Inglourious Basterds (2009)

Na zoveel jaar en tig recensies heb ik hier weinig aan toe te voegen, en heb er eigenlijk ook niet zoveel over te melden. Genietbaar zoals eigenlijk alle Tarantino's, hoewel hij niet tot mijn favorieten zal gaan behoren. Daarvoor gaan sommige scènes, vooral in het midden, toch wel wat slepen, en heb ik vooral niet zoveel zin om hem nog eens op te zetten. Daarvoor is het toch net wat te lang, en qua thema niet echt helemaal wat ik zoek in een Tarantino.

Wel prijzenswaardig en gedurfd dat niet alles geforceerd in Engels is, maar gewoon in Duits en Frans (eigenlijk wel benieuwd hoe dit ontvangen is in de VS, aangezien ze daar nogal bang zijn voor ondertitels).

Brad Pitt behoort niet tot mijn favoriete acteurs, en in deze film was hij eigenlijk ook alleen maar leuk door zijn platte Amerikaanse delivery. Niet heel sterk eigenlijk als je het zo bekijkt, maar goed, it did the job.

Christoph Waltz daarentegen speelt een heerlijke rol, en is een enorme ontdekking. Wist niet dat hij hiervoor slechts in Duitse (tv-)films speelde. Die man is toch wel verdiend in Amerikaanse producties terecht gekomen.

4*

Een ge-wel-di-ge film.

Pitt op zn best. Die man blijft mij verbazen. Maar Waltz verdient in deze film toch wel het grootste compliment!

Hier zit alles in waar ik van houd in een film: actie, geweld, humor, spanning, beetje drama, helemaal top!

Zo zie ik ze graag.

“You probably heard we ain’t in the prisoner taking business, we in the killing Nazi business. And cousin, business is booming.”

Inglourious Basterds is een echte Quentin Tarantino film met een geweldige opbouw, gevatte dialogen, expliciet geweld, veel humor, liefde voor (oudere) films en kleurrijke personages die zich weer in de vreemdste situaties bevinden. Tarantino heeft weer een ongelooflijk inventief script geschreven waarin hij op geheel eigen wijze aan geschiedschrijving doet.

De allereerste scene is gelijk een lekkere binnenkomer. Kolonel Hans Landa (Christoph Waltz) ondervraagt een Franse boer over het verstoppen van Joden in zijn huis. De dialogen en monologen gaan over gastvrijheid, melk, taal, haviken en ratten. Welkom in een Tarantino film. De memorabele personages hebben namen als Hans Landa, Aldo Raine, Shosanna, Donny Donowitz, Hugo Stiglitz, Archie Hicox, Bridget von Hammersmark en de acteurs en actrices zijn in topvorm. Waltz is legendarisch, Brad Pitt is hilarisch en ook onder andere Mélanie Laurent, Michael Fassbender, Diane Kruger, Til Schweiger, Daniel Bruhl, August Diehl en Eli Roth zijn allemaal voortreffelijk. Tarantino's liefde voor oude B-films komt ook goed naar voren in deze film. De oude bioscoop die Shosanna heeft geërfd, de dialogen waarin veel wordt gediscussieerd over oude films en de verschrikkelijk slechte "sluipschutter" film met Fredrick Zoller zijn hiervan voorbeelden. Tarantino heeft zijn verhaal in vijf hoofdstukken opgedeeld en ik heb eigenlijk geen favoriet want ze zijn alle vijf geweldig. Hoofdstuk vijf springt er wel uit omdat dat de conclusie van het verhaal is en er ongelooflijk veel memorabele scènes in zitten maar als je naar mijn favoriete scene zou vragen, kies ik toch voor de barscene in hoofdstuk vier met de Duits sprekende Basterds, Hicox en Bridget von Hammersmark. De opbouw, de ijzingwekkende spanning, de humor (je moet eigenlijk een keer die scene kijken en alleen naar het gezicht van Schweiger staren. Hij gaat steeds bozer kijken maar het is tegelijkertijd ook ongelooflijk grappig met die kaart op z'n voorhoofd geplakt), het geweld, de conclusie.... Heerlijk. Op het moment dat Hicox op de verkeerde manier drie glazen Whisky bestelt voel je de temperatuur in de bar 10 graden dalen en is een uitbarsting van geweld niet ver weg.

Over uitbarsting van geweld gesproken, in het laatste gedeelte gaat Tarantino helemaal los met veel geweld, heel veel bloed en natuurlijk met de bekende Tarantino humor nog steeds intact. Inglourious Basterds is 150 minuten puur kijkgenot. Ongekende klasse.

“Arriverderci”

Na de zoveelste herziening weer helemaal overtuigd dat dit de beste film van Tarantino is. Ik heb de film bij de release tweemaal in de bioscoop gezien en tweemaal enorm genoten. Na een aantal jaren zonder herziening vond ik het toch weer tijd worden om dit meesterwerk op te zetten.

De openingsscène alleen al is een meesterwerkje op zich. De spanningsopbouw is fenomenaal en de climax is perfect uitgevoerd.

Toch moeten er ook enorm veel credits naar Christopher Waltz gaan. Deze rol is echt een van mijn favoriete rollen ooit. Hij zet in die kleine drie uur een personage neer waar je eigenlijk niet van mag houden, maar je toch eigenlijk vaak om moet lachen. Ondanks dat Waltz deze rol hierna vaak heeft geïmiteerd, blijft dit toch zijn beste rol.

Brad Pitt kan niet in z'n schaduw staan eigenlijk, maar zet met luitenant Aldo Raine toch wel een vermakelijk karakter neer. Hij misstaat niet in de film.

Alhoewel de film enorm veel dialoog bevat blijft het me altijd boeien. Het verhaal zit dan ook strak in elkaar en werkt toe naar een enorme finale die me elke keer weer fascineert. Ook compimenten voor de geweldige muziek.

Dit blijft toch echt een van m'n favoriete films en m'n vijf sterren blijven dan ook stevig staan.

TornadoEF5 Dan hoop ik oprecht dat je zijn volgende 2 films goed vindt, want dat worden zijn laatste films.

Eén van mijn favoriete Tarantino-films met een uitmuntende Christoph Waltz. Mooi dat er zoveel verschillende talen worden gesproken, dat maakt het allemaal wat echter. Actie, humor, goeie muziek, een boeiend verhaal... deze film heeft dat alles.

Nu niet dat ik van de 7 Tarantino's die ik al zag al ontgoochelende dingen zag, maar deze Inglourious Bastards vond ik toch het minst. Mogelijks door het feit omdat mijn verwachtingen anders lagen of omdat de combinatie WO II en parodie me iets minder ligt.

De acteerprestaties waren top. In eerste instantie heb ik het dan over Christoph Waltz. Met deze acteerprestatie werd hij echt bekend door het grote publiek (en ook na Django Unchained waar hij ook een sublieme rol speelt), lag Hollywood echt wel aan zijn voeten (Spectre en Tarzan). Ook Brad Pitt overtuigde in zijn rol als Aldo Raine. Gezien het een parodie betreft een beetje geforceerd of over-acted en het is net dat wrang gevoel dat me wat parten speelt.

Uiteraard bevat de film enkele sublieme hoogtepunten. Die barscène behoort sowieso tot één van mijn favoriete Tarantinoscenes. Die is gewoon weergaloos. Ook de openingsscene bij de Franse boer tilt de film naar een absoluut hoogtepunt (en Tarantino heeft wel een patent op superopeningsscenes). De verwachtingen lagen daarom al ZO hoog, dat daarom de ontgoocheling des te groot was).

Het verhaal vond ik maar matig en ik bleef op het einde wat op mijn honger zitten.Wel een pluspunt vond ik de verschillende talen die gesproken werden. Duitsers spreken Duits, punt aan de lijn!

Kijk als je dat een keer doet als b.v. parodie of als hommage, dan is dat voor mij geen probleem, maar Tarantino bedient zich hier vaker van en dan is het in mijn ogen alleen maar voortborduren op succes van een ander.

Inglourious Basterds is me met een herziening nog wat beter bevallen dan jaren geleden. Wist er niet zoveel meer van en had altijd het gevoel dat er meer in zat. Dat is dus ook zo gebleken.

De openingsscene is meteen een schot in de roos waarbij Waltz als Hans Landa de sterren van de hemel speelt. De rust en zelfverzekerdheid die hij uitstraalt is fenomenaal. Er wordt niet veel meer gedaan dan gepraat, maar spannend is het zeker. Door de hele film is Landa briljant en had echt niet beter gecast kunnen worden.

Ook nu is de film weer opgedeeld in verschillende hoofdstukken die diverse verhaallijnen behandelt. Zo zijn er dus de Basterds, onder leiding van Brad Pitt als Aldo Raine, ook een zeer leuke rol. Laurent vond ik ook overtuigend, en hoewel hij niet veel grote rollen heeft kan ik de psychopatenkop van Roth ook altijd wel waarderen.

Voor de rest is het het gebruikelijke Tarantino-recept. Veel dialoog waarbij soms wordt afgedwaald, gekke personages, veel vuilbekkerij, een goede soundtrack en vooral een portie grof geweld. En met een paar memorabele scenes zoals het het eerder genoemde intro, het Italiaans spreken en de kaart-scene. Het einde steekt boven alles uit, die is werkelijk fantastisch. Ik kreeg even kippenvel toen de brandende Shosanna op groot scherm verscheen en op een duivelse manier de nazi's toesprak. Een klein toppertje!

Slecht.

De vraag waarom Tarantino's films zo hoog scoren zal mij waarschijnlijk voor altijd bezighouden. Die oeverloos lange dialogen zijn zonder enige vorm van humor haast niet door te komen. En dat is het grootste probleem van IB, het is allemaal niet grappig. Iets wat Pulp Fiction gewoonweg veel beter deed. Sommige scènes zijn nog wel aardig, waaronder de openingsscène, maar dat ligt toch vooral aan Waltz. Sterk personage zet hij neer. Pitt vond ik daarentegen waardeloos, maar dat zal ook wel grotendeels aan zijn bijna achterlijke karakter liggen. Verder heeft Tarantino ook niet zoveel te bieden. Als je de lol ervan inziet, zal het best een goede film zijn. Maar dit was het niet voor mij.

2,5 uur klokkijken.

1,5*.

Het duurde even, maar nu heb ik dan ook deze Tarantino gezien. Zoals ik al vaker heb gezegd heb ik een beetje een haat-liefde-verhouding met het werk van de beste man. Inglourious Basterds is toch wel een van zijn leukste films naar mijn mening. Zoals Django een soort van remake van een Italiaanse Western was, maar eigenlijk een totaal ander soort film (Blaxploitation) is, is Inglorious Basterds een soort remake van een Italiaanse oorlogs-film met western en wraak-film elementen. Net zoals alle films van Tarantino is het een eerbetoon aan de filmkunst zelf. De film mag dan qua plot niet bepaald historisch correct zijn, Tarantino heeft zich weer gronding in films uit en over de periode verdiept en dat is te zien.

De film verteld het verhaal van Shosanna Dreyfus wiens ouders door de beruchte jodenjager Hans Landa zijn vermoord. Door een speling van het lot wordt een grote Nazi-filmpremière in haar Parijse bioscoopje gehouden. Ondertussen is een Amerikaans-Joodse elite-troep genaamd de 'Basterds' van plan om de Nazi's in deze bioscoop om te leggen; Operation Kino.

Het plot is vrij mager. Een klein meisje is tussen 1942 en 1944 ineens een volwassen vrouw geworden en Tarantino wind er geen doekjes om dat het hier gaat om een alternatieve werkelijkheid. De hele opbouw van de film was erg fragmentarisch. Eigenlijk kijken we naar een opeenvolging van lange scènes. Inmiddels heb ik wel door dat je van Tarantino ook geen diepzinnig verhaal moet verwachten, maar gewoon een eerbetoon aan oude filmgenres. Als je het als zodoende beschouwt is het een erg vermakelijke prent (als je van Italiaanse exploitatie houd dan).

De setting was erg sterk, mooie locaties en goede kostuums en dergelijke. Qua plot mag het dan niet historisch correct zijn, visueel is het beter dan menige oorlogsfilm uit Hollywood uit die tijd. De cinematografie was een lust voor het oog, vooral in de wisselwerking met de muziek. Die bestaat - Tarantino kan het niet laten - weer volledig uit gejatte muziek. Maar Tarantino jat van de beste, want de Ennio Morricone scores en Cat People van David Bowie paste er perfect onder.

De dialogen waren vaak weer volledig van de pot gerukt, maar omdat er deze keer ook erg veel Duits en Frans bij kwam kijken vond ik dat dit keer totaal niet storend. Ook leuk hoe Tarantino een beetje de draak steekt met clichés in oorlogsfilms en het feit dat Europeanen in Amerikaanse films vaak Engels spreken met een accent: I ask your permission to switch back to English for the remainder of the conversation. Christoph Waltz vond ik hier wat minder als in Django. Brad Pitt is perfect gecast in de rol van luidruchtige Amerikaan (zichzelf dus). Michael Fassbender speelde een leuke Brit. Verder was het ook leuk bekende Duitse acteurs als Daniel Brühl, Til Schweiger, Diane Kruger en Christian Berkel voorbij te zien komen. Martin Wuttke zette een geinige Hitler neer, die qua stemgeluid wel best goed overeenkwam. Sylvester Groth was eigenlijk nog hilarischer als Goebbels. Mélanie Laurent had ook een sterke rol (al had ze nauwelijks tekst).

Al met al is Inglourious Basterds een erg vermakelijke prent van Tarantino. Het einde was een beetje afgeraffeld en er was niet echt een duidelijke verhaallijn, maar dat zien we nog wel door de vingers. Leuk eerbetoon aan het zogenaamde Macaroni Combat-genre, maar ook de Duitse en Franse cinema.

wir müssen die nazis aus rauten!

Quentin Tarantino; ik heb altijd een haat-liefde verhouding met deze regisseur gehad. Een aantal van zijn projecten vind ik echt heel gaaf, terwijl ik er ook een aantal niet te pruimen vind. Inglourious Basterds valt onder de eerste categorie.

Ik moet er wel bij zeggen dat de film zijn setting wel gelijk mee heeft. Ik vind oorlogsfilms doorgaans sowieso al interessant. Wat me in films zoals Kill Bill: Vol. 2 en Pulp Fiction zo tegen stond waren toch wel de typische Quentin Tarantino dialogen en het eigenzinnige stijltje, waar ik gewoon nooit veel mee gehad heb. Wat me hier echt opviel was dat ik me ditmaal helemaal niet stoorde aan de dialogen en de manier hoe de personages geschreven waren. Geen dialoog voelde overbodig en ook altijd in dienst van het verhaal.

Hoogtepunten vond ik toch wel de climax in het theater (ge-wel-dig!) en het moment dat het personage van Michael Fassbender om zeep geholpen wordt. Hoewel ik Fassbender geen verkeerde vent vind begon ik me de laatste tijd wel steeds meer te ergeren aan het feit dat hij echt in iedere film op moet duiken. Dat hij dan vervolgens overhoop geschoten word is zo compleet onverwacht omdat je er vanuit gaat dat zijn personage het sowieso gaat overleven, dat alles ook veel meer onder spanning komt te staan voor de andere personages. Heel de scène in het café en de manier waarop de groep door de mand viel was ook gewoon ijzersterk geschreven.

De twee en half uur zijn voor mij echt omgevlogen. Wel een nadeel vond ik het uiteindelijke slot van de film en hoe Hans Landa uiteindelijk in de val gelokt werd. Het leek me ook geen personage die Hitler om het leven wilde laten komen en over te lopen en ik had dan ook liever gehad dat hij omgebracht zou worden door Shosanna. An eye for an eye. Buiten wat zwakke laatste scene's vond ik Inglourious Bastards geniaal en hoewel de laatste momenten er wel voor zorgen dat ik de film een 4,5 in plaats van een 5 ga geven, had ik niet verwacht dat ik deze titel zo goed zou gaan vinden. Wellicht titels zoals Pulp Fiction en Kill Bill: Vol. 2 toch nog maar een keer een kans gaan geven..

4,5*

Tarantino levert met Inglourious Basterds misschien wel zijn meesterwerk af. (Oke, op Pulp Fiction na wellicht) een fantastische filmervaring, waar het vakmanschap vanaf spat.

Prachtige lange scenes, die soms minifilms op zichzelf lijken te zijn: de opening natuurlijk, de barscene, maar ook de hinderlaag waarin we kennis maken met de bearjew... Tarantino hint duidelijk naar oude westerns in sfeer, tempo en spanningsopbouw en doet dat hier (ondersteund door Ennio Morriccone’s muziek) gek genoeg veel effectiever dan in Django en The Hateful Eight. Dat levert scenes op die je op het puntje van je stoel bekijkt.

Het verhaal is een mix van wraak en een liefdesdrama. Een film over achteloos Nazi’s afslachten... waarom niet? Fantastisch hoe Tarantino Nazis hier neerzet als domme marionetten die alleen maar denken aan hun derde Rijk, en gewoon allemaal slecht zijn. Geen één van hen kan op sympathie rekenen. Zo karikaturaal, heerlijk over de top, met hun pullen bier, arrogantie, racistische praatjes en geklak met de laarzen.

Mooi ook hoe Tarantino zijn liefde voor film weer weet te verwerken in dit verhaal: de vele regisseurs uit de Duitse en Engelse geschiedenis die benoemd worden, oude films die bij naam genoemd worden, de film als propaganda middel in de oorlog wordt belicht, een omhooggevallen acteur die erop los sjanst met de hoofdrolspeelster, een actrice die een dubbelspel speelt, geschiedenisles over oude filmrollen, en tot slot een bioscoop waarin het uiteindelijke gevecht plaatsvindt.

Leuke rol ook voor Mike Myers.... “the call themselves: the basterds...”
als dat geen knipoog is naar de Austin Powers serie... Ik kwam niet meer bij in ieder geval

Wat me opvalt bij veel commentaren is dat weliswaar dialogen en performances geprezen worden maar niemand benadrukt hoe gek Tarantino eigenlijk op taal is en dat hier ook nog veel meer uit dan in zijn andere films. Zoals het Frans en Duits wordt gesproken (ook door de niet-native acteurs), gewoon perfect en prachtig. Normaal hoor je wat onbeholpen accenten maar ik denk dat Tarantino hier echt gecast heeft op taalvaardigheid en ook daarom zijn Waltz en Fassbender zo grandioos, dat zijn ook echt perfectionisten denk ik.

Enne...weet iedereen nog hoe je met de vingers in Duitsland 3 bier hoort te bestellen? Altijd de duim meerekenen...briljante vondst.

Film is onwijs goed. Christoph Walz speelt geweldig. Kapot gelachen om te scene in de bioscoop dat ze doen alsof ze Italianen zijn. En Lada vloeiend Italiaans terug. En dan alleen “grazie”.

Eerste stuk ook heel nice

Ik had tot deze film aan toe een hekel aan films van Tarantino. Vooral Kill Bill vond ik niks en Pulp Fiction vond ik ook niet meer dan redelijk.

Nu ik zag dat er volgend jaar een Tarantino film kwam met Al Pacino, Brad Pitt en DiCaprio moest ik toch maar weer eens een goede film van Tarantino zien.

Wat was Inglourious Basterds een aangename verassing! De film was van begin tot het einde goed. Vooral dat de scenes langzaam waren en er veel detail was waardeerde ik. Zeker een aanrader!

Heerlijke film waarin de hand van Tarantino mij wel bevalt. Dit is dan ook serieus niet bij elke film het geval, maar bij deze wel. De verdeling van de film in hoofdstukken werkt hier prima en de ruime aandacht aan knotsgekke typetjes is hier aandachtig bestudeerd en uitgevoerd. Het geeft de mens een aparte kijk op een onderdeel uit de geschiedenis der mensheid.

Wát een openingsscene! Fantastisch geacteerd door Waltz en zit ijzersterk in elkaar.

Alle hoofdstukken zijn precies goed qua tempo en dialoog en pareltjes op zichzelf. Qua humor zal het niet voor iedereen zijn, maar deze combinatie van humor over een serieus onderwerp is gewaagd én naar mijn mening geslaagd.

Wederom goud. Al 10x gezien.

Wát een oorlogsfilm.

Quentin Tarantino flikt het elke keer weer. Een heer en meester op vlak van storytelling. Het verbaast mij steeds weer dat hij na meerdere meesterwerken geen Academy Award voor beste regisseur heeft gewonnen. Ik ben benieuwd of hij daarin wel slaagt met zijn meest recente film ‘Once upon a Time … in Hollywood’. Aangezien er helaas nog steeds sprake is van een grote vriendjespolitiek onder de leden van de Academy blijft die kans klein.

‘Inglourious Basterds’ begint met misschien wel een van de beste openingsscènes die ik ooit heb gezien. We leren dan voor het eerst Christoph Waltz kennen, die de rol van SS-Standartenführer Hans Landa speelt, oftewel de Jodenjager. Met zijn rol werd Waltz in een klap wereldberoemd. Dat hij hiermee de Oscar voor beste mannelijke bijrol heeft gewonnen is meer dan terecht. Wat mij betreft alleen al voor zijn acteerprestaties in die openingsscène. Zo heerlijk maar ijzersterk geacteerd.

Brad Pitt doet het met zijn rol als Aldo Raine fantastisch, een brute nazidoder gespecialiseerd in het inkerven van swastika’s. Zijn Basterds onder andere de Berenjood (Eli Roth) en Hugo Stiglitz (Til Schweiger) zijn ook heerlijk gestoord.

Tarantino wilde per se Duitse acteurs voor de Duitse rollen, Britse acteurs voor de Britse rollen en Franse acteurs voor de Franse rollen casten. Hierdoor heb je in de film alleen maar keigoede acteurs. Dat Sergeant Werner Rachtman (Richard Sammel) in het tweede hoofdstuk met een overduidelijk Duits gezicht ’Fuck you… and your Jew dogs!’ zegt is zo gruwelijk mooi gedaan. Voor mij is dit een goed voorbeeld waarom Tarantino fenomenaal is in het maken van meesterwerken.

Hoofdstuk nummer vier is absoluut mijn favoriet. De scène in de taverne is naast de discussie over het belang van fooien geven in ‘Reservoir Dogs’ (1992) en de uit de hand gelopen koffiepauze in ‘The Hateful Eight’ (2015) een van de uitmuntend bedachte groepsgesprekken door Tarantino. Zo donker komisch. Ik ben hier een grote fan van.

Het einde viel echter tegen. Na de walgelijke daden van de Jodenjager raak je gewend aan zijn honger naar Joden en dan blijkt ineens dat hij immuniteit na de oorlog belangrijker vindt dan het voorkomen van een grote aanslag waarna Landa ook nog alle Basterds had kunnen doden. Jammer.

Hoewel ik het niet helemaal eens ben met het einde, Tarantino weet zijn publiek altijd wel te vermaken. Ik heb ongelofelijk veel van de film genoten. Ik hoop zeer van harte dat hij tot zijn dood films blijft maken.

Recent opnieuw bekeken nadat ik een week geleden Tarantino's Once Upon a Time in Hollywood zag en ik weer eens besefte dat zijn films gewoon speciaal zijn. Om die reden wil ik de komende tijd wat klassiekers van hem opnieuw zien en aangezien deze op Netflix staat en misschien wel zijn een na beste is (Kill Bill 1 blijft machtig) is het een goede start.

Werkelijk alles is gewoon erg goed aan Inglourious Basterds. Dat fantastische begin met Christoph Waltz als Hans Landa. Onvergetelijk en legendarisch goed. Sowieso draait Waltz de film wel voor het grootste deel. Elke scène met deze man is genieten. Of hij nou een slagroomtaartje eet of een gesprek bij de filmpremière voert, je voelt gewoon de ongemakkelijke spanning. Maar de hele cast doet het hier gewoon top. Brad Pitt is ook gewoon een van de betere acteurs van zijn generatie, vanwege zijn veelzijdigheid in de rollen. Hier is hij ook weer cool en geestig tegelijk. Ik moet elke keer weer lachen bij dat Italiaanse gebrabbel van hem. Ook hij weet de spanning geregeld op te bouwen, zoals bij de introductie van de Basterds met de Bear Jew en zijn knuppel.

En net als in Once Upon a Time in Hollywood neemt Tarantino hier ook een hilarische loop met de werkelijkheid. De bioscoopscène mag je best wel een legendarisch stukje film noemen. Hitler die zich de ballen uit de broek lacht bij al die doden op het scherm, de wraak van Shosanna, de pure paniek, het lichaam van Hitler dat met een mitrailleur kapot wordt gemaaid. Ik heb de film 10 jaar terug gelukkig in de bioscoop gezien en ik heb zelden mensen bijna juichend de zaal uit zien lopen. Ook nu blijft dit absoluut een genot om te zien.

De enige reden waarom dit geen 5 sterren krijgt is omdat het middenstuk het niet haalt bij het begin en het einde. Maar wauw, wat is dit ijzersterk.

4,5* blijven staan

Top film. Sterk acteerwerk alom.

Flauw.

Dit is Tarantino op zijn piek. Zijn piek van stoerdoenerij. Zijn piek van beschikbaar budget en zijn piek van gewillig publiek om zijn films zo in te richten dat men toch wel slikt wat hij serveert.

Niet zonder kwaliteit hoor; want zo’n openingsscene kun je zonder talent niet schrijven en zelfs voor de herschrijving van historische feiten moet je over bepaalde creativiteit beschikken. Hier bevindt de regisseur zich echter in dermate luxepositie dat hij zich met machismo, puberale fantasieën en bordkartonnen personages wel denkt af te kunnen maken.

De eerste helft heeft nog gewicht, met een krachtige episode die emotionele draagkracht heeft, mede door Christoph Waltz die - ongeacht zijn oppervlakkige personage - degelijk acteert, maar vanaf wanneer Brad Pitt en zijn posse in beeld komen, neemt de jongensdroom wat onpasselijke vormen aan. De ondraaglijk flauwe Italiaanse humor en moeilijk uitstaanbare rol van Eli Roth leiden tot een finale die - zoals ook Tarantino’s laatste - vanuit Amerikaans perspectief waarschijnlijk wel dijenkletsperspectief hebben, maar eigenlijk niet veel meer om het lijf hebben dan protserig machogedrag. Alle verhaallijntjes die ernaartoe leiden zijn flinterdun, en de uitwerking overtuigt zelden.

Pluspunten voor de opening en de scene in de bar, maar verder is dit Tarantino’s meest blaaskakerige film. Veel stoere praat, weinig inhoud. Hoogstens een fantasie uit de pen van iemand die - door vele eerdere complimenten - iets te makkelijk met platitudes en oppervlakkige schrijverij weg denkt te kunnen komen. En daar, gezien de score, nog in slaagt ook.

2*

Toen ik in 2009 naar de bios ging met mijn neefje dacht ik dat ik naar een oorlogsfilm ging kijken. Een belangrijk detail miste ik. Tarantino was de regisseur. Met een lichte teleurstelling verliet ik de zaal. Nu tien jaar later heb ik inmiddels heel wat films van hem gezien en met een hele andere bril op. R dogs vind ik nog steeds niks maar heel veel andere films van hem wel. Zo ook de gister opnieuw bekeken Inglourious Bastards. Hij begint sterk al viel mij wel op dat de Duitsers drie keer dezelfde bomen passeren. Beetje slordig. En deze scène is wel heel erg uitgerekt. Moet zeggen ben een absolute fan van Christoph Waltz. Zoals ook later in de film met het wonderlijke Assepoester schoentje! Ook het barretje met het kaarten vond ik meesterlijk gemaakt. De scène met Adolf Hitler. Heerlijk. Iets minder vond ik het bosgedeelte. Het eind in de bios zat ook lekker in elkaar. Bovendien was eigenlijk niets voorspelbaar. Muziek was prima vertolkt al was de muziek net voor de voorstelling een beetje uit de toon. Maar voor de rest heb ik me prima vermaakt.

Film 4.0

Beeld 4,5

Geluid 4,5

Extra's 4,5

That's a bingo!!!

Godallemachtig! Wat was ik tien jaar terug vreselijk teleurgesteld in deze film. Het had dan de noemer dat QT een oorlogsfilm deed, maar voor wie een oorlogsfilm verwachte kwam behoorlijk bedrogen uit. Net als dat mijn inmiddels 80-jarige vader deze film enkele jaren terug op zijn verjaardag kreeg onder praktisch dezelfde noemer, dat dit een geweldige oorlogsfilm moest zijn. Wij beiden vonden het een ronduit stomvervelende film, met alleen maar geouwehoer en geen enkel invulling qua oorlog zoals wij dat hoopten. Toch, inmiddels ook alweer een jaar of vier terug, me weer eens aan de film gewaagd en verrassend genoeg, in die zin, de film herontdekt in alle kwaliteit en schoonheid die hij wel heeft.

Wat meteen opvalt is de tijd die genomen wordt om sfeer en spanning te creëren in alle hoofdstukken die soms random lijken maar allemaal met hun personages in een groter geheel passen. Goed, ik moet wel bekennen dat niet alles even boeiend vind. De aanloop in de boerderij is nog steeds wel erg lang tot de kern van de zaak zich aandient, het hele gebeuren met de weinig boeiende scherpschutter Zoller vind ik ook allemaal niet zo bijzonder. De Bastards zijn wel uitermate interessant, vooral hoe Stiglitz bevrijd wordt is geniaal, de toestand in de bar is qua opbouw ook fantastisch en uiteraard alles waar Landa voorbij komt is ronduit intrigerend. De hele opbouw in de bioscoop is geweldig.

Waltz steelt zonder enige twijfel de show als de welbespraakte maar tevens bijzondere harde SS-officier. Daarnaast vertoont hij soms trekjes die naar het verwijfde neigen. Andermaal moet ik Jonathan Littell met De Welwillenden van stal halen waar het Herrenvolk ook een bepaald stempel krijgt van ontwikkelt, dedain, smaakvol maar natuurlijk ook uiterst neerbuigend, sadistisch en hard. Pitt's rol daarentegen is een beetje eendimensionaal maar wel vermakelijk. Zelf vind ik Fassbender, Roth en Diehl nog wel even het noemen waard en was ik achteraf bijzonder verbaasd dat ik Harvey Keitel en Michael Meijers helemaal gemist had. Om niet te vergeten, erg prettig vrouwelijk schoon in de vorm van Laurent en Kruger.

Al met al is Inglourious Bastards een typische film van QT, een film die overigens behalve de titel weinig van doen heeft met de oude Inglourious Bastards als je het mij vraagt, en een typerende film is waar op zich niet veel gebeurd, in die zin echt de nadruk op 'acteren' ligt, dialogen en zo nu en dan een uitbarsting van expliciet geweld. Sfeer, humor, prima muziek met zowaar een stukje Kelly's Heroes in de aanloop naar het einde, prima acteerprestaties en een heerlijk fantasierijk plotje in een mooi tijdsbeeld. Toch vind ik Django Unchained net even iets vermakelijker. De twee bovengenoemde films zijn wat mij betreft toch wel de twee besten van QT's oeuvre.

Tarantino op z'n allerbest.

Ik kan weinig minpunten aan dit staaltje cinema opmerken. Tarantino's stijl moet je liggen natuurlijk; dit is niet zomaar een normale oorlogsfilm, en moet je uiteraard ook niet verwachten. Heerlijke creativiteit die van het scherm spat, enorm goed geschreven en lange dialogen, fantastische acteerprestaties, hilarische humor (Pitt en z'n consorten die Italiaans spreken!), vakkundig opgebouwde spanning, schitterende cinematografie en een typische Tarantino herschrijving van de geschiedenis (die uiteraard over the top is, maar kom, dat is juist het grote charme), dat is wat je wel kan verwachten.
De film is opgedeeld in vijf hoofdstukken, die elk hun eigen verhaal vertellen dat op het einde samenkomt. Zeer moeilijk om m'n favoriet hier uit te kiezen. Die zeer lange openingsscène is absoluut legendarisch en ook het einde, waarin alles samenloopt in de cinema, is perfect, maar ik ga dan toch voor het hoofdstuk gaan waarin Fassbender &co in de ondergrondse bar zitten. Héérlijke dialogen en voelbaar opgebouwde spanning, een pareltje van een scène.
Alle acteurs doen het heel goed; Pitt als Aldo Rain is over het algemeen hilarisch, maar dé prestatie van de film is die van Christopher Waltz als de afschuwelijke kolonel Hans Landa. Er is wellicht al genoeg gezegd over zijn rol en acteerwerk, maar er kan wat mij betreft niet genoeg benadrukt worden hoe goed hij was; een acteerprestatie voor the ages.

Tarantino doet waar hij goed in is, én meer. Alles klopt hierin, van de beelden tot de personages tot de acteurs tot de muziek tot de typische Quentin dialogen.

5* en top 10-notering.

Hmmm, een beetje een lastige film vind ik.

Uiteraard is er de prachtige Hans Landa die werkelijk de pannen van het dak speelt en waarlijk te smullen is om naar te kijken. Beter gaat apfelstrudel niet worden!.

Ook fijn is dat voor een keer de talen ook gewoon kloppen, tot op sommige grappige accenten na.

Typisch Tarantino is er uiteraard weer een rits aan prachtige dialogen, en een ruime portie heerlijk onnodig geweld is er ook bij.

En daar stopt het voor mij zo'n beetje, want atypisch Tarantino kan ik de soundtrack bezwaarlijk goed noemen en het verhaal op zich vind ik al helemaal flauwtjes. Niet dat het plot me zozeer boeit, maar het kreeg me gewoon niet mee; bij iedere scène was ik gewoon aan het wachten hoe die volledig in het honderd zou draaien waardoor de film me nergens echt wist te verrassen.

Nu ja, al bij al is dat laatste mss muggenzifterij omdat ik van Tarantino gewoon meer verwacht, ik heb me alvast verdomd goed geamuseerd.

Zag fragmenten van deze film van de week. Het begin en de introductie van Bear Jew. Dacht meteen die film heb ik nog steeds niet gezien. Dus zonet bekeken.

Viel me toch wat tegen, enerzijds de dubbele verhaalllijn anderzijds veel minder actie dan ik had verwacht.

Wat het wel weer postiever maakt zoals hierboven al iemand aangaf, de verschillende streektalen, dit is echt goed gedaan en ook over nagedacht.

Maar van mij hadden er nog wel meer strikes mogen komen van bear jew.

Tarantino is een genie! Je moet wel lef hebben om de geschiedenis op zo'n manier te herschrijven, en als je dat doet, doe het dan goed! Dat doet Tarantino ook: de zwarte humor, de actie en de lange scenes; je zit op het puntje van je stoel bij de eerste scene. Waltz acteert heel goed, Pitt ook en de rest van de cast ook. Een van mijn favoriete films van Tarantino.

Toch maar weer opnieuw bekeken, de eerste keer dat ik hem zag vond ik hem een beetje saai, met praatscenes die nog een stuk langer duren dan in andere Tarantino's. Nu bleef ik een stuk meer geboeid, waarschijnlijk hield ik deze keer wat meer mijn aandacht erbij, want sommige praatscenes waren wel erg spannend (met name die in de kelderkroeg!), en er zaten een hoop boeiende karakters in.
Misschien heb ik het fout, maar ik dacht dat dit de film was waar Waltz internationaal mee doorgebroken is, en hoe, want hij speelt zijn rol fantastich, kolonel Landa is misschien wel een van mijn favoriete badguys in een Tarantino-film!
Het verhaal is een samensmelting van 2 verhaallijnen die uiteindelijk samen komen, een interessant (fictief!) verhaal wat op momenten soms iets te lang duurt, want zeker niet alle dialoogscenes waren even boeiend.
Filmstijl en muziek was als vanouds weer dik in orde, had soms het idee dat de muziek wat weg had van westerns, maar op zich sloot dit wel goed aan op de sfeer in de film. Het einde van de film was zeker een van de hoogtepunten, een knotsgekke climax waar Tarantino nog een boodschap aan wist mee te geven; hoe gevaarlijk film wel niet kan zijn. Of het nou licht ontvlambaar is, of als propaganda! Blij dat ik hem nog een keer gekeken hebt. 4,0!