Inglourious Basterds (2009)

Mensen toch, dit is een Tarantino film! Tarantino heeft één film gemaakt met de titel Pulp Fiction, maar dat zijn toch de hoofdingedriënten van al zijn al zijn films! Pulp EN Fiction, maar dan op een zo meesterlijk cinematografische manier gebracht, dat het grote kunst word.

Een ook veelvoudig verkondigde misvatting in dit forum is dat de film "over" W.O.II gaat. Natuurlijk gaat hij niet "over" W.O.II, het is namelijk FICTIE! Het is een verzonnen verhaal, waar deze keer nazi's, joden en Hitler en W.O.II in voorkomen, en that's it!.. Als je de film met andere ogen gaat bekijken en beoordelen, ben je mijns inziens erg verkeerd bezig. Of ga je elke western beoordelen als een verhaal over de Amerikaanse geschiedenis, elke gangsterfilm als een studie over de toenemende criminaliteit in onze hedendaagse maatschappij?

Ook discussies of dit verhaal realistisch haalbaar zou zijn of niet, zijn volledig misplaatst en doen niets ter zake. Dat ga je ook toch niet beginnen na een Batman of Superman film gezien te hebben??
Hoe haalt men het in hemelsnaam in het hoofd?

Is dit nu een goede film? Ik denk dat je hier, als kritisch filmliefhebber geen negatief antwoord op kunt geven. Alleen al op alle film-technische aspecten is dit weer tot in de puntjes verzorgd, en een karakter zoals Landa neergezet door een meer dan een Oscar verdienende acteerprestatie van Christoph Waltz levert reeds een voldoende op, ongeacht of je het verhaal en/of de stijl of van Tarantino lust. Ben je een Tarantino fan, dan vindt je dit zonder twijfel een goede film.

Is dit een goede Tarantino? Dat is natuurlijk de interresantste vraag. De minder goede punten zijn voor voor mij het scenario. Over het algemeen weer erg sterk, maar ik vind dat Tarantino het zich soms wat makkelijk heeft gemaakt in de (voor hem zo typische) verrassings wendingen/plotjes. Meestal komt het er op neer dat er iemand sterft waarvan je (het in een andere film) niet zou verwachten. (Wanneer soldaat/ster Fredrick Zoller tijdens de premiere een bezoekje bracht aan Shosanna in de projectie kamer vond ik bv. wel erg makkelijk en er wat met de haren bijgesleurd.) Ook het feit dat er twee aanslagen, onafhankelijk van elkaar, op hetzelfde doel werden gepland, was een erg veelbelovend scenario-puzzel gegeven, dewelke uiteindelijk op niets interresants uitdraaide. Tsja, of je moest twee met machinegeweren schietende undercovers op een opgesloten, voor het vuur trachtende te vluchten massa nazi's, terwijl er ook nog enkele bommen ontploffen, een geniale afwikkeling vinden. Ik vond het zelfs te dwaas om hylarisch te vinden.

Ik vind wel dat Tarantino het zichzelf niet makkelijk gemaakt heeft om zijn verhaal in deze context te plaatsen. Blitse, scherpe, grappige dialogen en hippe scenes onder marginale onderwereldfiguren lijken me makkelijker te schrijven dan voor SS'ers en soldaten op een undercover missie in de jaren '40.
Vandaar misschien dat ik hier zo direct toch nog geen "klassiekers" in zie dan sommige ondertussen legendarische scenes/dialogen uit Pulp Fiction of Reservoir Dogs.

En dan is er natuurlijk nog Brad Pitt, die hier niet het personage van Lt. Aldo Raine neerzet, maar van Clark Gable die Lt. Aldo Raine aan het spelen is. Weer een grensgeval tussen kitch en meesterlijk geniaal...

Ondanks enkele minpuntjes in vergelijking met zijn eerder werk, toch weer een meesterlijke film van Tarantino. Ik heb hem nog maar één keer gezien, en momenteel vind ik hem minder dan Reservoir Dogs en Pulp Fiction, maar sterker dan de Kill Bill's. Natuurlijk kan dit bij meerder keren bekijken nog veranderen, want zo'n film is het ook wel weer, eentje om op DVD te hebben en regelmatig nog eens likkebaardend terug te zien.

Christoph Waltz verdient met kop en schouders de Oscar voor Best Supporting Actor. Hij zet zichzelf namelijk op sublieme wijze neer als een vreselijk irritant, eng en hatelijk mannetje, zoals ik van geen ander heb gezien. De meeste acteurs komen ook qua emoties uiterst realistisch over. Een goed voorbeeld is de komische, zenuwslopende scène in de kelder, waar de spanning vanaf bruist. De gezichtsuitdrukkingen van de acteurs spreken daarin boekdelen. Het lijkt me geen makkelijke opgave om te laten zien dat je 'probeert te acteren', naast de rol die je als acteur/actrice sowieso speelt.

Verder had ik niet verwacht dat deze film zo grensoverschrijdend bloederig zou zijn. Zo waren er momenten die niet onder deden voor films als Hannibal, Saw en Hostel. Er is namelijk zoveel agressie tegen de Nazi's, dat het lijkt alsof deze film om persoonlijke redenen is gemaakt. Gelukkig houdt het komische gehalte al dit geweld wel binnen de perken. Al met al heb ik deze film zeer geïntrigeerd gekeken, vooral als het ging om de dialogen, emoties en onvoorspelbaarheid. Met een knipoog naar de spaghettiwestern en de klassieke oorlogsfilm, is dit naar mijn mening één van Tarantino´s betere films.

Boeiend film, maar niet zonder gebreken. Allereerst mag gezegd worden dat de film met deze lengte prima wegkijkt. De lengte van de film is op zich niet het probleem, wel de lengte van sommige scenes. Zeg maar liever de lengte van de dialogen. De opening is geweldig. Je weet nog niet precies waar het naar toe gaat, al was er wel een redelijk vermoeden na verloop van tijd. Van alle muziek die gebruikt wordt in de film is de kippenvel opwekkende uitbarsting van Morricone's klanken van Il Segreto del Sahara in deze scene het absolute hoogtepunt. Alleen dit soort scenes keren een enkele keer terug met soortgelijke uitkomst. Praten om het het praten, maar wel toewerkend naar een doel wat de kijker allang begrijpt. Jammer. Geen dialogen met pit die echt bijblijven, maar langgerekte, onfunctionele dialogen. Het blijft weliswaar boeiend dankzij de verdienste van een acteur als Christoph Waltz. De vraag is ook of sommige scenes nog wel zo interessant zijn om meerdere malen te zien.

Ook is het exploitatiegehalte, waar ik toch wel op gerekend had, haast ingetogen te noemen. Tarantino koos teveel voor kleine losse filmpjes, waarin het eskader relatief weinig bezig is. Was Tarantino niet de man die zei een Dirty Dozen, Quel Maledetto Treno Blindato (en nog enkele) te willen maken met een groep soldaten die moordend de dag doorbrengen? Het zit er wel in, maar te veel verspreid en te kort.

De zoveelste western knipoog met dito muziek hebben nu ook wel weer gezien. Sommige muziek werkt wel , andere niet.Overigens zijn de hoeveelheid referenties voor mijn idee veel duidelijker te herkennen dan in vorige films. Of wat te denken van de onvermijdelijke confrontatie tussen Shosnanna en Landa? Die had gewoon plaats moeten vinden. De oplossing is nu een vrij simpele en geen eens zo krachtige: een Revolver referentie met Un Ami van Morrricone. Dat past perfect bij mensen die niet zonder elkaar kunnen, maar toch elkaar van kant maken. Hier zijn het nu niet echt bepaald karakters die iets met elkaar hadden, iets wederzijds voelde.

Een tweede kijkbeurt valt stukke beter.

In de bioscoop overviel 'Inglourious Basterds' me een beetje. Scalperen, persifleren en shockeren, het was allemaal prima. Maar het dehumaniseren van de Nazi's en het afwijken van historische feiten waren toch wel een strop in mijn maag. Een tweede kijkbeurt lost alle problemen echter op.

Wanneer je Tarantino (ik ben nog redelijk nieuw met zijn werk) gewoon zijn verhaal laat vertellen, en je laat overdonderen door de detail en de lol er van, wordt IB op eens een van de beste films van het jaar. Geniaal hoe lang sommige scènes gerekt worden om de kijker vooralsnog in de ban te houden van wat er komen gaat. Onverwachte plotwendingen en een spetterend einde maken dit een fantastisch filmgebeuren dat niet snel zijn gelijke kent.

4,5 verhoogd van een 4,0

Hoewel de trailer het idee geeft een actiefilm te zijn, is het dit niet echt. Dan kan de film zwaar tegenvallen, dus pas op!

Het is een goede Tarantino film, leuke rol van Brad Pitt (die kop van hem ) Leuk verhaal. Weer een mooi scenario, daar is hij toch een van de beste in.

Precies jouw verhaal sluit heel goed aan op de andere kritieken over deze film. De lange dialogen zijn precies juist de stijl van Tarantino. Dit is wat hem anders maakt dan de meeste regisseurs. Hij speelt met tempo, muziek, geluid en haalt komedie uit de meest gruwelijke scenes. In mijn ogen een briljante regisseur en ik vind deze film één van zijn meesterwerken sinds Pulp Fiction. (True Romance vond ik ook geweldig maar daar had hij alleen de screenplay geschreven).

In de paar lange scenes (dialogen) gaat het lang niet alleen om het verhaal. Het is een soort moderne kunst waarin de kracht van Tarantino werkelijk tot uiting komt. Men denkt vaak op Moviemeter dat een film altijd om het verhaal gaat. Een goede film is een vorm van kunst (de meeste Hollywoodfilms zijn echter puur commerciëel) net zoals een goed boek en goede muziek. Toch denken de meeste bij kunst alleen aan schilderijen, beeldwerken etc. Het verhaal vind ik prachtig in deze film en ja je hebt gelijk dat het in een 3 kwartier ook wel uitgelegd kan worden, maar van die films zijn er al zoveel... Ik zou je willen aanbevelen de andere films van Tarantino te kijken. Met name Reservoir Dogs en Pulp Fiction. Moet je wel waarschuwen dat ook in deze films het verhaal ondergeschikt is aan de dialogen tussen het ijzersterke acteurs zoals je dat in deze film ook vond, maar daarom is deze film dan ook geweldig!

Ik heb de film net gekeken, en hij hoort terecht bij de top films van het afgeloppen jaar, als het nr.1 moet zijn weet ik niet, maar zeker top 3. Het einde van de film gaf me een glimlach....

Vreemd om de gigantische positieve reacties te vergelijken met de gematigde (of overwegend negatieve) reacties. Vrijwel overal in de positieve reacties wordt de geniale Quentin Tarantino invloed geroemd, terwijl de negatieve reacties juist bestaan uit waarheden die de film an sich beschouwen en niet de regisseur.

Ik hang hier ergens tussenin, enerzijds kan ik de film wel waarderen als zijnde 'een Tarantino', echter kan ik me hier anderzijds ook aan ergeren, omdat de film niets meer brengt dan dit. De 'ellenlange-dialogen-tussen-absurde-personages-formule' is bij mij dan ook een beetje uitgewerkt inmiddels.

Als je deze film beschouwt als een confronterend en shockerend verhaal die de hele tweede wereldoorlog in een ander perspectief stelt kun je zeggen dat de film daar redelijk in slaagt. Het verhaal en de uitwerking hiervan, en dan vooral de voorspelbaarheid en het afwezig blijven van enige spanning, met uitzondering van de eerste scène, vallen mij echter zwaar tegen, om nog maar te zwijgen over de opendeurhumor die af en toe wordt gebruikt.

De eerste scène is qua spanning het hoogtepunt van de film, en voor 153 minuten is dat toch best bedroevend. Bon giorno, twee-en-half.

Mooiste aan de film zijn de lange scenes waarin karakters rond een tafel zitten en psychologisch oorlog voeren, terwijl de spanning stijgt en stijgt. Hier lijkt Tarantino's hart het meest naar uit te gaan, en in deze opstelling komt zijn stijl het best tot haar recht.

Het geweld en dik aangezet drama dat de rest van de 2 1/2 uur opvult is vaak ergerlijk dom en onsubtiel (misschien ligt het aan de aanwezigheid van Eli Roth?), en al met al is Inglorious Basterds een nogal belachelijke film.

Vermakelijk, maar belachelijk.

Vooral voor fans van South Park en dat soort dingen, dus, maar gelukkig voor Tarantino zijn die er miljoenen.

Ik vond de film enorm tegenvallen. Heel jammer.

Ik had hoge verwachtingen van deze film en daar zal het ook zeker wel aan liggen dat ik hem niet goed vond.

Maar buiten dat... Er zaten leuke stukjes in, maar verder vond ik het veel geklets, weinig actie.

Eindelijk gezien na alle commotie eromheen. Mooi verhaal, vooral Tarantinos opvallende draai aan de geschiedenis en een paar leuke filmverwijzingen en knipogen naar genres. Maar het minder gewaardeerde Death Proof vind ik toch een geslaagder en boeiender genre-ode.

Gelukkig zijn er wel een paar erg goede scenes zoals op de Franse boerderij, de spelletjes in de kroeg (de letterlijke spelletjes en het sluwe spelletje van de majoor) en vooral de finale in de bioscoop wanneer het doek met de lachende Shosanna in vlammen opgaat. En Walz is werkelijk geniaal als de doortrapte Hans Landa.

Van de soundtrack had ik wel (veel) meer verwacht gezien de tijdsperiode en locatie, dat verbaasde me echt. Ook de dialogen vind niet altijd even gevat en Brad Pitt valt me behoorlijk tegen, is ook blijkbaar niet zo goed met accenten (waar hij in Snatch. nog mee weg kon komen in de rol van een onverstaanbare pikey).

Jammer dat ik op een of andere manier toch niet 'gegrepen' kon worden, misschien omdat de aanloop naar bepaalde gebeurtenissen lang duurde of omdat de humor me niet altijd aansprak. Toch wel een klein teleurstellinkje als liefhebber van Tarantinos andere films, hoewel 3,5* natuurlijk niet slecht is, maar je kijkt er onbewust extra kritisch naar. Voor de rest lijkt me alles wel zo'n beetje gezegd op 113 pagina's en in 125 meningen..

Wat heb ik een medelijden met Quentin Tarantino! De man gaat er altijd zo prat op dat hij een groots filmliefhebber van foute films is, maar ondertussen is hijzelf naar het niveau afgedaald van een regisseur van brave films, om de mainstreamklant in alles tegemoet te komen. Tarantino is meer dan ooit verliefd op zijn eigen dialogen en toont daarmee zijn incompetentie aan om van Inglourious Basterds een geslaagde komedie in oorlogstijden te maken.

Alle types kleuren nooit ècht buiten de lijnen. Zij maken zich wel schuldig aan overacting, maar er is genoeg dialoog waarbij de humor ver te zoeken is zodat het allemaal nog betrekkelijk serieus overkomt. Hitler is een grappig personage in deze film, maar wordt bijna helemaal vergeten. Hans Landa is ook een type met potentie, maar het komt er maar zelden uit. De rest bakt er nog minder van.

Het is tekenend dat juist Mélanie Laurent, in de rol van iemand die uit is op revanche, de beste scenes voor haar rekening neemt. De rol van de basterds was nogal onderbelicht en wat eendemensionaal neergezet, slechts het moment waarop ze Hans Landa in dachten te kunnen palmen door zich voor te doen als lui die Italiaans spraken ''wat een grove misrekening bleek te zijn'' was echt grappig.

Quentin Tarantino had de naam dat hij dialogen tot pure amusatie kon verheffen, zoals in Reservoir Dogs en Pulp Fiction. Jackie Brown en Kill Bill stonden dankzij een combinatie van dialoog, personages, geslaagde muziek en een wraakverhaal garant voor bovengemiddeld(e) vermaak/actie. In Inglourious Basterds lijkt veel inspiratie te zijn opgedroogd ( getuigen de simpele muziek die eenvoudig associaties oproept met westerns ), is de actie wat matig maar bovenal ondervertegenwoordigd te noemen en is het vooral het wraakverhaal van Mélanie Laurent, die deze film de moeite waard maakt. De laatste scene in het cinemacomplex is als een kers op een taart. 3*

Ik heb hem 2 x in de bioscoop gezien en ik vond hem geweldig. Meest brute scenes hebben mij ook enorm aan het lachen gemaakt... zeker een aanrader!!!!!

Ja die spanningen!, in deze film daar kun je wel een topic apart voor houden.. die heb ik niet eerder zo in een film meegemaakt.

het word gewoon eng

Tarantino laat zien dat hij veel films kan maken met allerlij gerne's

Ook deze film is erg goed ook als is het een verzonnen verhaal.

Acteurs zijn goed in hun rol.

4,5 ster

Verhaal: 2

Muziek: 2

Tekst: 2

Regie: 2

Acteerprestaties/overige: 2

Totaal: 10/10

Weer een geniale Tarantino film. De dialogen zoals in PF zijn niet echt aanwezig, maar maakt de film daardoor niet minder goed. Toch zitten er wel goede dialogen in, anders kun je het geen Tarantino film noemen, ook al heeft hij m geschreven en geregisseerd.

Toen ik de trailer zag dacht ik dat Tarantino een fout had gemaakt door Pitt te casten voor de rol, maar het is nu voor mij duidelijk dat hij zeer goed weet wie zijn personages moeten vertolken.

Al sinds de bioscooprelease regent het lofuitingen, volgen velen ook het meesterwerk van QT. Inglourious Bastards is voor mij het bewijs dat Kill Bill Vol 1 en Pulp Fiction lucky hits waren, want na de modale films als Jackie Brown, Reservoir Dogs, Kill Bill Vol 2 en Death Proof komt hij nu met zijn slechtste film in zijn carriere.

Inglourious Bastards is vooral een aaneenschakeling van foute keuzes, cinematografische onkunde en verhaaltechnisch is het niet meer dan wat los zand, Tarantino weet hier geen flowend geheel van te maken. Vervelende personages, Tarantino probeert weer te geforceerd hip te zijn en ook qua dialogen rammelt het aan alle kanten, totaal onboeiend. Tarantino is op elk vlak voorbij gestreefd door Guy Ritchie. Tarantino wilt allerlei kanten op maar vergeet een keuze te maken welke kant hij nou op wil. Ook passeren er teveel personages de revue waardoor het nogal onsamenhangend aanvoelt. De intro in dat Franse huisje, de introductie van de Basterds, Christoph Waltz, de kleine bijdrage van Mike Myers en Brad Pitt zijn eigenlijk de enige factoren die nog enkele lichtpuntjes zijn. Qua soundtrack heeft Tarantino nooit weten te overtuigen en dat dat is hier niet anders maar daar stelt hij niet teleur, had niet anders verwacht eigenlijk. Het camerawerk is wel in orde maar ook niet bijzonder en visueel is het allemaal ook vrij pover, toch erg jammer. Wel dubbel gelegen toen Waltz in het Italiaans tegen Pitt ging praten en dan die gelaatsuitdrukking van Pitt ; priceless.

De storyline lijkt ook totaal niet goed uitgewerkt, vooral hier slaat Tarantino de plank volledig mis in de afwerking. De aandacht wist ik er totaal niet bij te houden vooral omdat de lange gespreksstoffen weinig impact hebben. Behoorlijk saai, wel veel detail maar de inventiviteit is nihil en zoals al eerder gezegd is het gewoon totaal niet boeiend. Tarantino beheerst zijn gevoel van timing totaal niet meer. Het blijft jammer dat Tarantino teveel zijn best doet om hip te zijn. Film begon aardig maar resulteert in de overige 80% van de film in een enorme farce. Weer weet Tarantino te presteren een hommage te maken zonder dat het eigenlijk een hommage is. Ik wil graag nog geloven dat Tarantino één van de meest talentvolle regisseurs out there is maar zijn krediet heeft ie nu wel verspeeld, ondanks Kill Bill Vol. 1 en Pulp Fiction. Ik ben totaal niet te spreken over Inglourious Basterds, een pretentieus niemandalletje. De troon is voor Guy Ritchie, hands down. Jammer dat QT het zo ver heeft laten komen. Net geen 0,5*, hij mag Waltz en Pitt op zijn blote knietjes danken.

Goede film. Wel vind ik dat het tempo af- en toe echt hoger had gemogen, en dat er wat meer echte cinematografische foefjes toegepast hadden kunnen worden. Het camerawerk is heel erg klassiek en bekend, en getuigt niet van echte durf. Ook was de muziek niet zo goed. Te weinig aanwezig in de film.

Echter staan daar wel de geweldige rollen van Christoph Waltz en Mélanie Laurent tegenover. Ook Brad Pitt deed het prima. De dialogen zijn scherp, en altijd leuk om te zien gebeuren. Desondanks is het niet een film die zich de beste film ooit mag noemen, want daarvoor mist het toch wel aardig wat diepgang en kleine dingetjes wat de echte top wel heeft.

4*

Inglourious Basterds


Echt weer zo een lekker Tarantino film. Dat betekent lange dialogen goeie soundtrack en goeie acteerprestaties. De dialogen waren vond ik bij deze film iets minder dan bijvoorbeeld bij Reservoir Dogs en Pulp Fiction. Wel had het weer een paar goeie stukken zoals het beginhoofdstuk en ik het cafe.

De acteerprestaties waren prima Christopher Waltz was geweldig als officier Hans Land. Pitt was niet super maar zette ook wel een leuke rol neer. Leuk was ook om te kijken naar Diana Kruger en Eli Roth.


Ook heeft de film heelwat humoristische momenten zoals de pijp in hoofstuk 1 en de sexsscene van Goebel met zijn secrataresse.

IG haalt niet het niveua van Reservoir Dogs en Pulp Fiction maar kan zich makkelijk meten met films als Kill Bill

Als Tarantino liefhebber de film geabsorbeerd. Dit zonder me te bekommeren om historische correctheid; wel in het achterhoofd houdend dat het een Tarantino is... Ik heb genoten. Christoph Waltz (Hans Landa) was een van de rode draden wat mij betreft.

Ik bekommer mij niet over historische correctheid; ik bekommer mij net zo min over het uitwerken van persoonlijkheden (alhoewel ik tevreden ben over de hoofdpersonen) . Ik geniet vooral van de enorme gedetailleerdheid en de emotie die ik heb ervaren in de film.

Zonder te kunnen benoemen wat ik mis in de meeste andere films, vind ik het terug in Tarantino... Is dit duidelijk?

Ik waag me niet aan het geven van een 5 of een 1 (dat zijn vast hele kundige recensenten) , maar zal Inlourious Basterds zeker opdringen aan mijn naasten....

Eindelijk eens een film over WOII vanuit een ander perspectief. Een typische Tarantino prent met de nodige geniale dialogen en absurditeit.

Kolonel Hanz Landa for president! Het feit dat hij zijn talen aardig beheerst maken zijn acteerprestaties eens zo sterk. Eigenlijk vond ik bijna iedereen hun rol goed invullen. Er zat zowel de nodige humor als spanning in. Eén van de betere films van 2009 wat mij betreft!

Knappe Française trouwens die Mélanie Laurent.

ondanks dat ik enorm heb genoten van de film, vind ik dat hij zeker niet meer verdiend dan het gemiddelde dat hij krijgt op MM. de begin scene was, zoals velen het met me eens zullen zijn, geniaal! Hans Landa, favoriet, ook zoals iedereen eigenlijk heeft! maar ik vond verder het hele Basterds team errug (fonetisch geschreven) goed!
de BearJew was in zijn solo scenes fantastisch, evenals Stiglitz! De scene in de kelder met Von Hammersmark en de Engelsman was ook fantastisch in elkaar gezet, evenals de scene ervoor met Mike Myers. (cheers, to: Down with Hitler!) Ik had verwacht dat de vuurscene aan het einde minder zou zijn, omdat je na een tijdje voelde dat hij eraan zat te komen, maar met de deuren op slot en de twee 'italianen' al schietend was het toch erg mooi in beeld gebracht. de stukjes met het scalperen vond ik eigenlijk een van de weinige minpunten... owja, ik heb nog 1 minpunt: de scene die ook in de trailer was te zien, die eerste toespraak van Aldo, vond ik uiteindelijk minder mooi... in de trailer was hij zo perfect opgeknipt, met geniale muziek erachter, dat ik onder film zoiets had van, neh...
het vreemde is dat ik onder het schrijven merk dat ik het toch wel een erg goeie film vond!

ipv 4 sterren geef ik toch 4,5 sterren...

verder heb ik (schaam schaam) eigenlijk nog geen films van Tarantino gezien, dus laat ik daar maar eens aan beginnen...

Gisteren Inglorious Basterds gezien en ik moet zeggen dat deze film voelt als een verspilling van een paar uur uit mijn leven. Reservoir dogs, Pulp Fiction en Kill Bill vond ik allemaal heel erg fijn, dus ik ben geen cliché Tarantino-hater of iets dergelijks. Specifiek deze film met dit verhaal vind ik vreselijk. De spanning wordt vreselijk opgerekt met de Tarantino signatuur, prima maar dan moet het wel uitbetaald worden. Dat einde is echt zo niet bevredigend. Het meest voor de hand liggende Chuck Norris einde komt nog uit ook en dan zie je de aftiteling. Ik voel me zwaar genaaid door die goedkope plots. De actie scènes zijn niet schokkend, Brad Pitt is niet grappig, Landa is soms wel grappig, maar daar red je het simpelweg niet mee. Wordt ook een beetje misselijk van die eeuwige underdog wraak verhaallijnen van Tarantino. Ik kan dit soort voorspelbare, eendimensionale films niet meer aan op m'n 27e. Misschien is het meer gemaakt voor de doorsnee voetbalfan die is opgegroeid met een haat voor Duitsers. Zoals de Engelsman in de bijgevoegde link aangeeft, 'Kill Adolf' is kansloos.

Cannes festival review: Tarantino's Basterds is an armour-plated turkey | Film | guardian.co.uk

Dit stukje in zijn review somt het op:

Waar Inglourious Bastards nog zo matig begon, heeft ie mij uiteindelijk kunnen verrassen.

Ik had hier namelijk niet al te hoge verwachtingen van, gezien Tarantino's 'staat' van dienst. Na Reservoir Dogs (aardig) heeft de man enkel matig tot slechte films uitgebracht (alleen Grindhouse heb ik nog niet gezien). En hoewel Tarantino nou niet Hollywoods meest standaard regisseur is, ligt hij me niet zo, mede doordat ik zijn humor niet zo kan waarderen. Op een oorlogsfilm van 150 min met komische noot van zijn hand zat ik dus niet meteen te wachten.

Ik heb hier echter bij vlagen best van kunnen genieten, ondanks het erg matige begin en ondanks Brad Pitt's vreselijk geforceerde accent. Vanaf het moment dat de Basterds geintroduceerd werden, zaten er een paar hele aardige scènes in deze film. Zo'n Landa en zo'n lollige Hitler maken een hoop goed. Ook de dialogen waren over het algemeen goed te doen. Iets waar ik bij Sin City en vooral Death Proof niet bepaald over te spreken was. Ik was vooral blij dat de film niet ging vervelen, waardoor 150 min prima uit te zitten waren.

Wel jammer dat één van de sterkste scènes (café-scène) in een anti-climax eindigt, met een nogal chaotische, rommelige shoot-out.

3.5*

Ondanks dat ik niet zo van de schokkende scènes ben en er voor zo'n tere ziel als ik best veel in zaten, vond ik deze film echt de moeite waard. Zonder had ik 'm zelfs minder leuk gevonden. Leuke rol van Brad Pitt. Verhaallijn vond ik een beetje apart, niet altijd even consistent.

Ik vind dit spijtig genoeg een ontgoocheling. Met zo'n regisseur en met zo'n acteurs had ik echt wel een kaskraker verwacht. Misschien juist door die verwachting dat het wat tegenviel?

Eerst een positief punt. Wat naar mijn mening zeker lovenswaardig is, is dat de hele film opgebouwd is uit een klein aantal, lang durende scenes, die ondanks deze duur toch nooit echt gaan vervelen. Knap gedaan dus!

Wat me tegenviel in deze film was het plot. De film bouwt traag op en dus denk je: "Het 'grote moment' komt nog wel..." maar dan is de film afgelopen en dan heb je zoiets van: "Was dit het nu?" waardoor de kwaliteit van het begin- en middendeel van de film volledig vergeten is en je achterblijft met een teleurgesteld gevoel. Dit heeft mijn eindscore fel naar beneden gehaald... Gelukkig hebben de acteerprestaties de score toch nog wat rechtgetrokken.

Einduitslag: 3/5

Oorlogsfilm en komedie. Het blijken beide genre's te zijn waar Tarantino niet in thuis is. Je kiest ook voor het een of het ander. Na de beginscene vraag je je al helemaal af hoe deze film nog komisch kan worden. Een goede oorlogsfilm was er op dat moment nog wel van te maken. Het enige moment in de film waarom ik echt kon lachen was Aldo's poging om italiaans te spreken. Verder wenig echt grappigs in de film.
Maar een oorlogsfilm maak je niet echt met vooral veel dialogen, daar is echt iets meer voor nodig. De uiteindelijk volstrekt onzinnige pogingen (twee tegelijk nog wel) om de nazi's om zeep te helpen, beide prakitsch ongehinderd door de nazi's, terwijl alle kopstukken er aanwezig zijn. schoppen definitief de stoelpoten onder de film vandaan. De spanning en angst voor ontdekking door de vijand, die je in iedere goede oorlogsfilm tegenkomt, ontbreekt helemaal. Wat overblijft is een film die het op alle punten net niet red.
Ik had vooraf nog goede hoop om eindelijk een echt goede Tarantino te gaan zien. Zowel de trailer, als de wetenschap dat de film mede geïnspireerd was door de klassieke oorlogsfilms, maar dat viel behoorlijk tegen.

Na alle recensies over deze film te hebben gelezen ben ik er eens goed voor gaan zitten.

Het intro van de film beloofde heel wal maar daarna was het snel over.

Dit is één van de slechtste films die ik de tot nu toe heb gezien.

Geen verhaallijn te bespeuren. Alleen die Duiste kolonel was soms wel grappig.

Het verbaasd mij zeer dat deze film genomineerd was voor een oscar.

Ik stelde hoge verwachtingen met deze film van de bekende Quentin Tarantino. Maar deze is jammer genoeg in zijn verwachtingen gefaald. Alhoewel enkele acteurs goed spelen, lijkt het voor mij nochtans op een herhaling van enkele oorlogsfilm die al gezien heb. Qua camerawerk,enzo... vond ik nog redelijk geslaagd. Enkele scènes zijn dan ook goed gespeeld door de acteurs die de film probeert zo goed mogelijk te brengen. Jammer dat de pers zo'n grote verwachtingen schepte over deze film wat hij niet natuurlijk niet kan weten te realiseren.

Jeeeeej, mijn negenhonderdste stem! Ik heb in de tussentijd nog veel meer films gezien maar ik loop héél erg achter met beoordelen.

Dus! Inglourious Basterds! Ik had 'm al gezien toen ie uitkwam, wat heb ik genoten! Tijdens de Meeting in september nogmaals bekeken en laatst gezellig samen met m'n vader op DVD. Dit kan mij gewoon niet vervelen!

Karakters definiëren. Dat is eigenlijk het enige wat de dialogen die Tarantino schrijft doen. Ze vertellen veel over het personage en door deze over dingen te laten spreken die haaks staan op diens bezigheden wordt menig figuur hierdoor extra menselijk gemaakt. Een nieuwe Tarantino, eindelijk de kans om die in de bios te zien! Death Proof draaide niet in Drachten en ik was nog niet goed aan het oeuvre van de beste man voorgesteld toen Kill Bill in de zalen vertoond werd. Inmiddels heb ik zo'n beetje alles uit zijn trukendoos bekeken en ben ervan gaan houden maar ik hoopte dat deze zeer populaire filmmaker nu eens een andere weg zou gaan bewandelen op een aantal punten. De dialoog, bijvoorbeeld. Da's eigenlijk ook wel het enige, trouwens.

Ik wilde dat deze namelijk eens een hoger doen gingen dienen en verdomd! Gebeurt nog ook!

Want wat een spanning zat er in die openingsscène, ondanks dat de recensie in de Sp!ts deze al aan me had verklapt! Bloody Hell! En wat een ontzettend gave mix van drama en komedie bevat deze zevende film van Tarantino; ook aanwezig in bijvoorbeeld Kill Bill, maar het relaas van Shosanna kan ik iets serieuzer nemen dan de wraak van The Bride. Bovendien is laatstgenoemde lang niet zo onschuldig als dit arme Joodse kind.

Hoe dan ook, ik dacht toch echt dat ik de ene na de andere Nazi-slachtpartij aan de hand van the Basterds opgediend zou krijgen. Dat viel me erg mee! Ik had het niet erg gevonden maar was positief verrast dat er zoveel verhaal en ook spanning in zat. Ik ga er zo inzitten dat ik nog op het puntje van mijn stoel zat toen ik hem laatst met mijn vader voor de derde keer bekeek!

Spanning, drama, vermaak. Voor de serieuze filmkijker drie werelden van verschil in veel gevallen maar hier lopen ze perfect in elkaar over. Toppunt van de film is Hans Landa, gespeeld door de voor mij tot dan toe onbekende Christoph Waltz. Bij hem gaan echt alle emoties die de film kunnen opbrengen gepaard. Bij aanvang van de film ontsteekt hij een enorm drama, voorafgegaan aan een enorm intensieve en bloedstollend spannende scène maar zijn vleiende, verraderlijke en cynische karakter brengt me ook vaak genoeg aan het lachen. Tarantino noemde het wellicht het beste personage dat ie ooit schreef en daar kan ik me veel bij voorstellen. Kroon op zijn werk is dan ook dat Waltz er afgelopen weekend met het felbegeerde Gouden Beeldje vandoor ging.

De verdere samenloop van omstandigheden -de Britten gaan zich ermee bemoeien, de beroemdste actrice van Duitsland spioneert al twee jaar voor ze en een simpel plan wordt steeds moeilijker uit te voeren en wordt eigenlijk al voor ze volbracht door de Wraakzuchtige Engel die tevens uitbaatster is van de bioscoop waar de Nazi-Galapremière plaatsvindt- stapelen zich in een rap doch zeer goed te volgen tempo op, compleet Tarantino-style. Leuk dat zijn kenmerken zo goed zichtbaar blijven ook al bevindt ie zich qua spreekwoordelijke arena helemaal op onbekend terrein. Maar dat is het knappe; hij zou zijn stijl ook perfect kunnen toepassen op een film die zich in de ruimte afspeelt, lijkt me zo. De typische Tarantino/Menke cinematografie en montage zijn weer van toepassing en ook de dialogen die worden gesproken zijn onmiskenbaar van zijn hand, hoewel deze nu ook voor het eerst grotendeels voor de spanning zorgen, een aangename verrassing voor mij!

Dat lag natuurlijk ook erg aan de muziek. Die was ontzettend goed gekozen en gemonteerd. Zo bijvoorbeeld de scène in het restaurant waar Shosanna -of eigenlijk moet ik Emanuelle zeggen- geen idee heeft wat haar overkomt als men haar bios uitkiest voor de Grootste Filmvertoning van 't Derde Rijk en ook plots de moordenaar van haar familie achter haar staat! Simpele drumbeat maar die geeft wel geweldig de intensiteit weer waarmee de darmen van Shosanna een disco-party houden!

Tevens vond ik het geweldig dat de film zoveel slachtoffers eist, waaronder mijn grote favoriet Hugo Stiglitz -hoe geweldig werd dat personage wel niet geïntroduceerd! Ik kende diens vertolker, Til Schweiger, slechts als Lucky Luke in Les Dalton, een rol die hij ook ontzettend leuk neerzette. Ik vond het jammer dat we na driekwart van Inglourious Basterds afscheid van hem moesten nemen.

Sorry, ik dwaal af. Enorm veel mensen gaan dood, maar de hoofd-antagonist blijft in leven! Gebrandmerkt weliswaar maar wel in leven! Heerlijk! Hij die de dood het meest verdiende! Magnifiek! Geen cliché einde, zoals met die oversized smurfen, bijvoorbeeld! Maar goed, dat is ook tortilla's met kersenbonbons vergelijken, natuurlijk.

En Brad Pitt wordt dan wel steeds genoemd in verband met deze film maar zo vooraanstaand vond ik hem helemaal niet in de cast. Er was niet één hoofdpersonage; als ik er twee moest noemen dan waren dat Shosanna Dreyfus en Hans Landa, maar niet Aldo Raine!

Ik had gehoopt op een goeie film, kreeg ik een Geweldige! Tarantino flikt 't 'm weer!