Inglourious Basterds (2009)

't is gewoon een van zijn vele typetjes, niet memorabeler dan de meeste anderen van hem...

Ik vind Mélanie Laurent eigenlijk nog het indrukwekkendste in deze film. Christoph Waltz is natuurlijk ook goed, maar die heeft ook veel van zijn eer te danken aan wat in het script staat.

Niet memorabeler, maar zeker ook niet slecht geacteerd toch?

Ok, Christoph Waltz steelt de show, maar ik vind Pitt ook geweldig sadistisch en humoristisch overkomen!

Eens, ook mijn grote favoriet in deze film. Prachtige acteerprestatie van haar. Waltz heeft zelf ook aangegeven dat hij zijn lof grotendeels aan het briljante script te danken heeft. Maakt zijn rol niet minder fantastisch natuurlijk, wederom een memorabel filmpersonage erbij.

Tyler Durden was ook een typetje, maar wel een meesterlijke, net als deze Aldo Raine. Twee favoriete personages van me, beide meesterlijk. Typetjes of niet, dat maakt niet uit. Brad Pitt - is net als Johnny Depp - gewoon een acteur die geweldig is als het hier op aankomt.

Goede film, maar valt me uiteindelijk toch wat tegen. Zo vind ik de casting niet perfect, vallen bepaalde personages uit de toon (Brad Pitt met momenten, maar ook dat Britse personage dat Mike Myers vertolkt) en ook de manier waarop bepaalde dialogen in elkaar gezet worden en bepaalde situaties geconstrueerd worden voelen ooit als een herhalingsoefening of een verplicht nummertje aan. Zo vind ik de confrontatie tussen Von Hammersmark en Landa (met de schoen) nogal flauw en een groot gedeelte van de actiescenes en het geweld vindt plaats in vluchtige flashbacks.

Maar de grootste teleurstelling voor mij is dat Inglourious Basterds, terwijl Tarantino al jaren aan het script heeft geschreven en schijnbaar al jaren loopt te beweren dat dit zijn ultieme 'guys on an mission warmovie' zou worden, eigenlijk helemaal geen guys on a mission movie is geworden. De Basterds (eigenlijk maar een klein gedeelte van die groep) spelen een te kleine rol in de film. Dus geen verschillende typetjes binnen een groep en hun interactie met elkaar zoals in klassieke warmovies, of mannen die voor elkaar door het vuur gaan in vele actiescenes helaas. Als de actie komt brengt Tarantino het erg grafisch in beeld, maar uiteindelijk telt de film te weinig actiescenes. Zelfs de climax valt tegen.

Maar verder kent de film wel aan aantal juweeltjes van scenes, wordt er door veel acteurs erg goed geacteerd en weet Tarantino in enkele scenes de spanning enorm goed op te bouwen.

En de muziek is weer fantastisch (Morricone vooral, uit films als La Resa dei Conti, Revolver, Il Mercenario en Da Uomo a Uomo) en de filmreferenties blijven leuk om te spotten.

Maar ergens is de film uiteindelijk veel braver gebleken dan films als The Dirty Dozen of Castellari's Inglorious Bastards. Ik vind dat jammer eerlijk gezegd. Dan vind ik Kill Bill: Vol. 1 stukken beter.

zo als ik het had verwacht was de film erg geslaagd.

soms iets langdradig maar plezant om te volgen.

Dat is waar, haar verhouding met die Duitse sluipschutter is geweldig, zowel treurig als humoristisch.

Inderdaad, dit personage kun je gewoon niet in een andere film plaatsen, past perfect bij deze en verdient daarom alle lof.

Hans Landa en Aldo Raine.

Zit te twijfelen tussen 4,5 en 5 sterren. Echt genieten geblazen deze film, met fantastische scenes, muziek, sfeer, camerawerk en natuurlijk de dialogen. Vond vooral Hans Lada erg goed geacteerd, maar ook de andere rollen werden prima vertolkt. Vooruit, voorlopig maar de volle mep dan...

Toch wel een tegenvaller. Dat vooral kwam door de lengte van de film. Naar de pauze had ik gewoon last van mijn zitvlees in de bioscoop die compleet uitverkocht was.

Ik vond bijvoorbeeld Brad Pitt de minste van het stel. Hij doet min of meer hetzelfde trucje als in Burn After Reading. Alleen werkt het voor mij niet omdat ik het doorzie en dus beschouw als acteren. De manier hoe hij praat, uit zijn ogen kijkt en met zijn hoofd (zo extreem naar voren) beweegt vond ik iets te veel op acteren lijken. Het is een typetje een karikatuur niet meer dan dat. Hij leek af en toe extreem veel op Marlon Brando in The Godfather. Kan dat kloppen?

Verder vond ik de vele verwijzingen naar andere films op een gegevenmoment ook storend worden. Terwijl ik zeker weet dat ik niet eens alle verwijzingen gezien heb. Het is natuurlijk leuk om als één van de weinige cinefielen in de bioscoop hartelijk te mogen lachen naar de zoveelste verwijzing. Maar naar de zoveelste verwijzing werd ik er eerlijk gezegd een beetje moe van. De film kent daardoor geen eigen hart en laat op een gegevenmoment zien dat we het gewoon niet allemaal serieus moeten nemen. Neem nou de allerlaatste woorden die Brad Pitt zijn personage uitschreeuwt. It's a Masterpiece! Wat moet ik daar wel niet van vinden...?

Tel daarbij veel nietszeggende eindeloze woordenwisselingen. Daar hoef ik niet eens voorbeelden van te geven want de film begint er eigenlijk meteen mee en houd er nooit mee op. Eindeloos gepraat, gezever en nog meer woorden die niet aankomen en dan plots een shoot-out die nog geen vijf seconde duurt waarnaar we naar het volgende hoofdstuk mogen. En dan begint het verhaal weer van voor af aan.

Er zijn genoeg pluspunten om de film geen onvoldoende te geven. Toch hoop ik dat Tarantino in de toekomst met zijn artistieke ruimte eens iets anders gaat doen. Juist, iets compleet anders! Iets wat wij filmliefhebbers totaal niet verwachten en ons geshockt achter laten door bijvoorbeeld in plaats van oppervlakkige entertainment eens een gelaagde arty-farty film te maken waarbij de gesproken woorden vervangen worden door existentieel beeldtaal en dat alles mag afspelen in Burkina Faso zodat het lijkt alsof hij wat geeft om die ondervoede Afrikanen. Anders doe ik het wel...

Ik had niet zulke hoge verwachtingen van deze film, maar wilde 'm toch graag zien om QT compleet te houden. Maar ik moet zeggen dat hij me erg meeviel. Grootste verrassing voor mij was eigenlijk dat er gewoon een goede spannende plot in zat. Ik heb me de hele film prima vermaakt wat best bijzonder is voor een film van deze lengte.

Af en toe wel wat missers. Zo was ik niet zo enthousiast over dat Hitlertje en ook bijvoorbeeld niet over die lachbui van Christoph Waltz . Ik zie daar Tarantino zelf bijna over de groot rollen van het lachen en dat is geen prettig gezicht

Dialogen, hoewel zelden echt briljant, leidden niet af van van het plotgestuurde verhaal. Over de rol van Pitt was ik het minst enthousiast, hoewel als je eenmaal aan hem gewend was hij toch ook wel grappig kon zijn. Maar zijn rol was gelukkig niet belangrijker dan die van Waltz of Laurent.

Overigens meende twee andere bioscoopbezoekers Tarantino himself in het begin van de film te hebben gezien, maar dat leek mij flauwekul. Of hebben anderen hem ook gezien?

Ik las ergens in deze thread dat Tarantino's stem voorkomt in de film. Dacht bij een stuk film dat in de bioscoop te zien is. Of hij ook in beeld is weet ik niet.

De eerste film van Tarantino sinds Pulp Fiction die ik weer echt leuk vond, al wordt het niveau van dat meesterwerk uit 1994 nog lang niet gehaald. Niet dat ik geloof dat Tarantino die film ooit nog zal overtreffen.

Inglourious Basterds is minder perfect dan de Kill Bill-films, maar ik vond hem vermakelijk. De minpunten voor Basterds zijn duidelijk: veel scènes worden te lang uitgerekt en bovenal zit er te weinig afwisseling in. Tarantino kan hier een dialoog soms een kwartier lang vasthouden, soms zelfs langer. Op zich een hele kunst, maar al die dialogen hebben vaak een onderliggende spanning die soms iets te ver gerekt wordt. Nu stoorde ik me er niet zo aan, vooral omdat ik me altijd bleef afvragen hoe de scène nu ging aflopen, maar ik denk dat de herzieningswaarde hierdoor vrij laag is. Reinbo heeft wat dat betrefd waarschijnlijk gelijk. De film duurt 2 en een half uur, maar bevat nauwelijks 10 scènes. Vrij uniek, maar ik zie dan toch graag meer gedaan worden met zo'n lengte.

Vooral omdat er met dit concept zoveel mogelijkheden zijn. Slechts één scène waarin we de Basterds veldwerk zien verrichten is wel érg weinig. Daarbij komen erg veel scènes op het zelfde neer. Er is meestal een situatie waarin iemand een geheim heeft of waarin iemand bedreigt wordt en we wachten af of de de bom wel of niet ontploft. De openingsscène is zo, de scène in het restaurant met Shosanna, Goebbels en Landa, de scène tussen Von Hammersmarck en Landa, de scène tussen Landa, Raine en die andere Basterd, de scène in de kelder... Ongeveer drie kwart van de film is dus bijna gebaseert op één scène-idee. Er valt toch wel meer te verzinnen? Ook buiten actiescènes om.

Dat gezegd hebbende is het wel allemaal ontzettend vermakelijk. Landa is een geweldige bad guy, sterk vertolkt door Waltz in maar liefst 4 talen. Ik vond ook Mélanie Laurent een interessante verschijning. Schitterende vrouw, maar het is vooral opvallend wat Tarantino met haar krachtige en toch breekbare verschijning doet. Die scène met dat Bowie-nummer is dan ook groots in dat opzicht. Ze deed me meer dan de twee Thurmanrollen en is hiermee voor mij de ultieme Tarantino tough-girl. Kruger is ook een bijzondere toevoeging. Als het niet aan Waltz lag was dit voor mij net zo'n Tarantino-vrouwenflick geweest als Kill Bill 1 en Death Proof. De rest van de cast is vooral erg leuk. Ik snap de kritiek wel op Brad Pitt, maar wat mij betrefd had je toch echt iemand nodig met een star-power zoals Pitt om de rol echt goed te brengen. Het maakt die rol gewoon vermakelijker. Ik vond er niets mis mee in ieder geval. Eli Roth heeft vooral een geweldige rotkop, die hem vermakelijk maakt als de Bear-Jew. Hetzelfde geldt eigenlijk ook voor Schweiger al wordt er uiteindelijk te weinig met zijn personage gedaan.

De humor in deze film is ook anders dan in ander werk van de regisseur. Die waren vooral grappig door een bepaalde coolheid en door enkele verrassingen, maar hier maakt Tarantino wat meer zichtbare, makkelijk aanduidbare grappen. Zo'n scène waarin Pitt en zijn makkers Italiaans moeten spreken lijkt bijna wel uit een komedieserie te komen. Wel een goede komedieserie moet ik daarbij zeggen, want ik kon er erg om lachen. Het is sowieso een erg grappige film, naast een erg spannende.

Het zijn echter toch vooral de verrassingen die het 'm doen. Sommige beschuldigen de film van pro-Nazisisme of zelfs een ontkenning van de Holocaust, maar die mensen snappen deze film niet. Inglourious Basterds is het tegenovergestelde van een Holocaust-ontkenning. Was de jodenvervolging er niet geweest, dan was deze film waarschijnlijk nooit gemaakt. Tarantino voelt waarschijnlijk als veel meer mensen dat de tweede wereldoorlog een beetje in een anti-climax is geëindigt. Gelukkig was het na zes jaar eindelijk afgelopen, maar de grote schurken zijn nooit op een bevredigende manier gestraft. Tarantino dacht schijnbaar dat als het niet in het echt kon, dan maar op film. En waarom ook niet? Hitler en zijn topmannen laten omkomen op het einde vond ik een meesterzet. En in Tarantino's werled worden er zo ook nog eens heel veel jodenlevens gered. Dit is dus geen ontkenning van de Holocaust, want Tarantino presenteerd dit duidelijk als een fantasie. Dit is een cinematische wraak voor de Holocaust. Misschien niet de meest smaakvolle manier om het te doen, maar die hele jodenvervolging was minder smaakvol. En lijkt me een typische Tarantinodroom dat de Nazi's door film kapotgemaakt worden, zoals hier letterlijk uitgebeeld wordt.

De filmverwijzingen zijn hier trouwens vreemd. Niet zo storend aanwezig zoals in de voorgaande films, maar aan de andere kant wordt er meer over films gepraat nu. Er zit zelfs een in dialoog waarbij de kijker het verschil moet weten tussen filmproducenten Louis B. Mayer en David O. Selznick om het punt te snappen. Hoeveel mensen in het publiek zouden dit snappen? Ach, wat maakt het uit.

Goed om te zien dat Tarantino het spoor weer teruggevonden heeft, al kan het nog beter.
4*

Au revoir, Shosanna.

Je krijgt echt niet elke dag de gelegenheid om met 6 leuke, toffe, lieve (voor zover ik dat kan/kon beoordelen en weet) interessante, aardige en gezellige jongens (mannen) een film te gaan zien, dus ik zat als enige meisje (vrouw) echt wel goed ja ! .
Al was ik tijdens het bezoek aan de Boudisque, waar we Mochizuki Rokuro nog even tegenkwamen, echt minder blij, doordat ik 2x 75 cl flesjes Evian Mineraalwater had leeggedronken, en ik dus echt dringend naar de w.c moest, terwijl de rest van de groep voor mijn gevoel uren boven bleef rondkijken. Maakt verder niet uit, natuurlijk, had ik maar niet zoveel water moeten drinken. Maar ik ben dan ook heel asociaal even weggerend naar een verderop gelegen Chinees restaurant, met de toepasselijke naam Paradijs, waar ik echt gewoon heel asociaal naar het toilet ging, waarschijnlijk niet echt netjes, maar ik wil toch ook niet dat ze bij Boudisque moeten gaan dweilen.

Ik vond de meeting zoals gewoonlijk echt leuk, omdat ik altijd wel een beetje, voor mijn gevoel, hoor wat mensen die écht verstand hebben van de betere films (ik kijk het liefst van die makkelijke meisjesachtige, romantische films), en al zit er dan wel eens een betere film bij, het is altijd interessant om de meningen en de kijk op films te horen van anderen. Tijdens het eten van, voor mij heel pittige Baby Spare ribs, luisterde ik dan ook volop naar het tafelgesprek en zat ik eigenlijk ook volop te denken aan Inglourious Basterds.

Death Proof (met Rosario 'Mimi Marquez' Dawson, en Tracie 'Joanne Jefferson' Thoms van Rent), vond ik best wel leuk, zo te zeggen, was gewoon een 'leuke' actiefilm.

Inglourious Basterds is natuurlijk niet Death Proof, maar heeft voor mijn gevoel echt wel iets van de Quentin Tarantino sfeer. Wat dat dan ook mag zijn, want dat weet ik niet . Of wacht, ik weet het wel: Waarschijnlijk heel veel bloed, dat is het enige dat al zijn films met elkaar gemeen hebben, als ik er zo even over nadenk.

Chapter 1, was echt één van de mooiste openingsscenes/scenes in het algemeen, die ik in tijden heb mogen aanschouwen. Wauw. Die muziek in die scene, prachtig. Ik houd namelijk altijd echt van (piano) muziek, al kan ik dan geen noten lezen en kan ik niet zingen (wat ik wel regelmatig te pas en te onpas laat horen, waar ik ook ben.........), ik geniet écht van een prachtig stukje muziek. Zoals gezegd, ik vond de piano muziek echt machtig mooi. Ik vond het moment dat het beeld vertraagd wordt, en Landa zijn mannen opdracht geeft om binnen te komen, en vervolgens 1000 kogels de vloer in jaagt, afschuwelijk. Pfffff. Ik geef maar even in spoiler tags aan waarom, om de kijkervaring van anderen niet te verpesten. Ik weet dat (sommige) Duitse soldaten van die vreselijke sadistische dingen kunnen doen, en dat Landa zo koudbloedig en zonder enig gevoel bijna een hele familie uitroeit, bezorgde me een stevig gevoel van heb ik jou daar. Zulke dingen gebeurden nou eenmaal in de oorlog, liquidaties, fusilleren van mensen, aanslagen en al die dingen meer, en ik denk dat het ook best een stukje realisme is, dat Tarantino dit keer aan zijn film meegeeft. Liet me best achter met een gevoel van weer die wauw, onder andere omdat ik me best voor kan stellen dat zoiets best wel eens is gebeurd.

Mélanie Laurent is fenomenaal als Shoshanna Dreyfus.
Brad Pitt (oeh, wat bakvisachtig, ja!!), blijft een knappe en mooie mannelijke acteur, die ook best wel iets kan, en dat bewijst Inglourious ook.
Al met al had ik direct na de film een 4* in gedachten, maar ik blijf altijd wel een beetje nadenken over een film, als ik terug naar huis ga, andere dingen ga doen, en een waardering kan in mijn geval altijd meestal hoger uitvallen dan wat ik in eerste instantie zeg. Tenzij de film echt te bizar slecht voor woorden is. Ik ga ervan uit dat ik bijvoorbeeld aan een film als Die Hard, écht geen hoog cijfer kwijt kan, op voorhand gezegd.

En dan nog één laatste opmerking, en dan sluit ik mijn echt veel te nietszeggende en te lange recensie af: Ik vond het einde van Shoshanna echt een beetje raar. Niet dat ze wel gaat kijken of hij dood is, want ze hoorde een geluid. Maar waarom moet hij haar zo nodig neerschieten? Heeft dat enig nut? Ik had het leuker gevonden als ze de enige overlevende van haar familie was geweest, en dat ook was gebleven.

Oh, er schiet me nog te binnen, na gisteravond, dat ik echt één keer van het beeld wegkeek, omdat ik dat echt te gruwelijk vond. Welke scene dat is laat ik maar in het midden, maar op het moment dat het gebeurde, draaide mejuffrouw de Bruijn echt haar hoofd weg om het niet te hoeven zien.

Zit te twijfelen tussen 4 of 4.5*.
Al neig ik meer naar de hogere van de twee, want ik heb sinds tijden niet meer zo genoten van een film. De gehele film lang is prachtig om te volgen, geniale dialogen en ik had steeds het gevoel dat het haast niet beter kan.
Een toch wel heel serieus onderwerp dat totaal niet serieus genomen moet worden in inglorious basterds, zo is die scene waar de schedel word ingeslagen met een honkbal knuppel normaal iets waar je van moet walgen maar hier zag ik 400 man om me heen keihard lachen, zoiets zie je niet vaak, toch wel briliant.

Ik hou het voor nu bij 4.5*.
Voor mij de beste tarantino tot nu toe.

Vooropgesteld: ik ben nooit echt een Quentin Tarantino-fan geweest. Ik vond zijn werk, op Pulp Fiction na, altijd wat overgewaardeerd. Maar wanneer zijn nieuwste film wordt aangekondigd en de trailer van diezelfde film dan ook nog eens erg gaaf is, wordt mijn interesse toch weer aangewakkerd. Vanavond heb ik Tarantino's nieuwse gezien en Inglourious Basterds is bij vlagen geniaal, maar kent helaas ook de nodige mankementen.

Het verhaal, dat inmiddels eenieder wel bekend is en anders bekend wordt na het lezen van de overige 48 recensies, is gewoon erg gaaf. Helaas doet Tarantino er in mijn ogen niet genoeg mee. De film leende zich prima voor veel meer absurde, grove en grappige situaties, maar nu komen die aspecten slechts sporadisch naar voren. Ook filmtechnisch is Inglourious Basterds, voor zover ik dat kan beoordelen, weinig spannend. Zoals enkele andere users al aanstipten, blijft het vooral bij het zo nu en dan toevoegen van tekst in de film. De soundstracks daarentegen zijn wel erg goed gekozen.

Het acteerwerk is verder heel aardig. Ik vond vooral Denis Menochet, die de (korte) rol van Perrier LaPadite speelt, erg sterk. Daarnaast was het wel grappig om Gedeon Burkhard, bekend van Commissaris Rex (toch jeugdsentiment ), aan het werk te zien.

Inglourious Basterds is dan ook geen slechte film, maar eerder een film waar nog veel meer in had gezeten. Nu duurde de film eigen te lang voor hetgeen de kijker voorgeschoteld krijgt. Tarantino wordt door veel mensen gezien als een regisseur die nogal onconventioneel te werk gaat. Dat vond ik bij deze film in ieder geval behoorlijk tegenvallen. Met iets meer actie, iets meer humor (hoewel de scène waarin Pitt 'Italiaans' spreekt wel érg grappig is!) en iets meer lef was dit voor mij een echte topper geworden. Nu is het 'slechts' een vermakelijke film gebleven: 3,5 sterren.

Sluit me geheel aan bij bovengenoemde

Respect voor alle fraaie, uitgebreide recensies hier trouwens. Ik lees ze elke keer met plezier en dagelijks komen er een stel bij

wederom een meesterlijke film van qeuntin tarantino

ben net terug van de bios en heb me de gehele film geen moment verveeld.

en wat een meesterlijke acteur is die Christoph Waltz

Late voorstelling dan.

Klopt, zodra hij de italiaan ging uithangen, ging zijn onderlip naar voren, net als Brando deed als Don Corleone.

Ik vind deze film lastig te beoordelen. Voor mij was deze film erg goed, maar ik had bij sommige scenes misschien toch een onbevredigend gevoel. Ik was dan ook bang dat de film zo zou eindigen (wat gelukkig niet het geval was).

Ik ben vooral erg lovend over de eerste scéne. Geweldig acteerwerk van beide kanten en de spanning was heel erg voelbaar. Ik had zelfs niet in de gaten wie nou daadwerkelijk controle had over de situatie.

Zo goed als het begon, kon het eigenlijk niet doorgaan. Dan had de film mijn top 10 wel bereikt. En zoals verwacht werd het ook niet zo goed als ik dacht. Eli Roth als de "bearjew" was in mijn ogen iets te soft. Ik denk dat voor Schweiger de rol van de meedogenloze knuppelaar beter weggelegd was. Ik vind hem meer de uitstraling hebben van een echte badass-killer.

Verder vind ik de typetjes in de film wel leuk, al word de één wat meer uitgedikt dan de ander, en dat viel me toch een beetje op.

Tarantino zet de 2e wereldoorlog neer als een sprookje, maar niet als zodanig een onrealistisch gebeuren. Tuurlijk zit er zo nu en dan wat onwaarschijnlijke scénes in, maar de kijker word wel wakker geschud met de in beeld gebrachte harde werkelijkheid.

Al met al vond ik het een zéér vermakelijke film die heel sterk begint, en daarna een goed niveau houdt.

Een klassieker is het echter niet naar mijn mening. Daarvoor vallen de "basterds" een beetje op de achtergrond dankzij "de jodenjager".

Vond het eigenlijk een beetje langdradig worden

maar de actiescenes maakte veel goed

super acteerwerk van Pitt vooral ook het stuk dat hij Italiaans ging spreken

het franse gesproken stuk vond ik ook een beetje verevelend

Super goede muziek!!

Weer een klasieke Tarantino Movie

Ik denk dat mijn verwachtingen iets te hoog waren geschapen na alle lof die ik over deze film hoorde. Hij viel mij dus ook iets tegen.. Laat niet weg dat Pitt en die nazi officier echt meesterlijk waren.. Maarja dit is voor mij geen reden om hier meer dan 4 sterren voor te geven.. Als je dan ook kijkt naar het einde..

4*

Exact wat ik ook dacht Een aantal scenes (ze zijn al genoemd, met de openingsscene, die in de cafe-kelder en de finale als absolute uitschieters) zijn werkelijk meesterlijk, perfect opgebouwd, met schitterende, realistische-maar-toch-o-zo-coole dialogen enz., maar het geheel als film werkt eigenlijk voor geen meter. Ik apprecieer Tarantino wel voor het feit dat hij niet voor de gemakkelijke paden kiest, maar dit verhaal is zo rommelig dat het je gewoon nooit echt meesleept (behalve dan binnen de genoemde scenes zelf dan). Een hoop personages die op zich cool zijn, maar nooit de rol krijgen die ze verdienen (dan heb ik het eigenlijk over iedereen, behalve Landa en Shosanna), een totaal gebrek aan overkoepelende spanningsboog,... Spijtig, want voor de rest druipt Tarantino's talent van het scherm (sommige trucjes zijn wat gemakkelijk, maar goed, ze werken wel) en moet ik zelfs toegeven dat de film helemaal niet het arrogante hersenloze geweldverheerlijkende verhikel was dat ik had gevreesd.

Een leuke film dus, met een aantal heel erg knappe scenes die op zich uitpuilen van de knappe dialogen, goede cameravoering, schitterende setting en supercoole personages, maar als geheel jammer genoeg nooit echt werkt.

Wat een absolute kraker film ! Net ietsje beter naar mijn mening dan Pulp Fiction. Het begon al met de eerste scene waar je op het puntje van je stoel zit en in een soort van trance wordt meegetrokken, zo spannend ! Het acteerwerk is super (vooral van de 'the jew hunter' en brad pitt) en er zit ook nog komedie in. En dan ook nog de echte Tarantino style komedie.

4.75* sterren voor deze film

Als Tarantino liefhebber heb ik erg naar deze film uitgekeken. Ik heb het proces een beetje proberen te volgen en het was interessant hoe deze film op Cannes ontvangen werd. Door vakantie en daaropvolgend werk heb ik niet gelijk naar de bios gekund. Gisteren heb ik een gaatje kunnen vinden (of noem het maar een gat, aangezien de lange speelduur) en heb ik eindelijk de film kunnen aanschouwen.

De voortiteling en met name de muziek waren gelijk goed. Heerlijk sfeertje, geen doorsnee Hollywood crap. Des Tarantino, dus. Het daarop volgende dialoog was ook amusant, scherp en goed geschreven. Deze lijn werd voortgetrokken en tegelijkertijd een struikelblok. Want persoonlijk vond ik de grootste tegenwerkende kracht toch wel de langdradigheid in de dialogen. En de dialogen waren goed, maar niet perfect. Het Pulp Fiction, Reservoir Dogs of Kill Bill niveau haalde het helaas nergens, waardoor het soms iets wat moeilijk kijken was. Dit vooral in de dialogen met Daniel Bruhl, die een geweldige rol neerzet als oorlogs held/ acteur (na Good Bye Lenin! Keek ik erg naar een nieuwe rol van hem uit, en ben zeker niet teleurgesteld), en Melanie Laurent. Doordat sommige scènes te lang duurden kan dit irritaties wekken. Maar, dit komt ook grotendeels doordat ik de late voorstelling had, en redelijk moe was.

De regels van de film worden hier en daar (terecht) overboord gegooid. Met name het feit dat je kan betwijfelen of Brad Pitt, die een meesterlijke rol speelt, nu wel de protagonist in dit stuk speelt. Of, dit wisselt, om de vergelijking met Fargo eens te maken. Persoonlijk vond ik het personage Aldo Raine een bijrol hebben. Dit zou een punt der discussie zijn. De Antagonist is daarentegen kristal helder. Niet de grote Hitler, maar de geweldig spelende Waltz, als huiveringwekkende, komische en zeer interessante Hans Landa. Wat een rol. Wat een personage. Intrigerend en grappig tegelijk. Deze rol is perfect vertolkt; had niet beter gekund. Een terechte onderscheiding op het filmfestival van Cannes is alleen maar te beamen.

Het schrijftalent van Tarantino mag niet in twijfel gebracht worden. Hoewel ik deze film wel in dat opzicht minder vind slagen dan zijn eerdere werk. Vooral het te veel willen in zijn dialogen, en daar uitgebreid de tijd voor nemen, kan hier en daar matig bevonden worden. Toch wat leuke vondsten en vermakelijke wendingen op komisch gebied laten hem toch slagen. Hoewel ik toch bij vlagen dacht dat het wel eens tijd werd om naar de volgende scène te gaan (en af en toe blij was dat ik dat zwarte vlekje in de hoek van het scherm luttele milliseconden zag verschijnen) heeft het mij toch kunnen boeien. Over de humor ben ik ook te spreken, maar helaas kwam die humor pas in de laatste 3 kwartier pas echt tot zijn recht, wat op de 2½ uur toch veel te laat is. Ook vind ik de o zo memorabele Tarantino actie wel het meest tegenvallen. Echt ‘cool’ werden de acties Basterds nooit, op de geweldige knuppel actie van Eli Roth na. Dit ook doordat je toch Kill Bill en Pulp Fiction in je achterhoofd hebt. De actie die er in zit is wel fantastisch, een ode aan de slechte actie film. Dit door meesterlijk fout zoomen met de camera op het moment van een schot, en de snelheid wat het neer knallen, steken of slaan van (belangrijke) personages. Helaas had dit wel wat meer gemogen, maar gelukkig blijft het over het algemeen interessant en de situaties origineel genoeg om een dik voordeel van de twijfel te krijgen. De personages zijn daarentegen echt geweldig. Hoewel het rolletje van Mike Myers als ‘te kort’ beschouwd kan worden, zijn de personages stuk voor stuk om te smullen. Ook de casting was perfect, en Diane Kruger is een prachtige vrouw.

Helaas valt het scenario dus wat tegen. Ik had daar ook de hoogste verwachtingen voor. Ik had veel meer ‘Does he look like a Bitch!?’dialogen verwacht, maar dit mocht niet zo zijn.

Desalniettemin blijft Tarantino meesterweken afleveren. Hoewel dit een wat mindere versie van een meesterwerk is, heb ik mij geweldig vermaakt. De film staat garant voor meesterlijke personages, strakke helaas wat lange dialogen en een boeiend verhaal. Dit, plus sterk geselecteerde muziek en een geweldige cast en het is genieten geblazen. Maar wel tot een bepaald niveau.

mooie recensie IcU

885 stemmen what the hell in zo'n korte tijd, damn die Tarantino is populair Wil deze heel snel gaan kijken

The Christoph Waltz show.

Ik lees hier toch wel dingen waar ik het enorm mee eens ben. oa

*een lage herzieningswaarde door de (te) lange aanloop naar een clou binnen scenes. Omdat je de clou nu kent kan de dialoog wel eens gaan slepen bij een volgende kijkbeurt.

*Maar ook wat Knisper aanhaalt is eigenlijk waar; dat er weinig samenhang tussen de scenes is. Elke lange scene lijkt wel een filmpje op zich.

Ik heb 'm ook niet gespot. Ik hoorde wel Harvey Keitel aan de telefoon.