijtgeraakt. Hij blijft toch nog altijd een aangename acteur om naar te kijken. Dat geldt trouwens ook voor Will Patton die de rol van de sheriff op zich neemt. De soundtrack past trouwens ook perfect in de sfeer van de film. Op zich is er niet zo bijster veel speciaal aan de muziek de je hoort maar in combinatie met de voice-overs geeft dit toch een interessant effect dat voor een groot gedeelte bijdraagt aan de sfeer.

Gewoon zonder enig kennis vooraf aan de film beginnen en je staat garant voor een interessante filmavond. Het gebruik van de split-screens is enorm geslaagd en geeft een laag authenticiteit aan de film die anders compleet verloren zou zijn gegaan. Jovovich en de rest van de cast acteert op een goed niveau maar het is vooral de sfeer die de film maakt tot wat hij is geworden. Blijft toch een kriebelig filmpje.

4*

Bwah, slappe horrorfilm. The Fourth Kind begint met een intro, waarbij Milla Jovovich de kijker waarschuwt voor zeer verontrustende beelden. Vanaf dan lagen mijn verwachtingen al veel hoger dan daarvoor. Maar eerlijk gezegd, buiten een paar sporadische schrikmomenten viel er niet veel te beleven.

Het verhaal gaat over buitenaardse wezens, die mensen uit Alaska zouden ontvoeren. Natuurlijk krijg je geen beelden te zien van die zogezegde buitenaardse wezentjes, er wordt enkel gesuggereerd dat ze mensen meenemen. Je moet er natuurlijk van houden en in mijn geval dus niet.

De scènes met de echte camerabeelden waren zeer rommelig en gaven totaal geen meerwaarde aan de film.

Positieve opmerking wel voor Milla Jovovich. Ik heb haar altijd al een leuke actrice gevonden en ook nu doet ze het erg goed.

1.5*

Ik ben me behoorlijk rot geschrokken van deze film, bah wat een vreselijk nare film is dit.
Lijkt nog even te beginnen als een soort van Discovery Channel-toestand met deels echte footage en deels nagespeelde stukken en heel in principe is het dat ook wel een beetje.
Maar naarmate het verhaal vordert blijken er inderdaad vreselijke dingen aan de hand te zijn in Nome, Alaska ... haast onvoorstelbaar...het gaat dus om gevallen van alien abductions.
Gebeurt niet vaak dat ik betwijfel of ik er voor een tweede keer durf te kijken...ik was in de veronderstelling een soort van Cloverfield of Close Encounters of the Third Kind-achtige toestand te zien te krijgen.
Verontrustend!!
En toen bleek het een hoax (althans de "echte" footage) briljante hoax dus ... it's scared the sh*t outta me....grrrr maakt het verhaal over alien abductions natuurlijk niet minder waar.

Matige film waar ik maar niet in kwam.

Er zit totaal geen tempo in en die zogenaamde 'realistische' beelden werkt voor mij alleen maar averechts. Dan liever beelden van mensen die 'geloven' dat ze echts iets gezien hebben. DIe beelden zijn tenminste echt. Sommige scenes zijn ook te duidelijk geacteerd en creëert daarom juist het tegenovergestelde van het doel realisme. De beelden van het aliencontact zijn daarentegen wel prima. Verder weinig spanning, maar wel een aardig einde.

2,0*

Een waargebeurde film die niet waargebeurd is, juist...

De film doet teveel zijn best om 'echt' over te komen, terwijl dat juist averechts werkt. Plus het gebruik van de stotterende en statische beelden bij gebrek aan (betere) special effects helpt ook niet echt mee.

Een film die me in ieder geval niet lang zal bijblijven.

Kleine 2,0 sterren.

Een apparte film met een goed origineel verhaal.
Er zat spanning in, geen schrikmomenten, ben echt maar 1 of 2 keer een beetje geschrokken, maar het ging dan ook meer om een soort docu film dan een horror/sf film, toch weten ze het verhaal leuk in elkaar te zetten, voor en nadelen zaten aan de "echte en nagespeelde" beelden naast elkaar, voordeel was dat het toch wat origineel gedaan was, toch vond ik dat ze beter die "echte" fragmenten alleen hadden moeten doen ipv nagespeelde ernaast, gaf de film een beetje een neppe twist.
Toch vind ik het een originele Docu SF/Horror film, spannende scenes, maar meer omdat je benieuwd bent hoe het verhaal verdergaat, niet omdat je wacht op schrikmomenten, leuk filmpje om een keer te zien maar meer ook niet.
Ook vond ik dat je echt meteen midden in het verhaal werd gedropped, wat het begin een beetje onduidelijk maakte, de momenten waar de mensen bezeten waren vond de wazige camera beelden redelijk gedaan, zie ik liever dan slechte special effects, dus goed opgelost en toch ook leuk gedaan.
ik zat te twijfelen tussen 2,5 en 3, maar heb besloten het een 2.5 te geven.

Wat een belachelijke film was me dit zeg.

Het concept a la Discovery Channel zeg maar, sprak me nog best aan. Het onderwerp ook wel, zeker in combinatie met de suggestie van een oud alienras aan de basis van de mensheid enzo had het me wel moeten kunnen boeien. Maar wat ze er hier van gemaakt hebben... ongelofelijk.

Alleen al het feit dat ze de hele film door zo geforceerd roepen: "Je moet zelf maar bepalen wat je er van gelooft!" inclusief 'real footage', en verklaringen op tape en dat soort dingen. Ze hebben dan wel de namen, beroepen etc. van de betrokkenen veranderd, want je moet toch aan de privacy denken. De film maakt het dan ook niet al te moeilijk niet te geloven wat we te zijn krijgen, want welke idioot bedenkt het dan om allerlei zogenaamd 'echte' beelden te tonen van mensen waarvan je uit privacyoverwegingen de namen hebt moeten aanpassen. Dat kan dan blijkbaar wel gewoon..
Des te lachwekkender wordt het om dan elke keer te doen alsof het allemaal zo echt en schokkend is, echt niks kwam geloofwaardig over.

Helpt het natuurlijk ook niet dat je de halve film naar split-screens zit te kijken waarbij 9 van de 10 keer bij beide delen precies hetzelfde is te zien. Op het ene beeld het zogenaamd 'echte' beeld, en op de ander het nagespeelde beeld. Geen idee wat daar nu precies het idee achter was. En ook het verhaaltje lijkt kant nog wal te raken, met om de haverklap patienten die uilen zien ohnee het was toch geen uil het is zo eng... bwaaaaaaaah, mensen zien blijkbaar collectief uilen omdat ze door Aliens ontvoerd worden? En patienten raken op een gegeven moment zelfs gewoon bezeten door de Aliens (of het lichaam een soort van overnemen), strookt verder ook totaal niet met het hele idee van de film dat de bedoeling van de aliens is om de ontvoeringen te vergeten. Maar over dat soort dingen was ik toen allang niet meer verbaasd. Had echt de hele tijd het idee dat er krampachtig wat intense scenes in gestopt werd aangezien het voor de rest toch al een flink saaie boel was.

Angstaanjagend of wat dan ook vond ik het dan ook nergens, maar dat zal alles met het voorgenoemde te maken hebben.

1.5*

Wat een lachwekkende film is dit geworden zeg. Het ligt er allemaal zo dik bovenop dat je de film vanaf minuut 1 al niet meer serieus kan nemen. De boodschap is alles behalve subtiel en de makers van deze prut proberen die ook erg geforceerd door je strot heen te douwen.

Die speech van Jovovich haalt je meteen uit de concentratie. Daarbij krijg je veel te vaak irritante split screens voor je neus geschoteld tussen de zogenaamde echte beelden en de "reconstructie" met Jovovich in de hoofdrol. Dit werkt ook totaal niet, omdat je door het naast elkaar leggen van de beelden continu eraan herinnerd wordt dat het allemaal nep is. Je kiest voor het één of de ander(found footage of een "gebaseerd op" film), niet voor beiden.
Dit zorgt voor een zeer ongeloofwaardige en slordige film met amper noemenswaardige scènes.

Je kijkt continu naar onder hypnose gebrachte patiënten die allemaal wel iets over een uil te mompelen hebben. Konden ze niets beters(lees: engers) verzinnen? Dit was echt driemaal niets. Richting het einde komt er eindelijk wat vaart in de film, maar worden alle in potentie leuke momenten vakkundig de das om gedaan door (uiteraard) de beelden eens flink te laten storen waardoor het zogenaamd suggestief zou moeten blijven en je dus nooit iets ziet

Dan heeft de "echte Abbey" het misschien wel over aliens, maar iemand die er zelf als een dooie spook uitziet neem ik vanaf minuut 1 al niet serieus. Net zoals deze hele grap van een film, die ondanks wat mooie panorama shots van het prachtige landschap helemaal niets te bieden heeft.

1,0*

De film verdient geen hoge score om een aantal redenen. De belangrijkste is de pretentie dat er gewerkt wordt met feiten en bestaand beeldmateriaal, terwijl het louter een opgezet commercieel plan is. Gebrek aan integriteit mag laag gewaardeerd worden. Daarnaast vind ik Milla erg vlak en zijn de gefabriceerde 'echte beelden' teleurstellend. Tot slot wordt er links en rechts uitgegaan van onlogische aannames, ook voor de open minded zoals ik, bijvoorbeeld tav de gesproken taal.

Overigens vind ik het jammer dat buitenaardse bezoekers vaak als slecht in films worden afgebeeld. Als je technologisch zo ver bent dat je interstellair kunt reizen, mag je aannemen dat deze figuren ook op psychologisch vlak verder zijn ontwikkeld. Dat laatste zou moeten leiden tot goedaardigheid.

Mee eens! De licht occulte inslag beviel me ook niet. Maar dat is een kwestie van smaak/voorkeur.

Al met al onvoldoende *2,5

The Fourth Kind

Dit ‘waargebeurde’ verhaal was aantrekkelijk. Ik ben nooit echt van het waargebeurde uit zo’n film, vaak geloof ik hier gewoon totaal niks van, kijk maar naar de meeste horror films.. Alles wat daarin waargebeurd aan mij voorgeschoteld word keur ik ten eerste al af, vooral het geesten verhaal ik weet het niet, maar zoals The Haunting in Connecticut (2009) is gewoon afschuwelijk! Toch is ‘The Fourth Kind’ voor mij een vernieuwing, ik kijk echt bijna nooit films waar het over aliens gaat en dit is eentje in de zoveel tijd, dus dan slaat mijn hart sneller dan met de hedendaagse horror films over geesten die zo voorspelbaar als wat zijn.

The Fourth Kind werd mij aangeraden door een collega van mij. Hij is zelf helemaal bezeten door de aliens en gelooft alles wat er over gezegd word, daarom is dit ook zijn lieveling film. Hij raadde mij The Fourth Kind als eerste aan, ik had deze nog niet gezien en ik MOEST hem echt kijken, net deze avond direct even opgezocht, gevonden en meteen gekeken. Een andere collega durfde hem niet aftekijken na een uur en enigszins kan ik dat nu ook wel begrijpen. De film ‘The Fourth Kind’ bevat een heel duister concept waarvan ik zelf persoonlijk nog steeds niet weet wat ik er van moet vinden of van moet geloven.

Zoals ik al zei ‘The Fourth Kind’ brengt een heel apart sfeertje met zich mee. Het is dan wel niet duitster maar ik zit niet in deze verhalen dus spannend werd deze film heel vaak gewoon wel en dat vond ik wel kicken. ‘The Fourth Kind’ bouwt rustig op, we volgen Abby Tyler in haar tijd dat ze nog onder zoek deed als psycholoog. Ze krijgt een aantal mensen op bezoek met dezelfde verschijnselen, nu weet ik door mijn collega dat als je om 1:11 , 2:22, 3:33, 4:44 etc. etc. wakker word je hoogstwaarschijnlijk door aliens ontvoerd bent geweest of nog gaat worden, ook dit komen we weer te zien in ‘The Fourth Kind’ doormiddel van het tijdsklok 3:33, wat het meest voorkomende was, als ik het goed hoorde. Alle patiënten van Abby kwamen met de klachten s’ nachts wakker te worden waarna ze een bepaalde uil zien.

‘The Fourth Kind’ begint pas echt wanneer ze haar eerste hypnose gaat uitvoeren. Dit is dan op de patient Tommy Fisher (als ik het goed heb). Tijdens deze hypnose gaat ze heel diep in de gedachtes zoveel mogelijk informatie te kunnen verschaffen wat hij ziet s’ nachts. Tommy draait helemaal door omdat hij in plaats van een uil griezelige wezens ziet en draait hysterisch door. Abby stopt hierbij de dag en gaat s’ avonds research verder doen wat er aan de hand is. Ze word opgebeld door de sheriff omdat Tommy zijn familie als gijzelaars gebruikt. Hij verteld Abby dat hij er niet meer tegen kan wat er gebeurd is en besluit hierdoor zijn familie en zichzelf dood te schieten. Hier na komt Scott aan de beurt (volgens mij) , die precies de zelfde verschijnsels vertoond. Scott werkt vrijwillig mee aan de hypnose en ook hij komt deze wezens aan, Scott pleegt geen zelfmoord maar Abby word wel gebeld omdat Scott iets angstigs heeft meegemaakt. Wanneer Scott onder hypnose word gebracht komen de aliens inbeeld en dat is het moment dat ik de film niet meer serieus neem.

Ook Abby moet eraan geloven. Haar opname apparaat geeft aan dat dezelfde aliens bij haar naar binnen zijn gekomen en ook haar mee nemen. Het gene wat bij scott gebeurde, gebeurde ook bij Abby en zij weet te zien dat de Aliens experimenten met de mensheid plegen. Ook komt Abby erachter dat haar man zelfmoord heeft gepleegd, die waarschijnlijk ook door aliens mee genomen is, het zelfde als Tommy.

Het verhaal was erg leuk, en uitstekend om te volgen. De spannende scenes waren ook heerlijk erbij toegevoegd waardoor ik toch wel vaak met een te hoge hartslag deze film zat te kijken, helaas is het geen topper dat komt puur omdat ik niet geloof in films wat ‘waargebeurd’ is met dit soort concepten (aliens/geesten) maar ik wil ook niet zeggen dat er geen aliens bestaan. ‘The Fourth kind’ brengt de film heerlijk met wat echt geschoten beelden waardoor de film wel kijk baar bleef en, heb ik mijzelf zo nog op de maandag avond weten te vermaken.

3.5*

Goede film met een constant beklemmend gevoel. Ook interessant dat je het meeste zelf moet bedenken, doordat je nooit wat ziet (dat idee werkt overigens in de film Pontypool (2008) ook prima vind ik!).

Het enige nadeel vond ik toch wel dat switchen tussen 'nep' en 'echt' ... zeker omdat het echte gedeelte ook volledig voor de film gemaakt is.. maar goed, verder een dikke 3,5 ster!

De titel 'de vierde soort', is een verwijzing naar het Classificatiesysteem van J. Allen Hynek. Wat inhoud dat Aliens iemand ontvoeren. Deze film handelt dan ook over ontvoeringen door Aliens! De film heeft een bijzondere vorm en is geconstrueerd als was het een onderzoek over mysterieuze gebeurtenissen en verdwijningen in het stadje Nome in Alaska. Er wordt regelmatig met split-screen gewerkt en zie je de werkelijke opname en de gedramatiseerde versie naast elkaar. Waarbij de zogenaamde ‘ware beelden’ ook niet ‘waar’ zijn. Echter vond ik het maar een halfslachtige poging om iets nieuws te verzinnen. Het verhaal was gewoon niet overtuigend genoeg. Verder kampt de film met hetzelfde probleem als vele in zijn soort (fake/found footage) er gebeurd te weinig. Ik kan daar eigenlijk maar weinig mee en zodoende moet ik concluderen dat het wel een aardige poging was maar niet iets wat ik ook echt goed vind!

Ronduit belabberd.

Erg opmerkelijk, aangezien dit soort films er normaal een stuk beter bij mij ingaan. Maar al vanaf de eerste minuut begon de hoop me in de schoenen te zinken. Die intro van Jovovich is echt een belediging voor het faux-docu genre. Aankondigen dat dit een "verontrustende" film is terwijl het allemaal heel, heel erg meevalt.

Ik hoopte op een sfeervolle en spannende fake-docu. Toen het al snel bleek dat dit een half-half was, was het toch wel opmerkelijk te noemen hoe de aanpak van de film bleek te zijn. En dan zijn ze allebei gewoon nep. En ook al snel bleek het hoe Amerikaans deze film in zijn aanpak is.

Die splitscreens zijn wel leuk enzovoort, maar in dit soort films doet het echt niets. Heeft geen enkele meerwaarde. Het zorgt voor iets aparts, zeker, maar geen geslaagd "aparts". De "film" is behoorlijk overdreven, en de "realiteit" is ook moeilijk serieus te nemen.

Basically kijk je 98 minuten tegen volslagen idioten aan die een beetje raar staan te acteren. Het leek Japanse cinema wel. Niemand overtuigd. Iedereen is ronduit belachelijk en ik kan het zo moeilijk serieus nemen. Het duurt dan ook niet lang voordat de eerste grote irritaties al begonnen in te treden.

De rol van Jovovich is mak. Naast het feit dat haar karakter echt ronduit debiel is, is het allemaal weer zo overdreven en gemaakt. Het kan blijkbaar niet duidelijk genoeg zijn hoe "goed" Dr. Tyler is. De focus ligt er zo dik bovenop dat het afbreuk aan de ervaring doet.

Voor de rest komt het "verontrustende" gedeelte van de film vooral in de vorm van die typische found-footage achtige stukken, die allemaal iets te overdreven zijn om eng te kunnen zijn. Sure, met de juiste sfeer kan het behoorlijk effectief zijn, maar regisseur Osunsanmi gaat er slordig en lomp mee om.

De keuze om deze film realistischer te maken door bepaalde rollen door de "echte" persoon te laten spelen haalt weinig uit aangezien de film zelf vooral een aaneenschakeling is van rare snuiters die lampen en banken omgooien en gek staan te dansen. Ik kan het totaal niet serieus nemen. En de therapie van Jovovich lijkt ook constant op elkaar. Mensen in hypnose staan te schreeuwen. Het trucje is op een gegeven moment gewoon klaar.

Nee, ik kan dit soort cinema totaal niet serieus nemen. Er zitten interessante stukjes in verwerkt, maar het is werkelijk zo lomp en gemaakt uitgevoerd dat ik absoluut niets serieus kan nemen. Wellicht de slapste faux-docu die ik tot nu toe heb gezien.

De filmtitel verwijst naar de term ‘Close Encounters of the Fourth Kind’. Een gradatie op een schaal die werd ontwikkeld door ufoloog Josef Allen Hayek, die ontmoetingen met buitenaardsen classificeert van een afstandelijke visuele waarneming tot daadwerkelijk contact. The fourth kind verwijst naar ontvoeringen van mensen door buitenaardse bezoekers.

Interessante materie. Helaas slaagt regisseur Olatunde Osunsamni er niet in om met zijn film een interessante kijk op het fenomeen te geven. Zijn film die in de vorm van een pseudo documentaire voorbij trekt, valt vooral op door een enscenering met veel ‘authentiek materiaal’ die in split screens worden gepresenteerd. Het is een verschrikkelijke aanslag op de zenuwen.

Hoewel de gebeurtenissen niet op waarheid berusten, verschijnt bij aanvang van de film de mededeling dat de film is gebaseerd op feiten. Alsof dat nog niet genoeg is om het waarheidsgehalte van de film te benadrukken, zet Osunsamni nog meer middelen in die de authenticiteit van de gebeurtenissen moeten aantonen.

Zo komen getuigenverslagen en schimmige videobeelden voorbij die we kennen uit het found footage genre. Voor Osunsamni is het waarheidsgehalte van zijn film hiermee nog niet voldoende aangetoond. Hij heeft meer trucs tot zijn beschikking. Hij laat hoofdrolspeelster Mila Jovovich aan het begin van de film heel dramatisch op de camera aflopen om aan de kijker uit te leggen dat zij in de film de psychologe Dr. Tyler speelt en dat de gebeurtenissen die de kijker gaat zien absoluut echt zijn.

Veel van de gebeurtenissen die Dr. Tyler meemaakte, zijn nagespeeld. Het toneelwerk wordt af en toe doorsneden met echte opnamen van sessies met haar patiënten en met vage beelden van bewakingscamera’s waarop (met wat goede wil) vreemde gebeurtenissen zijn te zien.

Het ligt er allemaal veel te dik op. Het doet de film geen goed. Uiteindelijk is de film een wanordelijke mengeling van korrelig beeldmateriaal en nagespeelde scènes die nooit één vloeiend geheel vormen. De woeste mix van echt en nagespeeld blijkt een ongelukkig gekozen stijl.

Er is afstand tussen de personages en de kijker. Emotionele betrokkenheid is nooit aan de orde. Zodra een scène eens een beetje dynamisch dreigt te worden, verschijnt weer een split screen of een korrelige video opname die alle dynamiek meteen neutraliseert.

Het zenuwtergende hoogtepunt van de film wordt bereikt als Osunsamni op een bepaald moment echt- en nagespeeld materiaal in maar liefst zes split screens naast elkaar presenteert wat resulteert in een onoverzichtelijke bende.

The Fourth Kind is een chaotische film met een wilde mix aan ‘echte’ beelden en nagespeelde scènes, die bewerkstelligt dat er nergens emotionele betrokkenheid ontstaat. Ook het verontrustende aspect dat vaak de kracht is van found footage en voor spanning zorgt, komt hierdoor niet tot ontplooiing.

Na de film nam ik mijn toevlucht tot een tranquilizer.

Nu drie keer gezien, en het is wel genoeg zo. Ik ben altijd bereid geweest om een eind met deze film mee te gaan, maar ditmaal ervoer ik het einde toch wel als een behoorlijke anticlimax. Wel altijd leuk om Will Patton te zien en vooral te horen (zeer karakteristieke stem), dat vind ik sinds No way out al een interessante acteur.
        Voor mij de duidelijkste indicatie dat dit een hoax of in ieder geval nep is: Charlotte Milchard (de "echte" Abigail Tyler) ziet er overtuigend lijkbleek uit, maar ze doet haar verslag in fraaie en constant uitgesproken volzinnen zonder ergens te aarzelen of naar de juiste formulering te zoeken of zelfs maar "eh…" te zeggen, hetgeen je bij een spontaan gesprek toch wel zou mogen verwachten (ook al zal haar personage al talloze malen hebben geprobeerd om in haar hoofd dit scenario in woorden te vangen).