Inglourious Basterds (2009)

Gisteravond naar Inglourious Basterds geweest in Ierland (verbaasde me dat hij hier al draaide).

Het begint gelijk in Tarantino-stijl, geweldige Italiaanse muziek en de text in een Pulp Fiction-achtige lettertype, je raakt gelijk in de sfeer.

Hierna een mooie scene in Frankrijk, je maakt kennis met Hans Landa.

Dan de Basterds, ze zijn precies zoals in de trailers, erg bruut en ze kennen geen genade. Ze behandelen en vermoorden Nazi's alsof ze dummy's zijn.

Ondanks dat ik niet echt fan ben van Brad Pitt, vind ik dat hij zijn rol als Aldo Raine erg goed doet, hij komt erg amerikaans over en mijn mening over zijn acteerwerk is door deze film bijgesteld.

De dialogen in deze film zijn ontzettend goed, genieten gewoon.

Je merkt dat Tom Tykwer (Lola Rennt) Quentin Tarantino in deze film heeft geassisteerd, wat erg leuk is en de film mooier maakt.

Het is een ontzettend mooie film, brute actie gecombineerd met geweldige Tarantino-humor, erg leuk. Op het einde geeft Quentin een leuke, onverwachte draai aan het verhaal. Wat ik wel jammer vond is een korte scene in het 'draaihok' van de bioscoop, een beetje goedkoop naar mijn insziens.

Als ik terug ben van vakantie ga ik de film zeker nog een paar keer op DVD bekijken en mogelijk voor de tweede keer naar de bios.

Al met al een ontzettend goede film, geen top-10 bedreiging maar wel erg sterk. Het voldeed geweldig aan mijn verwachtigen.

8.8/10

4.5/5

Een echte aanrader!

You haven't seen war untill you've seen it through the eyes of Quentin Tarantino.

Da's een feit, de meester maakt er weer een groot spektakel van. Brad Pitt neemt wel het voortouw maar dat wil niet zeggen dat hij dan ook meteen in beeld komt, een feit is wel dat hij het meeste betaald word. Hier zit gewoon een beetje vanalles in maar die spaghettisfeer blijf je toch voelen. Christoph Waltz speelt ook echt overtuigend en mag hem zeker en vast één bij de beste van de cast noemen. Eli Roth is normaal niet echt zo'n mijn favoriet, als regisseur heeft hij nog niet al teveel gepresteerd maar als acteur doet hij het wel goed zijn sluwe grijns weet wel te overtuigen. Tarantino is dan ook zeer goed om vergeten hollywoodacteurs om te toveren in topacteerprestaties.

Deze film mag zich gewoon zonder al teveel overdrijven bij de beste van Tarantino bijvoegen. Hij heeft dan nog niet al teveel films gemaakt maar als hij er dan één maakt probeert hij er echt een evenement van te maken en de clichés weg te spelen.

Once upon a time in Nazi occupied France...

Tarantino zorgt met Pulp Fiction maar vooral met Reservoir Dogs voor twee van de beste films ooit. Jammer genoeg leek hij daarna aan een kleine afdaling te zijn begonnen doordat Jackie Brown al een pak minder was, de twee Kill Bills weer wat beter maar vooral Death Proof was reteslecht. Toch neemt dat niet weg dat ik met volle verwachting naar deze Inglourious Basterds uitkeek. De première gisteravond lukte jammer genoeg niet maar met de eerste voorstelling de dag erna is dit dubbel zo hard goedgemaakt (was ook zeer weinig volk trouwens)

Vanaf de openingsscène (en tegelijkertijd ook de eerste complete chapter) voel je al direct de adem van Tarantino's liefde voor spaghettiwesterns. De muziek, de lange shots, ... Deed me allemaal zeer hard aan C'era Una Volta Il West. Was ook al een sterk voorproefje van de sfeer die in de rest van de film zou volgen. De rest van de chapters hebben elk wel allemaal dezelfde sfeer maar zijn op hun eigen manier dan ook totaal verschillend maar allemaal stuk voor stuk ijzersterk. Elke chapter heeft dan ook een aantal memorabele scènes. In de eerste chapter is dit wel duidelijk, de tweede bevat de introductie van The Basterds die sowieso al geweldig is, de derde is noodzakelijk voor het verhaal maar mist wat de nodige spanning maar in vier en vijf breekt de hel echt los. De dood van twee van de Duits sprekende Basterds in die kleine taverne is brutaal, gewelddadig maar vooral zo verschrikkelijk mooi opgebouwd. Eerst is er de groep zatte soldaten en wanneer dat eindelijk opgelost geraakt komt die majoor op de proppen en verraden ze zich door een simpel handgebaar. Simpel maar zo doeltreffend. Tjah, chapter 5 is het einde natuurlijk en tegelijkertijd een einde om U tegen te zeggen. Tarantino neemt een gigantisch loopje met de werkelijkheid door de WO te laten eindigen door Hitler (op een uiterst gewelddadige manier) te laten sterven. Ik vroeg me eigenlijk nog één ding af. Op een bepaald moment zijn Marcel en Shosanna in gesprek over hoe ze de cinema in de fik gaan steken. Eén van de twee zegt dat die negatieven zeer brandbaar zijn en dan krijgen we een tussenfilmpje over hoe je er vroeger niet mee op de trein/bus mocht. Het stukje film dat ze daar laten zien, is dat uit Hitchcocks Sabotage?

Maar het is niet alleen actie en dialoog dat de film zo goed maakt. Neen, ook hier zitten weer de talloze (maar dan bedoel ik echt talloze) filmverwijzingen in die Tarantino zo kenmerken. Vond trouwens ook wel leuk hoe hij zijn bekende 'koffershot' heeft opgelost doordat je in heel de film geen enkele normale wagen ziet rijden. Inglourious Basterds lijkt mij ook meer humor te bevatten dan alle andere Tarantino films. Vooral wanneer Pitt zichzelf als een Italiaan voordoet is hilarisch. Si, correcto... Maar ook de kleine tussenfilmpjes waar even iets terloops wordt uitgelegd zijn heel leuk.

En over Pitt gesproken, hij zit op het randje van het geniale af met zijn acteerprestatie in Inglourious Basterds. Het accent, de one-liners, de altijd vooruitstekende kin, ... Geweldig gewoon. Ik weet nog dat ik vroeger Pitt meer een pretty boy vond maar de laatste tijd begint hij echt wel serieus te stijgen in mijn lijstje. Spijtig dat hij gaat stoppen met acteren. Het is gelukkig ook niet alleen Pitt die de film zo sterk maakt. Zijn mede-Basterds zijn zonder twijfel even sterk. Van Eli Roth als Sgt. Donny 'The Bear Jew' Donowitz (doe a.u.b. voort met acteren in plaats van crappy B-films te maken) tot Til Schweiger als de veel te stoere Sgt. Hugo Stiglitz. Maar ook de tegenspelers van de Basterds zijn ijzersterk met als topper Christoph Waltz als Jew Hunter. Godverdomme, wat een acteur. De twee leading ladies moeten trouwens ook niet onder doen voor hun mannelijke tegenhangers (beeldschone vrouw trouwens die Mélanie Laurent)

Wat trouwens ook nog wel het vermelden waard is dat de acteurs hun respectievelijke taal spreken. De Fransen spreken Frans, De Duitsers Duits en de Engelsen Engels. Hierdoor komt de film ook authentieker over in tegenstelling tot het recente Valkyrie waar iedereen Engels babbelde.

Tarantino is a basterd. Maar wel één die een ijzingwekkend oorlogsdrama heeft neergezet.

4.5*

Behoorlijke deceptie, Tarantino is met momenten nog interessant maar hij lijkt zijn gevoel voor timing verloren te hebben. Zijn poging om de structuur van een klassieke western te kopiëren verzandt in hopeloos trage, geforceerde, dialogen en soms zelfs in pure verveling. Afwerking, cast en de diverse knipogen (Margheriti, Castellari) tillen dit naar een voldoende. 3*

Originele en vooral aparte film.

Hans Landa is veruit het leukste personage uit de film. Wat een geweldige komiek.

Ook Bridget von Hammersmark is een erg leuk personage.

Het is vaak net alsof de heren van Jiskefet hebben meegeschreven aan het script. Zo droog is het. Soms is het bijna een klucht.

Leuk al die talen die in de film worden gesproken. De taal blijkt vaak een humoristisch wapen.

Ik had meer spektakel verwacht. Er had wat mij betreft wat minder gepraat en meer actie in gemogen en meer verrassingen in het plot.

Het grootste minpunt aan Inglourious Basterds is dat je steeds het gevoel hebt; nu gaat het gebeuren, nu komt alles in een stroomversnelling en jetzt geht's los. Maar dat moment blijft eigenlijk, op een paar scenes na, uit.

Brad Pitt doet het leuk maar overstijgt het typetje niet.

De missie van de Basterds is eigenlijk maar bijzaak in de film. Dat had ik me heel anders voorgesteld. Ik had een of andere geheime missie verwacht met allerlei maffe avonturen.

Ik wil de film zeker nog eens zien. Ik dacht dat ik redelijk blanco naar de film was gegaan maar ik bleek toch allerlei verwachtingen te hebben. Wellicht valt de film daarom een volgende keer mee omdat je je dan meer focust op wat de film wel is, en niet wat hij niet is geworden.

In vrijwel elke Tarantino zit een verwijzing naar Nederland; in deze wordt Mata Hari even terloops genoemd.

Weer een hele verbetering van Tarantino t.o.v. Death Proof. In Inglourious Basterds vindt hij voor een deel zijn oude vorm weer terug. De film kenmerkt zich door enkele (vrij sterke) uitgerekte scènes, zoals het begin op de boerderij en het stuk in het café. Deze zijn aardig geslaagd. Goede dialoog en interessant en goed opbouwend tot een climax.

Ook alle afzonderlijke personages zijn interessant en vooral ook goed vertolkt. Brad Pitt is goed, ondanks dat het inderdaad een typetje is (en blijft). Christoph Waltz zet een goede Hans Landa neer, maar wordt ook geholpen door zijn goede teksten. Mélanie Laurent heeft een fantastische uitstraling en is onschuldig en gewetenloos tegelijkertijd. Ook Til Schweiger heeft een fantastische rol, met zijn altijd norse blik.

Maar toch is Inglourious Basterds niet echt een fantastische film. Dit is, omdat de samenhang tussen de verschillende hoofdstukken niet goed werkt. Het lijkt alsof Tarantino voor elke scène afzonderlijk een goed idee had, maar als geheel loopt het niet lekker. Tarantino wil zich ook te graag met een b-film/exploitation-sfeer identificeren, waardoor de pogingen hiertoe geforceerd aanvoelen. En dat zorgt ervoor dat de angel een beetje uit de film verdwijnt. Maar verder toch een prima werk en een leuke aanvulling op het oeuvre van Tarantino.

Een verbetering tov zijn laatste films.

Vond het wel opvallend anders voor een Tarantino film. Wat braver, minder geforceerd naar vanalles en nog wat moeten verwijzen (of ik heb het gewoon gemist), ook iets minder geforceerd cool willen zijn. Tarantino lijkt meer genoegen te nemen met het maken van een wat wollige, ouwe film.

Met de typetjes had ik weinig tot niks. Vond Pitt zwaar tegenvallen, Roth echt onuitstaanbaar en ook Waltz lijkt soms meer weg te hebben van Bruno (dat gegiechel wanneer hij Pitt gevangen heeft genomen?).

Meevaller was het gedeelte met de bioscoopeigenares (maar jammer genoeg redelijk kort) en de intro in het Franse huisje. Stukjes die veel genietbaarder waren dan "het stoere" deel van de film.

Visueel ook niet zoveel te melden. Buiten wat lelijke lettertypes op en over het scherm doet Tarantino maar bitterweinig. Soundtrack is als vanouds slecht, maar daar had ik dan ook niks van verwacht.

Verder inderdaad een spaghetti Western sfeertje en één scene (de plotse shootout in het café) die mij erg aan een gelijkaardige scene in Sonatine deed denken.

Film duurt uiteindelijk te lang, de dialogen zijn redelijk onboeiend en de typetjes onuitstaanbaar. Maar hier en daar zitten aardige scenes die steeds beter gaan werken door hun lengte. Toch vrees ik dat Tarantino nooit meer iets boeiends zal maken. Hij heeft ondertussen al zoveel geprobeerd en is al zoveel malen gefaald dat het hem waarschijnlijk in de toekomst niet veel beter meer zal vergaan.

1.5*

Quentin Tarantino is niet direct mijn favoriete regisseur, maar toch zijn zijn films haast altijd een genot geweest te bekijken en wekt elk nieuw project verwachtingen op. Reservoir Dogs en Jackie Brown zijn meesterwerken en het was dan ook de vraag of Tarantino na het ietwat teleurstellende Death Proof en vooral Kill Bill 2, nog iets van zijn klasse tentoon zou kunnen stellen. Tarantino leek me steeds meer een regisseur van wie de houdbaarheid verstreken was. De 'cool' die zijn films typeert is niet iets wat je lang interessant kan houden en het was dan ook een verademing om te zien hoe Tarantino is gegroeid als regisseur met zijn Inglourious Basterds. Groter opgezet en een script dat het minder moet hebben van 'coole' dialogen en eerder focust op een kalmere opbouw naar een werkelijk sublieme climax. De hele bioscoop sequentie na de fantastische scène waar David Bowies 'Cat People' ten gehore komt, is van Hitchcockiaanse klasse en de ultieme kers op de taart die Inglourious Basterds heet. Een fantastische ontknoping en wat mij betreft, zeker cinematografisch, het beste wat Tarantino ooit op film heeft gezet. Naast de finesse van typetjes en dialoog, die ook hier, hoewel in mindere mate, aanwezig zijn, laat Tarantino nu ook zien geen problemen te hebben met een klassieker en grootschaliger geörienteerd script. Tarantino heeft zich definitief bewezen met deze klassefilm en mag zich langzamerhand gaan scharen tussen de groten der cinema, waar hij ook hier een hoop inspiratie uit heeft gehaald. Een fanboy zal Tarantino altijd wel blijven, maar waarschijnlijk ook een van de weinige die daadwerkelijk over talent beschikt. Zoals de megalomane eindquote van Aldo Raine al deed doorschemeren: this may be his masterpiece. Beetje zelfbewust als je het mij vraagt, maar dat eigenwijze heeft ook zijn charme. Ontzettend van genoten. Mij benieuwen of dit enthousiasme overeind blijft staan bij een herziening op DVD.

4,5*

Het is omdat een goede vriend met kortingskaarten kwam aandraven, dat ik deze film zonet in de cinema ben gaan bekijken. Anders was ik hem waarschijnlijk niet op het grote doek gaan zien, al moet ik toegeven dat ik wel enigzins geïnteresseerd was in deze prent. Tarantino zou met Inglorious Basterds immers zichzelf hebben heruitgevonden en zijn abominabele Death Proof ruimschoots hebben goed gemaakt, aldus de recensenten van tal van populaire tijdschriften.

Wel nu, wat een hoop gezever. Tarantino schiet hier wederom serieus mis en doet buiten een beetje provoceren helemaal niets. Oeverloze dialogen, 'schunnige' praat en goedkope humor zijn weer van de partij. Een invenief verhaal, onderhoudende soundtrack en/of interessante beelden zijn daarentegen in geen velden of wegen te bespeuren. Gemiste kans voor een regisseur die een hoop goed te maken had.
Dit is misschien iets te kort door de bocht, de eerste twee hoofdstukken waren immers enigzins goed en veelbelovend: beide tamelijk kort en af en toe grappig (en allebei op één locatie, een soort van lange scènes). Maar dan komt het derde, vierde en zelfs nog een vijfde volstrekt onnodig en eindeloos gerekt vervolg hierop, waardoor de film steeds saaier werd en een ontzettend lange zit is geworden.

De alom geprezen Waltz was eigenlijk nog het enige interessante aan deze film. Om één of andere onverklaarbare reden deed zijn acteerspel mij vaak aan Dennis Hopper denken. Beetje bizar, maar zeker niet onaangenaam, integendeel. Het was een tijdje geleden dat ik zo'n absurd personage heb ontdekt. Voor de rest gebeurt niet al teveel spectaculairs, waardoor ik deze zeer typische Tarantino - die blijkbaar nog steeds niet de 'kaka' en 'pipi' fase is ontgroeid, getuige de vaak puberale humor en zwakzinnige dialogen - dan ook als een jammerlijke bevesting van mijn vermoedens beschouw; de man is verre van geniaal en al helemaal geen wonderregisseur.
Nu is het enkel nog hopen dat hij zijn belofte nakomt en er mee stopt. Afgaande op het hoogst arrogante eindshot vrees ik echter voor het ergste.

2.0*

My name is Lt. Aldo Raine and I need me eight soldiers. Eight Jewish-American soldiers. Now, y'all might of heard rumors about the armada happening soon. Well, we'll be leaving a little earlier. We're gonna be dropped into France, dressed as civilians. And once we're in enemy territory, as a bushwackin' guerrilla army, we're gonna be doing one thing and one thing only... killing Nazis.

Ik moet toegeven dat ik, voordat deze film uitkwam, nogal hoge verwachtingen had. Allereerst omdat Quentin Tarantino nog iets goed te maken had na het iets mindere Death Proof en ten tweede, omdat de reacties uit Cannes nogal redelijk positief waren. Dat verwachtingspatroon is behoorlijk naar omlaag gehaald door een aantal tegenargumenten op deze site, zo zou de film 'te praterig' zijn of 'teveel overbodige scènes bevatten'. Je zou jezelf uiteindelijk ook de vraag kunnen stellen in hoeverre het nog objectief is om een gehypte film van een bekende regisseur te beoordelen, aangezien je in zo'n geval altijd een verwachtingspatroon krijgt, of die nu negatief of positief is. De film zou waarschijnlijk ook door velen hier heel anders beoordeeld geweest zijn als dit het werk was van een onbekend regisseur.

Ik zal meteen beginnen met de sterkste kanten uit deze film en dat zijn de memorabele personages. Zowel Brad Pitt als Christoph Waltz schitterden in wat misschien wel één van hun betere rollen ooit beschouwd mag worden. Brad Pitt bewees zijn veelzijdigheid als acteur nóg maar eens en speelde de Amerikaanse luitenant met een soortgelijk accent met als enige doel om zoveel mogelijk Nazi's om te brengen. Christoph Waltz, een acteur die bij mij geen belletje deed rinkelen moest absoluut niet onderdoen voor Brad Pitt en zette zijn rol als 'Jewhunter' schitterend neer. Verder was ook het acteerwerk van de andere (bij-)rollen enorm genietbaar, zo vond ik Eli Roth gewoon goed als Donny Donnowitz, daarmee bewijst hij dat hij wel iets meer kan dan alleen regisseren. Verder nog goede rollen voor Mélanie Laurent, Michael Fassbender, Diane Kruger enzovoort. Tarantino bewijst in elk geval weer dat hij enorm veel uit zijn acteurs kan halen.

Het verhaal was gelukkig zeer vermakelijk, al kan ik de teleurstelling van sommige mensen nog wel begrijpen. Mensen die verwacht hadden dat de film terug een hoop nietszeggende dialogen zou bevatten worden teleurgesteld. Alle dialogen in deze film zijn van belang voor het verhaal, al zijn ze natuurlijk ook hier weer wat overbodig uitgesponnen door Tarantino wat ik als positief ervaar. Mensen die beweren dat de meeste scènes overbodig zijn kan ik minder goed begrijpen, aangezien ze allemaal toch van belang zijn voor de verschillende subverhalen. In eerste instantie kende de film een aantal spannende momenten, al zal later in de film duidelijk worden dat het verhaal het meer moet hebben van zijn over-the-top momenten dan van zijn spanning. Ook bevatte de film weer een dosis typisch humor die onmiskenbaar van Tarantino komt, zo bracht de film me toch dikwijls aan het lachen, zeker bij de stukken op het einde in die cinema: waarbij Lt. Aldo Raine (Brad Pitt) Italiaans probeerde te praten en dat combineerde met zijn Amerikaans accent

De soundtrack vond ik naar maatstaven van een Tarantino-film al eerder neigen naar de zwakke kant al is het nog altijd wel dik in orde als je wegdenkt dat de film geregisseerd is door Tarantino, zo is de soundtrack nogal weinig memorabel. Ook is alles weer erg fraai in beeld gebracht, zo laten de straatjes van het Parijs uit de vroege jaren '40 zich goed lenen voor het grote doek of maakt Tarantino gebruik van aardige close-ups en luchtperspectieven. Cinematografisch was de film ook dik in orde, waarschijnlijk zijn er heel wat zaken uit de settings van de film historisch inaccuraat maar zo zijn de gebeurtenissen dus storen deed het niet. De film is dan ook duidelijk gemaakt met de bedoeling van vermakelijk te zijn, de kijker een leuke beleving te geven en daar is deze film dan ook bijzonder in geslaagd. Op zich dus niet veel hoogstaands maar wel bijzonder vermakelijk, in elk geval heerlijk over-the-top (binnen zijn context dan) kijkvoer.

4.0 sterren

(Eerste post hier op MM) Vandaag naar deze film geweest in de Euroscoop, en hij heeft me eerlijk gezegd positief verrast. Had deze film niet echt in de gaten gehouden, dus misschien is dat ook wel een van de redenen.

Vond de brute acties van de basterds echt super om te zien. De actie met BearJew, nog een paar keer schieten op hitler terwijl hij al dood was en dergelijke. Het verhaal wist me ook gedurende de hele film erg te boeien, en de scenes zaten erg tof in elkaar. Toch geef ik de film geen 5 sterren omdat ik de soms wel erg lange dialogen een beetje ziek was, er had iets meer ingeknipt mogen worden, niet alles was noodzakelijk geweest.

4/5 sterren

Bij een film met de naam 'Inglourious Basterds' had ik wat meer Basterds verwacht.

Een nieuwe Tarentino triggert mij toch nog steeds wel, hoewel ik al niet meer zo 'fan' ben als ik een jaar of 6 geleden was. Heb Death Proof niet eens gezien, dat heb ik door het uiteentrekken van het Grindhouse-project een soort van geboycot in de hoop het later nog eens op DVD te zien, maar dat is er nog steeds niet van gekomen. Anyway, Tarentino is altijd wel leuk, en daarom dag 1 maar gelijk de zaal opgezocht. Verwachtingen waren na de trailer toch ook best hoogespannen.

Eigenlijk ook wel typisch een film waarvan de trailer veel leuker is dan de film. De trailer is ook echt duidelijk een publiekstrekker, lijkt in de verste verte nog niet op de film! En eigenlijk vind ik dat vooral jammer. De trailer is lekker fout, vlot en vooral erg komisch. De film zelf is behoorlijk traag, en daar ligt toch wel een zwakte. Komisch is het allemaal 'slechts' bij vlagen. Zitten wel een aantal heerlijke scenes in (Eli Roth als Bear Jew , Pitt's "Italiaaans" , vrijwel alles met Landa , een bulderende Adolf tijdens de voorstelling ). Toch is dat duidelijk maar bij vlagen. Ik mis Tarentino een beetje. De dialogen in Inglourious Basterds hebben nergens de flair van die van Pulp Fiction, Reservoir Dogs en Kill Bill 2, de actiescenes waren helemaal summier in vergelijking met eerdergenoemde films. Maar waar ik dan toch vooral verbaasd over was, waar waren de Basterds nou. In het eerste anderhalf uur heb je ze één keer 'in actie' gezien. Zelfs dat viel tegen, want die scene duurde net een minuutje. Verder een (overigens vrij mooie scene) met de aftermath van een hinderlaag, maar zoals gezegd, ze kwamen nog amper aan bod. En zelfs in de kern van de film, Operation Kino, kun je amper van de Basterds spreken, daar er maar drie feitelijk deelnemen.

Volgens mij had hier een prachtige opbouw in kunnen zitten, wat hinderlagen van de Basterds, een verhaal wat op de achtergrond wat zich een beetje ontwikkelt, Basterds die betrokken raken en tot slot de grand finale. En daar loopt de film voor mij ook wel een beetje mank. Tarentino lijkt te veel een verhaal te willen vertellen en gaat te veel kanten op. Dialogen zijn niet al te scherp waardoor ze te lang lijken voort te duren, scenes die een beetje abrupt beginnen (in dat café bijvoorbeeld, in eerste instantie moet je toch even kijken wie daar nou aan tafel zitten).

Het is het toch allemaal een beetje net niet. Brad Pitt als Aldo Raine is geen Samuel L. Jackson als Jules en al helemaal geen Harvey Keitel als Mr. White. De muziek heeft lang niet zoveel kracht als de soundtrack van Kill Bill, misschien op de openingsscene na. Dialogen zijn zoals gezegd niet altijd even scherp, en de top scenes zijn iets te weinig aanwezig naar mijn zin. Het is alsnog wel een geinig filmpje hoor, de ondertiteling was erg cool bijvoorbeeld, je vermaakt je genoeg met zo'n geweldig personage als Landa, Pitt doet het aardig. Maar dat is het dus ook wel, aardig, amper meer, niks minder.

Zit op een dikke 3* nu.

Met Pulp Fiction en Jackie Brown vers in het geheugen deze vandaag maar wezen zien.

Erg goed bevallen allemaal, Jew Hunters, Jew Bears en Apaches. Al die memorabele (bij)namen gaan nog veel usernames spawnen op het internet. En daarbij komt natuurlijk ook het dialoog bij ter sprake, die wederom erg goed opgezet is in elk hoofdstuk. Het is in ieder geval niet dat ik constant zat te denken dat Tarantino aan het woord was, uitgezonderd de Operation Kino briefing scene, iets teveel obscure namen en titels werden toen op me afgegooid.

Verder kan ik allemaal maar ingaan op alle lof die al over Waltz is geschreven, uitstekend vertolkt. Maar moet toch zeggen dat Laurent als Shosannah voor mij de showsteler was, en volgens mij wist Tarantino dat ie goud met haar had. Overduidelijk het meest uitgediepte personage en de stille en emotionele momenten met haar werkten perfect op mij, met voorname haar reactie nadat Landa de tafel vertrekt na die truffel.. Erg mooi.

Favoriete Basterd was zonder meer Schweiger als Hugo Stiglitz, kwam werkelijk niet meer bij tijdens die onztettend foute, toepaste introductie. Die blaxploitation font

Tarantino gaf al aan dat die jarenlang dit project heeft uitgesteld omdat die maar geen goed einde kon bedenken, en naar mijn mening had die dat nog steeds niet. Het gevoel dat Landa ergens nog een kaart achter de hand had tijdens de overgave bleef maar, zelfs tot aan de aftiteling. Dit en een aantal dialoogjes gingen ietwat te lang door, alhoewel ik niet durf te aanwijzen waar ze wat hadden mogen uitknippen, want het is allemaal erg, erg goed opgezet.

4*

Eindelijk weer eens een echt goede Tarantino. Vooral dankzij de fantastische dialogen maar meer nog door enkele meesterlijke lang uitgerekte scénes. Ik denk hierbij vooral aan de openingsscéne en de beste passage uit de film in het café Enige minpuntje dat de film heeft is dat sommige personages iets te karikaturaal worden gepresenteerd. Vooral enkele van de Bastard die gelukkig ook niet zo heel veel screen time krijgen en richting einde vliegt zelfs de, de rest van de film, geniale Landa een beetje uit de bocht.

Kan alleen maar concluderen dat Inglourious Bastards samen met Reservoir Dogs Tarantino's beste film is.

Kleine 4,5*

Tarantino is back!

En hoe, na het mindere tot slechte Death Proof bewijst hij met Inglourious Basterds nog maar eens wat een wereld regisseur het is en dat hij het nog niet verleert is. En tja, het was te verwachten, als het Tarantino is hoor je de haters weer als eerst over de film oordelen. Terwijl het voor andere iets is om naar uit te kijken, dit was voor mij ook het geval. Ik kon niet wachten om de nieuwe Tarantino te kijken maar gisteravond was het dan zover.

En gelukkig is Tarantino iemand die zijn eigen versie van de Tweede Wereldoorlog maakt, en met veel dingen de grens opzoekt en er misschien wel overheen gaat. Nee, dit is niet een oorlogsfilm waar het einde al bij te voorspellen is.
De film begint heerlijk met Hans 'The Jew Hunter' Landa gespeeld door Christoph Waltz die laat zien hoe je een échte Duitser moet spelen. Brad Pitt speelt ook geweldig, zijn accent, zijn hoofd en de uitspraken van hem zijn al om te lachen en als hij dan ook nog Italiaans moet spreken kom je al helemaal niet meer bij.
Alle acteurs spelen een geweldige rol maar Mélanie Laurent, die de rol van Shoshanna speelt, steelt samen met Cristoph Waltz de show.

De daden van de Basterds zijn grappig maar ook ongeloofelijk bruut. Scalperen, hakenkruisjes op iemands voorhoofd 'tekenen' of een Duitse officier met een honkbalknuppel bewerken, het wordt allemaal lekker dik in beeld gebracht en het is voor Tarantino niet gek genoeg. Ook heb ik nog nooit iemand zo'n vette massamoord in beeld zien brengen. De film bouwt zich mooi op naar het hoogtepunt waar de verschillende verhaallijnen op het einde bij elkaar komen.

Cinematografisch Tarantino's beste, paar keer the good old 'trunk view' gezien. Dialogen zijn geweldig maar halen net niet het niveau van Pulp fiction. De humor zit er weer goed in, en niet alleen in de dialogen. Tarantino levert hier weer een meesterwerk af en een van de beste films die ik gezien heb.

5*

Pulp Fiction en Reservoir Dogs hadden toch wel redelijk een eigen stijl. Daarna heeft Tarantino eigenlijk alleen maar bestaande genres "opnieuw uitgevonden". Opzicht redelijk jammer want binnen elk genre wat Tarantino aanraakt is alles dus al een keer eerder en beter gedaan. Ook hier weer met de jaren 70 film en de western. Een mooie openingsscene, ware het niet dat ik het allemaal al eerder heb gezien. De verwijzingen naar andere films vliegen je om de oren! Dat zorgt er helaas voor dat de film gewoon niet echt op zichzelf staat. Er zitten mooie scene's bij , maar ik vond het niet echt een geheel vormen. De twee verschillende verhaallijnen (bastards en Dreyfus) komen daarnaast ook niet bij elkaar. Behalve dan dat alles op dezelfde lokatie is.

Net als bij Death Proof vond ik hier ook de dialogen veeeeeeeel te lang en nietszeggend. Heel hip allemaal, maar daar houdt het dan ook wel weer mee op.

Ik blijf het zeggen: de films van Rodriguez zijn in alle opzichten beter: grappiger, meer over de top, een beter tempo, origineler.

"War has never been so much fun!"

Het is al een behoorlijke tijd (zeker een paar (4/5) jaar) geleden toen ik voor het eerst hoorde dat Quentin Tarantino deze oorlogsfilm ging maken. De eerste twee hoofdstukken uit deze film zijn dan ook al zo'n tien jaar geleden geschreven door Tarantino en ik weet nog dat Michael Madsen toen als castmember stond aangegeven bij een film die de titel 'Inglorious Bastards' droeg.

Sinds de productie van start is gegaan, vorig jaar, is er veel aangepast. Quentin wist een einde aan het script te maken (waar hij zoveel moeite mee had), wist Brad Pitt te strikken als Lt. Aldo Raine en koos met opzet voor een andere titel dan Castellari's film uit '78. Sinds het moment dat deze Ingourious Basterds in productie is gegaan heb ik deze film eigenlijk op de voet gevolgd. Dat doe ik anders niet echt, in ieder geval niet zo extreem als bij deze film, maar Pitt en Tarantino zijn twee favorieten van me en alles rond de film lokte me behoorlijk, dus ik kon het niet laten. Ik had het script al snel in bezit, maar heb daar op wat - geweldige - stukken uit de eerste twee hoofdstukken na maar niet meer van gelezen. En gelukkig maar, zo stonden me in ieder geval nog behoorlijk wat verrassingen te wachten...

... en die kreeg ik, en niet te weinig ook. Deze nieuwe film van Quentin Tarantino is een fantastische mix van drama, oorlog, de nodige actie, maar vooral... komedie! De trailers waren al erg geestig, maar deze film is bij vlagen gewoon hilarisch. Brad Pitt zet een fantastische rol neer als de 'hillbilly' Aldo ''The Apache'' Raine, uit Tennessee. Daarnaast imponeert Christoph Waltz, als Hans Landa, met ook weer een grappige bijnaam; ''The Jew Hunter''. Daarnaast nog leuke - maar kleinere - rollen voor bijv. Diane Kruger en Eli Roth. Beide deden het gewoon goed en ook Roth viel me zeker niet tegen. Dan moeten er nog twee namen genoemd worden, één grote verrassing en één die mijn persoonlijke favoriet is in deze film. De verrassing is Til Schweiger, die als Hugo Stiglitz een briljante, hilarische rol neerzet, geweldig figuur. Maar... de Franse Mélanie Laurent was toch echt wel helemaal fantastisch. Wat een geweldig, goede acteerprestatie van haar. Een dragende kracht voor deze film, die grotendeels om haar personage draait.

Ik kan niet genoeg krijgen van Tarantino's dialogen. Zelfs Death Proof hangt bij mij tegen de vijf sterren aan, want ook daar vond ik ze (in tegenstelling tot velen) gewoon geweldig. Het lijkt dat alles wat Tarantino schrijft, met z'n gouden pen gedaan is die er direct voor zorgt dat alles wát hij schrijft in goud verandert. Ook alles, maar dan ook écht alles in deze film vond ik geweldig. Met de briljante opening van deze film (hoofdstuk 1) wordt er direct een dikke, vette stempel gedrukt. Eigenlijk vond ik de openingscredits, onder begeleiding van de prachtige muziek al geweldig en toen was het nog niet eens begonnen. Wat mij betreft mag de opening van deze Inglourious Basterds zich vanaf nu tot mijn favorieten allertijden scharen. De muziek die op komt zetten wanneer we Christoph Waltz aan zien komen is geweldig, het rustige sfeertje wat er hangt (een paar prachtige camerashots) wordt wreed verstoord door Hans Landa. Wat mij betreft is het direct duidelijk dat ''The Jew Hunter'', ondanks zijn geestige overkomen een geniaal brein is, die precies weet hoe het allemaal zit. De monoloog in het huisje is adembenemd, de scéne met z'n pijp (''May I smoke my pipe as well?'' ) is hilarisch. Wat volgt is een erg sterke scéne wanneer Landa weer overschakelt op Frans (geweldig trouwens, die talenkennis) en vervolgens iedereen wordt afgeknald. Iedereen, behalve Shosanna. De toon is gezet.

In het tweede hoofdstuk maken we kennis met 'The Basterds', onder leiding van Lt. Aldo Raine. Geweldig gespeeld door Brad Pitt, met zijn vooruitstekende kin, lompe accent, handschoentjes, litteken en heerlijke snorretje. De monoloog van Aldo Raine - die ook al gedeeltelijk in de trailer te zien was - is geweldig, de gemene smile van Donny Donowitz ondertussen eveneens. ''Nazi ain't got no humanity. They're the foot soldiers of a Jew-hatin', mass murderin' maniac and they need to be dee-stroyed.'' En zo zit het. Prachtig om te zien dat de nazi's het eindelijk eens in hun broek doen en dat de joden eens niet onder vuur liggen. Dat liggen ze wel natuurlijk, maar daar draait het nu even niet om. De scéne die volgt is daar wel een geweldig bewijs van. Prachtig weer, de muziek van Morricone en natuurlijk het geweldige moment dat Hugo Stiglitz uitgebreid en lekker fout voorgesteld wordt door de stem van Samuel L. Jackson. Heerlijke montage en erg gaaf gedaan, dat het er nog wat grappiger op maakt allemaal. Het hele gevoel wat de film je geeft is geweldig. Een stel idiote, hilarische 'Basterds' die de nazi's eens even lekker op hun donder geven, god fantastisch. En ondertussen ook nog eens ome Adolf die op zijn eigen grappige manier zijn steentje bijdraagt. Alle dialogen tussen de 'Basterds' onderling en die met hun Duitse gevangenen zijn super vermakelijk. Echt constant met een dikke grijns zitten kijken naar die geweldige kop van Brad Pitt en de heerlijk pakkende teksten die we constant naar ons toe krijgen gesmeten; ''Oblige him!''.

Toen kwam de grote ster van de avond in beeld... Mélanie Laurent. Was bang dat haar hoofdstuk misschien wat in zou zakken, omdat die van 'The Basterds' zo geweldig was, maar dat viel reuze mee. Ook dit derde hoofdstuk is gewoon verantwoordelijk voor de prachtige opbouw in het verhaal en de langzame opbouw van de spanning. Veel mensen vonden de scéne in het café wat te lang duren hoor ik, dat vond ik niet. Net als in Death Proof, nogal wat onzinnig dialoog, maar niet alles hoeft persé zin te hebben. Ja, ook de nazi's in de oorlog spraken niet alleen maar over hun grote plannen, of gebeurtenissen in de oorlog. Die zaten ook wel eens flink te zuipen, dom praat te hebben en domme spelletjes te doen in één of andere bar. Zo ook in deze film. Niet iederen zit daar uiteraard op te wachten, ik wel. Van een rustig spelletje, waar wel constant weer de prachtige spanningsopbouw een feit is, loopt alles zwaar in de soep; ''Say "auf Wiedersehen" to your Nazi balls!'' Godsamme, geweldig. Die boze kop van Til Schweiger ook steeds (met z'n Marco Polo kaartje nog op z'n hoofd ), fantastisch. Geweldige shoot-out, even schrikken geblazen en daarna genieten, want Tarantino weet alles geweldig in beeld te brengen en zorgt met z'n 35mm camera voor een perfect kijkgenot. Sowieso is het camerawerk gedurende de hele film perfect. Prachtig, lange shots, maar ook de momenten dat de camera alles van ''bovenaf'' filmt en je alles ''onder je'' ziet gebeuren, erg cool. Owh jah, ook geweldig trouwens hoe de camera steeds heen en weer ging tijdens de discussie bij 'The Basterds' in hoofdstuk twee. Tot nu toe; muziek, camerawerk, personages, verhaal; allemaal geweldig genieten geblazen.

Ja, ook Diane Kruger was inmiddels van de partij. Net als Laurent een prachtige vrouw, maar ook een geweldig actrice. Een wat kleiner rolletje dan dat ik had verwacht, maar ook gewoon erg leuk en goed gespeeld. Lekkere scéne ook daarna, bij de hondendokter. Wat volgt zijn de twee plannen. Eén van 'The Basterds' en die van Shosanna en Marcel. Tarantino werkt op een magistrale manier, dankzij een perfecte spanningsopbouw naar een ''finale'' toe om U tegen te zeggen. Eigenlijk constant met kippenvel zitten kijken. Van het moment dat Cat People van David Bowie ( ) wordt gedraaid, tot het moment waar ''het'' allemaal gebeurt. Daniel Bruhl, de stalker van Laurent doet het ook leuk, lijkt aardig, maar is net zo'n vuile klootzak als z'n nazi-vriendjes, dat krijgen we in de projectieruimte wel te zien. Die scéne vond ik echt prachtig, emotioneel en keihard. Niet verwacht dat Shosanna (zo) aan haar einde zou komen. Laurent had hiervoor in een paar ijzersterke scénes eigenlijk al bewezen mijn favoriet van de avond te zijn; Het moment dat ze met Landa aan tafel zit (dat gesmak van hem ) en hij daarna vertrekt en het moment tussen Marcel en Shosanna in de projectieruimte. Vol overtuiging en emotie gespeeld. Wat volgde was een beetje voorspelbaar, ik wist (volgens mij net als veel mensen) allang dat ''dit'' de manier was hoe de oorlog aan z'n einde had moeten komen; namelijk Sgt. Donny Donowitz het hoofd en lichaam van Adolf Hitler vol lood laten pompen. Prachtig, wat een geweldige scéne weer. En het mooiste moest nog komen.

Dat volgde dan ook direct. We kregen eerst al een glimp te zien dat Marcel Shosanna ging filmen en ze in het Engels moest spreken. Snel nadat Shosanna aan haar einde kwam, kwam een enorm kippenvelmoment. Haar gezicht en ''haar wraak!'' op het grote witte doek. Geweldig hoe de enorm brute massamoord daarna in beeld wordt gebracht, respect. Uiteraard zijn Aldo Raine en zijn ''Italiaanse'' vrienden eerder ook allang gearriveerd. Prachtig hoe Brad Pitt zegt dat hij hét beste van de drie is in de Italiaanse taal, maar gewoon enorm de slechtste is. Ten eerste, die kop weer van hem, wanneer Landa met Hammersmark praat en die Italiaanse act; hilarisch! Ook dat foute lachje van Landa was geinig trouwens, net als z'n ''Bingooo'' moment. Raine sluit ondertussen een dealtje met Landa, de hele bioscoop wordt opgeblazen, iedereen is morsdood, behalve Raine, Utivich, Landa en nog zo'n nazi-figuur. Hilarische scénes vooraf nog trouwens; die kopstoot, dat gevloek van Pitt etc. etc. Het einde in het bos is wederom van wonderschone klasse. We zien Utivich lekker die nazi scalpen of het de normaalste zaak van de wereld is en Pitt doet er nog een schepje bovenop. Ten eerste de manier waarop hij aan Landa duidelijk maakt dat hun ''dealtje'' niet doorgaat maar vooral... ''This might just be my masterpiece"...

Geweldig en van mijn kant zwaar gelijk. Niet omdat het hét meesterwerk van Quentin Tarantino is, maar het er toch écht wel weer eentje is. Na Pulp Fiction nu mijn favoriet, deze Inglourious Basterds. Vanaf het begin tot het einde zitten genieten van het boeiende verhaal, de vele onvergetelijke (nu al klassieke) scénes, de muziek, de personages, het briljante camerawerk en alle - kleinere - foefjes die er voor zorgen dat deze film het meesterwerk is geworden waar ik op had gehoopt. Al m'n verwachtingen zijn uitgekomen en misschien zijn sommige nog wel overtroffen. Dikke vijf sterren voor deze magistrale film... ik kap nu.

''I'm gonna give you a little something you can't take off.''

Verdamt noch mal! Wat een geweldige film is dit zeg. De beste van Tarantino, echt deze film is de perfecte film geworden en het meestwerk van Tarantino. Al snap ik dat niet iedereen zo gecharmeerd is van de film, omdat er wat weinig actie in zat. De film bestaat voornamelijk uit dialogen, maar dan wel geweldige dialogen. Want Tarantino heeft weer voor geweldige en boeiende gesprekken gezorgd, tussen de meest briljante karakters die je maar kunt bedenken. Ik vond de film echt geen moment saai. De actie was echt super, en ook nog eens hilarisch goed gedetailleerd. Zag er soms onwijs ranzig en echt uit. Het is wel weer een typische Tarantino film geworden en daar ben ik blij mee, de snelle korte shots/flashbacks zijn echt super. En de muziek is zoals altijd van het hoogste niveau.

De cast is ook top, ik reken nu wel op een Oscarnominatie voor de heer Pitt, maar zijn rol was ook gewoon top met als toppunt als die Italiaans gaat spreken. En Waltz is ook geweldig en vooral Schweigler als Stiglitz is lachen.

5*

You know what, this might just be my masterpiece!

Na de afgelopen week op TV te zijn vermaakt met drie andere films uit Tarantino's oeuvre, en tot voor het zien van Inglourious Bastards de twee besten daarvan Reservoir Dogs en Pulp Fiction, die ik allebei met respectievelijk een 4 en een 5 al eens eerder heb beoordeeld begon ik na positieve geluiden dan ook vol goede moed aan de film van Aldo Rayne en zijn basterds.

De film voelt op de juiste momenten aan als een totaal plaatje van een goed-lopende Tarantino film (In tegenstelling tot bijvoorbeeld Jackie Brown) en is op andere momenten in de film heel fris en vernieuwend. De film past perfect in het oeuvre van de amerikaan en doet daarbij ook zeker niet onder voor zijn eerdere films.

De setting, krachtige dialogen en het verhaal over de basterds van Aldo Rayne en het plan om de Nazi-Duitse legertop om zeep te helpen dat eigenlijk toevallig op zijn plaats valt heeft natuurlijk al een streepje voor omdat het heel fris en vernieuwend aan doet voelen, maar toch in de stijl van Tarantino blijft.

Het ding is we kennen natuurlijk de trucjes van Tarantino, en ik had eerlijk gezegd ook niet verwacht dat hij ooit nog na Pulp Fiction weer een meesterwerk zou gaan afleveren. Want als we eerlijk zijn, geen enkele van zijn latere films heeft ooit weer dat niveau weten te halen.

De muziek was zoals we van Tarantino kunnen verwachten weer goed verzorgd in Inglorious Basterds maar speelde toch een minder belangrijke rol in de film dan bij bijvoorbeeld Reservoir Dogs aangezien er veel meer gefocused werd op wat we op het scherm zagen, inplaats van wat we niet zagen.

Kort samengevat is Inglourious Basterds eigenlijk het totaalpakket van wat je van een Tarantino film in deze stijl kan en wil verwachten. De geweldige dialogen, de absurde situaties en gewoon de geweldige feel die de film met zich meedraagt brengen Tarantino naar een nieuw hoogtepunt in zijn carriere.

5.0/5.0 ...That's a bingooooh!!

Geweldige film, je moet misschien wel van Tarantino-fims houden om deze leuk te vinden, maar dat zat bij mij wel goed.

Het is geen standaard oorlogsfilm en je moet wel gevoel voor humor hebben! Maar juist door het "niet standaard zijn" vond ik de film echt SUPER LEUK!

Over het acteerwerk van Pitt: ik denk dat hij het zelf een leuke rol vond om te spelen, een beetje Jack-ass achtig. Ik (en de hele bioszaal) moest erg om hem lachen. Hij was gewoon supergoed en hilarisch!

De dialogen in de film zijn naar mijn mening goed om verdieping in de film aan te brengen, mijn vriend vond ze soms wat langdradig.

Conclusie: ik vond het één van de beste films van afgelopen jaar!

Een nieuwe Quentin Tarantino zorgt toch altijd voor wat extra opwinding: A Band Apart moet nog maar verschijnen of de rillingen doen al koerske over mijn ruggenwervel. En die elektriciteit blijft 153 minuten lang in de lucht hangen, met een prent die overduidelijk de stempel van The Chin draagt.

Een oorlogsfilm op z'n Tarantino's dus, en dat levert unieke cinema op die mijn torenhoge verwachtingen misschien net niet volledig weet in te lossen. Want hoe sterk en geestig de dialogen ook zijn of hoe verschroeiend (pun intended) de finale mag wezen, 't is voor mij allemaal niet zo elektriserend als 's mans buitenaardse meesterwerk Pulp Fiction.

De acteerprestaties zijn nochtans absoluut top, met op kop Pitt, Laurent en Waltz. Het mannelijk gedeelte van Brangelina is al langer een persoonlijke favoriet en ook hier doet ie het heerlijk als dolkomische Aldo Raine. De bloedmooie Mélanie Laurent was mij al opgevallen in Embrassez Qui Vous Voudrez, De Battre Mon Coeur S'est Arrêté en (vooral) Je Vais Bien, Ne T'en Fais Pas, maar nu is ze dus ook bekend bij het brede publiek met een sublieme vertolking waarbij ze het hart van de film vertegenwoordigt. Christoph Waltz ten slotte wordt dezer dagen overal bewierookt als dé ster van Inglourious Basterds en acteert inderdaad voortreffelijk.

Ook de regie is dik in orde met scènes waarbij de spanning op zulke unieke wijze is opgebouwd dat niemand anders dan QT ervoor verantwoordelijk kan zijn. De soundtrack daarentegen vind ik gek genoeg iets te weinig aanwezig (nooit gedacht dit bij een Tarantino-prent te zeggen).

Zo is Inglourious Basterds meer dan geslaagd maar wat mij betreft blijft 's mans meesterwerkteller niettemin op 1 staan.

De nieuwe Tarantino weet hoofdstuk na hoofdstuk te boeien.De dialogen blijven spannend omdat er bij elk gesprek gevaar aan de oppervlakte ligt. Zijn het bij eerste scene de onderduikers die verborgen zittenen bij de volgende scene in het cafe shossanna gedwongen wordt om met Landa een glas melk te drinkenligt de spanning later bij de meeting tussen de duits sprekende bastards en Bridget von Hammersmark. Allemaal scene's met die beroemde dialogen en gewoon geweldig om naar te kijken. Het deed me ook een beetje denken aan de gesprekken tussen harmonica en cheyenne uit once upon a time in the west.

Alle acteurs leveren een top prestatie, waar Brad Pitt en Christoph Waltz de show stelen.Ook moet ik Eli Roth noemen hier. Ik had vanaf het moment dat ik hoorde dat hij een grote rol zou spelen mijn twijfels over zijn talent als acteur. Maar Tarantino wist hem op een hoger level te brengen.Iets waar Tarantino toch al patent op heeft.

De soundtrack is ook bijzonder te noemen. Heerlijk al die stukken van Ennio Morricone en als verrassing David Bowie's catpeople.

Inglousious Basterds is Tarantino's grappigste film. Sommige scene's waren hilarisch te noemen zoals Aldo in Bridgets kogelwond zit te porren of zijn afschuwelijke italiaans .

Het mooiste van Ib vind ik nog dat Tarantino weer precies doet waar hij zelf zin in heeft.Ik heb nog nooit een WO2 film gezien waar de hele nazi top kapot geschoten verbrandt en opgeblazen wordt.Iets waar je stiekem toch op zit te wachten maar nooit gebeurt omdat dat niet historisch correct is.

Waar Death Proof een einde had waarbij ik lachend de bioscoop uit liep, had IB een einde proestend en met tranen in mijn ogen de zaal verliet.Dit is denk ik ook de kracht van deze film. Het verhaal is zo goed doortimmert dat je met een voldaan gevoel naar huis gaat (wat ik erg belangrijk vind).

Kortom de film waar ik ongeveer 2 jaar naar uitgekeken heb stelt niet teleur. Integendeel hij maakt het helemaal waar. 5 punten.

Nu maar weer wachten op zijn volgende project. zucht.

Inglourious Basterds is een wisselvallige film met een paar enorm sterke scènes/chapters waardoor ik met een positief gevoel de bios uitkwam.

Beste chapters zijn de eerste en de laatste. De introductie van het verhaal in het huisje van de boer, waarin Hans Landa nog trots is op zijn titel, is vrij briljant. Geweldige dialoog. Het slotakkoord van de film is fenomenaal. Alles naar de klote. Het grappigste werd bewaard voor het laatst, die Utivic. Heb hard moeten lachen om de verontwaardiging in zijn ogen over zijn bijnaam.

Verder is de 'wie ben ik' -scène goud waard. Helaas wordt die te lang uitgerekt. Kon ook genieten van de introductie van de Basterds, maar van die jongens had ik graag meer willen zien (en ook verwacht)

Tussen deze pareltjes door, zit ook heel veel saai gelul. Verder kon ik lang niet alles van Brad Pitt waarderen. Had misschien ook te maken met mega irritant bios publiek achter me, dat letterlijk om elke letter die hij sprak moest lachen. Echt onbegrijpelijk, want zo lollig was die Redneck nou ook weer niet. Toegegeven zijn Italiaans was van komisch hoog niveau, maar soms kwam het allemaal wat te geforceerd over.

Naja uiteindelijk zeker genoten van Inglourious Basterds, maar de verwachtingen niet helemaal ingelost.

3,5*

Gisteravond in de bios deze film gezien. Tarantino is terug op topniveau. Van Tarantino's eerdere werk kunnen alleen Pulp Fiction en Reservoir Dogs zich meten met Inglourious Basterds. Tarantino laat ook in deze film zien dat hij anders is dan de rest. Dat zorgt voor veel vernieuwende beelden en technieken. De film zit zoals ik van Tarantino gewend ben weer vol met gruwelijke actie, humor, sterke dialogen, close up camera werk en een geweldige soundtrack. Brad Pitt speelt zijn rol overtuigend en de overige acteurs spelen allemaal ook zeer sterk. Vooral de SS officier vond ik erg goed. Dit is denk ik de beste film die ik dit jaar gezien heb en ik kan hem aan iedereen aanraden.

Wat een fantastische film is dat ! QT is inderdaad terug.

Heerlijke film. Van begin tot eind van genoten. Schitterende dialogen. Zwartgallige humor. Goede muziek. Beetje spaghetti western achtig.

Het is grappig hoe erg een film kan afwijken van wat je verwacht na zijn trailer. Zwaar overdone filmfreak als Tarantino is, verwachtte ik min of meer van hem dat zijn filmtrailers door hemzelf beoordeeld en goedgekeurd waren. En de trailer van Inglourious Basterds vond ik nou niet bepaald overrompelend. Dus ik zag het als een smet op de film zelf. Is dit nou een film waar Tarantino achter staat?

Punt is dat ik absoluut geen verwachtingen had toen ik naar de film ging. Het enige dat ik erover had gelezen was dat hij niet zo heel enthousiast was ontvangen in Cannes. En ik dacht dat Tarantino zijn mooiste dagen als filmmaker wel gehad had. Ik had het hele concept van de film nooit zo veel gevonden, en ik zag Tarantino al helemaal geen WOII-film maken, een genre wat ik sowieso nogal uitgekauwd vond. Dusja, Tarantino's film had vrij spel om volledig over me heen te lopen en me vanaf de eerste seconde volledig te fascineren, verbazen en laten inzien hoe geweldig film ook alweer precies is!

Tarantino is zo geweldig. Hij doet gewoon precies wat hij leuk vindt, dat is vanaf het begin wel duidelijk, en hij heeft het filmvak zo ongelofelijk goed in de vingers! Hij begrijpt het gewoon door en door, en daardoor laat hij ons, kijkers, verschrikkelijk meegenieten van zijn eigen pleziertjes. In films draait het eigenlijk om: de dialogen en de actiescènes. Dus wat doet Tarantino? Hij maakt een film van 2,5 uur met puur dialogen en actiescènes

Ik moet toegeven: voor deze film is gewoon geen passende trailer te maken. Onmogelijk kun je in een minuutje uitbeelden wat Tarantino hier doet. Dat komt door de soortvan allesoverheersende western-opzet van de hele film, startend met een schitterend Once Upon A Time In The West-achtig begin, maar dan met Tarantino-dialogen. Dat klinkt niet alleen fantastisch: dat is het ook. Hij neemt zijn tijd, maar waar westerns daardoor stoffig of saai kunnen worden, houdt Tarantino het hip en vlot door volledig tegen het gebruikelijke in te gaan. Niet alleen omzeilt hij met gemak alle cliché's, vooral ook gaat hij tegen verwachtingen in waarvan je je niet eens realiseert dat je ze hebt. Tarantino realiseert zich dat uiteraard wel, wat volledig aan zijn oneindige filmkennis gerelateerd zal zijn, en verkent kanten van het genre die je nooit eerder hebt gezien. Inglourious Basterds voelt in alles aan als de volledig unieke film die hij is. Het begint natuurlijk allemaal met het script, dat zo ongelofelijk perfect is dat het begint te jeuken. Ik vraag me af of Tarantino dit ooit nog eens gaat overtreffen. De tot in de puntjes uitgedachte beginscène, die direct de toon zet (Once upon a time ... in Nazi-occupied France), gaat via een verstommend briljant en indringend middenstuk naar zijn onvermijdelijk geniale climax waarin cinema weer cinema is. Ofzo.

Zoals altijd is het geweld in Tarantino's film werkelijk hilarisch, en dus kun je verwachten dat dat in een WOII-film tot zijn hoogtepunt komt. Maar meer nog dan die 1+1=2 som waar is, is Tarantino erin geslaagd om je echt in een breuk te leggen als er weer gruwelijkheden om de hoek komen kijken. En dat gebeurt nogal vaak. Maar dat maakt de film niet oppervlakkig, integendeel, het contrasteert sterk met de momenten waarin de film het emotionele diepe induikt. Wat ook met regelmaat voorkomt. En dan moet je ook nog niet vergeten dat de film bij vlagen zinderend spannend is. Alles wat in een dialoog zit wordt eruit gehaald en ten volle benut. Wat uitgebalanceerd in 5 verschillende chapters onder westerndeuntjes nog eens door Tarantino-geintjes als voeten, Samuel L. Jackson en filmverwijzingen bedolven wordt. Onweerstaanbaar
Een en ander was natuurlijk onmogelijk geweest zonder een uitmuntend stel acteurs, en een uitmuntend stel acteurs is wat we dus maar gekregen hebben. Over Waltz als Hans Landa hoef ik weinig meer te zeggen: de man verdient zijn lof en is ook zó onuitstaanbaar goed geschreven dat hij de all-time-best-movie-characters-list meteen op mag. Die talen! Die charme! Zijn gruwelijke aanwezigheid in iedere scène! Brad Pitt steelt hem echter nog zo'n beetje de show Geholpen door zijn kin en zijn accent is hij altijd grappig, altijd op zijn plaats, en altijd welkom in beeld (iets wat je gezien poster en trailer relatief weinig ziet gebeuren, wat het geheel naar mijn mening alleen maar afwisselender en leuker maakt). Maar de Basterds zelf (echt HILARISCH geïntroduceerd allemaal, echt van die film-introducties waar Tarantino op kickt ) zijn in feite het beste van allemaal, en ook Diane Kruger mag er wezen. Maar Mélanie Laurent is de echte verrassing van de film. Koel en onberekenbaar, maar ook voorzien van een zekere romantische charme en een air van weggestopte emoties. Nice!

Maar waar de film eigenlijk gewoon in grossiert is het hele talenspel. Frans en Duits en Engels (jaja, én Italiaans natuurlijk) worden afgewisseld en ingezet als wapen alsof ze daarvoor gemaakt zijn en iedereen loopt constant zijn omstanders ofwel een minderwaardigheidscomplex ofwel de dood ofwel andere vreselijke dingen aan te praten door die vele talen. De macht zit hem in de details. Hoe dat precies zit is natuurlijk niet uit te leggen, come on het is van Tarantino, maar het is echt een cinema-summum. Iedereen die elkaar dist en met volkomen kalmte het vuur aan de schenen (en ballen) werpt, ah, dat is nog eens iets anders! Het script is, kan ik niet vaak genoeg benadrukken, even uniek als briljant en hoe alle afzonderlijke verhaaltjes in elkaar vallen doet het aanvoelen alsof het voorbestemd was.

Inglourious Basterds is een ongelofelijke film geworden, waarin zo ongeveer alles klopt. Tarantino heeft het te pas en te onpas volgestouwd met dingen die hem amuseren, denk aan flashbacks, sigaretten en slow-motion, of zwart-wit films, of dames met moordneigingen, en weet alles met precies de juiste toon te benaderen. Tegelijkertijd zit er zoveel flair en enthousiasme in de dialogen, worden personages zo heerlijk in de film gezet, en is het allemaal zo heerlijk gruwelijk en grappig en verbijsterend (de plottwist aan het einde ook!), dat het een voor westerns zeer meeslepende film is geworden en voor oorlogsfilms een wel heel erg komische. Waanzinnig mooi camerawerk ook. Moment suprême (ik hoop dat het goed Frans is!) was voor mij wanneer Shoshanna neergeschoten wordt. Prachtig, lekker symbolisch, lekker filmisch. Het grootste deel van de film speelt zich af in een oude bioscoop. Ik moet Tarantino bijna van schattigheid beschuldigen.

5* en #4 in mijn top 10. Tja, om genialiteit kun je nu eenmaal niet heen.

Souuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuuunds good?

Vol verwachting naar deze film gegaan. Wat een teleurstelling! Saai, saai, saai en de Sauerkraut en Bratwurstgrappen zijn ook zo oud als de weg naar Kralingen. Heel de film hangt aan elkaar van eindeloze dialogen, geen spanning, niks! Christoph Waltz verzachtte de pijn nog enigzins, ik wil hem nog wel eens in een andere film zien spelen. Goede acteur.

Wat een geweldige, geweldige film. Onvoorstelbaar.

De openingsscene doet niets onder voor dialogen die in reservoir dogs voorkomen, misschien nog wel beter.

Dat de film 2,5 uur duurde leek mij in eerste instantie veel te lang, maar voordat ik het wist was de film alweer voorbij.

Het wirwar van dialoog, aktie, en een vleugje zwartgallige humor.

Er zit geen boodschap in de film, pretendeert ook niets meer te zijn

als een "film". Deze film heeft maar een focus:

100% entertainment.

Je hoeft niet na te denken, er zitten geen verborgen plot of dubbele bodems in deze film. Je kijkt en ervaart.

Van de week nogmaals naar de bios!

Hoewel Pitt een geweldige rol speelt, Is Waltz (Col. Hans Landa) wat mij betreft

de ster van de film!

Gisteravond deze dan ook gezien.
Moeilijk om hier nog iets origineels over te vertellen, maar hier toch een poging:

IB zat al al lang in het hoofd van Tarantino en eerlijk gezegd heb ik een paar jaar lang gedacht dat het er nooit van zou komen.

Is het nou echt HET meesterwerk wat velen er in zien?
Ja en nee...

De film bevat fantastische, vaak lange uitgerekte, doch zeer spannende scene's, die je bijna alle adem benemen. Plots is er dan even een hilarisch moment, om vervolgens nog meer intens verder te gaan.

Wat de bastards zelf betreft had ik de vrees -na alles wat ik er over gelezen had- dat ze er uiteindelijk nauwelijks in voor zouden komen, maar dat was gelukkig niet het geval.

Eigenlijk had niemand de hoofdrol!
De film bestaat uit vijf hoofdstukken:

hoofdstuk 1 is voor Hans Landa. Een briljante rol van Waltz. Hoe vaak kom je in een film zo'n karakter tegen, waar je vrijwel meteen van gaat houden hem te haten?!

Hier en daar lees je over deze scene een vergelijking met Once upon a time in the West, maar dat zie ik niet direct. Nee, wat ik er WEL meteen in herkende was een scene uit The Good, the Bad and the Ugly. Hierin zie je een jongetje, wat in de verte Lee van Cleef als The Bad op zijn paard ziet aankomen. Hij waarschuwt meteeen zijn vader, die de rest van zijn gezin naar boven stuurt. The Bad komt binnen, gaat tegenover hem zitten en doet vriendelijk, maar hij is duidelijk een slecht iemand, die veel ellende voorspelt.

hoofdstuk 2 is voor de Bastards.
Geweldig om nu de scene, waar in Pitt de missie introduceert, eindelijk in zijn geheel en in de juiste context te zien. Kippenvel moment! Toch viel me dit hoofdstuk achteraf wat tegen. Ik had er eigenlijk NOG meer van verwacht.
Roth vond ik zelfs zeer matig, vergelijk deze non-acteur met de rest van de castmembers, die allen geweldig waren. Vooral de scene, nadat hij die Duitser met een honkbalknuppel zijn hoofd in had geslagen. Zijn honkbalwedstrijd-immitatie vond ik flauw en de rest van de scene behoorlijk verknallen.

hoofdstuk 3 was voor Laurent en ook hier werd weer geweldig geacteerd en de spanning was soms te snijden, ZEKER de "gebaks"-scene met Waltz. Erg goed!

hoofdstuk 4 bracht dan langzaam maar zeker de verschillende verhaallijnen dichter naar elkaar....

om uit te monden in de "explosieve" finale van hoofdstuk 5.

Kortom: fantastisch spel, de hoofdstukken afzonderlijk zijn zonder meer goed tot schitterend, de film lijkt alles te hebben: humor, spanning, actie, emotie

en toch....toch....

had ik liever een verhaal over alleen de bastards gehad. Dat was waar we maanden lang lekker mee werden gemaakt.
Ik had wel eens willen zien hoe ze heel Frankrijk door waren getrokken een spoor van ellende bij de Duitsers achterlatend....

en vind ik dat de afzonderlijke delen beter zijn dan de som der delen.
De film spring ook behoorlijk van de hak op de tak. Nadat je weer een lang uitgesponnen scene, of hoofdstuk, hebt gezien, maakt het verhaal vaak een enorme sprong in de tijd, zonder ook maar even te laten weten waar we nu weer precies zijn aan beland. Het kwam me allemaal wat fragmentarisch over.

Wat me ook wel tegen gaat staan is dat Tarantino nooit een nieuwe soundtrack laat maken. Natuurlijk klinkt de muziek van Morricone goed in de film en zullen de meeste bioscoopbezoekers het niet eens herkennen, maar waarom niet de maestro zelf inhuren om een geheel nieuwe briljante score te laten componeren? Gemiste kans!

Verder hoe cool, spannend en soms hilarisch de finale ook was....

in een film over W.O.2 Hitler door de Bastards laten doodschieten reduceert de film meteen van serieus drama naar stripverhaal. Hoe komisch of vergezocht het ook tot dan toe was... het zou allemaal hebben gekund. En ja, ik vond het OOK cool en uiterst bevredigend en niet ALLES hoeft perce historisch juist te zijn, maar dit was er net over. Iedreen WEET gewoon dat die scene alle logica ontbeert en eigenlijk nergens op slaat.

Dus voor mij geen meesterwerk, maar wel een zeer goede film.
Uit ervaring weet ik wel dat de meeste Tarantino films bij mij moeten groeien en ik ze vaak op dvd pas echt ga waarderen (oa Kill Bill), dus wie weet...?!

Voor als nog: een acht, ofwel vier sterren!

Ik heb hem na 15 minuten afgezet, ik ben best wel voor een goede oorlogsfilm te vinden.

Hier had ik in de eerste 15 minuten met die muziek echter het gevoel dat ik na een coyboy film aan het kijken was.

Voor mij is de keuze van muziek misplaatst het leid af van de film om dat ik inderdaad aan The Good, the Bad and the Ugly moet denken en dat stoorde mij enorm.

Ook vind ik dat Brad Pitt voor de rol die hij speelt er te aardig uitziet, je moet daar eentje hebben met een gemeen uiterlijk..

Ik heb niet de hele film gezien en moet dat denk ik met geluid uit kijken

Voor mij kot deze film op een 2 uit alleen al door de muziek