The Tree of Life (2011)

Denk dat vooral die derde reden (misschien in combinatie met de eerste reden) de doorslag geeft, althans dat was bij mij het geval. De buzz rond deze film was (is) erg groot en meeste kritieken zijn erg lovend.

Raar is het zeker niet, had niets anders verwacht. Jammer is het wel.

En schande, film hoort hoog in de top 20. Maar ach, het is geen ideaal voer voor de middelmaat. Misschien over een jaar of 20, dat die dan wel op waarde geschat zal worden.

Jouw top 20 ja

3 x een 0,5* stem vandaag.

Een goed oog voor filmkunst komt bij sommige mensen pas met de jaren en bij sommigen helaas nooit zullen we dan maar denken.

Denk dat je het ook objectief kan vaststellen dat deze film tot misschien wel de 20 knapste audiovisuele prestaties behoort. Cinematografisch kent het zijn gelijke niet. Verder biedt de film de kijker alle ruimte om er zelf op te reflecteren. (moet je natuurlijk wel zelf wat te weerspiegelen hebben ) Hierdoor zit het dichter bij kunst dan bij populair entertainment. Maar we zullen zien. Spreek je over 20 jaar wel weer. Ben ervan overtuigd dat deze dan tot het rijtje Kane, 2001 en Apocalypse Now behoord.

Jij, en ook ik, zullen in de minderheid zijn. Tegenwoordig bezitten veel mensen een bioscoopabonnement. Veel kaartbezitters gaan even in de bioscoop zitten om te kijken of het wat is. Vaak weten ze alleen wie de hoofdrol heeft en zodra zij niet vanaf het begin gegrepen worden, zullen ze vaak de zaal voortijdig verlaten. Deze bioscoopverlaters zullen ongetwijfeld een 0,5* uitdelen.

0,5 ster van dragje was te verwachten. Die vind Malick over het algemeen te hoogdravend en moralistisch.

Ik vind eigenlijk dat weinig mensen deze film gaan bekijken. 250 stemmen na een paar weken.

Ook op IMDb nog geen 7000 stemmen...

Lijkt me toch geen financieel succes te zijn. Ik denk dat de filmfans eerder wel tevreden zijn, en daar is het meer om te doen. Een werkje maken die je zelf goed vind, en die goed onthaald wordt.

Nuja, het is misschien beter dat de film een 3,75 score heeft en net uit de top250 valt, dan dat hij er in komt en mensen die hem niet horen te zien hem toch gaan kijken omdat hij eenmaal in de lijst staat. Want in dat geval valt ie er snel terug uit.

Sfeer. Ik heb de film in Pathé Groningen gezien. Ik zou naast een verliefd stellettje komen te zitten maar ik wilde hun intimiteit niet verstoren en liet een stoel vrij. Voor mij zag ik bezoekers zitten die met gebaren taal communiceerden. Hoe beleven dove mensen een film zonder geluid? Omdat ik wist dat de film levensbeschouwelijk getint was ging ik er met een geconcentreerde houding goed voor zitten. De film start.... dan begint rechts naast mij een man een knisperende zak chips te openen en de inhoud krakend op te peuzelen.... Ook bier en popcorn deden hun partiijtje mee. Tijdens de "evolutiebeelden" heerst er onrust...vrouw krijgt een soort slappe lach. Maar als na een uur Malick op poëtische wijze scénes uit het gezin vertelt is het muisstil in de zaal. Bij mij schoten tranen in de ogen...briljant hoe Malick intimiteit in beelden weet te vangen... Het valt eigenlijk niet na te vertellen. Want sommige scénes bevatten een psychologische lading waarmee je een boek kunt vullen. En dat kruipt onmiddelijk onder je huid. Ook mensen die de film maar zo zo vonden moeten dat gevoeld hebben. Stilte in de zaal was daar een bewijs van.

Over Sloterdijk gesproken: zijn filosofisch drieluik gaat over de mens in zijn intieme bel ingebed in het groot schuimend geheel. Het heet "Sferen". Tree of Life is ook sferisch. Het leven wordt in flarden verteld en veel blijft in de sociale mist hangen. Schijnbaar onbeduidende belevenissen (oneconomisch!) krijgen extra aandacht. Ook natuurbeelden zijn sferisch. De film lijkt me een statement t.o.v Amerikaans Christelijke zakenmentaliteit met haar taboe op de evolutie theorie.

Malick toont de hemel in de natuur. "Hypokriet" is een sleutelwoord wat jonge Jack in gedachten heeft. Begin van de film wordt het Goddelijke als gedaante of in vermomming gedacht. Aan het eind van de film drijft een masker in zee. Nogal een nadrukkelijk theatraal element in een mystiek getoontzette film. God vermomt (bemiddelt zou een filosoof zeggen) zich als natuur?


Ik denk dat mensen op zoek zijn naar 'substantie': waarachtigheid. (Spinoza was hierin een ware held). Malick's stijl, tegen de grote stroom van strak geproduceerde projecten, is wat dat betreft ook zoekende. Dat maakt deze film tot iets bijzonders maar ook ietwat onevenwichtigs. Maar zijn stijl brengt ook facetten naar boven die ongezocht waren: toevaltreffers. Misschien is toestaan van natuurlijke spontaniteit een belangrijke onderhuidse motief t.o.v de macho controlfreaks. Wat dat betreft is casting van Pitt, vooral ook als medeproducent, perfect.

Kortom chips eten..ga gerust je gang.

Ps: Dit is trouwens een film die je een paar keer gezien moet hebben om tot een evenwichtig oordeel te komen. Ik heb veel details gemist...

Herkenbaar betoog. Toen ik de film herzag zat er een dame continue te hoesten, echt elke 30 seconden, twee uur lang. Het kon me niet deren, ik vergaf haar, het viel ook in het niet bij hetgeen op het doek werd voorgeschoteld. Dat is me nooit eerder in een bios overkomen...

Dat denk ik ook; ik wil deze film nog eens zien (4e keer). Een film zoals deze (net zoals bij Stalker) heeft meerdere aanschouwingen nodig.

De nieuwste Malick is een pijnlijke ervaring.

De personages in 'The Tree of Life' zijn flinterdun, met name de rol van Sean Penn komt uiterst artificieel over. Malick had er goed aan gedaan de film zelf te monteren of één editor deze rol toe te dichten en niet, zoals nu het geval is, te verspreiden over maar liefst vijf editors. Het netto resultaat, een onnodig warrig en incoherent verhaal waarbij de toeschouwer een vermeend 'diepere' betekenis zelf 'moet' zien in te vullen. De hoeveelheden clichématige new-age plaatjes, hemelse koren en yoda gelijkwaardige verklaringen wisten mij op geen enkele wijze te bekoren.

Daar bovenop komen de opdringende commentaren die voortdurend spreken over een vermeend meesterwerk en de moeizame vergelijkingen die hier om de haverklap vallen door deze film naast die van Kubrick's 2001: A Space Odyssey te plaatsen. Voor mij wordt het pijnlijk duidelijk dat deze film schijnbaar een meesterwerk vergelijking nodig heeft om dezelfde status te kunnen verwerven; dat van een meesterwerk.

Ik laat mij daar niet door afleiden en het is verder ook niet bepaald relevant. Over smaak valt zeker niet te twisten maar over de inhoud wel. The Tree of Life is een filmtechnisch onsamenhangend gedrocht, uiterst pretentieus, vol met clichématig religieus getinte scènes aangevuld met onnozel klinkende voice-overs. Een echte Malick trademark zou haast de conclusie zijn aangezien een soortgelijke aanpak in The New World (2005) ook te zien is.

De regisseur in kwestie, die de pers verafschuwd, geeft niet thuis waardoor de hoeveelheden vaagheden geen verdere uitleg krijgen; de onbegrepen kunstenaar die, schijnbaar, als een meester geïnterpreteerd 'moet' worden louter omdat de film vragen oproept die geen seconde enig fundament vinden. Voor mij is dat allemaal te simplistisch om in mee te gaan. De titel meesterwerk krijgt deze film dan ook niet van mijn hand, daarvoor is The Tree of Life eenvoudigweg te onsamenhangend en te zwak uitgewerkt.

0.5*

Oef! 0.5 is wel een erg lage beoordeling, zelfs al deel ik op bepaalde stukken wel je mening. Maar (audio)visueel kon het je dan ook niet bekoren (dan doel ik vooral op het eerste deel van de film)?

Lijkt me dat Penn juist niet te veel persoonlijkheid of karakter moet hebben. Hij staat immers symbool voor de gehele westerse mens. Elke invulling met persoonlijke eigenschappen zouden dat te niet doen. Maar los van je afkeer van de toon van Malick's werk, is er dan ook geen enkele waardering voor de wonderschone cinematografie?

Voor mij moet een film enigszins voldoen aan bepaalde criteria, alleen beeldenpracht kan een film degraderen tot een wanproduct, net zo goed als louter CGI een film dodelijk saai kan maken. Lees, in mijn optiek.

Als de samenhang voorts ontbreekt dan krijgt het voor mij een hoog gimmick gehalte en, toegeef, daar ben ik enigszins allergisch voor.

Je kunt de 'verontwaardiging' van een lage score natuurlijk ook omdraaien. Door de film bijvoorbeeld vijf sterren te geven door elk segment van de film de status van genialiteit toe te dichten. Dat is volkomen legitiem omdat het tenslotte gaat om een persoonlijke opvatting c.q. gevoel.

Ja, maar niet voldoende om de film als geheel een beter cijfer te geven. Zie mijn antwoord aan Jawaddedadde.

@dragje: Heldere uitleg Ben het ook wel eens met het gebrek aan samenhang en het - voor mij persoonlijk - vervelende religieus-spirituele ondertoontje. Kon echter wel genieten van de audiovisuele pracht op zich.

Wat Malick voor mij een boeiend regisseur maakt is dat hij me in zekere zin niet iets nieuws verteld op intellectueel vlak en probeert antwoorden te geven op de vraag welke plek de mens inneemt in het universum of iets dergelijks (kennis op basis van verstand zeg maar). Op dergelijke vragen een passend fundament proberen te geven zou juist getuigen van enorme pretentie en hoogmoed. Malick laat mij in eerste instantie nieuwe manieren zien om naar het leven op aarde te kijken en het mystieke van het leven in te zien, kennis op zintuiglijk en gevoelsvlak zeg maar. Dit is een heel interessant kennisgebied naar mijn idee, waar het verstand echter niet bij kan komen. Het verstand of de wetenschap heeft er namelijk een handvol van om dingen te classificeren en in te delen: hoe kan je namelijk verklaren dat een carnivoor het zwakke dier in de dinosaurussequentie uiteindelijk laat liggen. Zo'n buitenkans zou een carnivoor normaal gesproken niet laten liggen toch?. De samenhang van de film zit hem overigens, zoals een andere user hier heeft opgemerkt, in thematiek en associatie en inderdaad niet in het coherente verhaal.

Het jaren '50 gedeelte schijnt voor een groot deel gebaseerd te zijn op Malick's eigen jeugd en we mogen aannemen dat de pijnigende vragen die in de film opgeroepen worden zijn eigen vragen zijn geweest. In the New World wendt Pocahontas zich tot 'de Moeder', in the Tree of Life wenden de karakters zich tot 'God'. Er wordt echter nooit geantwoordt. Hoewel Malick filosofie heeft gestudeerd en onderwezen denk ik dat de film uiteindelijk antwoord met een spirituele intelligentie en misschien wel de meest werkelijke en sluitende intelligentie die er is: die van acceptatie en vergeving.

Interessant. Als je dat bijvoorbeeld doortrekt naar (bio)wetenschappen kun je stellen dat overleving gebaseerd is op acceptatie, steeds opnieuw vastgelegd in de genen en materie, de evolutie zelf dus.

Verder zegt Malick mij nog meer.

De gelaagdheid van de inhoud vind ik meesterlijk neergezet. Het vader-zoon (moeder?) gegeven wordt zowel abstract (Christendom) als in de realiteit van een gezin omgezet. Ook worden door Malick de moeder en vrouw (natuur + in gezin) in ere hersteld, welke door de christelijke kerk zijn weggegooid.

Dit is voor mij zeer krachtige taal.

Zoveel vaagheden doet de film toch ook niet oproepen? Jouw recensie lijkt eerder van toepassing voor een film als Inland Empire. Ik vind het trouwens opvallend dat je het audiovisuele aspect volledig negeert, dat is niet iets wat een filmliefhebber doorgaans doet.

Dan heb je mijn stukje niet goed gelezen. Ik citeer: "De hoeveelheden clichématige new-age plaatjes, hemelse koren en yoda gelijkwaardige verklaringen wisten mij op geen enkele wijze te bekoren".

O sorry Cupido, je was nog niet klaar Ik was te vroeg met citeren.

M'n idee over acceptatie blijft, daarbij vergeving.......... lijkt mij nu één geheel met acceptatie te zijn.

In de natuur lijkt geen genade te bestaan, alleen bij de mens, hoewel alle wezens hun plek en handelen accepteren als ware vergeving op natuurlijke wijze in acceptatie besloten.

Vergeving als bewuste handeling (geven) of keuze (accepteren) is iets waar de mens toe in staat is (in het Christendom in navolging van God), maar is wellicht ingesloten in uiteindelijk de acceptatie van het leven zoals het is.

Nogmaals: interessant

Tja, wat hier van te zeggen. Ik gebruik maar een veel gebruikt cliché : De film begint ijzersterk, maar vliegt uiteindelijk gierend uit de bocht.

Malick neemt de kijker mee in een dromerige wereld met vele overpeinzingen, fluisterende voice-overs, een boom hier, een struik daar en het idee 'beter een vlinder in je hand dan tien in de lucht'. Een eerlijk en ontroerend verhaal, dan wel stroom van beelden, over opgroeiende kinderen. Het intermezzo waarin de wereld ontstaat is prachtig, de muziek erbij is onbeschrijfelijk mooi. Het onschuldige en speelse van een jonge familie wordt fantastisch in beeld gebracht en Malick's fotografie verdubbelt het gevoel van puur geluk. Naarmate de film vordert, de kinderen ouder zijn geworden en de kritiek op Amerika van de jaren 60 toeneemt, begint the Tree of Life steeds meer te vervelen. De mooie beelden worden een herhalingsoefening en het gezeur aan het adres van God gaat veel te ver. Dat uiteindelijk iedereen elkaar ook nog eens tegenkomt in een hemel-suggestie maakt het overmatig gebruik van zwaarwichtigheid compleet.

Prachtige film, maar gaat te lang door in interessant-doenerij.

3*

Dodelijk saai.... heb in bioscoop gezien.. Begin was dodelijk saai, iedereen liet niet echt veel zien in film in eerste half uur. Camerawerk was dodelijkirritant soms leek ik wel in achtbaan zit, veel te veel beweging in. Het film was echt niks aan te zien. Eerste kwartier was wel een verhaal lijn, maar daarna? Ik weet niet hoe lang maar het gevoel was echt van half uur lang al die onzin scene in film. Het leek eerder een natuurfilm dan een fim. Na 1 uur kon ik niet vol houden. Ik snap echt niet waarom iedereen deze film goed vinden, erger nog,, staat hoog op gemiddeld.

Ik geef dit film duidelijk 0,5 en staat duidelijk onderaan van mijn filmlijst. Slechter dan dat kan t gewoon niet. Ik ga absoluut ook niet weer herzien.

Omdat deze film haast de definitie is van het medium 'film'.

Toen ik de zaal in ging wist ik weinig van de film. Ik wist alleen dat filmer The Thin Red Line had gemaakt en een documentaire had gemaakt met een politicus. (Dat laatste weet ik niet of dat wel waar is... ) De speelfilm had jaren geleden weinig indruk op mij gemaakt, behalve de speciale aandacht voor de mooie natuur tijdens de oorlogs handelingen. Het zette mij niet aan het denken. Dat zegt meer over mij dan over de film. Het enige opvallende van wat ik van deze film wist was de rol van Brad Pitt. Hij wou niet meedoen aan The Fountain maar een film als Tree of life was wel zijn ding...

Toen de film begon en vooral tijdens de mooie de natuurbeelden overviel mij een gevoel van "wat mot ik hier mee...". Toen de beelden van het gezin ontrolde raakte ik gefascineerd. Het werd mij duidelijk dat die natuurbeelden als context bedoeld waren. Het opvallende was ook nog dat het verhaal van het gezin niet op geijkte wijze getoond wordt. Sommige scénes deden aan familie snapshot's denken opgenomen met eigen privecamera. Maar de scénes rond etenstafel lijken direct geschoten uiten een familie drama. En die schitterend geënsceneerde scénes met de jongens. Het vetrouwde wordt voor de jongen vreemder en vijandig. En de verhouding met Pa en Moe: Pa, midden in de maatschappij, lijkt de vulcanische "Heart of the apocalyptic Darkness" te verbeelden en Ma de altijd feërieke (doornroosje) stille aanwezige warmte. Na-oorlogse hoekstenen in de jaren vijftig van de Amerikaans Christelijke samenleving.

Ik hoorde gisteren toevallig een EO omroepman, misschien had hij deze film in zijn achterhoofd, zijn leven met een boom vergelijken. Het zichtbare gedeelte van de boom was zijn maatschappelijk leven: de bladerdek was zijn werk....die de wisselvalligheden van de seizoenen vertonen....de stam en takken waren zijn vrouw en kinderen...en de onzichtbare wortels waren zijn diepere motivaties en geloof. De omroepman studeerde in zijn vrije tijd theologie en oefende hebreeuws in zijn auto tijdens de fille.....

Het einde van de film bevreemde mij weer... veel cliché's: zonnebloemen...

Waar de film volgens mij ook overgaat en bewust oproept is: ontwortelende vervreemding. Een eeuwig filosofisch thema...

Ik ben ook niet geneigd van een meesterwerk te spreken, maar deze mening is toch een wat gefrustreerde tirade die helemaal voorbijgaat aan de sterke kanten van de film. Het lijkt wel alsof de aankondiging dat Malick een filosofische film had gemaakt een signaal is geweest om allemaal op hem te gaan schieten met scheldwoorden als pretentieus en hypocriet. Als dat is omdat hij een traag tempo hanteert en weinig duiding geeft, dan geldt dat waarschijnlijk voor de meeste filosofisch getinte films inclusief 2001, A space Odyssee, Stalker, Solaris, Eyes wide shut, enz.

Wat ik alleen niet begrijp is dat men dan extreem lage stemmen gaat opgeven om alleen maar te beklemtonen dat men er niet van houdt, niet omdat de film zo slecht was. Dat vind ik nogal kinderachtig eigenlijk: zo weet je niet meer of je op de kwoteringen van moviemeter kan afgaan. Het moet em toch over meer gaan dan hou je van deze film of niet. Zo hoef je alleen nog maar 0 of 5 te geven en kunnen alle kwoteringen daar tussenin afgeschaft worden.

Ik beaam: ik heb de laatste tijd ook wel betere films gezien dan deze, maar ook veel en veel minder goeie.

Wat een bijzonder vage uitleg. Kan je wat specifieker zijn?

Ik bedoel maar, op deze manier kan iedereen ook roepen dat The Hottie and the Nottie (om maar iets te noemen) de definitie van het medium film is.

Gefrustreerde tirade? Grote woorden...

Beste Henry, pretentieus en hypocriet zijn helemaal geen scheldwoorden, het woord pretentieus mist überhaupt de functie als scheldwoord in de context zoals ik die hanteer. Bovendien neem ik nergens het woord hypocriet in de mond.

Verder bespeur ik ook geen "tirade" louter omdat ik de film als zwak omschrijf door redenen die ik verder gewoon onderbouw. Dat is geen frustratie, dat is het geven van een mening. Verder beaam je nu juist wat ik in mijn betoog naar voren haal, door ook hier een vergelijk te trekken met Kubricks '2001: A Space Odyssey' en Tarkovsky's 'Stalker' die ik persoonlijk wel als een meesterwerk ervaar maar dat terzijde. Voor mij is tempo is niet leidend of ik een film als goed of slecht kwalificeer. Het aanhalen van meesterwerken vind ik alles behalve relevant en hier betreft het zelfs een appel met peren vergelijk. Het betreft een opeenstapeling van factoren die voor mij een rol spelen om tot een oordeel te komen, afkomstig van de film zelf.

Wat betreft het geven van een vermeend correcte cijfer, dat is natuurlijk 'in the eye of the beholder'.

Verder teken ik niet voor een polemisch "jouw oordeel is fout". Op een website waar meningen van 0.5 tot 5 uiteenlopen lijkt mij een discussie hierover dan ook vrij onnozel.