Inglourious Basterds (2009)

In tegenstelling tot vele filmfanatici was mijn eerste Tarantino-ervaring niet Reservoir Dogs of Pulp Fiction, maar Kill Bill Vol. 1 in de bios. Achteraf gezien was het een goede instapper voor Tarantinofilms met de brute actie en zo heel af en toe een glimp van de geweldige en tegelijkertijd onzinnige dialogen die hij kan schrijven. Pas daarna heb ik echt ontdekt hoe geniaal hij kon schrijven en regisseren met de zojuist genoemde films. Helaas heeft Tarantino al sinds Jackie Brown laten zien dat ook hij niet altijd het niveau hoog kan houden, zelfs als hij zich aan zijn stijl houdt. Tarantino's grootste wapen is tegelijkertijd zijn grootste zwakte: hij wil zo graag laten zien hoeveel hij van films afweet dat hij zich helemaal laat gaan in filmische trucjes en zijn films volstopt met verwijzingen naar andere films. Dit zorgde voor veel te lange scènes in Jackie Brown die nergens over gingen, en ook zijn befaamde dialogen lieten het flink afweten in deze film, maar vooral in zijn grootste teleurstelling tot nu toe: Death Proof. Zo zijn de personages ook niet boeiend meer en zo zit ik een film uit met slechts een handjevol goede scènes, die de film naar mijn mening niet kunnen redden als goedlopend geheel. Deze lange inleiding leek misschien een beetje nutteloos, alsof ik zo graag wil laten zien dat ik veel films ken. Dit is echter wel de eerste keer dat ik me waag aan een lange recensie van een Tarantino-film, en ik ben van mening dat een vergelijking met zijn eerdere werk onvermijdelijk is, vooral omdat hij heel erg bij zijn eigen stijl blijft. Hier is gelukkig niet zo veel mis mee, want ondanks dat de film niet kan tippen aan Tarantino's oude werk, is Inglourious Basterds zonder meer de moeite waard.

“Once Upon A Time in Nazi-Occupied France.” De toon is gezet als deze tekst in beeld verschijnt aan het begin van de film. Tarantino gaat niet voor het conventionele, zelfs niet als hij een serieus onderwerp als de Tweede Wereldoorlog neemt. Het beloofde dan ook meteen al een bijzondere ervaring te worden. De eerste scène introduceert de grote Nazi-klootzak van de film (Nee, niet Hitler), kolonel Hans Landa die ook wel bekend staat als “The Jew Hunter”, die op onderzoek uitgaat op een boerderij waar mogelijk Joden onderduiken. Je merkt als kijker al snel dat er niet te spotten valt met deze gast, het personage is dan ook goed geschreven en wordt meesterlijk gespeeld door Christoph Waltz. Het grootste probleem van de film laat zich helaas al zien in deze eerste scène: Tarantino heeft niet veel geleerd van Jackie Brown en Death Proof. Tarantino wil ongetwijfeld vast de spanning er goed inhouden, maar met zijn dialogen werkt dat niet als er verder geen actie in beeld is en je eigenlijk al weet wat er gaat gebeuren. Zo gaat dat eigenlijk de hele film door met een groot aantal scènes die de gemiddelde filmkijker simpelweg niet weet te boeien. In de eerste helft van de film kan je je doodergeren aan onzinnige dialogen die het verhaal niet verder helpen, zeker als je met de verkeerde verwachtingen naar deze film gaat.

De film volgt verder het Joodse meisje Shosanna Dreyfus, wiens familie is afgeslacht door Hans Landa, die een andere identiteit heeft aangenomen en een filmtheater runt. Door een gelukkige samenloop van omstandigheden ziet ze haar kans schoon om wraak op hem te nemen met een simpel maar lekker bruut plan, waarbij ze gelijk nóg een aantal belangrijke Nazi's af kan maken. Dan zijn er de Basterds van de titel, een groep Joodse soldaten die naar Frankrijk zijn gekomen om Nazi's af te maken en te scalperen. Het zal je niet verbazen dat iedere scène met deze Basterds dik genieten is vanwege lekker harde uitspraken en zeer expliciet geweld. Ik zie Brad Pitt dan ook altijd heel graag in zo'n brute rol, en ook regisseur Eli Roth doet het verrassend goed als “The Bear Jew”, die Nazi's genadeloos afranselt met...een honkbalknuppel! Een ander groot minpunt aan de film wordt ook al gauw duidelijk: de Basterds hebben relatief weinig screentime, vooral in de eerste helft van de film ga je ze echt missen als het verhaal zich weer richt op Shosanna. Niet dat deze verhaallijn niet boeiend is, want de film draait juist hoofdzakelijk om haar en het plan om een heleboel Nazi's in één keer af te maken. Het is alleen wel zo dat de Basterds zo goed bij Tarantino's stijl passen, dat je veel meer van ze wilt zien dan daadwerkelijk het geval is. Bovendien is de titel van de film zo wel enigszins misleidend. Ik moet wel zeggen dat er goed tot geweldig wordt geacteerd in deze film, met leuke bijrolletjes van bijvoorbeeld Mike Meyers en een leuke korte voice-over van Samuel L. Jackson. De tweede helft van de film maakt ook veel goed, want hier komen de Basterds meer in voor en hebben ze ook daadwerkelijk wat met het verhaal te maken.

De film heeft nog wel meer missers. Tarantino's poging om een Tweede Wereldoorlog-film te combineren met spaghettiwestern komt niet helemaal goed uit de verf. Dit komt niet alleen omdat de Basterds (hoogstwaarschijnlijk geïnspireerd door films als The Magnificent Seven) niet zoveel in de film zitten om deze vreemde combinatie van genres te laten werken, maar ook omdat de hele sfeer in de Basterds-scènes neigt naar Kill Bill. Ik vind het jammer om te zien dat Tarantino naast odes aan klassieke films en genres nu ook al van zichzelf jat. Het voelt gewoon vreemd als je de soundtrack van Kill Bill in deze film voorbij hoort komen, het had van mij allemaal ietsje minder western en ietsje meer WWII mogen zijn, want ook dan had de typische Tarantino stijl prima zijn werk gedaan. Ik hoop dat als Tarantino in de toekomst wederom een voor hem onbekend genre uitprobeert, dat hij niet al te veel experimenteert met de dingen die hij al kent en deze in de film forceert, maar meer nieuwe dingen uitprobeert. Ik zeg niet dat hij zijn oude stijl compleet los moet laten, maar ik heb de indruk dat het hem wel een beetje in de weg zit. Achteraf gezien wist hij zijn stijl goed te laten werken voor Kill Bill terwijl hij tegelijkertijd liet zien dat hij ook dingen kon dat hij nog nooit eerder had gedaan. Inglourious Basterds heeft dit ook wel, maar in veel mindere mate.

Ondanks alle kritiekpuntjes moet ik wel zeggen dat ik genoten heb van de film. Dit heeft denk ik een hoop te maken met de filmkennis die ik heb over het algemeen, maar boven alles is het vooral dat ik met de juiste verwachtingen naar de film ben gegaan. Sinds Kill Bill zijn veel mensen vergeten dat Tarantino draait om dialogen, stijl, personages en zo af en toe bruut geweld. Kill Bill bevatte zeer veel geweld en dit is wat bleef hangen bij veel Tarantino-fans. De trailer suggereerde dan ook dat het een film zou worden met veel actie, en bij de gemiddelde WWII-film verwacht je dit ook. Laat ik jullie alvast behoeden voor een flinke teleurstelling: dit is geen typische WWII-film en al helemaal geen actiefilm. Tarantino heeft tweeëneenhalf uur film gevuld met dialogen, af en toe lekker hard geweld en vervolgens weer dialogen. Je moet ervan houden, maar het mag wel gezegd worden dat ondanks de regelmatig langdradige scènes, Tarantino het wel voor elkaar heeft gekregen om een goede film af te leveren die een hoop te bieden heeft voor zowel de gemiddelde filmkijker als de Tarantino-fans en de echte filmliefhebbers, mits je niet met de verkeerde verwachtingen naar de film toe gaat. De film heeft een hoop verwijzingen naar klassieke films waarvan sommige voor de verandering ook eens wat met het verhaal hebben te maken, de filmtheater van Shosanna speelt bijvoorbeeld een belangrijke rol in de climax. Die climax is trouwens misschien wel mijn favoriet van alle Tarantino-films. Als je het mij vraagt is het één van de meest indrukwekkende en tevens hilarische scènes die Tarantino ooit heeft vertoond, ik was diep onder de indruk van dit filmisch hoogstandje. En het moet nog één keer gezegd worden: de Basterds zijn geweldig!

Ik zou deze film zeker plaatsen achter Reservoir Dogs en Pulp Fiction in de Tarantino-top 3, met enige afstand weliswaar. Het is een vreemde film zoals alleen Tarantino die kan maken, en je moet er even in komen. Vooral het eerste uur kan vermoeiend zijn, maar uiteindelijk redt de tweede helft de film met meer Basterds, meer spanning en meer humor. Als de film is afgelopen dan denk ik dat de kans groot is dat je net als ik het gevoel hebt een hele toffe ervaring achter de rug te hebben: WWII Tarantino-stijl! De film krijgt van mij 4 van de 5 sterren, een dikke aanrader.

Mijn hoge verwachtingen zijn jammer genoeg niet geheel ingelost.

Grote tegenvallende factor is "The Basterds" zelf. Niet de personages, want die waren stuk voor stuk top, met name de introductie was geweldig! Grote punt is dat we zo weinig van ze zien. Ik miste een boel actie wat ik na het zien van de trailer eigenlijk wel verwacht had. Natuurlijk is Tarantino iemand van de sterke dialogen en veel dialogen zijn dan ook geniaal, spannend of grappig. Toch duren sommige dialogen ook te lang. Een lekkere dosis actie na zo'n lange dialoog zou leuk zijn, maar dat gebeurde niet. Soms had ik dan ook even een "saai-moment".

Desalniettemin zit Inglourious Basterds boordevol goede dingen. Een dikke pluspunt voor de muziek en ook de cinematografie zat erg goed in elkaar. Dat er zo met de geschiedenis wordt gespeeld is gewaagd, maar geslaagd. Geweldig hoe al de hoge Duitse heren worden afgeslacht.

Een aantal scenes zitten trouwens nog steeds in mijn hoofd , vooral die knuppelscene. "Au!". Tenslotte Christoph Waltz, geweldige prestatie!

Ik ben heel eerlijk als ik zeg dat voor Inglourious Basterds op vijf sterren had gerekent. Het valt mij dan ook een beetje tegen dat hij dat niet haalt. Nogmaals jammer van de weinige dosis actie, maar ondanks blijft de film een genot om te zien!

4,0*

Het probleem bij Tarantino is dat zijn trio Reservoir Dogs/Pulp Fiction/Jackie Brown nog steeds onovertroffen zijn gebleken. Zijn absolute hoogtepunt is voorbij. Zelfs het fenomenale Kill Bill-saga voelde uiteindelijk als een residu van de genialiteit in die films. Maar in IB is het wederom de tomeloze energie van oer-cineast Tarantino die van absolute matigheid toch een denderende thrillride weet te maken. Er is genoeg op of aan te merken op de film, met als absolute minpunt dat de welbekende geestige dialogen - handelsmerk van de regisseur - hier wel erg breed worden uitgesponnen. Voor een film in de oorlog wordt er dan ook opvallend veel gepraat. Niet zelden had ik het gevoel dat het wel een onsje minder mocht met dat flauwe geleuter. Maar als er dan iets gebeurt dan gebeurt het ook goed en geeft het een immense voldoening als de lijken zich opstapelen. Neem daarbij een uitstekende casting, de uiterst sfeervolle beelden en de energie die ook deze film heeft, en je hebt in ieder geval wederom een entertainende cult-klassieker. Er gaat dan ook uit deze film scheutig gequote worden door allerhande filmfreaks.

Nou, ik heb hem ook gezien hoor.

Vond het bepaald niet Tarantino's beste wat voor een groot deel te maken heeft met het onderwerp. Men klaagt wel eens over een Jackie Brown of zo, maar dat was vele malen interessanter dan dit nogal rare oorlogsgedoe. Begrijp eigenlijk helemaal niet echt waarom Tarantino uberhaupt op dit idee is gekomen.

Het is ook lang niet zo grappig of pulpachtig als normaal, veel stukken lijken zelfs in een serieuze film te horen.

Alleen door dat onderwerp al zou de film nooit een hele hoge waardering van me krijgen.

Dan de positieve kant: de uitwerking. En die is toch wel weer erg sterk. Zoals ik al zei hebben de acteurs eigenlijk weinig zinnigs om mee te werken, maar wat ze hebben gebruiken ze ook wel heel goed.

Vooral die Landa is natuurlijk magistraal en ook veel bijrollen doen het heel sterk (die scene in het cafe!). Zo'n Eli Roth echter: vreselijke acteur!

Muziek en algehele gedetailleerde uitwerking van lang uitgesponnen scenes is toch wel heel knap gedaan. Ondanks het nogal stompzinnige plot toch wel behoorlijk lol gehad.

En voor de filmliefhebber ook leuk natuurlijk: de vele cinema referenties (General Ed Fenech. )

Tja, had graag origineel geweest en me ook afgezet tegen de meerderheid door te stellen dat Tarantino troep maakt, maar het gaat me echt niet lukken. Ik vind zijn films geweldig en deze film zeker ook weer.

Heerlijke dialogen. Veel geestige momenten die gelukkig niet te veel over the top gaan was ik een beetje bang voor) m.u.v. Pitt die te nadrukkelijk een karikatuur is. Geweldige rol van o.a. Waltz. Veel ontzettend sterke scenes. Dat waren toch wel de voornaamste ingedienten, voor een uiterst aangename avond. Een paar inkakmomentjes brengt hem bijna op 4 sterren, maar net niet helemaal dus.

Filmtechnisch: prachtig. Acteren Brad: verschrikkelijk. Verhaal: ongepast.

Ik kan best begrijpen dat je als niet -Tarantino fan deze film misschien wat minder vind. Zelf ben ik wel een echte fan van zijn films en heb ik deze dus ook met veel plezier zitten kijken. De rollen worden in deze film letterlijk omgedraaid en dat maakt hem zo speciaal. De joden gedragen zich als echt Nazi's en doen dan ook alles wat daarbij hoort. En daarom vind ik het eind ook nog zo slecht niet, immers een echte Nazi film eindigt ook met een flink vuurgevecht.

Daarbij komt nog is het feit dat Tarantino een fan blijft van expliciet geweld, iets waar ik graag naar kijk.

4,5 * omdat ik nog wat over moet houden voor de echte speciale gevallen.

Ijzersterke film. De langdraderigheid van sommige scenes is door mij juist niet als irritant ervaren, integendeel. De film is juist in die scenes doorspekt met Tarantino humor waar ik erg om heb zitten lachen.

Iets meer Pitt's possy had er van mij wel in gemogen maar dan was het een hele andere film geworden.

Inglourious Basterds

Met veel hoge verwachtingen ging ik op mijn verjaardag naar deze film. Ik werd een beetje teleurgesteld, maar ik vond het zeker geen slechte film.

Ik heb tot nu toe 4 films van Tarantinio gezien. En over het algemeen was ik daar erg tevreden over, deze ook wel maar draagt een groot nadeel met zich mee : heel veel langdradige gesprekken. Nou kan ik daar soms best mee overweg, zeker als die gesprekken grappig zijn, maar eigenlijk vond ik ze wat overbodig. Over de actie-scenes geven ik mijn complimenten want daar was echt niks op aan te merken. Het acteerwerk is ook prima (met name Brad Pitt) en de kostuums zijn ook mooi. Het speelduur is (zoals ik al eerder vermelde) een beetje té lang, al wordt het wel een stuk spannender en boeiender als de film zijn einde nadert. Met een geweldige eindzin . De humor werd ook wel een beetje gemist hier en daar.

Uiteindelijk heb ik me toch wel vermaakt op de napunten na, maar ook de muziek zorgde vaak voor veel spanning. Ik kom uit op een 3,5*.

Vermakelijk, maar toch de minste Tarantino tot nu toe. Alles is gewoon net iets minder dan in z'n eerdere werk. Visueel, acteerwerk, plot, muziek, alles. Cristoph Waltz steelt de show, Brad Pitt kan andermaal niet overtuigen. Ik vind dat QT iets te veel probeert grappig te zijn, bijvoorbeeld met de mislukte Hitler-karikatuur. Goede scenes zijn er natuurlijk ook, zoals de openingsscene, die meer belooft dan we uiteindelijk na twee en een half uur krijgen.

Bekende Tarantino-ingrediënten in WOII-parodie

Brat Pitt staat dan wel pontificaal voorop de filmposter, maar hij is niet de echte held van Inglourious basterds (mét spelfout). Dat is Christoph Waltz, die tot nu vooral in Duitse tv-series te zien was. Hij speelt Kolonel Landa, de Duitse SS'er die bekend staat als de jodenjager. Zelden was een bad guy naast echt slecht ook heel erg grappig en gewiekst.

Kolonel Landa is een kei in zijn vak, het opsporen van joden in het bezette Frankrijk ten tijde van de Tweede Wereldoorlog. Over zijn jodenjacht heeft hij een heel eigen theorie. Duitsers mogen dan haviken zijn, een goede jodenjager denkt als zijn tegenstander, als een rat. En dus vindt hij ondergedoken joden, daar waar anderen die niet weten op te sporen. Hij is er trots op en roeit gesnapte joden meedogenloos uit.

De nieuwste film van Quentin Tarantino begint op het Franse platteland waar Landa een boerenfamilie een bezoekje brengt. Hij probeert een genoeglijk gesprekje aan te knopen met de boer, deelt complimenten uit voor zijn knappe dochters en de lekkere melk. Maar gaandeweg loopt de spanning op en zo komt Landa stap voor stap ter zake. Met gruwelijke gevolgen voor de familie Dreyfus die zich daar schuil houdt. Alleen dochter Shosanne weet te ontsnappen.

Net zo nietsontziend als de jodenjager zijn de Basterds, een groep geallieerde joden die in de nazi killing business zitten. Luitenant Aldo Raine (Pitt) voert dit wonderlijke gezelschap aan. Aangezien ze er vanuit gaan dat er geen greintje goeds in een nazi kan zitten, wordt elke gevangen genomen Duitser zonder aarzelen vermoord en gescalpeerd. Het oude Indianenbloed van Raine geeft hem dit in; hij eist van al zijn manschappen 100 nazi-scalps.

Inglourious basterds is een instant Tarantino-klassieker. Zoals we van hem gewend zijn, combineert hij op wonderlijke wijze grof geweld met humor. Tegelijkertijd lapt hij filmwetten aan zijn laars én gebruikt hij filmclichés. Die botsingen die hij in zijn films stopt van geweld en humor en van vernieuwing en stoplapperij maakt het een feest om naar te kijken. De film zit zowel vol herkenning als vol verrassing. Overigens is de hoeveelheid geweld in deze film nog redelijk beperkt vergeleken met eerder werk. Maar als er dan geweld te zien is, is het ouderwest grof en plastisch.

De spitsvondige dialogen geven de film echter nog een laagje extra mee. En soms zelfs de spitsvondige monologen, want in deze film is de Duitse SS'er verreweg de beste prater. Zowel de scène met de Franse boer als een latere ontmoeting met opper-Basterd Raine is geweldig gespeeld door Waltz. Daarbij stopt Tarantino zijn film vol aardige grappen. Mike Myers mag een geestige generaal spelen, Adolf Hitler wordt geparodieerd en ook Joseph Goebbels wordt met een vette knipoog belachelijk gemaakt.

Fijnzinnig is het allemaal niet, maar Inglourious basterds is een feest voor oog en oor. Tarantino deinst er niet voor terug een grootse en vooral grotesk verhaal neer te zetten, waarbij hij zonder scrupules de loop van de geschiedenis een eigen twist geeft. Alle ingrediënten kenden we al van deze regisseur, maar ze vallen wel verrekte lekker op hun plek in deze film.

Gisteravond voor de derde keer gezien, en wat blijft dit toch een fu-king dope film swa!

TeRanTino schopt alwéér kont, jeweetzeluf. I say: Bravo!

Schitterende nieuwe Tarantino flick. Wederom heerlijke dialogen en situaties waar de spanning vanaf spat. Zoals het hoofdstuk in de kelder; een intense spanning die puur en alleen door een situatieschets en heerlijke dialogen in stand word gehouden en wordt opgevoerd. Petje af. En wat afschuwelijk heerlijk om Hitler helemaal kapotgeschoten te zien worden. Toen ik dat zag, begon ik spontaan te glimlachen. En wat een heerlijke humor die erin zat. Het enige minpuntje, waarom hij ook geen 5* scoort, is het onrealisme. Ik bedoel, het Nazi high command zou never nooit alle kopstukken van het regime in een klein bioscoopzaaltje laten zitten.

Duidelijk een flim van Tarantino en die zijn toch altijd bovengemiddeld goed. Realiteit, humor, drama, fantasie je gooit het in een pot en laat Tarantino er in roeren. Ook hier is er weer iets uit gekomen dat verrassend van smaak is.Misschien dat een wat doorsnee grijs brein niet zo goed tegen zoveel creativiteit kan, gelet op sommige kritieken. Inglourious Basterds vind ik in ieder geval wel een geslaagde film 4*

"Every German we meet wearing a Nazi uniform... they're gunna die."

De 2e kijkbeurt van Inglourious Basterds is me echt stukken beter bevallen, al was de eerste keer ook een genot. Ik ben hem in wat vermoeide toestand gaan kijken midden in de nacht, en het briljante viel nog niet echt op daarbij. Nu dus voor de tweede keer gezien, en Tarantino is weer goed op dreef.

Na het erg tegengevallen Death Proof was ik wat huiverig voor deze film, ik was bang dat Tarantino zijn kruit al had verschoten met Reservoir Dogs, Pulp Fiction en de 2 Kill Bill films. Jackie Brown vond ik ook een lichte tegenvaller. De film begint lekker met een mooi shot van een man die hout aan het kappen is en erg mooie muziek van Morricone eronder. Deed me weer een beetje denken aan KB. Tarantino weet altijd wel de perfecte muziek te kiezen voor zijn films. Dan volgt er een geweldige scène waarin je de spanning gewoon voelt, en de briljante snedige dialogen komen gewoon erg lekker over weer. Dit was niet het geval in Death Proof waar ik het af en toe wat geforceerd vond overkomen. Ook de teksten voor de scènes die weer in beeld verschijnen zijn briljant gevonden. Tarantino is back dacht ik bij mezelf. En wat een comeback van zijn laatste film. Alles lijkt weer te werken. Een geweldig verhaal, met een geweldige uitwerking. Geflipte en boeiende personages. Het verhaal over een eenheid die in de "Nazi killin' business" zit, en een wraakverhaal ala Kill Bill. De situaties waarin ze verzeild raken zorgt voor enkele memorabele scènes die overlopen van gitzwarte humor. Ik had trouwens wel wat meer pulp verwacht in de zin van Nazi's vermoorden, en wat meer actie/geweld. De weinige momenten die er inzitten zijn wel erg leuk gedaan.

Tarantino neemt zijn tijd om deze verhalen goed te vertellen. Doormiddel van beeld en muziek (ik hoorde zelfs weer L'Arena van Morricone langskomen) weet hij de goede sferen telkens te pakken. Niet alle dialogen en situaties komen goed uit de verf. Sommige teksten komen nog wel wat geforceerd intelligent over en sommige scènes duren net wat te lang vooral de bar scène . In Pulp Fiction werkte de lange speelduur nog, maar dit voelt net wat te lang uitgerekt af en toe. Erg jammer dat het ten koste van het al niet zo snelle tempo gaat. Toch blijft het erg genietbaar allemaal, en draaft de film af op een memorabele en fantastische afsluiting. Al had ik Landa natuurlijk liever zien sterven . Het geheel doet ook een beetje als een spaghetti western aan weer, een van de dingen die de Kill Bill ook goed deden werken. Samen met een mix voor de liefde voor film die Tarantino ook bezit. Leuke verwijzingen naar veel films ook weer.

De cast was erg op dreef. Brad Pitt deed het erg leuk als Aldo Raine, maar was voor mij niet het meest memorabele. Dat is toch echt Christoph Waltz als Hans Landa. Wat een prestatie geeft deze man weg zeg. Vanaf de eerste minuut dat hij in beeld verschijnt, doet hij het met verve. Maar ook Til Schweiger had een fantastische rol, en dan hebben we natuurlijk nog Eli Roth als Donny Donnowitz. Pitt doet nog wel even een geweldige Marlon Brando imitatie.

Film technisch weer dik in orde natuurlijk. Mooie beelden, leuke gags in lopende scènes, goede effecten, mooie muziek, een sterke editing etc. etc........ Tja, ik ben nu ook helemaal om voor de basterds. Ik had eerst 3.5* gegeven en deze gaat naar een,

4.5*

Prachtfilm!! van mij 5 sterren.

De openingsscene is geweldig gespeeld vooral door de duitse SS kolonel.

Verder 2,5 uur lang filmvermaak , geen historisch epos maar een verhaal zoals het wellicht had kunnen aflopen.

Met de nodige Tarantino Humor en karikaturen.

Vooral hoe Hitler neergezet wordt deed mijn lachspieren werken.

Aanrader!!

Tarantino houdt van films.

En dat zullen we weten ook. Of ik daar bij deze film op zat te wachten is een tweede.

Laat ik beginnen met te zeggen dat e.e.a. wèl werkt. Maar helaas niet altijd. Het intro werkt gelukkig, leuk geacteerd ook. Pitt vind ik iets minder sterk acteren maar het is nergens echt storend. Waltz steelt i.i.g. de show.

De soundtrack viel me vies tegen en bewijst in mijn ogen, pardon oren, dat Tarantino iets te geforceerd aan ons wil duidelijk maken dat hij van films houd. Werkt al een stuk minder. Ook de totaal misplaatste Bowie, klinkt goed maar past dus minder. Vind ik wel jammer want doorgaans kan ik zijn soundtracks wel hebben. In raadspelletjes had ik helaas minder zin.

Het verhaal, althans deze vrije interpretatie op vele voorgangers, is vermakelijk maar de vaart zit er niet altijd even goed in. Suspense in de kelder, met als afsluiter nog even de schuinhangende camera is leuk bedacht, maar werkt bovenal. Spannend én leuk. Het einde is een flauwe finale, met als dieptepunt het kerven van de swastika. Wel weer leuk bedacht dat alles anders liep dan bedacht. Weinig voorspelbaarheid op dit gebied.

Maar het geneuzel met de naambordjes, het geflirt met verschillende genres en de filmgrapperij kon mij dus niet altijd bekoren. Er doemt soms de gedachte op dat Tarantino nooit meer een meesterwerk gaat maken. Al moet gezegd dat dit beter is dan zijn laatste films.

Wat mij het meest betreurde waren de dialogen die zwalkten tussen redelijk en sterk. En helaas kwam die eerste categorie, mijns inziens, vaker voor. Soms waren de gesprekken ronduit flauwtjes.

Al met al een vermakelijke maar lange zit. Want ondanks dat ik bijna alleen maar minpuntjes opnoem, ben ik voldoende vermaakt. Met dank aan een aantal sterke scenes en een prettige dosis humor. En daarvoor had Keitel echt niet aan de andere kant van de verbindingsradio hoeven hangen..

Goed.

Aardige film, geinig maar zeker geen meesterwerk.

Tweede helft zelfs een beetje saai.

Super film van tarantino, Iedereen spreekt zijn eigen taal, al kunnen veel mensen ook andere talen. Het is niet echt gebeurd(niet alle oorlogsfilms hoeven waarheidsgetrouw te zijn). Alle basterds spelen goed al hebben ze niet echt grote rollen in de film. Stiglitz is een leuk type, en ook Donowitz, Aldo en de andere mogen er wezen. Hier kom ik gelijk op mijn enige minpunt. Ik vind dat er te weinig scenes zijn waarin de Basterds Duitsers overvallen etc. De muziek was goed, niet perfect. Lange dialogen stoor ik me nog al eens aan, maar hier waren ze bijna allemaal geweldig.

Christoph Waltz speelde de "Jodenjager" geweldig, zoals hij in de scene met Aldo en Utivich bingo zegt is geweldig, echt z'n Tarantino moment.. Brad pitt vond ik wel leuk acteren maar niet super vond hem in Snatch beter m.b.t. accenten.

Veel mensen zeggen dat ze bij het onrealistische afhaken, dat is hun mening en die respecteer ik. Maar ik vind dat het wel weer een keertje wat anders mag aflopen zoals in de geschiedenis boeken staat geschreven. Ik heb tientallen oorlogsfilms gezien die kwa afloop en verloop de geschiedenis boeken verfilmen, en imo vond ik het leuk om eens wat anders te zien.

Tarantino's sfeertje zat er wel in, de oude lettertypes, de dialogen, en scenes zoals wanneer Donowitz en Omar(volgens mij omar) de 2 duitsers neerschieten met van die handschoenpistolen..

Kortom om een superfilm, ik had er heel veel van verwacht en dit zou voor mij de film van het jaar worden, of dat zo is weet ik nog niet. Ik vond alleen het jammer dat we zou weinig van de Bastards zagen m.b.t. terreur daden tegen duitse soldaten.

4.5*

Eindelijk heb ik deze dan ook gezien! En het is weer een echte Tarantino-film! Alleen dit keer met actie . Ik was vooral verrast van de lange speelduur. De tijd vloog voorbij.

Het begint natuurlijk met die beginscène. Die man.. ik mocht hem op de één of andere manier wel.

De dialogen zijn uiteraard schittend (zoals je wel verwacht bij Tarantino) en ik ga daar daarom ook niet teveel woorden aan vuil maken.

Af en toe had ik wel het gevoel dat sommige scènes (dialogen) beter weggelaten kunnen worden, maar dat zou de film op de een of andere manier toch hebben gemaakt.

Wel wil ik even zeggen dat ik me aan het begin ergerde aan het accent van Aldo.

Was ik de enige die een déjà vu moment had (Forrest Gump)?

Hierdoor kon ik hem in het begin simpelweg niet serieus nemen.

Het zijn een kleine minpuntjes, maar dat is voor mij wel de reden geen 5,0 te geven.

Met een 4,5 doe ik deze film tekort, maar een 5,0 is toch echt te veel!

(misschien een account op iMDB aanmaken? )

'Arriverderci'

"Bon Giorno."

Bovenstaande is tegelijkertijd één van de meest grappige, en tegelijkertijd kinderachtige scènes uit de film. But I love it.

Prachtig geacteerd, gefilmd, gemonteerd, perfecte spanningsbogen in de film en de hele tijd een geweldige onderhuidse spanning over wat er nu weer gaat gebeuren. En terwijl je op je nagels zit te bijten, word je getrakteerd op geestige dialogen. Ook worden Hitler en Goebbels heel leuk neergezet.

Het doet me ook deugd dat de Fransen echt Fransen zijn, en de Duitsers echte Duitsers. Ik vreesde dat een film a la Die Hard ging worden met steenkool-Duits sprekende Amerikanen. Ook dat was geweldig.

Ik dacht trouwens de hele tijd dat het personage van Eli Roth gespeeld werd door Zachary Quinto (Spock in Star Trek, Sylar in Heroes) maar ze lijken erg op elkaar

Briljante film.

Tijd geleden dat ik hem gegeven heb, maar deze verdient 'm:

5 sterren

P.S. Quentin ga zo door, gelieve geen rotzooi als Death Proof meer te maken aub.

Mexicaanse patstellingen en Joodse wraak

Leuke kijkbeurt, al moet ik er ook bijzeggen dat er saaie langdradige momenten ook bijzaten, zoals dat ook al in Pulp Fiction het geval was. Ik denk aan het eerste hoofdstuk, dat ik verre van schitterend vond.

Tarantino toont weer eens aan dat hij houdt van knipogen, van referenties naar andere films, van geweld en pulp. Tarantino houdt van film en dat laat zich smaken. Hij bedacht hier een alternatief scenario over het beëindigen van WOII dat menig kijker zal doen grinniken. De acteerprestaties zijn top, en dan vooral van Waltz natuurlijk, die het personage is dat mij het meest zal bijblijven, en die er terecht voor beloond geweest is. Voor Brad Pitt moet je hier in elk geval niet naar kijken.

Tofste scène voor mij was die lang uitgesmeerde scène in de herberg, waar een Gestapo majoor die Brit onmiddellijk verdenkt aan zijn accent en een spelletje kwissen meespeelt. Dan zit 'm daar met die King Kong kaart op zijn voorhoofd . Schitterend opgebouwd naar een korte intense shootout en ook een leuke verschuiving van de ene scène naar de andere . Meesterlijk gewoon.

Nochtans, ondanks heel wat leuke dingen is de film tergend lang en gebeurt er alles bij elkaar genomen, niet zoveel in die 152 minuten. Het is eerder genieten van fijne en foute humor dan van bloederig geweld. Je houdt ervan of niet, Tarantino blijft tenminste iemand die de "klassieke formules" niet volgt en trouw blijft aan zijn eigen stijl (wel gejat uit B-films, exploitation e.d. maar kom). 3,5*

Heb de film zo juist gezien.

Ik vond er geen bal aan te veel over de top en clichématig en de dialogen en muziek en andere Tarentino effectjes ja, dat weet ik nou zo langzamerhand wel .

En bij Brad Pitt heb ik altijd het idee dat ik naar Brad Pitt verkleed als aan het kijken ben wat ik bij bv iemand als Tom Cruise veel minder heb.

Spanning vond ik er al helemaal niet inzitten en veels te kluchtig ipv grappig.

Theater van de lach was er niks bij.

Nee voor mij bestaat Tarentino al lang niet meer.

Hij heeft District 9 bij lange na niet weten te evenaren.

Zo dan ga ik nu nog even Paranormal.Activity kijken .

Inmiddels een mooi tijdstip ervoor , ik ben benieuwd!

Inglourious Basterds is vooral een film van een regisseur die doet waar-ie zin in heeft. En waar dat bij zijn voorgaande werken regelmatig fout is gegaan (helaas), is 'Inglourious Basterds' in ieder geval amusant genoeg om Tarantino weer enigszins in de armen te sluiten.

Niet voor niets heb ook ik gewacht op de dvd-rip (ahum...), want ik had nogal mijn bedenken bij dit project. Een regenachtige zondagmiddag wist me pas te overtuigen (lees: dwingen) er eens goed voor te gaan zitten.

Binnen twintig minuten was ik feitelijk al om. De buitengewoon spannende, intense openingsscene is meesterlijk in al haar eenvoud, en tevens de perfecte introductie van één van de meest afschrikwekkende bad guys van de laatste jaren, de uitblinkende Christoph Waltz als Hans Landa.

Vooral de één-tweetjes van dit heerschap en de meesterlijke bar-scene maken deze film, want van het plastische Jew-revanche gebeuren moest ik niet zoveel hebben (de finale balanceert wat dat betreft heftig op het randje van smakeloosheid).

Mijn twijfel tussen 3 en 3,5* slaat voorlopig naar beneden uit.

Wat een begin, wat een kern, wat een einde!

A Bastard’s work is never done!

Tarantino is terug, dat durf ik na het zien van deze bij vlagen erg gave film van hem toch wel te stellen. Hoewel ik er van tevoren veel van verwachtte was ik toch een klein beetje huiverig, omdat Death Proof toch wel een kleine teleurstelling was. Inglourious Bastards was dat gelukkig niet en is na Pulp Fiction misschien wel Tarantino’s beste werk.

Hoofdstuk 1 begint eigenlijk gelijk erg sterk. De door iedereen geroemde Christoph Waltz speelt zijn rol van Duitse Nazi-officier Hans Landa inderdaad fantastisch. Een indrukwekkende acteerprestatie van begin tot einde en “Evil never looked so damn good” zou ik haast willen zeggen om maar even een tagline van een andere film te gebruiken. Bij de introductie van “The Basterds” valt gelijk de rol van Pitt op. Ook enorm leuk en sterk gespeeld en ook hier blijkt maar weer eens wat een veelzijdig acteur Pitt eigenlijk wel niet is.

De film weet serieuze elementen goed te combineren met humor, waarbij Tarantino zoals gewoonlijk ook het betere dialoogwerk niet schuwt. De dialogen waren in deze film dan ook dik in orde, al waren ze soms wel wat aan de lange kant en haalde het soms wel wat vaart uit de film. Toch blijft de film vermaken en blijft Tarantino ons grappige, afwisselende en boeiende scènes voorschotelen. Vooral het moment dat de cinema uiteindelijk in vlammen opgaat en Hitler, Goebbells en de rest gewoon het loodje leggen kwam voor mij behoorlijk onverwacht, maar is mede daarom toch wel een enorm sterke actie van Tarantino, waarmee hij nog even duidelijk maakt, voor het geval er iemand nog twijfelde dat deze film totaal niet serieus te nemen is, omdat het allemaal fantasie en/of pulp is.

Dan ben ik eigenlijk nog de geweldige muziek van de film vergeten. O.a. Ennio Morricone en David Bowie komen voorbij en voorzien de film van een extra dimensie. Tja sterke dialogen en sterke muziek, dat zijn in ieder geval twee zaken die alle films van Tarantino bevatten en dus ook Inglourious Bastards. Heerlijke soundtrack dus wederom.

De afsluiting van de film mag er uiteindelijk ook zijn. Geweldig einde in het bos, waarbij Pitt “de afspraak” niet nakomt en Waltz voorziet van zijn “masterpiece”. Dat gaf een erg fijn gevoel moet ik zeggen en is de perfecte afsluiting van deze film. De film is niet zo goed als Pulp Fiction, vanwege een paar mindere momenten en soms wat te lange dialogen, maar verder is dit gewoon een erg fijne film, die van begin tot einde vermaakt, typisch Tarantino is en die ik in de toekomst ook zeker zal aanschaffen.

Dikke 4,0*

+1. Als het om echte cinema gaat, dan is deze zeker een topper. Het is sinds Le Scaphandre et le Pappilon en Doubt dat ik zo genoten heb van het acteerwerk en de dialogen tussen de hoofdpersonages.

Echt om je vingers van af te likken...

Geen special effects, geen overdreven actiescènes, gewoon PURE, AUTHENTIEKE CINEMA!

En geef die Hans Landa in godsnaam de Oscar voor beste mannelijke bijrol, of ik steek die zaal in brand.

Ik blijf desondanks toch twijfelen over die 5 sterren...

Geweldige film, Tarantino zet hier een meesterwerk neer.

De dialogen super, vooral de eerste scene met de "jodenjager"

Top!!

Goede film, maar een beetje overrated mijns inziens.

Film begint zeer sterk. Leuke humor ook daarna, maar ik vond het plot niet zo overweldigend.

Nazi Christoph Walz vond ik sterk spelen. Sterker dan Brad Pitt. Weet niet of het aan de gemaakte rol lag of dat het overacteren was.

Duidelijk veel Tarantino-fans hier (ik ook) die helaas per definitie alles goed vinden wat hij doet en OVERAL een diepere gedachte of verwijzing uithalen.

Top film! Deze moet ik zeker nog een keer gaan kijken!

Geweldig ook hoe die spanning wordt opgebouwd tijdens de dialogen in eerste scène(!) en die scène met Diana Kruger (in de bar).

In het begin was ik even bang dat ik me ging storen aan Brad Pitt door dat accent die hij opzet, maar dat viel op zich wel mee.

Tevens wordt hij ook volledig weggespeeld door Christoph Waltz (als "The Jew Hunter").

De film duurde ongeveer 2,5 uur, maar verveelde naar mijn mening geen moment.