Inglourious Basterds (2009)

Geweldige film met een boeiend fictief verhaal dat zich afspeelt tijdens de tweede wereldoorlog. De film heeft een lange en sterke opening die uitstekend uitgespeeld is met goed geschreven dialogen en een goeie spanningsopbouw. En eigenlijk bestaat de rest van de film ook uit deze lange en sterke scenes. Theatraal, geweldadig en het doet vaak denken aan de spaghetti-westerns van Sergio Leone. Een fijne internationaal samengestelde cast waarbij Brad Pitt hilarisch is als de leider van de Inglorious Bastards en Christopher Waltz onvergetelijk als de SS-officier.

'k had wel wat schrik na Quentin Tarantino z'n vorige film "Death Proof", dat dit weer een saaie film, met ellenlange dialogen zou worden, maar toch eens bekeken na toch wel wat lovende kritiek en inderdaad hij is erg goed meegevallen.

Ondanks dat de film zo'n 150min duurt, verveelde hij niet. De film is zeker geen typische oorlogsfilm en daar hou 'k wel van. Historisch correct is de film evenmin. Dit wist 'k niet en zo was het einde wel verrassend.

De cast deed het prima. Er is zelfs nog een klein rolletje voor Mike Myers, maar dit keer speelt hij wel eens een serieuze rol en brengt het er ook goed van af.

Voor de rest zitten de gebruikelijke elementen er in: opvallende muziek en ja hoor, voeten in beeld

Voor mij is de film absoluut geslaagd en vond dit zeker een aanrader. Dit vind 'k ook een erg toegankelijke Quentin Tarantino film die zeker het bekijken waard is

Zelden kom ik een film tegen die beter is als je het voor een tweede keer ziet. De eerste keer vond ik Inglorious Basterds niet zo bijzonder en het had een nogal vreemd verhaal. Nu weer gezien en ik moet toegeven dat het toch wel een aanrader is.

De eerste keer was het even wennen om een film over WO II te zien dat voor 95% niets met de werkelijkheid te maken heeft. Ik denk dat dat ervoor zorgde dat het geheel totaal ongeloofwaardig op mij overkwam en ik daardoor niet zo lette op het acteerwerk, het decor, de dialogen, en het filmverloop, want dat alles is dik in orde en brengt een heel bijzonder sfeertje over.

1.5* erbij.

kort samengevat : een BRILJANT meesterwerkje !!

In deze film ontdek je acteerwerk op een hoger niveau.

Het is eerder al vermeld, "Brad Pitt speelt hier de pannen van het dak" maar evenzeer de andere personages waren subliem om naar te kijken.

Het scenario is origineel, verrassend en onvoorspelbaar.

Met dat tikkeltje Tarantino humor, een waar genot om naar te kijken.

Deze komt meteen op plaats 1 in mijn top 10 en verdient een dikke 5*

Heerlijke film die op zijn sterkst is als de regisseur zich opnieuw uitleeft met lang uitgesponnen dialogen, die in tegenstelling tot zijn eerdere films nu niet zozeer hilarisch zijn, maar wel de spanning tot bijna ondraaglijke niveaus doen stijgen. En natuurlijk met een glansrol voor Landa. Daarnaast is ook deze film weer een ode aan de cinema zelf, waarbij ik met name een aantal scènes in de bioscoop van een fijne genegenheid voor het medium vond getuigen. 4*

Een übergestileerde oorlogsfilm, waarin dingen als schenden van de mensenrechten en overige oorlogsmisdaden op een komische wijze gestalte krijgen. Ook de waanzin van het oorlogvoeren, het partij kiezen en het wezenlijk hetzelfde beogen door beide partijen en dat ook nog met ongeveer dezelfde expressionele middelen, wordt duidelijk gemaakt.

Zo komisch vond ik het trouwens ook weer niet, dat gemartel, etc.
Ik vind het moeilijk om aan deze film een waardering toe te kennen. Het heeft elementen die ik erg op prijs stel (absurde humor, actie, stijl), maar ik mis ook iets (emotionele lading) en in vele personages kon ik mij niet inleven (maar daar zijn het 'bastards' voor). Het bleef wel boeien, ondanks de idioot lange speelduur.

Genieten geblazen.

Toen ik Inglourious Basterds een dik jaar geleden voor het eerst zag, was ik al enthousiast, maar enkele stukken voelden aan als losse segmenten die aan elkaar geplakt waren.
De herziening gisteravond gaf mij ongelijk.

De openingsscène is er eentje om in te kaderen. Er wordt met de spanning gespeeld alsof het kinderspel is. Wanneer de bom barst komen ook meteen de gruwelen van de oorlog naar voren. De toon is gezet.
Tenminste, dat lijkt zo, want wanneer de Basterds hun intrede doen wordt het pas écht genieten. De speech van Aldo the Apache en de kennismaking met enkele Basterds zijn het begin van het komische luik. Dat komische kan ik ook beter waarderen dan het dramagedeelte.
Dat komt voornamelijk doordat het komische luik leukere personages heeft en verantwoordelijk is voor de beste scènes. De kelderscène is formidabel. Wederom lukt het opbouwen en vasthouden van spanning schijnbaar moeiteloos.
Het dramagedeelte komt wat minder overtuigend over. De wraak van Shosanna en de voorbereiding daarvan is nog wel leuk om te zien, maar het personage Fredrick Zoller werkt niet voor mij. Zowat elke scène met zijn personage vertraagt de film.
Met de Italiaanse scène (geniale humor!) begint de climax in de bioscoop en het bijhorende genieten. De samensmelting van de twee verhaallijnen lukt vlotjes en wederom is de spanning perfect verweven in komische situaties. Zelfs het drama werkt (zo vind ik het toch wel spijtig dat Shosanna haar wraak niet overleeft).
De slotscène is niet bepaald mijn favoriete, maar Hans Landa krijgt zijn verdiende loon en dat smaakt zoet.

De uitgebreide cast kan over het algemeen bekoren. Uitschieters zijn voor mij Brad Pitt - hilarisch in zijn rolletje van joodse half-Indiaan met dik aangezet accent en scheve grimas - en Michael Fassbender, die ondanks zijn kort optreden toch een krachtige indruk nalaat.
De vaak bejubelde Christoph Waltz kent enkele hilarische momenten, maar helemaal geweldig vind ik hem niet - daarvoor is het personage Hans Landa net te irritant voor. De van een stevige schermprésence voorziene Mélanie Laurent, Diane Kruger en Daniël Brühl zijn behoorlijk op dreef.
Voorts passeert nog een bijna onherkenbare Mike Myers in een leuke cameo.

Inglourious Basterds kan naast een leuk verhaal en een sterke cast ook rekenen op Quentin Tarantino. Wat mij betreft is dit zijn beste film. De vertelstijl (in hoofdstukken) werkt erg goed, de verteller had zelfs nog weggelaten kunnen worden.
Cinematografisch is Inglourious Basterds ook zo'n hoogstandje. Zowat elke scène is mooi geschoten - de openingsscène spant uiteraard de kroon.
Aan sfeer is er eveneens geen gebrek. De chaos van de oorlog wordt niet echt in beeld gebracht, maar gruwelijk is het wel in de scènes die gruwelijk bedoeld zijn.
Enkele muzikale stukken doen heel erg aan een western denken. Echt mooie stukken zijn het niet (op de laatste scène met Shosanna na), maar storend wordt het nooit. Tarantino gebruikt het trouwens perfect om met spanning te spelen.

Ijzersterke oorlogskomedie en Tarantino's beste.
4

Quentin Tarantino op zijn best. De man van geniale films als Pulp Fiction en Reservoir Dogs en binnenkort natuurlijk het langverwachte Django Unchained. Als de verwachtingen zo hoog liggen als zijn laatste film ligt de lat bijzonder hoog.

Inglourious Basterds is namelijk nagenoeg perfect in alles wat het doet. We zien Brad Pitt één van zijn beste rollen allertijden, we zien Walz die een terrechte Oscar won voor zijn gruwelijk goede rol als the Jewhunter -uberhaupt hebben we aantal fantastische persongas waarin de één nog geflipter dan de ander is-, we hebben Ennio Morricone die de perfecte score verzorgt en natuurlijk de fantastische openingsscene waarbij de spanning bijna letterlijk te snijden is.

Zoals altijd zijn ook de dialogen weer lekker fout. Het is dan ook bizar hoe spannend Tarantino een scene kan maken waarin men over melk, apfelstrudel en King Kong praat. Want behalve de openingsscene is ook kelderscene het noemen waard. De -zoals in in vrijwel iedere Tarantino aanwezige- driehoeksverhouding waarin drie man elkaar onder schot houdt loopt compleet uit de hand en vrijwel iedereen in de kelder sterft. Bizar, gedurfd en vooral erg goed.

De herziening stond al een tijdje op het programma maar Inglourious Basterds weet er wel twee plaatsen in mijn top10 mee te stijgen.

4,5*

Met afstand de beste film van de laatste jaren met een briljante vertolking van kolonel Hans Landa.

Frappant dat een film met deze titel zo weinig doet en voor elkaar krijgt met de Basterds. Pitt is nog wel even leuk met dat mauwende accent en hoe Stiglitz, die tenminste gezegend is met een vileine kop, wordt geïntroduceerd is helemaal Tarantino, maar afgezien van enkele gewelddadige uitspattinkjes is het maar een suf gezelschap dat slechts in beperkte mate mag komen opdraven.

Een schril contrast met de rest van de (main) cast, waar Tarantino wel het uiterste uit weet te persen. Met Hans Landa wordt inderdaad een fantastisch personage gecreëerd, maar iemand als Mélanie Laurent mag ook niet onvermeld blijven. Geweldige uitstraling en florerend tijdens de strudel scène. Tegen die tijd heeft Waltz zich al bewezen in het ijzersterke eerste hoofdstuk.

Een zinderende opening waar Tarantino het inclusief grap (een elegante pijp) onder hoogspanning zet. Nagenoeg briljant en hij flikt het nog eens in La Louisiane, maar gaandeweg gaat het wringen tussen die breed uitgesmeerde scènes en de rest van de plot. Het ritme van de film breekt, de set-up naar de première draait niet lekker meer en daar gaan ook wat dingetjes mis.

Bowie's Cat People schoot hier in het verkeerde keelgat, maar het meest zwakke moment is zonder enige twijfel het Italiaanse onderonsje. Slapstick waar iedereen uit de bocht vliegt en zo gaat er nogal wat flair verloren voordat het losbarst. Dat mag er dan zeker zijn, al had het nog wel even flink mogen knetteren tussen Landa en Raine. Al met al een comeback, maar met bedenkingen.

Deze Nazi fantasie/komedie heeft wel een paar aardige scenes, vooral die waarin de café-scenes lekker lang uitgesponnen worden. Jammer dat net voor het eind het scenario door de mand valt zodat de apotheose als een nachtkaars uitgaat.
Tarantino is goeie b-film regisseur.
Het enige echt goeie is dat de Duitsers duits ( en frans en italiaans, haha, jaja... ) praten en de Fransen frans.

Blijft een goede film maar toch heb ik bij de herziening steeds meer het idee dat ik naar een verzameling losse scenes zit te kijken.Wel goede weliswaar maar dat maakt te samen nog geen meesterwerk.Conclusie,een cinematografisch feest wat maar ten dele geslaagd is.

Ik vond 'm niet zo goed als de meesten hier beweren. Sommige dialogen zijn best leuk te volgen, maar een groot deel is erg langdradig, hierdoor wordt de film nogal saai. De film kent wel een aantal goede personages. En daarvan moet de film het vooral hebben. Shosanna, Ms Von Hammerstark en die SS-generaal waren erg vermakelijk. De film is best vies. Niet iets wat je zou verwachten in een film over de oorlog. Tuurlijk, er wordt veel in geschoten maar die hoofdhuid afsnijden was echt kiezig. Toch had ik het mogen verwachten van Tarantino, want zijn Kill Bill en Death Proof waren ook niet bepaald clean. De film staat aangegeven als komedie, toch heb ik echt niet veel gelachen. Enkel toen die generaal ook Italiaans begon te praten. Het einde is dan weer wel mooi en dan pas begint de film te boeien. Jammer, want ik zat me die overige 2u te vervelen. 2,5*

Na het zien van Django, had ik ontzettend veel zin om deze weer eens een herkijkbeurt te geven

Ik kan me nog goed herinneren dat ik 3/4 jaar geleden toen ik deze film in de bioscoop voor het eerst zag, een beetje verliefd ben geworden op Brad Pitt en een groot zwak heb gekregen voor Lt. Aldo Raine.

Inmiddels ben ik een beetje veel verliefd op Brad Pitt en Eli Roth en heb ik een zwak voor alle basterds. Ik ben gek op deze film en het is samen met Kill Bill (die ultiem favoriet is!) toch wel mijn favoriete Tarantino.

Sommige dialogen gaan mij te lang door, waardoor sommige scenes een beetje langdradig worden, en daarom geen perfecte score

*4.5

Echt wel een hele vermakelijke film. Het begin is wat langzaam, maar daarna komt het best goed los. De dialogen, zoals bijvoorbeeld in de 'Nazi-kelder', zijn wat aan de lange kant, maar echt storend is het niet. Christoph Waltz en Brad Pitt spelen allebei echt een heerlijk personage net als eigenlijk alle Basterds. De twee verhaallijnen komen lekker samen in het explosieve slot en dat het daarin iets anders loopt dan 'echt' is wel weer grappig. 5* ga ik hem niet geven, maar het zit er wel tegenaan. 4.5*

Geweldig, briljante film met perfecte cast en sublieme dialogen. Walz is als jodenjager echt super. Eigenlijk weinig woorden voor, gewoon superfilm!

Ik vind de te hoge klassering voor deze film schrikbarend. Dit is voor mij een van de meest overgewaardeerde films op MM.

Tarantino is een goede regisseur die sterke films heeft gemaakt zoals Resevoir Dogs. Maar ik vrees dat het gros van de mensen films van hem hoger beoordelen, alleen omdat het een Tarantino-film is. Als deze film niet van Tarantino wad dan zou deze film zeker 1,5 ster minder hebben. Iedereen maakt wel eens misstap, zoals Tarantino met deze film.

Hoe de nazi's worden neergezet is uiterst bespottelijk, met als toppunt natuurlijk Adolf Hitler. Ik sta open voor humor, zelfs in een ernstige serieuze setting als de tweede wereldoorlog, maar dan moet er wel enige vorm van respect in terug te vinden zijn. Dat is hier niet het geval.

Ik zie dit misbaksel als een niet-komische allo allo met Amerikanen die Nazi's afslachten alsof het blinde kippen zijn. De verschrikkelijke tweede wereldoorlog wordt in deze film uitgebuit in alsof het een burenruzie was. Het overdreven Amerikaanse patriottisme druipt ervan af als de Amerikanen in deze film onterecht worden neergezet als de overwinnaars van de tweede wereldoorlog en zelfs als moordenaar van Hitler.

Brad Pitt kan zelfs deze film niet redden en speelt hier een van zijn slechtste rollen. Het lijkt wel een karikatuur. En hoewel ik deze film lang geleden heb gezien, en ik toch mijn reactie kwijt wilde door de belachelijk hoge klassering, blijft deze film voor mij een slappe karikatuur die ik helaas nog niet uit mijn geheugen heb gewist.

0,5*. Jammer, want Tarantino had een sterke oorlogsfilm kunnen maken als hij blijk had kunnen geven van enig historisch besef.

Subliem! Voor mij de beste Tarantino film. Keer op keer blijft deze film je vermaken, heerlijke dialogen, geweldig acteer werk en een heerlijk verhaal. Kon ik maar meer sterren geven voor dit meesterwerk!

Dit was echt zo'n tweede wereld oorlog film die je gewoon gezien moet hebben.

Goed acteerwerk en ook best komische stukjes, oftewel topfilm!

De laatste keer toen ik deze film had bekeken was ik nog maar 13 en had ik nog geen hoge pet op voor deze koning genaamd Tarantino. Wat 4 jaar wel niet kan veranderen. Waar ik toen achteloos een 1,5 had gegeven voor de moeite, kijk je als 17 jarige er toch heel anders tegenaan.

Brat Pitt bewijst bijvoorbeeld maar weer dat hij één van de beste acteurs is van zijn tijd en Waltz heeft de film al veilig gesteld van een afgang na 15 minuten kijkplezier waar hij voor gezorgd heeft. Ik vind het ook een smetje dat hij op het eind zo naïef overkomt wanneer de basterds niet aan hun afspraken houden. Misschien zijn dit een van de vele hollywoodregels die Tarantino maar al te graag wil doorbreken.

Sommige personages zijn bijvoorbeeld niet echt geweldig uitgewerkt. In Shosanna zat iets te weinig diepgang in en om dat haar te geven ging zij bijvoorbeeld op een willekeurig moment janken. Zo kan je dus zeggen, ja maar Niels, dit is pure satire. Ja, maar zo kan je heel veel dingen wel goed praten. Maar, dat is dan wel typisch Tarantino. Waar sommigen een diepe buiging maken voor zijn insteek en ''het niet zo nauw nemen met de chronologie van een film'', walgen anderen hier weer van. Soms komt dat het verhaal ten goede, maar soms is dit dus ook een beetje te dik er op gelegd

Terug naar mijn lofzang voor Pitt en Waltz. Ik kick op extravagante slechteriken die de film een extra dimensie weten te geven. Weinigen zijn deze kwaliteit gegeven en Waltz hoort gelukkig bij die weinigen. Zijn rol vult daarom precies de krater die Pitt achterlaat met zijn personage. Waar Aldo Rain dus kurkdroog toekijkt hoe zijn soldaten schedels scalperen van hun slachtoffers, is Landa dus juist een tegenpool. Rain streeft naar eigenbelang, gezien zijn joodse achtergrond en Landa doet het vooral voor volk en vaderland. Een weinig voorkomende chemie die die twee lijken te hebben. Afgekeken van de Batman en de Joker natuurlijk, waar ook weer een draai aan is gegeven, aangezien het daar Batman is die zijn nemesis probeert uit te schakelen om de burgers van Gothem te beschermen.

Hoe dan ook, omdat Tarantino geregeld een typische Tarantino-afwijking vertoont waar ik heel autistisch op kan reageren, boor ik 1,5 punt door zijn neus. Maar met een 7 kan je ook wel tevreden vertrekken lijkt mij

Heerlijke Tarantino!

Weinig aan te merken op dit meesterwerkje. De openingsscène alleen al is van enorm hoog niveau met een heerlijke dialoog en spanningsboog. Subliem gedaan!

De film handhaaft het niveau redelijk. Er zijn enkele momenten dat het ietwat saai en langdradig wordt, met name in Chapter 3, maar dit is slechts van korte duur.

Het plot ontwikkelt zich meesterlijk. De scene in de kelder van het café is briljant te noemen. De dialogen en de spanning zijn perfect!

Het einde van de film is ook een prachtige samenkomst van alles en fantastisch uitgewerkt, met een kleine plottwist.

Weinig tot niks aan te merken op deze Tarantino, prachtige rollen van de gehele cast maar met name Pitt en Waltz. Ik vond deze nog beter dan Django Unchained.

Een meesterwerkje, wederom Tarantino style!

Knap gemaakte film, goede setting, bijzondere en uitstekende opening met inderdaad een Oscar waardige Waltz. Voor mij zijn de erg lange dialogen storend, ze halen het tempo uit de film en zorgen ervoor dat het een en ander nogal voorspelbaar wordt. De kelder scene is daar wel een goed voorbeeld van. Als Raine zich drie maal afvraagt waarom de ontmoeting in een kelder is, hij er niet blij mee is en de scene helemaal wordt uitgekauwd, kun je bedenken dat het verkeerd afloopt.
Wel weer goed is het gebruik van de juiste landstaal.
Afijn, geen topper, wel goed. Kleine 3,5 uit 5 sterren.

Wow, nr 54 in de top250? Ik vond hem leuk om een keer te zien, maar dat niet waard hoor. Kan het zijn dat dit komt door Tarantino en onze geschiedenis met Duitsland?

Dankzij Tarantino zijn er uiteraard wel weer de lange, maar vermakelijke dialogen. Maar 153 minuten voor deze film is veel te lang. Hij had hem beter op een snel tempo kunnen schieten, zodat de hele boel wat dynamischer geworden zou zijn. Ik vond hem niet komisch genoeg.

De kleding en het decor paste wel bij deze tijd. Fijn ook dat er meerdere talen gesproken werden voor de geloofwaardigheid. Dat ‘moet’ tegenwoordig ook, want dat is iets waar kijkers tegenwoordig om staan te springen, geloof ik.

Pitt heeft hier een heel irritant dialect. Maar het pluspunt van de film is het samenspel van iedereen. Bijvoorbeeld met vriendschappen die wel door de tv te voelen zijn bij het wie ben ik-spelletje.

Ik hoef deze niet meer dan een keer te zien.

3*

Weer eens herzien.

Het blijft een leuke film. Wat me wel erg aanspreekt - zoals altijd - is de meertaligheid. Dat maakt het geheel zoveel aansprekender dan de te vaak gebruikte truc om iedereen maar met een krom accent te laten praten. Maar. Wat me toch wel ietwat van het hart moet is dat er wel een neergaande lijn in het werk van Tarantino zit. Op zich nog niet eens zozeer merkbaar in deze film, vanwege dat er met een enorme hoeveelheid acteurs altijd wel wat dicht te lopen valt. Maar de muziek is minder, de dialoog is minder, het script is minder. Enkel de acteurs en het budget lijken meer. Dat wordt dan wel wat verborgen onder de lompheid van het script en de geweldsorgieen die twee keer de aandacht afleiden. Maar toch is het er.

Op de Operation Kino van de Amerikaanse filmindustrie (de Tweede Wereldoorlog als entertainment voor het grote publiek) laat Tarantino, de ironiserende meester van de slechte smaak, de estheticus van de pulp, zijn eigen Operation Kino los, met als hoofdplot een... Operation Kino, waarmee de oorlog d.m.v. een aanslag op een bioscoop in Parijs waar op dat moment zo’n beetje de gehele nazi-leiding, incl. Führer, een nazi-propaganda film aan het bekijken is, in één grandioze klap beëindigd moet worden.

Hoe lollig en gelaagd wil je ‘t hebben, zou je zeggen. Tarantino knipoogt zich weer een ongeluk met allerlei referenties aan film en filmgeschiedenis, maar een eigen ziel krijgt deze hele operatie niet.

Een goede film kenmerkt zich, denk ik, onder andere door een goede opeenvolging van scènes, scènes die juist in het verband met elkaar, elkaar versterken. Maar hier gebeurt eigenlijk het tegenovergestelde. De potentiële kracht van elke scène – of zich dat nu in het drama, de thriller, de satire of de slapstick bevindt – wordt onderuitgehaald door het voorafgaande, of het daaropvolgende, zo lijkt het. Bovendien zijn er enkele episodes (het café, de kelder) die qua lengte de spanningsboog te boven gaan, een beetje doorzeuren; het geeft de film herhaaldelijk een nodeloze traagheid.

Misschien ligt het nog eenvoudiger, en slaat Tarantino zijn film al met de tweede episode (de introductie van de volslagen mallotige Basterds) morsdood, en helpt er geen lieve moedertje meer aan. Die slag dreunt eigenlijk door in alle daaropvolgende scènes, vooral als die qua sfeer heel anders zijn. Zo wordt het een heel gek allegaartje, een roerbakgerecht waarin per ongeluk een hele fles ketjap is gevallen, en daarom nergens anders meer naar smaakt.

Oké, je zou in het geheel nog een illustratie kunnen zien van de macht van film om de werkelijkheid naar believen te vervormen (te esthetiseren, te verkitschen, te verpulpen), én tegelijkertijd de onmacht van film om echt iets zinnigs te zeggen over wat dan ook, maar erg geestig wordt het allemaal toch niet.

Illustratief is misschien wel dat ik alleen tijdens de ‘serieuze’ proloog hardop moest lachen: steekt onze SS-er daar een pijp op in de vorm van een waldhoorn? Soms kunnen waanzinnige details de sfeer van een scène versterken of juist relativeren, maar dit is een opgelegde flard; het doet helemaal niets... Die lach was er dan ook één van verbijstering.

Volgens mij vertilt Tarantino zich met Inglourious Basterds een beetje. Ik laat die slavernij-film van hem maar zitten, denk ik.

Inglourious Basterds is een film met een aantal grappige momenten. Maar deze film weet niet de hele speelduur te boeien.

Deze film is een soort parodie op de tweede wereld oorlog. Je moet deze film een beetje met een korreltje zout nemen. Veel dingen in de film zijn wel grappig. Er zijn in deze film twee plannen om de nazi’s uitteschakelen. En het word toch wel spannend naar het eind toe of een van die plannen, of beide plannen , zullen slagen. Het verhaal van deze film is leuk bedacht. Alleen is het verhaal te karig om er een film van te maken van twee en een half uur. Sommige stukken van deze film zijn te langdradig. Zoals bijvoorbeeld die scene in het café waar die Engelse spion zichzelf verraad door de manier hoe hij bier bestelt. Opzich een scene met leuke stukken. Maar die scene duurde veelte te lang. En zo zijn er wel meer scènes in de film die leuke stukken hebben, maar die echt te lang duren. Deze film had echt een stuk korter mogen duren.

Dan het acteerwerk. Om te beginnen met Brad Pitt. Pitt speelt in deze film Lt. Aldo Raine. Hij is de leider van een groepje soldaten die wraak nemen op de nazi’s. Als ik eerlijk ben heb ik me in de film me erg lopen Irriteren aan Brad Pitt. Echt heel erg goed acteert Brad Pitt niet en zijn personage is een meedogenloze zak. Brad Pit moest ook zo nodig zijn accent een beetje aanzetten want dat zou indruk moeten maken. Bij maakte het in ieder geval geen indruk. Het overdreven aandikken van het Amerikaanse accent maakt dat ik me alleen maar meer ben gaan storen aan Brad Pitt.

Wel heel goed vond ik Christoph Waltz als Hans Landa. Landa komt aan het begin van de film over als een aardige man, maar al gauw laat die zijn sluier vallen. Landa is een heel speciaal personage. Hij is eigenlijk gewoon een rotzak maar door zijn charmante voorkomen vergeet je dat eigenlijk helemaal. Een hele goede rol van Waltz . Christoph Waltz steelt in deze film echt de show. Over de rest van de cast kan ik kort zijn, die acteren allemaal naar behoren. Verder niks op aan te merken.

De muziek in deze film vond ik wat vreemd. Ik herkende onder andere de muziek van Ennio Morricone in deze film. Hoewel ik de muziek op zich niet slecht vind, moet ik wel zeggen dat de muziek niet bij de film past. Ze hadden in deze film moeten zorgen voor wat passender muziek.

Al met al is Inglourious Basterds een film met wel een aantal leuke stukken. Het verhaal is wel leuk bedacht. Wel duurt deze film te lang. Deze film had echt wel wat korter mogen duren. Verder is de muziek bij deze film niet zo passend. En heb ik me mateloos lopen irriteren aan Brad Pitt. Christoph Waltz daarentegen vond ik wel erg goed. Dit vond ik een aardige film om keer gezien te hebben, maar deze film is niet bijster goed.

2 sterren voor deze film.

Sterk gespeelt, mooie soundtrack, echte Tarantino film, vermaak, humor. Noem het allemaal maar op. Natuurlijk wel een tikkeltje ongeloofwaardig, maar dat neem ik voorlief omdat t Tarantino is. Gek eigenlijk.

Voor mij weer een van de betere Tarantino films. Absoluut niet saai, elke scene gebeurd weer wat. Kijkplezier van heb ik jou daar. Geweldig.

"Bawnjornoo!"

Toch grappig dat veel kritiek hier uitgaat naar de traagheid, terwijl ik dat juist een van de pluspunten vond, hoe Tarantino een situatie top op het bot uitbuit en spannend weet te houden. Het zijn juist die momenten die me op het puntje van mijn stoel deden zitten.

Zelf geef ik niet meer dan 3 sterren, vanwege het best wel flauwe verhaal, en dan met name de ontknoping, die me met een onvoldaan gevoel achterliet. Juist omdat het zo goed opgebouwd is.

Maar die twee en half uur vlogen voor mij zo voorbij..

Brad Pitt als glorieuze Nazi-killer met een Tennessee-vuilbek die uit is op het scalperen (heus, als

kijker moet u wel wat bloederigheid kunnen hebben) van Nazi's. Veel, heel vééél dialogen waardoor het de langdradige kant op lijkt te gaan. Maar de apotheose binnen de fuik van een klein Parijs theatertje vergoedt veel. Met een Hitler die in full shot finaal aan gordt wordt geschoten door een machinegeweer.

Tarantino houdt in de opening en de finale veel spanning aan, strekt de aandacht uit (met de verstopte bewoners turend door de plankopeningen) om vervolgens de trekker over te halen. Pure westernregie.

Misschien met de onredelijkheid dat de Basterds niet het complete leidend thema zijn, maar er meer voor zijn om het op te gang te helpen; een afleidingsmanoeuvre voor de belangrijkste ontknoping die zijdelings wordt afgespeeld.

Perfect, de muizen pakken de katten hard terug.

Brad Pitt en Christoph Waltz spelen beiden hun rol perfect, had niemand anders beter kunnen doen.

Pareltje van Quentin Tarantino!

4,5 punt