menu

El Espíritu de la Colmena (1973)

Alternatieve titel: The Spirit of the Beehive

mijn stem
3,72 (190)
190 stemmen

Spanje
Drama
97 minuten

geregisseerd door Víctor Erice
met Ana Torrent, Fernando Fernán Gómez en Teresa Gimpera

In een Spaans dorpje in 1940 ziet een jong meisje de film Frankenstein (1931) van James Whale in een reizend theater. Ze raakt zo onder de indruk van het monster, dat ze vastbesloten is om naar hem op zoek te gaan.

TRAILER

https://www.youtube.com/watch?v=dBvt1GQi1v0

Wanneer je deze, als ook andere ingevoegde media op de site wilt zien, dan moet je hier even toestemming voor geven.

Met het tonen hiervan wordt er mogelijk door een andere partij cookies geplaatst en/of wordt je ip-adres geregistreerd, zonder dat MovieMeter hier invloed op heeft. Lees ons privacybeleid voor meer informatie over hoe MovieMeter met je privacy omgaat.

zoeken in:
avatar van starbright boy
4,0
starbright boy (moderator)
Omdat ik eigenlijk nog maar heel weinig Spaanse films gezien heb (en al helemaal geen oude) heb ik me voorgenomen daar in 2006 eens wat aan te doen.

Heel hoog gemiddelde en maar weinig stemmen, het een hangt met het ander samen. Geen film voor iedereen, verwacht geen duidelijke antwoorden en geen spannend verhaal, maar eerder een subtiele, gelaagde poëtische film. Toch mag deze film wel wat meer gezien worden.

Franco was opmerkelijk genoeg nog aan de macht toen deze film gemaakt werd, want een van de subtiel in de film verweven thema's is de desillusie na zijn machtsovername. Indrukwekkende hoofdrol van Ana Torrent ook, nog een klein kind hier (ze is altijd blijven acteren, ruim twintig jaar later zou ze bijvoorbeeld de hoofdrol spelen in Tesis).

Erg gevoelige film die vrij moeilijk in woorden te omschrijven is. Prachtig. Intrigerend. Ontroerend.

4.0* maar een film die ik beslist vaker wil zien.

Opvallend dat de regisseur hierna tien jaar geen film meer maakte.

avatar van kappeuter
4,5
kappeuter (crew)
Deze film heeft veel indruk op me gemaakt.
Het gaat over het verlies van onschuld van een kind en over de geheel eigen wereld waarin kinderen leven. Heel knap hoe getoond wordt wat kinderogen zien. Het is prachtig om te zien hoe Ana dingen voor het eerst ervaart.
Contact tussen kinderen en de ouders is er nauwelijks. En tussen de ouders onderling is er ook grote afstand. Dat zorgt er overigens wel voor dat de kinderen volledig in hun eigen wereldje blijven leven.
De film zit vol symboliek, maar het wordt niet geforceerd gebracht (zoals bijv. in De Vierde Man).
Het camerawerk is perfect. Een aantal verbluffende shots. Zoals de kinderen die s ochtends het schoolgebouw in lopen. Het lijkt net alsof ze de deur in worden gezogen.
De kleine Ana die in de horizon verdwijnt in het kale landschap.
De twee meisjes bij de stoomtrein. Het over het vuur springen. etc. etc.
De muziek is erg sfeerverhogend.
Ik zou weinig minpunten kunnen noemen. Het begin sprak me iets minder aan dan de rest van de film.
Het shot van Ana die achter een ruine ligt te slapen zal ik niet gauw vergeten.
Prachtig naturel spel van de kinderen trouwens. En de grote ogen van Ana Torrent zijn cruciaal.

avatar van Mug
4,0
Mug
kappeuter schreef:
En de grote ogen van Ana Torrent zijn cruciaal.

In deze film nog crucialer!

El Espíritu de la Colmena is niet alleen een prachtige film over de wereld door kinderogen, maar ook over de scheidslijn tussen fantasie en werkelijkheid. Hier en daar word je als kijker op de verkeerde been gezet. Snoept Ana nu wel/niet van die giftige paddestoel? Hallucineert ze nu, of droomt ze, of sterft ze? Als kijker weet je gelukkig op het laatst wel hoe de vork in de steel zit, Ana echter niet, in haar fantasie is ze nu een geest. Iets wat ze zo graag wilde weten, wat is dat nu een geest? De scenes bij het treinspoor en het over het vuur springen worden ook geportretteerd als zijnde 'doodswensen' van Ana, Zwaar doch aandoenlijk. 4*

avatar van Phoenix
4,0
Erice was een groot fan van schilders als Vermeer en Pieter de Hooch en dat is duidelijk te zien. Elk shot is tot in de puntjes afgewerkt en haast een schilderij opzich, vandaar ook dat het vaak lang wordt aangehouden. Lichtval door ramen (Vermeer) en doorkijken in het huis (de Hooch) maken van elk shot weer iets bijzonders, om nog maar te zwijgen van de bij vlagen verbluffende kleuren en vergezichten moeiteloos gecombineerd met close-ups. De montage wekt vaak het idee dat er amper verband bestaat tussen de opeenvolgende shots wat het idee van een galerij alleen maar versterkt.

Verder is het boeiend hoe Erico speelt met indexicaliteit. Hij werkt heel veel met off-screen gebeurtenissen die met behulp van de causale relatie tussen het teken en het getekende tóch worden verbeeld. Om de "espiritu" als het ware in beeld te vangen combineert Erice bijvoorbeeld off-screen geluid (voetstappen) met de gefascineerde en fascinerende ogen van Ana waardoor de aanwezigheid van een dergelijk fictioneel element toch haast tastbaar is. Een duidelijker voorbeeld van hoe zo'n indexicale relatie werkt geeft hij zelf al met de (voor Ana gigantische) voetstap in de modder. Erice heeft zijn huiswerk wat betreft semiotiek goed gedaan.

Opmerkelijk is dat hij deze techniek ook veelvuldig gebruikt om spanning op te wekken. De scène waarin de moeder in bed ligt en doet alsof ze slaapt terwijl haar echtgenoot, duidelijk van haar vervreemd, de kamer doorrommelt is haast niet uit te kijken.

Binnensframe creëert Erice op die manier een luguber sfeertje. Zo zijn de scènes waarin de meisjes in absolute stilte het vervallen gebouw in lopen, eventjes uit het zicht verdwijnen, en toch weer naar buiten komen verschrikkelijk spannend omdat de camera het vertikt om te laten zien wat er precies gaande is.

Deze aantrekkelijke STIListische verpakking biedt vervolgens een verhaal van een gezin dat geen uitzicht heeft in de realiteit, verstoten van elkaar leeft in een schijnbaar tijdloze omgeving, net als de bijen geïsoleerd van de buitenwereld. Ieder lid zoekt vervolgens toevlucht in een fictieve wereld, zij het in de vorm van een dagboek (vader), een briefwisseling met iemand in Nice (moeder), de droom om op te groeien (Isabel, die bloedt als lippenstift gebruikt, lugubere scène) of een zoektocht naar de lokale Frankenstein. Pas zodra deze laatste zich geheel verliest in haar droomwereld schrikken de andere 3 wakker (moeder verbrandt haar brieven, het dagboek van vader wordt dichtgeslagen, Isabel krijgt een nieuwe kamer), maar het lijkt uiteindelijk te laat te zijn. Ana is verloren. Zelfs haar zusje, voorheen haar enige contact met realiteit, heeft ze de rug toegekeerd.

Indrukwekkende film. Minpuntje vond ik de muziek (leek haast middeleeuws bij vlagen). Gelukkig is het grootste gedeelte van de film stil. 4*

avatar van maxcomthrilla
3,5
Indrukwekkende film,

Leek soms net alsof je naar een kunstwerk zat te kijken. De ontwikkelen op het scherm volgden gestaag, terwijl de camera een positie ver weg zocht om de personages die over de vele akkers liepen te vangen. En vooral te onderstrepen hoe klein en kwetsbaar een kind is in het grote universum dat de wereld heet.

Net zoals in het uit 1989 afkomstige Cinema Paradiso, delen de Spanjaarden net als de Italianen een passie voor film. Traditiegetrouw stroomt een gemeenschappelijk verenigingsgebouw dan ook vol als een organisatie de film Frankenstein (1931) aan de mensen in het dorp distributeert. De jongere kijkers nestelen zich voorin op de grond vlak bij het scherm, terwijl de oudere bewoners een stoel hebben meegenomen van thuis uit. Het dorp is bijna uitgestorven, omdat men zich ophoudt in de bioscoop. Onder hen bevindt zich ook de jonge Ana Torrent met haar oudere zus. Een belangrijk vraagstuk uit Frankenstein, dient vervolgens als rode draad in de rest van de film. Waarom wordt iemand die een ander helpt vermoord? Symboliseert tevens het oorlogsvraagstuk waarom mensen elkaar iets aandoen.

Jonge Ana Torrent is zichtbaar geraakt door de film en als ze samen met haar zusje haar stoute schoenen aantrekt om een afgelegen waterput met schuurtje nader te verkennen verkrampt ze. Ana lijkt mede dankzij haar jonge leeftijd nog niet zo goed een onderscheid te kunnen maken tussen waargebeurde dingen en fictie. De rest van de film balanceert constant op deze lijn. Zijn bepaalde gebeurtenissen die Ana waarneemt echt of niet? En wordt haar beeldvorming niet gemanipuleerd? Doordat een moment op haar netvlies staat geplakt en ze haar gedachten nergens anders meer op kan projecteren? Als ze bv. denkt dat haar zus dood op de grond ligt. Wordt dit moment extreem uitvergroot.

De muziek in de film is ouderwets maar perfect gedoseerd. Prachtige klanken, gelukkig geen bombastische score die het fraaie, op meerdere manieren te interpreteren verhaal goed gedaan zou hebben. Mooiste moment is als de vader van Ana met zijn koets de goude horizon tegemoet rijdt. De vluchtpoging van Ana mocht er echter ook zeker wezen.

Rustige film die niet voor iedereen weggelegd is, simpele weergave van het dorpsleven. Er wordt veel aan de verbeelding overgelaten. Voor sommige zal het te fragmentarisch overkomen. Fraaie film waarin het monster van Frankenstein tot leven komt in de fantasie van een meisje. Dikke 4*

avatar van Baggerman
4,0
Wouters schreef:
Blinde aankoop maar zeker geen spijt van


Haha, voor mij ook!

Prachtige mysterieuze film. Volgens mij is deze film ook zeker een inspiratiebron voor Guilermo del Toro's El Espinazo del Diablo en El Labirinto del Fauno! Net als in deze film zitten ook die boordenvol symboliek.

Net als in Cria Cuervos zijn de grote ogen van Ana Torrent hier weer een absolute meerwaarde. Schitterende en unieke performance van zo'n klein kindje!

Prachtig de scène bij het kampvuur!

Ik zit nog wel te filosoferen over de 'traumatische ervaring' die Ana in de film na het weglopen had doorstaan. Was het de dood van de deserteur? Hallicunaties na het eten van de giftige paddenstoel? Of was ze sexueel misbruikt door iemand (die ze in haar fantasie of door de paddenstoel aanzag voor Frankenstein?

avatar van Madecineman
4,0
Madecineman (moderator)
Mooie en unieke doch enigszins stroeve en sombere film.

Eigenlijk vielen mij de punten die Baggerman hierboven al aanhaalt tijdens het kijken ook op. Heeft Del Toro deze film ook gezien en zat hij hiermee in gedachte tijdens het maken van El Laberinto del Fauno? De geweldige grote bruine ogen van Ana, die als kind een bijna unieke acteerprestatie geeft (maar ook de rol van de oudere zus Isabel is zeer sterk). En wat gebeurde er tijdens de laatste vlucht van Ana? Zelf denk ik toch dat het de combinatie van de hallucinerende paddenstoelen en de dood van de deserteur waren die haar het trauma bezorgde.

De hele film straalt een zeer mooie soberheid uit. Zoals de landschappen, het dorpje en het grote landhuis in beeld worden gebracht is werkelijk prachtig en naargeestig tegelijk. De eenzaamheid en desolatie valt bijna als een verstikkende deken over de kijker heen. Ontsnappen aan de beelden die voorgeschoteld worden is dan ook haast niet mogelijk er zit vaak zoveel droefheid in.
En ondanks dat er regelmatig niet veel gebeurt op het scherm gaat er toch een bijna hypnotiserende kracht vanuit. Minutenlang geconfronteerd worden met close-ups of juist vergezichten, die slechts de suggestie wekken dat er wat gebeurt precies buiten beeld. Als kijker krijg je dit dan slechts mee door het geluid (wat extreem belangrijk is in deze film), subtiel schaduw en lichtspel of starende ogen. Je krijgt daarnaast ook niet bijzonder veel mee over de belangrijkste karakters maar bij allemaal heb je het idee dat ze een zwaar geheim meedragen (Waarom slaapt de vader zo slecht? Heeft de moeder een minnaar? Waarom is het oudere zusje soms zo gemeen?). Uiteindelijk lijkt alleen Ana wel onschuldig te zijn. Het werkt uitermate beklemmend en mysterieus.
Het verstrijken van de tijd in deze film lijkt haast ongrijpbaar als een geest. Prachtige scènes die wel lijken te balanceren op de grens van droom en werkelijkheid zoals met de kat en het bloed, het doodhouden van het zusje, de ontmoeting met het monster, die eenzame stoomtrein. Ik zal ze niet snel meer vergeten.
Ook de muziek blijkt schitterend in zijn eenvoud en draagt mooi bij aan het sobere karakter van de film.

Geen gemakkelijke film maar wel eentje die zeer de moeite waard blijkt te zijn en waarbij het drama waarlijk oprecht is. 4 ruime sterren.

avatar van The One Ring
3,5
Phoenix schreef:
Erice was een groot fan van schilders als Vermeer en Pieter de Hooch en dat is duidelijk te zien. Elk shot is tot in de puntjes afgewerkt en haast een schilderij opzich, vandaar ook dat het vaak lang wordt aangehouden. Lichtval door ramen (Vermeer) en doorkijken in het huis (de Hooch) maken van elk shot weer iets bijzonders, om nog maar te zwijgen van de bij vlagen verbluffende kleuren en vergezichten moeiteloos gecombineerd met close-ups.


Ah, dus ik was niet de enige die dit opmerkte. Tijdens het kijken van de film werd ik geregeld herrinnert aan oude schilderijen van Nederlandse meesters, maar ik wist niet of dit toeval was of niet. Kennelijk niet. Visueel is de film geweldig en veel beelden zullen me wel lang bijblijven.

Toch weet de film het voor mij niet helemaal waar te maken. De zoektocht van Ana naar geesten en Frankenstein vind ik boeiend, maar de rest eromheen wist mij niet echt te pakken. Met name de moeder en haar mogelijke affaire vond ik een overbodige toevoeging die zelfs de sfeer voor mij brak. De oudere zuster vond ik daarnaast bij vlagen wat irritant. De vader boeide mij meer, maar hij blijft toch wat aan de oppervlakte. Over Anna Torrent echter geen kwaad woord. Ze speelt echt verbazend goed.

Een ander probleem is dat de film op mij te cryptisch overkwam. De symboliek leek wat belangrijker dan menselijke emoties. Dat zie ik nooit graag. Ook lees ik hier en op IMDB dat het feit dat Franco heerste zeer belangrijk is voor de film al heb ik dat er zelf totaal niet uitgehaald. Verder dan dat er een soldaat in voor komt kom ik niet. Mis ik iets heel belangrijks?
3*

4,0
Kan me eigenlijk alleen maar aansluiten bij de reacties hierboven. Evenals de meeste hier heb ook ik genoten van de sfeer en een aantal prachtige scenes in de film. Begin waarin de kinderen Frankenstein kijken, over vuur heen springen en de vlucht van de kleine Ana Sowieso vond ik Ana fenomenaal. Verder ben ik het wel gedeeltelijk met Kos eens dat er niet al te veel gebeurt en ook de franco elementen heb ik er niet in herkent. Dat doet echter niet veel af aan de kwaliteit van de film. Prachtig geschoten, prachtig geacteerd en bijzonder sfeervol.

4*

avatar van JJ_D
2,0
Dat Erice wel wat heeft met de Nederlandse meesters, daarvoor hoef je geen expert in de schilderkunst te zijn. De grootste troef van ‘El Espiritu de la Colmena’ is voor mij zonder meer de prachtige fotografie: zowel de landschappen als de portretten hebben bij deze debutant een fascinerende, verstilde schoonheid, maar daarmee heb je nog geen goeie film natuurlijk.

Ik lees hier op het forum veel over symboliek, maar die zit voor mij te diep onder het oppervlak om er werkelijk iets aan te hebben. Het gebrek aan feitelijke gebeurtenissen, het feit dat de film geen tempo lijkt te vinden en gewoon verder sluimert, ervaar ik als bijzonder storend. Al na het eerste kwartier had ik het gevoel dat geen van de personages me echt zou kunnen boeien (een vrees die gegrond zou blijken), en net zoals bij ‘Cria Cuervos’ (om een enigszins verwante film aan te halen) vind ik de leefwereld van kinderen een weinig boeiend uitgangspunt om iets over mens en maatschappij te vertellen.

Om de mystieke sfeer gewaar te worden was ik misschien al te zeer ingedommeld (al poogde een wankele soundtrack nog af en toe om ons bij de les te houden), waardoor de enige kracht van de film helaas beperkt blijft tot de cinematografie.
Om kort te gaan: een film die meer maturiteit vereist dan ik nu bezit. En mijn oprechte excuses aan alle filmliefhebbers die nu ongetwijfeld beledigd zijn.
1,75*

avatar van Norma
4,5
Een fraaie film had ik zeker wel verwacht, maar de schoonheid van deze film overtrof elke verwachting. En dan heb ik het eigenlijk niet eens over de prachtige manier waarop alles in beeld wordt gebracht. Die is overigens zeker wel noemenswaardig, want sommige shots zijn werkelijk om in te lijsten. Een sobere meisjeskamer met weinig meer dan twee ledikanten en een kast met wat speelgoed…een deur die opengaat, een kat die naar binnen sluipt, de lichtval precies goed…zo eenvoudig, zo doeltreffend, zo mooi. Om nog maar te zwijgen van de sterke scène die het inluidt....Maar hoe schitterend ook, dit is niet wat me uiteindelijk ademloos deed toekijken.

Er zat gewoon zoveel ongrijpbaars in wat me echt iets dééd. De scène met de moeder, die zich slapend houdt…tergend lang, zo weinig onthullend en tegelijkertijd zo veelzeggend. Daar kan ik me volledig in verliezen. De spelende meisjes, zo ongedwongen, ik geloof dat ik daar alleen al urenlang gelukzalig naar had kunnen kijken. Ik vind het knap hoe sommigen de film zo kunnen analyseren, want ik werd veel te veel opgezogen in de wondere wereld van een sprankelend klein meisje om hier nu helder uiteen te kunnen zetten waar El Espíritu de la Colmena naar mijn idee nou echt over ging. Het roept in ieder geval herinneringen op naar het verlangen naar sprookjes, naar avontuur, naar oprecht geloven in onvoorwaardelijke goedheid, dat je als kind nog hebt.

Een plekje in mijn top 10 gaat hij zeker krijgen, een plekje in mijn hart heeft hij inmiddels.

avatar van eRCee
3,5
Het valt me op dat Spanje een topland is als het aankomt op films waarin kinderen centraal staan. Of in ieder geval hebben veel van dat soort films spaanse invloeden (Cria Cuervos, Marcelino pan y Vino, Io Non Ho Paura (hoewel eigenlijk meer Italie), El Laberinto del Fauno, schieten me zo te binnen).
Ook deze is weer fijn. Met name natuurlijk dankzij de vertederende Ana Torrent en het sterke laatste half uur. De aanloop van El Espiritu de la Comena vond ik wat minder bijzonder, eerlijk gezegd. Inderdaad zijn er mooie shots en is de belichting fraai, maar aan de andere kant vond ik de cinematografie wel wat statisch en de doodssymboliek leek me vrij oppervlakkig. Opvallend trouwens dat Ana Torrent net als in Cria Cuervos zo nadrukkelijk wordt geassocieerd met de dood. Ook verder zijn er aardig wat overeenkomsten met die film (denk aan de scheerzeep versus de make-up scene). Mijn voorkeur gaat uit naar de film van Saura, die vind ik toch diepgaander. Maar mooi is El Espiritu de la Colmena wel.

avatar van Spetie
4,0
Een prachtige film dit.

Ik moet zeggen dat de betekenis van alles voor mij nog niet helemaal duidelijk is, maar het lezen van sommige reacties hier helpt gelukkig al weer een heel stuk.

De film barst welke van de mooie symboliek en kent veel lange momenten zonder dialoog. In sommige films staat zoiets gelijk aan saaiheid, maar bij deze film doet. Bijna elke scene in de film is een plaatje op zich, waarbij de meesten ook daadwerkelijk echt mooie plaatjes zijn. visueel is de film dik in orde dus.

Het verhaal zelf is ook best origineel en Ana Torrent weet daarnaast ook te overtuigen als hoofdrolspeelstertje. Wat een enorm fraaie ooguitdrukking heeft ze, iets wat me op sommige momenten even deed terugdenken aan de hoofdrolspeelster in La Passion de Jean D'arc.

Het moment dat Ana het monster van Frankenstein ook daadwerkelijk ziet vond ik wel ontzettend mooi. Schitterende scene wat mij betreft en zo zijn er nog wel meer. Ik ben benieuwd of ik met een herziening er nog wat meer qua betekenis uit zou kunnen halen. Sommige beelden blijven ook lang hangen en dat is eigenlijk altijd een positief teken bij een film.

Voor nu een dikke 4,0*

avatar van arno74
5,0
Een mooie film, die rustig begint (en blijft) en je zomaar opeens aan de buis gekluisterd houdt. Mijn eerste indruk was dat zowel de beeldkwaliteit als de geluidskwaliteit inmiddels gedateerd zijn. En, al is dat in technisch opzicht mischien wel zo, ik kwam er al snel achter dat daar inhoudelijk geen sprake van is. Er gebeurt weinig, vrijwel niets, maar het is wel adembenemend. En wat er gebeurt moet je meer dan eens tussen de regels door zien. Dat er vrijwel niets gebeurde was dan ook mijn eerste indruk, want achteraf gebeurt er eigenlijk, tussen de regels door wel heel veel.

De kinderlijke onschuld, het inmens (of onmenselijk) grote contrast met de gruwelen uit de burgeroorlog die zich in die tijd (v.a. eind jaren '30) afspeelde, de prachtige plaatjes van het dorre Castillië tijdens de winter, de meesterlijke regie, en het acteerwerk, maar ook de muziek, maken dit toch wel een heel bijzondere film. De stilstaande shots deden me ook aan Amour (2012) denken, waar Haneke ook gebruik maakt van schilderijen om sfeer aan de film toe te voegen.

Een voorbeeld voor toekomstige filmmakers van hoe je met weinig dialogen, een eenvoudig verhaal, en met weinig middelen zoals een landschap, licht, schaduw en geluid, voldoende hebt om een meesterwerk te maken.

Een van de meest ingenieuze en pakkende momenten wat de muziek betreft is op het punt dat de twee meisjes richting de schuur gaan, dat beeld wordt begeleid door de mooie muziek uit een oud en (in Spanje) beroemd kinderliedje: Vamos a contar mentiras, vertaald: we gaan leugentjes vertellen. Dit liedje speelt op het moment dat Isabel, die weet dat geesten niet bestaan en dat films fictie zijn, haar zusje gaat vertellen dat er een geest woont in die schuur.

In de film zien we een gevangene, volgens mij een verzetsstrijder, die terugkomt. Ik ben ervan overtuigd dat het hier om de geheime minnaar van de moeder gaat. Zij hoopt dat hij ooit komt schrijft ze, en na diens dood verbrandt ze haar volgende brief aan hem.

De trauma van Ana ontstaat volgens mij doordat ze ziet hoe haar vader de horloge weer heeft die zij (in de jas) aan die man in de schuur gaf, en vervolgens ziet ze het bloed in de schuur, waardoor ze denkt dat haar vader die man heeft vermoord, en slaat ze vervolgens op de vlucht.

Symboliek is er genoeg in de film, al vraag ik me af of iemand in staat is om alle symboliek te zien (ik zeker niet). En ook de kritiek op het Franco-regime, die niet geuit mocht worden toen deze film werd opgenomen vergt wellicht dat men meer dan eens kijkt om dat te vinden.

Nieuwsgierig kwam ik via google uit op de site van de universiteit Complutense van Madrid, waar een doctoraalscriptie (2012) van Isabel Arquero Blanco te vinden is, waarin ze het creatieproces van de film ontleedt: Descriptieve studie van "El Espíritu de la Colmena" (24MB). In het Spaans, voor wie het interesseert (heb het overigens (nog) niet gelezen).

Op andere webs vond ik beweringen over de titel ("de geest van de (bijen)korf") die menen dat het dorp de bijenkorf is, waarin de dorpsmensen in cellen leven en niet met elkaar communiceren. Alleen Ana kan ontsnappen aan de normen binnen die bijenkorf en is daarom als enige in staat om "de geest" te zien (en op school is zij degene die de ogen op de pop plaatst waarmee het kan zien, ook symboliek). Ikzelf moet daarbij meteen weer aan haar grote ogen denken. Ook schreef men dat de dorre beelden symbool staan voor het grijze Spanje onder Franco.

Zo is er denk ik voor ieder wat wils, en misschien ligt de kracht van de film ook daar, het laat je zien wat je zelf door je eigen ogen wilt zien. Als kijker bepaal je in die zin een beetje hoe de film loopt doordat je de vrijheid hebt om het te ervaren zoals je zelf wilt (diezelfde vrijheid die de personen uit de film, behalve Ana, niet hebben). Zo zie ik het

avatar van david bohm
3,0
Deze Spaanse klassieker bekeken en ik vind hem toch een tikje tegenvallen. Dat de film destijds zo hoog werd aangeschreven en de tijdgeest in ogenschouw nemend kan ik me de hoge waardering evenwel voorstellen.
Het tempo van de vertelling is laag en hoewel ik daar geen probleem van maak, gebeurt er niet veel.
Ana Torrent draagt de film en dat is buitengewoon knap. Het verlegen maar dappere meisje Ana heeft een enorme uitstraling en een expressief gezicht. De symboliek ligt in deze film voor het oprapen en is veelbesproken.
Niet mijn favoriete Spaanstalige film.

avatar van Vinokourov
4,0
Het uiterlijk heeft deze Spaanse film al meteen mee, want dat zag er mooi uit: veel warme oranje-achtige kleuren en maar weinig dingen in beeld. Ik ben wel een liefhebber van dat soort cinematografie. In het begin was het echter wat aan de saaie kant en even lastig inkomen. De scenes zijn lang opgezet en er gebeurt eigenlijk niet zo veel, maar na een tijdje heb je wel door dat die scenes stuk voor stuk mooi zijn gefilmd en gaat het plot ook steeds meer aanspreken.

Een jong meisje Ana komt in aanraking met de gevaren des levens en hoe ze ermee omgaat. Zo krijgt ze uitleg over giftige paddestoelen, raakt ze geïnteresseerd in het monster van Frankenstein en komt ze in contact met een gewonde vreemdeling met een pistool. Een stuk fantasie komt ook om de hoek kijken. Je kunt ook vast allerlei analyses en symboliek er op loslaten. Heb ik niet gedaan, want aan de film zelf had ik al meer dan genoeg om geraakt te worden.

avatar van John Milton
4,0
Uiteindelijk langer bezig geweest met het vinden van deze film in fatsoenlijke kwaliteit dan met met het kijken ervan. De blu-ray is lastig verkrijgbaar en de dvd is op de meeste plekken vrij pittig geprijsd. Bovendien koop ik liever geen dvd als er een (gerestaureerde) blu-ray beschikbaar is. Het werd uiteindelijk een potje pindakaas, maar wel van goede kwaliteit.

Na die complete speurtocht was het eerste gevoel toch een vleugje lichte teleurstelling. Er gebeurde heel weinig en de rol van de film en het karakter Frankenstein was veel kleiner dan ik had verwacht. Het is meer een katalysator. Beehive is meer een contemplatieve film. Lang aangehouden shots en weinig narratieve voortstuwing. Maar, zoals arno74 al schrijft, tussen de regels door gebeurt heel veel. Zowel in de wereld van het meisje als de politieke symboliek. Nu ben ik opgeleid als historicus, maar van de Spaanse burgeroorlog en de Francotijd weet ik beschamend weinig. Net zoals Vinokourov heb ik me in de eerste instantie bezig gehouden met de wereld van de film zelf, al kun je vermoedelijk uren googlen naar analyses en theorieën over deze film.

Over de cinematografie is veel gezegd, deze is inderdaad erg stijlvol. Soms wat sober, maar met name de kadrering en warme belichting zullen veel mensen bekoren. Het is in elk geval niet flashy. Triest om te horen dat de cameraman tijdens deze film al blind aan het worden was en zich een aantal jaren later, compleet blind, van kant heeft gemaakt.

Het acteerwerk is zeer goed, maar Ana steelt echt de show. Wow. Die grote, onschuldige ogen en de naturelle manier van acteren (hoewel acteren, ik las dat regisseur Erice gezegd heeft dat het zesjarige meisje geloofde dat het monster echt was) maken dit wat mij betreft een van de beste acteerprestaties van een kind van die leeftijd. Compleet geloofwaardig.

Mijn 4 sterren zie ik als zeer voorlopig, en ik acht de kans bijzonder aanwezig dat dit bij een tweede viewing zal stijgen.

avatar van HarmJanStegenga
3,5
Na het zien van 'Cría Cuervos' las ik direct veel over deze film. Volgens velen zou deze 'El Espíritu de la Colmena' nog beter zijn en Ana Torrent... ja wat moet daar nog over gezegd worden. In beide films is ze betoverend goed. Prachtig dat zo'n meisje de show steelt met haar ogen. Verder is dit een film die je qua sfeer wel moet pakken denk ik. Qua plot is dit nogal mysterieus en ongrijpbaar, veel symboliek en onbeantwoorde vragen. Ik vond 't erg mooi allemaal. Tijdens het kijken dacht ik dat die man in de schuur is doodgeschoten door de vader van Ana, omdat-ie een affaire met haar moeder had. Ana bedankt zicht dat, vlucht.. eet van de paddestoel en sterft. Wat resulteert in het mooiste moment dat ze het monster van Frankenstein ''echt ziet''. Echter na wat denken en lezen kan het ook allemaal weer anders zijn.

Dat is alleen maar mooi. De cameravoering + sfeer zorgt ervoor dat deze film me nog wel even beet blijft houden denk ik. Oh ja, die muziek.. ook alweer zo prachtig. Net als de mooie beelden van de landschappen, het dorpje, ect. waar Víctor Erice ons op trakteert. Moet eerlijk toegeven dat het Franco gedeelde me niet echt bezig heeft gehouden. Ben niet zo van de Spaanse politiek / geschiedenis. Doet verder niks aan deze mooie kijkervaring af. Dikke voldoende voor deze prent, met kans op verhoging in de toekomst.

avatar van BBarbie
3,5
Veel, wat mij betreft iets té veel symboliek in deze mysterieuze film, die van begin tot einde grossiert in prachtige opnamen. Zo'n nietig klein meisje in die wijdse velden; het zijn beelden die beklijven. Daarnaast maakt de haast betoverende aanwezigheid van de kleine Ana Torrent met haar grote ogen in een nagenoeg uitdrukkingsloos gezichtje deze film tot een bijzondere kijkervaring. Erg mooi, maar naar mijn mening niet zo mooi als Cría Cuervos waarmee deze film vaak vergeleken wordt.

avatar van Sol1
4,0
Zeer mooie beelden, deels ook in oranje/gele honingtinten, waarin de (droom)wereld van een kind wordt beschreven. Deze Ana vervult de hoofdrol, met daarnaast als goede tweede haar zus Isabel. De ouders komen wel aan bod, maar niet op de voorgrond. De relaties tussen de ouders zelf (de moeder lijkt een minnaar te hebben, maar dat wordt niet al te expliciet uitgewerkt) en tussen ouders en kinderen zijn niet direct duidelijk, ook al omdat er weinig wordt gesproken in de film.


Net zo goed als Ana de wereld om haar heen mag zien te begrijpen, wordt een flink deel van de interpretatie van het verhaal aan de toeschouwer overgelaten. Die laatste krijgt daarbij met de nodige symboliek te maken, die gelukkig niet kant-en-klaar wordt geserveerd met complete toelichting of nadere verduidelijking erbij.


De rol van Ana wordt voortreffelijk gespeeld door Ana Torrent, die drie jaar later opnieuw positief zou opvallen in Cría Cuervos (1976). Haar grote, open ogen en serene gezicht bepalen ook hier de sfeer.
Volgens de eindgeneriek is de film opgenomen in het dorpje Hoyuelos in de provinvie Segovia, Spanje. Met het landschap er omheen, een perfect decor,
De regisseur Víctor Erice heeft de titel "de geest van de bijenkorf" ontleend aan een opmerking in een natuurboek uit 1901 van de Belgische schrijver Maurice Maeterlinck. De verdere aansluiting tussen film en titel wordt hierbij eveneens aan de toeschouwer overgelaten.

avatar van Onderhond
2,0
Beetje flauw.

Ik liep zelf tegen een enorme tweestrijd op in deze film. Enerzijds zijn er de binnenscenes, waarin ik een hoop van de positieve kritieken zeker herken. Anderzijds de buitenscenes, die daar volledig haaks op staan. Die laatste zijn jammer genoeg nefast voor een film die sterk op sfeerschepping leunt.

Binnen ziet het er allemaal netjes uit. Mooi gekadreerde shots, veel gespeel met licht en een amberen gloed die erg overheerst. Ik vond het er nu ook weer niet uitzinnig mooi uitzien, maar het was wel netjes afgewerkt en qua sfeerzetting kon het wel tellen. Daar komt bij dat Torrent het erg goed doet voor zo jong te zijn.

Jammer genoeg houdt het daarbij op. De muziek is een eerste spelbreker. Nogal vreemd luchtig en weinig passend bij de beelden, waardoor enkele mooie scenes toch aan impact verliezen. Erger zijn de oertrieste buitenopnames, met hun verlebde kleuren en grijze setting die van het mysterieuze bijna helemaal niks heel laten. Het is een jaren '70 film, dus helemaal verbazen deed het me niet, maar ik vond het wel in scherp contrast staan met de rest.

Zo hobbelt de film een kleine 100 minuutjes voort. Hier en daar wat mooie momenten, maar echt lang wordt het niet volgehouden en de sfeer wordt meermaals zonder weinig gene of schroom compleet afgebroken. Gaf mij in ieder geval niet het idee dat Erice volledig op de hoogte was van wat hij juist in handen had.

2.0*

avatar van mrklm
4,5
geplaatst:
Het is 1940 en Ana [Ana Torrent] is onder de indruk van een vertoning van de griezelfilm Frankenstein (1931) waarin vooral de scène met het meisje met de bloemen blijft rondspoken in haar hoofd. Ana's zusje Isabel [Isabel Telleria] weet de vragen die Ana haar stelt over de film te beantwoorden en suggereert zelfs dat ze het monster recentelijk nog heeft gezien! De nieuwsgierige Ana besluit op zoek te gaan naar het monster.

Victor Erice neemt alle tijd om het verhaal te vertellen in een nostalgische film over een tijd en een plaats waar het leven minder snel aan de mens voorbij leek te gaan, maar het is ook een liefdesverklaring aan de onschuld en de kracht van de verbeelding die onze kindertijd kenmerkt.. De beide meisjes zijn ontwapenend en het is opvallend dat één van hen (Torrent) een zeer succesvolle acteercarrière zou hebben en dat de andere (Telleria) nooit meer in een film zou verschijnen. Dit is hoe dan ook een prachtige meditatie die je doet terug verlangen naar de tijd dat je zelf nog helemaal op kon gaan in je dromen en fantasieën zonder je druk te hoeven maken over de dagelijkse beslommeringen.

Gast
geplaatst: vandaag om 10:52 uur

geplaatst: vandaag om 10:52 uur

Let op: In verband met copyright is het op MovieMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.