Inglourious Basterds (2009)

Bondzjiorno

Om eerlijk te zijn, mijn verwachtingen werden geheel ingelost wat betreft het nieuwste werk van Tarantino. De bruutgrappige manier waarop hij het Tweede Wereldoorlogs-genre tackelde is an sich vernieuwend, maar Tarantino kennende geen grote verrassing. Het werd ook eens tijd dat grappen over Duitsers en de oorlog zich eens op het grote doek openbaarde. Neemt niet weg dat het een bijzonder leuke film is, die naar het einde alsmaar sterker en sterker wordt.

Een van Inglourious Basterds' meest sterke punten vond ik de western-achtige muziek. Nu begreep ik dat Tarantino mocht graaien in de grote Morricone-grabbelton. Al gauw is dus elk stuk muziek wel goed gevonden bij wat voor scene dan ook. Zo'n spanningsopbouw naar een volgend explosief moment wordt dan extra gaaf . Anyway, me prima vermaakt met tot nu toe een van de betere films uit 2009.

WO2 volgens Quentin Tarantino

Geweldige personages, lange scènes waarin weinig gebeurt behalve die typische dialogen die we van Tarantino gewend zijn, brute actie, een pak (zwarte) humor, een leuke soundtrack (gaf soms een westernsfeertje), deze film heeft het allemaal.

Tarantino laat ook niet na de draak te steken met alles en iedereen in deze oorlogsprent (Hitler en Churchill die als 2 schlemielen worden geportreteerd, net zoals alle andere nazi-kopstukken). Het "ongewone" einde mag dan ook geen verbazing wekken, maar wat een schitterende finale is het toch!

Christoph Waltz en Brad Pitt stelen de show. Waltz als SS-kolonel Hans Landa is onweerstaanbaar grappig maar net serieus genoeg om toch angst in te boezemen (die openigsscène!, de scène met de strudel) en Pitt, tja, die is gewoon lachen, gieren, brullen met z'n hillbillyboy-accentje en z'n vooruitgestoken kin.

Ongelofelijk cinema-ervaring, lang geleden dat ik nog zo genoten heb van een film!

'Once upon a time... in Nazi-occupied France...' kondigen de letters in het begin dreigend aan. De film begint in het heuvelachtige, Franse landschap waar een gewone boer wordt ondervraagd en onder druk gezet door een vlijmscherpe SS-officier, Hans Landa. Deze scène doet erg western-achtig aan en is, mede dankzij de muziek, een erg knappe en spannende scène.

Het mooie aan deze film is haar diversiteit: Waar de eerste scène spannend is en lijkt op een western, daar is 'chapter two' (de film is ingedeeld in vijf hoofdstukken) humoristisch en nogal cru – het vakgebied van Tarantino dus.

Met knallende, onverwachte actiescènes, afgewisseld door grappige dan wel serieuze dia- of monologen zit de kijker als aan zijn stoel genageld. De meesterregisseur weet de kijker te manipuleren door lange spanningsbogen, hier en daar onverwachts onderbroken door flashbacks die meestal worden aangekondigd met muziek die je óók niet verwacht. De soundtrack overigens is op zichzelf al de moeite waard om op cd te hebben.

De enige zwakke schakel in 'Basterds' is 'chapter three', waar de vaart er een beetje uit lijkt en het filmtechnisch niet meer zo mooi is als de voorgaande hoofdstukken. Maar dit wordt ruimschoots goed gemaakt door het vierde, maar vooral het vijfde en laatste hoofdstuk. Hoofdstuk vier en het eerste gedeelte van vijf is één lange spanningsboog die de kijker voorbereidt op een (letterlijk en figuurlijk) explosieve eindscène.

Tarantino is als een ervaren en veelgeprezen regisseur, toch verrassend creatief in Basterds, qua camerawerk, maar ook inhoudelijk. Hij lijkt meestal een vast recept te hebben, met vaste ingrediënten en hier en daar verschillende kruiden, waarop hij zijn films dan baseert (Reservoir Dogs, Pulp Fiction, Jackie Brown). Maar in deze film is hij afgeweken van zijn recept met toch bekende ingrediënten.

Uitleg: de ingrediënten hebben meestal te maken met humor en geweld en in zijn voorgaande films was de combinatie van die twee meestal hetzelfde. Maar Inglourious Basterds bevat een nog nooit eerder vertoonde combinatie van zijn twee beroemdste ingrediënten: geweld en humor.

De laatste zin die wordt uitgesproken in de film, kan worden opgevat als een boodschap van Tarantino aan het publiek: 'You know, I think this just might be my masterpiece'.

vijf dikke grote vette sterren voor QT!!

Bon Giorno

Wat een briljante film is dit geworden zeg. Tarantino weet alle stijlen en genres te combineren in één oorlogsfilm. Elke scène kent wel een hilarisch, briljant of geniaal moment, de meeste zelfs meerdere.

Het verhaal steekt goed in elkaar, wat ook wel de verwachting is na 10 jaar schrijven, en werkt naar een geweldige climax. Alles wordt heerlijk gespeeld door de bijna perfecte cast. Ook de muziek is weer precies goed gekozen, zoals we bij Tarantino gewend zijn.

Ik kan hier elke scène wel op gaan noemen die ik geniaal vond maar dan zit ik hier nog wel even, dus daarom maar zo:

Hij maakt de hoge verwachtingen meer dan waar, en omdat ik 2,5 uur van begin tot eind genoten heb geef ik het gewoon lekker de volle mep.

5.0*

Arrivederci

Tsja ik ging naar deze film met de laagst mogelijke verwachtingen. Inglourious Basterds leek in mijn ogen zwaar overhyped, met een gemiddelde van 4,27* na ruim 740 stemmen.
Ik wilde zo graag deze film afkraken, omdat ik het niet vind kunnen dat een film als dit zo hoog kan scoren.
Maar wie hield ik voor de gek?

Gelijk vanaf de 1e minuut straalt deze film pure klasse uit.
Wat op het eerste gezicht een simpele scene lijkt wordt zo gigantisch lang uitgerekt, op een manier zoals niemand anders het kan.
Zoveel spanning en zulke geniale dialogen. Ik had werkelijkwaar geen enkel idee welke kant het op zou gaan.
Tarentino kiest zeker niet voor de makkelijkste weg, maar wel de mooiste weg!!

De film gaat in hoog tempo door, het draait natuurlijk niet allemaal om de Inglourious Basterds. Er zit ook een 2e verhaallijn in met Shosanna dat werkelijkwaar geniaal is uitgewerkt.

Het verhaal is onderverdeeld in 5 hoofdstukken, ieder hoofdstuk bevat minstens 1 lange dialoog scene met heerlijke spanning erin verwerkt, zonder dat je weet hoe de scene gaat eindigen.
De scene in het berghuisje, in de kelder v/h cafe, shosanna en Landa op het etentje, Pitt tegen Landa. Allemaal heerlijke lange en superieure dialogen met gigantisch veel spanning.


Het acteerwerk is ook werkelijkwaar fenomenaal, Pitt voelt zich duidelijk thuis en had ook geweldig leuke quotes in deze film.
De rest van de Inglourious Basterds waren ook leuk, al vielen ze ietsje minder op.
Vond de BearJew ook heerlijk gevonden. Heerlijk die bijnamen.

Janda is ook een geweldig personage, hij is echt het stereotype nazi waar je een schijthekel aan hebt.
Hij weet elk dialoog spannend te houden en je hebt nooit een idee waar het gesprek met hem heengaat, je weet niet wat hij weet. En hij draait er zo heerlijk omheen dat de gesprekken echt spannende vormen aannemen.

Daarbij komt ook nog dat er heel veel humor in verwerkt zit. Dankzij die heerlijke combinaties van allerlei stijlsoorten verveelt deze film nooit en zit je de gehele film op het puntje van je stoel.

Ook de muziek is mooi, heerlijk opzwellend op momenten waar het moet. Niks op aan te merken.

Het einde kan misschien wat ongeloofwaardig lijken. Hitler die een schietschijf is voor iedereen die kwaad wilt. Wel een erg dramatische beveiliging.
Dat is misschien het enige minpunt van de film. Alhoewel, de film is natuurlijk heerlijk over de top en neemt het ook niet zo nauw met historische feiten. Dan kan je de bioscoop scene ook niet al te serieus nemen toch?

De eindscène is misschien wel het meest bepalend voor hoe de film is: geweldig dialoog, humoristisch, sadistisch en heel erg bloederig!!

Na de film gaf het publiek een applaus, zelfs ik applaudiseerde. Doe ik namelijk nooit, maar deze film heeft dat dubbel en dwars verdiend!

5*

edit: mijn stem brengt de films zelfs van 4,27 naar 4,28. Had ik dat van tevoren kunnen bedenken?

Waanzinnige film!! Ging er zonder de trailer gezien te hebben heen, echter wel met hoge verwachtingen omdat onze vrind Tarantino de reggiseur is, en wat beviel het goed! Fantastische dialogen, echt heel goed. Gewoon typisch Tarantino stijl, dus als je daarvan houd, moet je deze snel zien! Geef niet snel 5* aan een film die ik nog maar één keer heb gezien, maar van deze was ik zo onder de indruk dat ik het niet kan laten.. Speciale vermelding heb ik voor Christoph Waltz (Landa), wat een briljante rol zet hij hier neer!

5*

Zie net de trailer trouwens voor het eerst, die is inderdaad redelijk misleidend. Toch een klein minpuntje..

Tarantino lapt weer alle filmwetten aan de laars! Eigenlijk had ik bij 'Death Proof' het gevoel dat dit beste jaren van deze regisseur waren afgelopen, maar 'Inglourious Basterds' bewijst het tegendeel. Brad Pitt is uiterst komisch, en waar de grappen in 'Pulp Fiction' nog knipoogjes waren naar andere films zet Tarantino de sfeer zo duidelijk neer waardoor film je een absurd gevoel geeft. Prachtigste deel van de film is wanneer Roth zich helemaal met zijn wapen uitlaat op Hitler's gezicht. Heb al weer in geen tijden zo moeten lachen. Bij het einde van de film moest de zaal uit enthousiasme zelfs klappen! Iets wat vaker gebeurt in het filmhuis, maar geloof me maar dat dit de eerste keer was in die vreugdeloze commerciële bioscoop waar ik me vaker bevind.

Kortom: Een dikke 4,5! En een verdient plaatsje in mijn Top 10!

Ik heb net de nachtvoorstelling van inglourious basterds gezien en ben eerlijk gezegd wat teleurgesteld. Het is een aardige en vermakelijke film, maar zeker geen meesterwerk. Ik geef toe....de openningsscene deed smachten naar meer, wat jammer genoeg niet volgde.

Deze film wist mij na de eerste 30 minuten niet meer te verrassen en kon zodoende niet de middelmaat ontspringen. Het enige wat mij iedere keer weer verraste, was het sublieme acteerwerk dat Christoph Waltz neerzette....fenomenaal

Maar in tegenstelling tot Waltz vond ik de rest van de crew vrij gemiddeld......je zou zo iedere acteur kunnen vervangen door iemand anders aangezien niemand echt veel tekst had en zo geen bijzondere dingen kon vertonen....behalve Waltz dan . Dat Engels gebrabbel van Pitt is wel leuk, maarja.....dat was niet hetgene waarvoor ik naar de film was gekomen.

Dus in totaal een vrij aardige film, die mij af en toe kon laten lachen, maar verder niks bijzonders doet. Ware het niet voor het fantastische acteerwerk van Waltz, dan zou ik deze film een punt lager geven.

3.5*

Waar is btw het 'yesyesyesyes' van Pitt gebleven....was ik nou zo blind of zat dat er gewoon niet in

De eerste film van Tarantino sinds Pulp Fiction die ik weer echt leuk vond, al wordt het niveau van dat meesterwerk uit 1994 nog lang niet gehaald. Niet dat ik geloof dat Tarantino die film ooit nog zal overtreffen.

Inglourious Basterds is minder perfect dan de Kill Bill-films, maar ik vond hem vermakelijk. De minpunten voor Basterds zijn duidelijk: veel scènes worden te lang uitgerekt en bovenal zit er te weinig afwisseling in. Tarantino kan hier een dialoog soms een kwartier lang vasthouden, soms zelfs langer. Op zich een hele kunst, maar al die dialogen hebben vaak een onderliggende spanning die soms iets te ver gerekt wordt. Nu stoorde ik me er niet zo aan, vooral omdat ik me altijd bleef afvragen hoe de scène nu ging aflopen, maar ik denk dat de herzieningswaarde hierdoor vrij laag is. Reinbo heeft wat dat betrefd waarschijnlijk gelijk. De film duurt 2 en een half uur, maar bevat nauwelijks 10 scènes. Vrij uniek, maar ik zie dan toch graag meer gedaan worden met zo'n lengte.

Vooral omdat er met dit concept zoveel mogelijkheden zijn. Slechts één scène waarin we de Basterds veldwerk zien verrichten is wel érg weinig. Daarbij komen erg veel scènes op het zelfde neer. Er is meestal een situatie waarin iemand een geheim heeft of waarin iemand bedreigt wordt en we wachten af of de de bom wel of niet ontploft. De openingsscène is zo, de scène in het restaurant met Shosanna, Goebbels en Landa, de scène tussen Von Hammersmarck en Landa, de scène tussen Landa, Raine en die andere Basterd, de scène in de kelder... Ongeveer drie kwart van de film is dus bijna gebaseert op één scène-idee. Er valt toch wel meer te verzinnen? Ook buiten actiescènes om.

Dat gezegd hebbende is het wel allemaal ontzettend vermakelijk. Landa is een geweldige bad guy, sterk vertolkt door Waltz in maar liefst 4 talen. Ik vond ook Mélanie Laurent een interessante verschijning. Schitterende vrouw, maar het is vooral opvallend wat Tarantino met haar krachtige en toch breekbare verschijning doet. Die scène met dat Bowie-nummer is dan ook groots in dat opzicht. Ze deed me meer dan de twee Thurmanrollen en is hiermee voor mij de ultieme Tarantino tough-girl. Kruger is ook een bijzondere toevoeging. Als het niet aan Waltz lag was dit voor mij net zo'n Tarantino-vrouwenflick geweest als Kill Bill 1 en Death Proof. De rest van de cast is vooral erg leuk. Ik snap de kritiek wel op Brad Pitt, maar wat mij betrefd had je toch echt iemand nodig met een star-power zoals Pitt om de rol echt goed te brengen. Het maakt die rol gewoon vermakelijker. Ik vond er niets mis mee in ieder geval. Eli Roth heeft vooral een geweldige rotkop, die hem vermakelijk maakt als de Bear-Jew. Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor Schweiger al wordt er uiteindelijk te weinig met zijn personage gedaan.

De humor in deze film is ook anders dan in ander werk van de regisseur. Die waren vooral grappig door een bepaalde coolheid en door enkele verrassingen, maar hier maakt Tarantino wat meer zichtbare, makkelijk aanduidbare grappen. Zo'n scène waarin Pitt en zijn makkers Italiaans moeten spreken lijkt bijna wel uit een komedieserie te komen. Wel een goede komedieserie moet ik daarbij zeggen, want ik kon er erg om lachen. Het is sowieso een erg grappige film, naast een erg spannende.

Het zijn echter toch vooral de verrassingen die het 'm doen. Sommige beschuldigen de film van pro-Nazisisme of zelfs een ontkenning van de Holocaust, maar die mensen snappen deze film niet. Inglourious Basterds is het tegenovergestelde van een Holocaust-ontkenning. Was de jodenvervolging er niet geweest, dan was deze film waarschijnlijk nooit gemaakt. Tarantino voelt waarschijnlijk als veel meer mensen dat de tweede wereldoorlog een beetje in een anti-climax is geëindigt. Gelukkig was het na zes jaar eindelijk afgelopen, maar de grote schurken zijn nooit op een bevredigende manier gestraft. Tarantino dacht schijnbaar dat als het niet in het echt kon, dan maar op film. En waarom ook niet? Hitler en zijn topmannen laten omkomen op het einde vond ik een meesterzet. En in Tarantino's werled worden er zo ook nog eens heel veel jodenlevens gered. Dit is dus geen ontkenning van de Holocaust, want Tarantino presenteerd dit duidelijk als een fantasie. Dit is een cinematische wraak voor de Holocaust. Misschien niet de meest smaakvolle manier om het te doen, maar die hele jodenvervolging was minder smaakvol. En lijkt me een typische Tarantinodroom dat de Nazi's door film kapotgemaakt worden, zoals hier letterlijk uitgebeeld wordt.

De filmverwijzingen zijn hier trouwens vreemd. Niet zo storend aanwezig zoals in de voorgaande films, maar aan de andere kant wordt er meer over films gepraat nu. Er zit zelfs een in dialoog waarbij de kijker het verschil moet weten tussen filmproducenten Louis B. Mayer en David O. Selznick om het punt te snappen. Hoeveel mensen in het publiek zouden dit snappen? Ach, wat maakt het uit.

Goed om te zien dat Tarantino het spoor weer teruggevonden heeft, al kan het nog beter.
4*

Vooropgesteld: ik ben nooit echt een Quentin Tarantino-fan geweest. Ik vond zijn werk, op Pulp Fiction na, altijd wat overgewaardeerd. Maar wanneer zijn nieuwste film wordt aangekondigd en de trailer van diezelfde film dan ook nog eens erg gaaf is, wordt mijn interesse toch weer aangewakkerd. Vanavond heb ik Tarantino's nieuwse gezien en Inglourious Basterds is bij vlagen geniaal, maar kent helaas ook de nodige mankementen.

Het verhaal, dat inmiddels eenieder wel bekend is en anders bekend wordt na het lezen van de overige 48 recensies, is gewoon erg gaaf. Helaas doet Tarantino er in mijn ogen niet genoeg mee. De film leende zich prima voor veel meer absurde, grove en grappige situaties, maar nu komen die aspecten slechts sporadisch naar voren. Ook filmtechnisch is Inglourious Basterds, voor zover ik dat kan beoordelen, weinig spannend. Zoals enkele andere users al aanstipten, blijft het vooral bij het zo nu en dan toevoegen van tekst in de film. De soundstracks daarentegen zijn wel erg goed gekozen.

Het acteerwerk is verder heel aardig. Ik vond vooral Denis Menochet, die de (korte) rol van Perrier LaPadite speelt, erg sterk. Daarnaast was het wel grappig om Gedeon Burkhard, bekend van Commissaris Rex (toch jeugdsentiment ), aan het werk te zien.

Inglourious Basterds is dan ook geen slechte film, maar eerder een film waar nog veel meer in had gezeten. Nu duurde de film eigen te lang voor hetgeen de kijker voorgeschoteld krijgt. Tarantino wordt door veel mensen gezien als een regisseur die nogal onconventioneel te werk gaat. Dat vond ik bij deze film in ieder geval behoorlijk tegenvallen. Met iets meer actie, iets meer humor (hoewel de scène waarin Pitt 'Italiaans' spreekt wel érg grappig is!) en iets meer lef was dit voor mij een echte topper geworden. Nu is het 'slechts' een vermakelijke film gebleven: 3,5 sterren.

Exact wat ik ook dacht Een aantal scenes (ze zijn al genoemd, met de openingsscene, die in de cafe-kelder en de finale als absolute uitschieters) zijn werkelijk meesterlijk, perfect opgebouwd, met schitterende, realistische-maar-toch-o-zo-coole dialogen enz., maar het geheel als film werkt eigenlijk voor geen meter. Ik apprecieer Tarantino wel voor het feit dat hij niet voor de gemakkelijke paden kiest, maar dit verhaal is zo rommelig dat het je gewoon nooit echt meesleept (behalve dan binnen de genoemde scenes zelf dan). Een hoop personages die op zich cool zijn, maar nooit de rol krijgen die ze verdienen (dan heb ik het eigenlijk over iedereen, behalve Landa en Shosanna), een totaal gebrek aan overkoepelende spanningsboog,... Spijtig, want voor de rest druipt Tarantino's talent van het scherm (sommige trucjes zijn wat gemakkelijk, maar goed, ze werken wel) en moet ik zelfs toegeven dat de film helemaal niet het arrogante hersenloze geweldverheerlijkende verhikel was dat ik had gevreesd.

Een leuke film dus, met een aantal heel erg knappe scenes die op zich uitpuilen van de knappe dialogen, goede cameravoering, schitterende setting en supercoole personages, maar als geheel jammer genoeg nooit echt werkt.

Als Tarantino liefhebber heb ik erg naar deze film uitgekeken. Ik heb het proces een beetje proberen te volgen en het was interessant hoe deze film op Cannes ontvangen werd. Door vakantie en daaropvolgend werk heb ik niet gelijk naar de bios gekund. Gisteren heb ik een gaatje kunnen vinden (of noem het maar een gat, aangezien de lange speelduur) en heb ik eindelijk de film kunnen aanschouwen.

De voortiteling en met name de muziek waren gelijk goed. Heerlijk sfeertje, geen doorsnee Hollywood crap. Des Tarantino, dus. Het daarop volgende dialoog was ook amusant, scherp en goed geschreven. Deze lijn werd voortgetrokken en tegelijkertijd een struikelblok. Want persoonlijk vond ik de grootste tegenwerkende kracht toch wel de langdradigheid in de dialogen. En de dialogen waren goed, maar niet perfect. Het Pulp Fiction, Reservoir Dogs of Kill Bill niveau haalde het helaas nergens, waardoor het soms iets wat moeilijk kijken was. Dit vooral in de dialogen met Daniel Bruhl, die een geweldige rol neerzet als oorlogs held/ acteur (na Good Bye Lenin! Keek ik erg naar een nieuwe rol van hem uit, en ben zeker niet teleurgesteld), en Melanie Laurent. Doordat sommige scènes te lang duurden kan dit irritaties wekken. Maar, dit komt ook grotendeels doordat ik de late voorstelling had, en redelijk moe was.

De regels van de film worden hier en daar (terecht) overboord gegooid. Met name het feit dat je kan betwijfelen of Brad Pitt, die een meesterlijke rol speelt, nu wel de protagonist in dit stuk speelt. Of, dit wisselt, om de vergelijking met Fargo eens te maken. Persoonlijk vond ik het personage Aldo Raine een bijrol hebben. Dit zou een punt der discussie zijn. De Antagonist is daarentegen kristal helder. Niet de grote Hitler, maar de geweldig spelende Waltz, als huiveringwekkende, komische en zeer interessante Hans Landa. Wat een rol. Wat een personage. Intrigerend en grappig tegelijk. Deze rol is perfect vertolkt; had niet beter gekund. Een terechte onderscheiding op het filmfestival van Cannes is alleen maar te beamen.

Het schrijftalent van Tarantino mag niet in twijfel gebracht worden. Hoewel ik deze film wel in dat opzicht minder vind slagen dan zijn eerdere werk. Vooral het te veel willen in zijn dialogen, en daar uitgebreid de tijd voor nemen, kan hier en daar matig bevonden worden. Toch wat leuke vondsten en vermakelijke wendingen op komisch gebied laten hem toch slagen. Hoewel ik toch bij vlagen dacht dat het wel eens tijd werd om naar de volgende scène te gaan (en af en toe blij was dat ik dat zwarte vlekje in de hoek van het scherm luttele milliseconden zag verschijnen) heeft het mij toch kunnen boeien. Over de humor ben ik ook te spreken, maar helaas kwam die humor pas in de laatste 3 kwartier pas echt tot zijn recht, wat op de 2½ uur toch veel te laat is. Ook vind ik de o zo memorabele Tarantino actie wel het meest tegenvallen. Echt ‘cool’ werden de acties Basterds nooit, op de geweldige knuppel actie van Eli Roth na. Dit ook doordat je toch Kill Bill en Pulp Fiction in je achterhoofd hebt. De actie die er in zit is wel fantastisch, een ode aan de slechte actie film. Dit door meesterlijk fout zoomen met de camera op het moment van een schot, en de snelheid wat het neer knallen, steken of slaan van (belangrijke) personages. Helaas had dit wel wat meer gemogen, maar gelukkig blijft het over het algemeen interessant en de situaties origineel genoeg om een dik voordeel van de twijfel te krijgen. De personages zijn daarentegen echt geweldig. Hoewel het rolletje van Mike Myers als ‘te kort’ beschouwd kan worden, zijn de personages stuk voor stuk om te smullen. Ook de casting was perfect, en Diane Kruger is een prachtige vrouw.

Helaas valt het scenario dus wat tegen. Ik had daar ook de hoogste verwachtingen voor. Ik had veel meer ‘Does he look like a Bitch!?’dialogen verwacht, maar dit mocht niet zo zijn.

Desalniettemin blijft Tarantino meesterweken afleveren. Hoewel dit een wat mindere versie van een meesterwerk is, heb ik mij geweldig vermaakt. De film staat garant voor meesterlijke personages, strakke helaas wat lange dialogen en een boeiend verhaal. Dit, plus sterk geselecteerde muziek en een geweldige cast en het is genieten geblazen. Maar wel tot een bepaald niveau.

Overschot van gelijk!

Ik moet ten eerste wel toegeven dat ik geen Tarantino-fan ben, maar dit is toch absoluut geen topper.

Een aantal grote pluspunten doen mij ervan af zien om maar een 0.5 te geven. Normaal ben ik allergisch aan onzindialogen die naar niets leiden, maar jezusmina wat een openingsscène. Kippenvel in de aanloop naar de climax.

Na dit toppertje zakt de film als pudding ineen. De compleet mislukte voorstelling van de Basterds, die we overigens zelden echt in actie zien. Ik heb wel nog genoten van de barscène, totdat die uitmondt in een climax van 2 seconden. Misschien vergelijkbaar met een goede vrijpartij, maar niet wenselijk in film.

Uitmuntende acteerprestatie van Waltz en vooral ook van August Diehl, maar Pitt valt met zijn mislukt redneck-accent volledig door de mand. Enkel de "Bonzjiorno" en de "Arrivideerzjie" waren in combinatie met zijn smoeltrekkerij nog vrij hilarisch.

De muziek. Tarantino wil oh zo graag wat klassiekers in zijn film stoppen, maar het werkt gewoon geen 20 keer na elkaar. De muziekkeuze is zo onbeholpen en houterig dat ik er niet naar kan luisteren.

En om nog even terug te komen op de trailer. De helft van de trailerbeelden komen niet eens terug in de film, wat voor mij zelfs gaat grenzen aan misleidende reclame. Ik denk aan Pitt's "yes yes yes", een of andere Basterd lopend in een tunnel al schietend met een machinegeweer, een soldaat die getroffen door een raam valt, een rij Duitse krijgsgevangenen die voortgeduwd worden. Ik begrijp dat films een zo groot mogelijk publiek beogen, maar dat Tarantino dan op zo'n misleidende manier volk wil trekken, dat gaat mij net een brug te ver.

Afgezien van het feit dat er duizenden betere films zijn dan deze, is Inglourious Basterds bijlange na niet het beste van Tarantino. Boven het niveau van Reservoir Dogs, Pulp Fiction of Kill Bill stijgt deze prent zelden of nooit uit.

Kan me goed vinden in het commentaar van Ramon K enkele pagina's eerder. Ook al kent de film enkele memorabele scènes, echt overtuigend is ie helaas niet. Het is jammer dat de focus niet wat meer op de Basterds zelf ligt, omdat er nu net wat te veel bijzaken zijn, die je als kijker wat doen wegdromen van het uiteindelijke plot.

Daarnaast is de film ook van alles wat, maar ook van veel net te weinig. De actie, de humor en de gore; van alles kent de film wel wat, maar toch net te weinig om zich echt in één van deze rijtjes van genrefilms te scharen. Inglourious Basterd is gewoonweg net wat te braaf om écht uit te blinken...

3*

Deze film word gedragen door man 1 man Hans Landa en wat is die man subliem.

Regelmatig zag ik op tv de reclame voor deze film voorbij komen, met de inmiddels beroemde zin 'Nein nein nein!' 'Oh, yes, yes, yes!'. Bovendien had ik in de Spits een recensie met 4 van de 5 sterren gelezen, waarin deze film de hemel in werd geprezen.
Dus toen aan mij werd voorgesteld om naar deze film te gaan, stemde ik in, omdat het me een mooie en grappige film leek.

Maar wat ben ik misleid (en niet alleen ik, ook mijn vriend). Dit was de meest walgelijke en waardeloze film die ik ooit heb gezien.
Ik ben alleen al misleid door het feit dat de zin 'Oh, yes, yes, yes!' er niet in voorkomt...(of ik heb niet goed opgelet, wat niet onmogelijk is, na 1/3 van deze film te hebben gezien en toen niet meer zoveel interesse te hebben kunnen tonen)...maar die had ik kunnen zien aankomen, aangezien dat wel vaker in trailers/teasers zo is...het heet niet voor niks 'teaser'.

De openingsscene vond ik goed. Goed, in de zin van dat ik erg zenuwachtig werd, wat volgens mij wel de bedoeling was van deze scene; hoe de Jodenjager heel langzaam tot het plot van zijn verhaal komt, namelijk dat hij allang wist dat de boer joden verborgen had.

Maar zodra de Basterds in beeld kwamen, werd mijn apathie voor deze film gewekt.

Wat me vooral tegen de borst stuitte, was het enorm walgelijke geweld. Ik vond dat dit echt onnodig visueel werd gemaakt. We weten heus allemaal wel dat de Tweede Wereldoorlog geen pretje was, en dat mensen op de meest walgelijke manier stierven. Maar moet dat dan zo enorm duidelijk in beeld worden gebracht? Totaal onnodig lijkt me. Jammer dat mensen pas bij zulk walgelijk, bloederig, ranzig geweld geshockeerd raken; ik was namelijk al geshockeerd geweest als alleen al de intentie werd gewekt dat er een Swastika in iemands voorhoofd werd gekerfd, dat er hoofdhuiden werden afgesneden of dat er iemand dood werd geknuppeld. Jammer dat er zelfs mensen zijn die op dit soort walgelijk geweld kicken.
Ik heb het nog een poosje volgehouden om de ranzigheid in de film te bekijken, maar op een gegeven moment nam ik niet meer de moeite om naar dit onnodig, onzinnige geweld te kijken; zodra ik alleen al vermoedde dat er iets ranzigs stond te gebeuren, draaide ik mijn hoofd weg.
Enig positieve wat ik hier op kan zeggen: de special effects hebben hun doel bereikt...

Het verhaal van de film was dan nog enigzins origineel er wordt jacht gemaakt op de Duitsers, bijna soort van omgekeerde wereld..., maar hoe meer de film naar de climax kwam, des te onzinniger ik het vond worden.

En dan de humor...
Tja...
Welke humor?
Waar ik nog lichtelijk om heb geglimlacht, was dat de Brad Pitt-figuur (ik ben zijn naam vergeten...krijg je als de film je niet boeit...) tegen zijn mede-Basterds zei dat zij hun kop moesten houden, en hem het Italiaans moesten laten doen, terwijl hij er zelf niks van bakte en zij wel. Maar dat was voorspelbaar, dat zag je al vanaf 10 kilometer afstand aankomen met zijn enorm zware accent. Beetje flauw dus, beetje doorsnee komedie-gedoe.
Dan moest ik nog net iets meer glimlachen toen Goebbels moest huilen, omdat Hitler zijn film mooi vond.

Al met al kwam ik bijna verontwaardigd de zaal uit na deze film. Zoveel nutteloos geweld en onzinnig gelapzwans heb ik nog nooit in een film meegemaakt.

Laat ik dan toch nog met een heel, heel, heel klein pluimpje afsluiten: het acteerwerk was goed. De rollen werden mooi, duidelijk en goed uitgewerkt neergezet. Je kon zien dat de acteurs hun rol met overtuiging overbrachten.

Al met al dus een 0,5 voor het acteerwerk.
(en ook omdat je niet lager kan stemmen...)

Ben hem ook gaan zien. In Berlijn nota bene, een plaats met een geschiedenis om u tegen te zeggen. En een Duits publiek. Gelukkig was de film niet nagesynchroniseerd. Vermaakt heb ik me wel, al was het maar omdat ik na al die musea en fastfood eens zin had in iets wat ik in het dagelijkse leven ook wel eens doe. Iets "gewoons". Een filmpje zien.

Maar voor "gewoon" ben je bij Tarantino aan het verkeerde adres, want of je zijn films nu goed of slecht vindt, hij serveert vaak iets wat je nooit eerder zag.

Ook dit keer slaagde Tarantino erin mij te verrassen met iets totaal anders dan wat ik doorgaans zie; een nieuw genre als het ware. Veel woorden ga ik daar verder niet aan vuil maken, want dat Inglourious Basterds niet in één woord te omschrijven valt is inmiddels zo klaar als een klontje. Maar of ik hem goed vond? Niet echt.

De film opent sterk. Waltz acteert de pannen van het dak en er wordt een aardige spanningsboog opgebouwd, alsof je naar een normale oorlogsfilm zit te kijken. Daarna maakt de film een bocht van 180 graden en breekt de gekheid los. De typische Tarantino-stijlkenmerken verpesten het dan helaas. Zijn dialogen blijven langdradig en nietszeggend, de muziek kon me niet echt vermaken en het merendeel van de zogenaamd grappige momenten was gewoonweg erg flauw. Bovendien lopen de meeste subplots niet zoals ik het graag zie.

Maar toch heb ik me goed kunnen ontspannen, dat effect heeft Inglourious Basterds namelijk wel; en dat is op zich ook een kwaliteit. Een hilarische Brad Pitt, een voortreffelijke Waltz en een zeldzaam indrukwekkende scène zijn zowat de enige lichtbakens. Voor de rest mag de film dan wel vernieuwend, origineel of gedurfd zijn, mij kon het allemaal niet zo overtuigen. Wat mij betreft is Tarantino dan ook niet zozeer een goed, maar eerder een curieus regisseur. Was Pulp Fiction dan toch een toevalstreffer?

Dit is een meesterlijke film. Geniet van begin tot eind. Film is goed te volgen, spanning goed opgebouwd in de verschillende scenes dat meestal eindigt in een magistrale explosie van geweldadigheid. Vaak met slow motion in beeld gebracht, met daaronder Tarentino's meesterlijk muziek die het kracht bij zet.

Idd Christoph is geweldig in deze film, maar ook heeft Brad Pitt een super prestatie geleverd, vaak om hem moeten lachen (e.g zijn accent Arre-ver-deci:))

Al met al hebben de meeste recensies hier t al allemaal gezegd, tis gewoon een klasse film.

4,5 ster

Echt een goeie film weer van Tarantino! Goed acteerwerk van Brad Pitt, na zijn hilarische Ierse accent in Snatch, laat hij hier ook weer zien dat een Hillbilly-Amerikaans accent kan!(Texas-accent denk ik..?) Ook goed acteerwerk van Waltz.
Ik vond alleen de dialogen af en toe te langdradig, en het verhaal van het ontsnapte Joodse meisje vond ik ook niet zo boeiend. Maar hij weet het wel op te goed op te bouwen naar een goeie climax. Het mooie is dat je als kijker op het einde denkt dat ze allemaal opgepakt worden omdat Waltz erachter komt. Ik verwachtte in ieder geval een historisch trouw einde, dat Hitler het zou overleven. Maar Tarantino maakt het(hun;))op zijn manier af

Top film, 4,5 ster

Hier had ik nog niks bij geschreven, en dat is toch wel een beetje schandalig..

Want wat voor een film is me dit, zeg!! Ben hem nu tweemaal gaan kijken in de cinema en de tweede kijkbeurt was zowaar nog leuker, nog spannender en nog opwindender. QT slaagt er wederom in om geniale dialogen te verzinnen en een weergaloze film af te leveren, vol met geweldige acteurs(Waltz vooral dan) en grappige taferelen..

Vond dit bovenal een geweldige komedie, en na Kill Bill Vol. 1 heb ik het meest genoten van deze Tarantino..

Er zitten best wel gaten in het scenario maar dat stoort absoluut niet, en neemt niets van de sfeer weg.. Tel daar nog een geweldige soundtrack bovenop en je hebt een leuke cinema-avond.

4.5* en de film van 2009 tot nu toe

Afgelopen zaterdag heb ik deze film bekeken en is me zeer goed bevallen. Ik heb het normaal gesproken helemaal niet op QT films, ik snap ze niet of vind ze te grof. Maar niet bij deze film.

Ten eerste vind ik het een zeer groot pluspunt voor deze film, dat er daadwerkelijk Duits of Frans wordt gesproken wanneer dat ook moet. Dit geeft voor mij al een heel stuk extra sfeer. Het was mede ook daarom dat ik de openingsscène helemaal geweldig vond. De spanningsopbouw is subliem en heb er echt van genoten.

Ook de scène in de kelder is prachtig. Je voelt hoe het gesprek helemaal de verkeerde kant op gaat en vraagt je steeds af waar dit heen gaat. Deze film was voor mij helemaal onvoorspelbaar en dat vind ik erg prettig. De meeste films kan ik na 5 minuten al voorspellen hoe het gaat lopen, maar niets van dit alles in deze film.

Ik heb met name genoten van Christoph Waltz en de idiote rol van Brad Pitt. Erg goed neergezet.

4.5 Sterren

Briljante film en alles behalve overhyped. Een typische QT film waarin al zijn kwaliteiten naar voren komen. Zo weet hij lange dialogen uiterst boeiend te houden, zitten er weer heerlijke overdreven op het randje balancerende personages in, kent de film ongekende wreedheden overgoten door QT's typische maar geniale zwarte humor.

De vele verhaallijnen komen als vanouds samen in het wrede maar toch humoristische einde.

Het meeste geniale personage is wel Hans Landa, die gemaskeerd door zijn talenknobbel en overdreven hoffelijkheid zijn verdorven karakter angstvallig goed onder de oppervlakte weet te houden. Het sarcasme en zijn vriendelijkheid maken hem juist extra angstaanjagend, geweldig geacteerd.

De overige personages zijn tevens goed gebracht, zoals wraakengel Shosanna, de overdreven chauvinistische Amerikaan Aldo Raine en zijn basterds en de overspelige filmster Bridget Von Hammersmark. Bijfiguren als Hitler en Goebels zijn zowel komisch als identiek neergezet en dat is ook erg knap.

Wat ik tevens een pluspunt vond is dat de Duitsers, Duits spraken, de Fransen Frans etc. Dit is namelijk iets wat ik in veel Amerikaanse producties vaak als storend ervaar wanneer dit niet het geval is.

Enige smetje vond ik misschien de muziek, die wat minder geniaal was dan bij de meeste andere QT films.

Toch een absolute 5 voor de beste film van het jaar wat mij betreft!

Fenomenaal acteerwerk.

Pitt speelt Aldo Raine zoals niemand anders dat had gekund. De juiste dosis humor en de typisch amerikaanse mentaliteit worden voortreffelijk naar voor gebracht. Ik heb ook veel lof over voor de andere 'Basterds', die, denk ik, meer naar uiterlijk zijn gecast.

(Denk aan de twee duitssprekenden. Een plezier alleen al om hen te aanschouwen.)

Waltz is misschien wel de (witte) parel van deze film. Zijn personage lijkt alwetend en toont net dat beetje krankzinnigheid/macht om als meedogenloze schurk door te gaan.

Laurent daarentegen speelt een meer ingetogen rol, een rol die een typische Franse emancipée voorstelt. Het zorgt alleszinds voor een leuk contrast met de overige hoofdrolspelers.

Redelijk verhaal.

De rode draad is niet bepaald moelijk om volgen. Erg bijster origineel is hij ook niet, maar daar gaat het niet om. Details, omgevingen, gesprekken, en nog veel meer overstijgen dit toch.

De gekozen muziek per scène is niet bepaald passend, maar slaat om de een of andere manier toch aan.

Zo had ik zelf nooit nazis in beeld gebracht onder muziek die uit een spaghettiwestern lijkt te komen. En toch, de combinatie lijkt te werken.

Tijdens die lange gesprekken (Zie beginscène en kelderscène) begin je het na een tijdje wel op je heupen te krijgen. Je krijgt snel het gevoel alsof dingen irrelevant beginnen te worden en dat ze dus te ver uitweiden. Het is pas acheraf dat deze scènes hun belang tonen.

Ook humor is, zij het in beperkte mate, aanwezig, en is zelfs zéér geslaagd.

Er is zoveel te vertellen over deze film, maar voorlopig hou ik het hierbij.

4*

"Say 'auf Widersehen' to your Nazi balls!"

Na het abominabele Death Proof moet ik bekennen dat mijn verwachtingen van de nieuwste film van Quentin Tarantino - sowieso al een behoorlijk overschatte regisseur, luidde mijn mening - dusdanig laag waren, dat zij evenwel afwezig hadden kunnen zijn. Het verhaal loog er in ieder geval niet om: Inglourious Basterds beloofde lekker nazi's knallen te worden - volgens een vriend van mij 'het beste idee voor een film ooit' - en dat moet wel vermakelijk zijn, natuurlijk. Het eerste hoofdstuk verraste dan ook meteen in zijn prachtige opbouw en magistrale climax met schandalig harde opera-achtige muziek. Vanaf dat punt wordt Inglourious Basterds een achtbaanrit, zij het geen bijzonder goede: elk hoofdstuk wordt het karretje omhoog getild met lange gesprekken dit ditmaal wél leuk zijn om te volgen, resulterend in een spetterende tocht omlaag met een heerlijk stukje actiewerk of humor (de climax in de kelder, het einde, Brad Pitts Italiaanse accent). Het is ongelooflijk wat voor een terugslag Tarantino heeft weten te maken ten op zichte van Death Proof: de personages zijn voor het merendeel interessant (Hugo Stiglitz!) en grappig, de conversaties boeien, het verhaal is goed genoeg om niet te vervelen en het onderwerp nazi's afknallen is zelden zo vermakelijk in beeld gebracht. Zo hoor je historisch incorrecte oorlogsfilms te maken!

4,5*

Tarantino’s films zijn een smeltkroes van bekende filmstijlen en oude films, bij Reservoir Dogs en Pulp Fiction leverde dit twee volledig op zichzelf staande films op die nergens vervelen nog geleend aanvoelen. Bij Inglourious Basterds lukt hem dat voor het eerst volledig een derde keer, wat dan ook een weergaloze film oplevert. Het totaal vrije van de spaghetti western gemixt met de tweede wereld oorlog levert een weerzinwekkend verhaal op. Van zeldzaam spannende scènes tot momenten die gedoemd zijn om legendarisch te worden; Inglourious Basterds bevat het. Ik heb zelfs nog nooit bij een spaghettiwestern een dusdanig intense spanning meegemaakte in een sequentie waarin we geen benul hebben wat er ons staat te gebeuren. Meesterwerk.

In een woord geweldig. Het verhaal is schitterend, de beelden zijn prachtige en zeer kleurrijk, de vele verschillende karakaturen waren stuk voor stuk boeiend en interessant en de dialogen waren geweldig. Verder zat er de typische Tarantino humor in en zijn voet fetisch fobie zat er natuurlijk ook weer gewoon in. De acteurs speelden hun rol zeer goed met als hoogtepunt de onbekende acteur Christoph Waltz, die was echt geweldig (ook de overige Duitse acteurs in deze film speelden prima). De film duurt behoorlijk lang maar als hij nog langer had geduurd had ik het ook niet erg gevonden. Wat een heerlijke wending geeft Tarantino aan de oorlog in deze film

Dat vond ik ook. De Basterds vond ik echt genieten, geniaal.

De dialogen in deze film waren schitterend. Naast de Basterds heb ik vooral van "Hans Landa" genoten. Wat een vent! Hij zet de rol echt voortreffelijk neer. In combinatie met de muziek en de actiescenes vond het geheel goed in elkaar zitten.

Echter, naar mijn doen duurde de film echt te lang. Sommige scenes waren te uitgerekt en ook de opbouw van de hele film vond ik langzaam gaan. Daardoor zat ik pas het laatste uur écht in de film.

Maar al met al: prima film, zeker de moeite waard om hem te gaan zien!

Erg leuke film!

De 2,5 uur dat ik in de zaal zat vlogen voorbij en dat is enkel maar een goed teken voor de film. De lange dialogen waar sommigen hier over klagen, vond ik uiterst boeiend, met als hoogtepunt in dat keldercafeetje.

Pitt zet hier een erg overdreven typetje neer als über-amerikaan dat je echt niet serieus kan nemen en alleen maar kan toejuichen, maar dat is dan ook weer de bedoeling van Tarantino. Enig minpuntje is Eli Roth die volgens mij verkeerd is gecast, maar voor de rest allemaal prima acteurs!

Arrivederci!

Geniaal, geniaal, geniaal! Verreweg de beste film die ik heb gezien dit jaar.

Heb echt genoten van elke minuut. Geen moment heb ik me verveeld. Niks langdradige dialogen, of verbale diarree zoals die nitwit van het NRC het noemde. Hij heeft er gewoon geen verstand van

Christoph Waltz zet een onvergetelijk rol neer als Hans Landa. Hoop dat hij nog mooie rollen aangeboden gaat krijgen.

Ik vond trouwens dat Kolonel Hans Landa véél meer screentijd kreeg dan Brad Pitt en de rest. Anyway, dat boeide mij niet want ik vond hem gewoonweg fucking geweldig!

Ook een grote pluspunt, originele talen gebruiken, Duits,Frans, Engels en Italiaans wanneer het moet, Regisseurs, voortaan zo doen,Tarantino heeft een nieuwe standaard gezet qua taalvaardigheid.

Ook super goeie dialogen tussen personages, niet zo afgerafeld gelijk andere films maar echt de tijd genomen en zoals in het echte leven gebeurt.

De soundtrack was fenomenaal, gaf een keiharde impact op de film en ook de resterende acteurs waren super.

En zoals een paar mensen zeiden, de spanning zit er ook goed in

p.s: Hans Landa verdient een oscar voor dit.

(en ik meen het)